Fucking pussies

Εν ολίγοις έτσι μας λέει ο φίλτατος κατά τ' άλλα Περικλής Κοροβέσης στη στήλη του "Στο Ψευδοκράτος των Αθηνών" (18-4-2005). Δε μπορεί βέβαια να το πει έτσι ωμά σε έντυπο. Περιγράφοντας την ουσιαστικά μη χρησιμότητα τόσο εκτεταμένων μέτρων ασφαλείας και τις αυθαιρεσίες των αεροπορικών εταιριών καταλήγει:

Φαίνεται οι άνθρωποι αρέσκονται να είναι εμπορεύματα. [Κάποιος που διαμαρτυτήθηκε] ενόχλησε αυτούς τους ειρηνικούς ανθρώπους που από κάποια τύχη, αν η βλάβη αυτή παρουσιαζόταν στον αέρα, θα μπορούσαν να είχαν ταξιδέψει προς την αιωνιότητα και ίσως το έπαιρναν και σαν προσφορά της εταιρείας.

Δηλαδή "τα θέλει ο κώλος μας και τα παθαίνει". Διαβάζοντας το άρθρο μού ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το Airplane 2, όπου επιτρεπόταν σε Μεσανατολίτες με τουφέκια και οπλοπολυβόλα να περάσουν τον ανιχνευτή μετάλλων αλλά οι ασφαλίτες πιάνουν μια γριούλα που δεν είχε μαζί της τίποτα, την πετάνε στον τοίχο και αρχίζουν να την ψάχνουν. Φαίνεται πως η ταινία και ο κ. Κοροβέσης θέλουν να μας πουν ότι η ασφάλεια των αεροδρομίων είναι ένα ψέμα και μισό. Tα πράγματα αυτό δείχνουν. Αυτό δεν αλλάζει όμως τίποτα. Αν δε θέλεις να περάσεις μια βδομάδα στη θάλασσα, θα πας απ' την Αθήνα στη Νέα Υόρκη με αεροπλάνο. Αν δεν έχεις όρεξη να πας απ' την Αθήνα στο Λονδίνο με αυτοκίνητο ή μηχανή, θα πάρεις αεροπλάνο. Και αν σου κάνουν μαλακίες (που σου κάνουν) και δε διαμαρτυρηθείς, μπορεί καμιά μέρα να χρειαστεί να πάρεις την οικογένειά σου από το κόκπιτ και να τους πεις πόσο τους αγαπάς, περιμένοντας να κάνει μπουμ ο ένας κινητήρας. Ο κ. Κοροβέσης κοντά στην αρχή του άρθρου αναφέρει:

Αν κάτι δεν τους πάει καλά, το ντύσιμό σου, τα παπούτσια σου, το χτένισμά σου ή το χρώμα του δέρματός σου, σε «εξαφανίζουν» σε κάποιο δωματιάκι και σε αφήνουν να περιμένεις χωρίς καμία εξήγηση, μέχρι να έρθει ο ειδικός ανακριτής για να αποφανθεί για την τύχη σου.

Δηλαδή, αν πας στο Λος Άντζελες να δεις τους συγγενείς σου, καθώς βγαίνεις στις αφίξεις μπορεί να πέσει κάποιος μπάτσος ή ασφαλίτης πάνω σου με όλη του τη δύναμη, να σου περάσει χειροπέδες μπρούμυτα και να σου φωνάξει "Don't you fucking move!". Μετά θα σε πάνε στη CTU για ανάκριση όπου ο Τζακ Μπάουερ θα σου σπάσει όλα τα δάχτυλα μέχρι να μιλήσεις γιατί, βλέπεις, έχει μόνο 24 ώρες να σώσει τη χώρα του από τους τρομοκράτες και δεν προλαβαίνει να σε περάσει από νόμιμες διαδικασίες. Σοβαρά τώρα. Αν είχα χρόνο θα έγραφα όλα όσα μ' ενοχλούν σ' ένα αεροδρόμιο. Καλά ήταν που κάθισε ο κ. Κοροβέσης και τα είπε λίγο. Ο πραγματικός σκοπός της ασφάλειας αεροδρομίου είναι να σε κάνουν να νιώθεις ψυχολογικά ασφαλής, να νομίζεις ότι κάτι γίνεται από το να σε προστατέψουν από ψυχωτικούς που θέλουν να ανατινάζουν αεροπλάνα. Ψάχνουν είτε τα γκομενάκια που ταξιδεύουν είτε όποιον φαίνεται από το πρόσωπό του πως βρίσκει τον προσωπικό έλεγχο ντροπιαστικό, και μερικές φορές τον κάνουν να αδειάζει τις τσέπες του ή να βγάλει τη ζώνη του. Μια φορά καθώς γύριζα στο σπίτι μου από ταξίδι, χρειάστηκε να μείνω το βράδυ στο αεροδρόμιο Gatwick μέχρι να περάσει το πρωινό τρένο. Καθώς σουλάτσαρα μέσα στο τέρμιναλ, με σταμάτησε ένας μπάτσος και μου έκανε ερωτήσεις του στυλ "γιατί βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο" και "σε έχει σταματήσει ποτέ άλλοτε η αστυνομία" μόνο και μόνο γιατί κοιτούσα αυτόν τον "τρούλο" που φορούν για καπέλο! Για το τσιγάρο τα έχουμε πει. Καπνίζεις σε ειδικά θαλαμάκια με ιονιστές και σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν χώροι για καπνιστές σε εστιατόρια. Κάπου άκουσα ότι στο Λευτέρη το Βενιζέλο οι επιβάτες το έχουν πάει στο άλλο άκρο. Υπάρχουν οι ίδιοι χώροι αλλά ο καθένας καπνίζει όπου του γουστάρει. Δεν ξέρω αν η ελληνική κυβέρνηση το χάβει το παραμύθι με την ασφάλεια των αεροδρομίων. Πιθανώς να ήταν λίγο πιο ελαστικοί αν δεν τους πίεζαν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι και αν δεν ήταν και οι "ολυμπιακοί" στη μέση. Όλοι έχουν χεστεί απάνω τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τι να πεις, φαίνεται ότι μερικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι πιο άξια και σπουδαία από κάποια άλλα. Μετά την έκρηξη στα τρένα στη Μαδρίτη δε νομίζω να έβαλαν ανιχνευτή μετάλλων στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, ούτε σε υποχρεώνουν να τρως με πλαστικά μαχαιροπήρουνα στα τρένα. Και μη μου πεις ότι αν αντί για τρένα είχαν εκραγεί αεροπλάνα το status quo των πτήσεων θα άλλαζε όπως άλλαξε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το status quo των πτήσεων άλλαξε γιατί οι Γιάνκηδες πίεσαν όλο τον κόσμο. Υποθέτω όμως ότι άλλο Heathrow και Gatwick κι άλλο Ελευθέριος Βενιζέλος. Απο την εποχή του Ελληνικού θυμάμαι πως κάθε φορά που ήταν να πληρώσουμε υπέρβαρο, οι υπάλληλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Στο Gatwick άλλες φορές έδιναν σημασία κι άλλες όχι. Μερικές φορές κι ένα κιλό παραπάνω να είχες, σου βγάζαν την πίστη για να το πληρώσεις. Και λίγο χιούμορ: Όταν είχε πρωτοανοίξει ο "Βενιζέλος", μια αναγνώστρια είχε στείλει γράμμα σε εφημερίδα (Ελευθεροτυπία η Νέα, δε θυμάμαι). Είχε εκφράσει το παράπονό της επειδή το νέο αεροδρόμιο ονομάστηκε "Ελευθέριος Βενιζέλος" και όχι "Μαρία Κάλλας", γιατί "υπάρχουν τόσες γυναίκες που έχουν προσφέρει στην τέχνη και καμία δεν έχει τιμηθεί δίνοντας το όνομά της σ' ένα μεγάλο έργο". Και λέω από μέσα μου ε, ρε, τι προβλήματα έχει ο κοσμος. Μα καλά, τα παίρνεις από το Maria Kallas Estate; Έχω μια άλλη ιδέα κι αν θέλεις την ακούς. Λέω να αλλάξουμε το όνομα του "Βενιζέλου" και να το ονομάσουμε "Διεθνές Αεροδρόμιο Σάννυ Μπαλτζή". Ακούμε που ακούμε νέα της μια φορά στα πέντε χρόνια, ας βλέπουμε το όνομά της σε μια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας. Είναι και εξαιρετικά πηδήξιμη, από τις ροκούδες που τις βλέπεις και θέλεις να γίνεις αρσενική groupie, πώς να το κάνουμε. Οι άλλες δύο είναι η Chrissy Steele και η Janet Gardner, αλλά ίσως υπάρξει ποστ στο μέλλον για αυτές τις δύο κυρίες.

24: The game. Είναι τρελά αυτά τα γιαπάνια

Δε φτάνει που περιμένουμε τόσους μήνες για το San Andreas, δε φτάνει που περιμέναμε για το Vice City, τώρα το 24: The Game θα βγει ΜΟΝΟ για Playstation 2. Φαίνεται πως τα δεκατετράχρονα που πρήζουν τη μαμά και το μπαμπά να τους πάρει παιχνιδομηχανή είναι μεγαλύτερη πηγή εσόδων για τις εταιρίες. Σου λέει, γιατί να τα βγάλουμε και σε PC, o άλλος εργαζόμενος είναι, δεν έχει χρόνο να το ξύνει όπως τα πιτσιρίκια.

Ο Τζακ Μπάουερ κολατσίζει

Μπορεί να μην έχει χρόνο να χρησιμοποιήσει ένα σταθερό τηλέφωνο γιατί συνέχεια κινείται. Όμως μπορεί να περπατάει και να τρώει ταυτόχρονα, αν και δεν τον έχουμε δει να το κάνει, εκτός αν τρώει κάτι γρήγορα κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων. Κι όμως. Μαζί με την υπόλοιπη στρατιά των δυτικών διασημοτήτων που παίρνουν μέρος σε Γιαπωνέζικα διαφημιστικά, ο Τζακ Μπάουερ μας επιδεικνύει ότι μπορεί και να αγκομαχάει να πιάσει έναν ύποπτο και να τρώει ταυτόχρονα!

Εθνική ξεφτίλα ε;

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης γράφει για τη μαραθωνοδρόμο Πόλα Ράντκλιφ:

Η Ράντκλιφ ισοφάρισε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου είχε λιποθυμήσει από εξάντληση στη μέση περίπου της μαραθώνιας διαδρομής. Τότε, ένα ολόκληρο έθνος είχε πέσει επάνω της να τη φάει, ενώ όλες σχεδόν οι βρετανικές εφημερίδες, που θεωρούσαν ότι η αθλήτρια είχε το χρυσό μετάλλιο στο τσεπάκι της, μίλησαν για «εθνική ξεφτίλα».

Επειδή έχασε σ' ένα άθλημα! Και μάλιστα επειδή λιποθύμησε, μάλλον από τη ζέστη! Δηλαδή, κάτσε, άνθρωποι είναι και οι αθλητές, πώς περιμένουμε να συμπεριφερθούν όταν περνάνε την απίστευτη σωματική κόπωση μέσα στη ντάλα; Και να μην λιποθυμούσε, ίσως απλώς να μην κέρδιζε την κούρσα! Γιατί εθνική ξεφτίλα; Γιατί να πέσουν όλοι να τη φάνε; Θα πρέπει να κρύβει το πρόσωπό της κάθε φορά που βγαίνει απ' το σπίτι της μόνο και μόνο επειδή έχασε σ' ένα παιχνίδι; Τελικά δε διαφέρουν και πολύ αυτοί από μας. Νόμιζα ότι μόνο οι Ελληναράδες ταυτίζουν την αξιοπρέπεια του έθνους τους με τους αθλητές που φορούν μπλε ρούχα. Ότι μόνο αυτοί νιώθουν εθνικά καυλωμένοι όταν κερδίζει η ομάδα τους το Euro ή όταν ο Κωστάκης ο Κεντέρης κόβει το νήμα στα διακόσια μέτρα. Φαντάσου να έφτανε η εθνική στον τελικό της πορτογαλίας και να έχανε. "Εθνική ξεφτίλα", ναι. Και να πάει στα κομμάτια για τη χώρα τη δική μας, παράγκα που παριστάνει τη χώρα της ΕΕ είναι (Καλή ατάκα, Λήδα, αν έχεις το copyright θέλω να αγοράσω άδεια χρήσης :), ο λαός χρειάζεται το παραμύθι του για να νιώσει ότι η χώρα του είναι κάτι σπουδαίο. Μια το Euro, μια οι Ολυμπιακοί, έτσι ο νεοέλληνας νιώθει "εθνικά υπερήφανος". Η Βρετανία που δεν είναι παράγκα, γιατί έχει το κόλλημα να συνδέει ατομικές επιτυχίες αθλητών με το πρεστίζ του έθνους;

Ένας ένας, μη γαμάτε όλοι μαζι

Έχουμε γεμίσει μπήχτες. Όχι, άκου με. Γαμικλήδες. Πουτσαράδες. Σφίχτερμεν. Το Έπος της Μεγάλης Παρτούζας γράφεται κάπου εκεί έξω παράλληλα μ' αυτές τις γραμμές! Οι ένοχοι είναι οι Ινδοί και οι Πακιστανοί της γειτονιάς σας! Και με το δίκιο τους. Τόσο δρόμο έκαναν να έρθουν οι ανθρΏποι, να μην ανοίξει και λίγο το μάτι τους; Μου είπαν πώς είναι τα πράγματα με τις γυναίκες εκεί κάτω και λέω ευτυχώς αδερφέ μου που είμαι Ευρωπαίος. Τέτοια κατάσταση ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Καλό κάνει σ' αυτά τα παιδιά που ήρθαν για λίγο καιρό εδώ. Μόνο που είναι μέσα στην πείνα. Τόση πείνα που με πλησιαζει μια μέρα ένας συμφοιτητής μου και με ρωτάει πώς να τα ρίξει σε λευκή γκόμενα. Του λέω δε μπορώ σε δέκα λεπτά ή δέκα ώρες να του αναπτύξω κάτι που για μας εδώ είναι η πραγματικότητα μας, ότι τη θεωρούμε δεδομένη και ότι μετά από δέκα χρόνια άλλοτε περάσαμε καλά, άλλοτε σπάσαμε τα μούτρα μας και πάλι ακόμη μαθαίνουμε. Νομίζω πως κατάλαβε. Έτσι είναι φίλε, σ' αυτό το θέμα είσαι μόνος σου και ό,τι συμβουλή σου δώσει ο καθένας, ουσιαστικά μιλάει για τον εαυτό του και δε σημαίνει πως ό,τι σου πει θα ισχύσει και για σένα. Άλλοι πάλι δεν έχασαν ευκαιρία. Ινδός τώρα με 6 μήνες στην Αγγλία. Το να βγάλεις το γαμήσι απ΄το μυαλό του θα είναι σίγουρα από τις πιο δύσκολες εγχειρήσεις του κόσμου. Δε μιλάει για τίποτ' άλλο όλη μέρα. Πού θα πάμε το βράδυ, που έχει καλές γκόμενες, χτες εκεί που πήγαμε είχε κάτι μουνιά με φοβερό κωλαράκι... τέτοια πράγματα. Κάθε φορά που συναντιόμαστε αρχινάει το τροπάρι. Ε, θα γίνω κακός τώρα και δεν πρέπει, αλλά δε μπορώ να μην πω την κακία μου. Ρε αχαΐρευτε, δε φτάνει που είσαι σκατόφατσα, ίδιος με τον άλλο που θέλει συμβουλες για γυναίκες, έχεις και τη γλώσσα και τα σάλια έξω και περιμένεις να βγάλεις γκόμενα; Κι όμως. Αυτός ο άνθρωπος τώρα τα έχει με μια συμπαθητική Νορβηγίδα. Η ζωή είναι άδικη. Κατά καιρούς άκουγα να λένε "τι βλαμένες είναι ορισμένες γκόμενες, τις βλέπεις με κάτι γλοιώδεις μαλάκες και λες τι πήγε και του βρήκε αυτουνού". Σ' αυτές τις περιπτώσεις μέχρι τώρα πίστευα ότι ο τύπος ίσως 'πάτησε τα σωστά κουμπιά', ίσως άσκησε μια γοητεία πάνω της, ίσως έχει άλλες αρετές που την τράβηξαν πάνω του. Αρτσιήθκια! Ξαναγίνομαι κακός και λέω ότι τον τυπά τον ξέρω αρκετά για να τον σκεφτώ ουχί ως άντρα με κρυφή γοητεία και πνεύμα αλλά ως απελπισμένο και γλοιώδη του οποίου η μόνη έγνοια είναι πώς θα χώσει το καυλί του όπου υπάρχει τρύπα. Μπορεί να μη με απασχολεί ποιός παει με ποιόν αλλά αυτά βλέπω και λέω τι διάολο γίνεται στον κόσμο. Έρχεται ο άλλος και σε πρήζει με γαμήσια και γκόμενες κι όλα τα σχετικά και σκέφτεσαι πως θα ήταν καλό να μην πάει καμιά και χαραμιστεί μαζί του αλλά να στρέψει τα μάτια της αλλού. Κι όμως τους κάθονται αρκετά συμπαθητικές παρουσίες. Μίλα για χαράμι μετά. Πριν λίγες εβδομάδες με βρήκε ο Ινδός στο δρόμο και μου είπε το βράδυ να πάμε σε κανα μπαράκι. Μου εξήγησε ότι η Νορβηγίδα είχε πάει σπίτι της για λίγες μέρες και ήταν ευκαιρία να πάει αυτος να πηδήσει καμιάν άλλη. Ρε λόττο σου έκατσε, τι νομίζεις, θα γαμάς κάθε φορά που πας έξω; Ε, ρε τι πάθαμε, έχει γεμίσει ο τόπος μακρυψώληδες και δεν έχουμε πού να κρυφτούμε. Λίγο λίγο ρε μάγκες. Από το να βγάλεις κώλο μέχρι να χέσεις τον κόσμο όλο υπάρχει μια διαδρομή που θέλει το χρόνο της. UPDATE: Ξέχασα: κάποτε μου είχε ζητήσει να του μάθω πέντε-έξι φράσεις να λέει σε Ελληνίδες. Είχε φέρει και τετράδιο και χαρτί μαζί του. Το είχε πάρει στα σοβαρά το θέμα δηλαδή. Ρε δεν το' χεις καταλάβει πως Ελληνίδα μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις εδώ πέρα. Μετά από τόσους μήνες είμαι σίγουρος πως το κατάλαβε κι έσκισε τη σελίδα απ' το τετράδιο.

"Θα πάω στα κανάλια..."

Από τις λίγες φορές που συμφωνώ με τον Μανδραβέλη. Στην Ελλάδα οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί τόσο που ο πολίτης έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ' αυτούς. Τελευταίο του προπύργιο είναι... τα κανάλια. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει δυσανασχετημένο πολίτη να φωνάζει σε δημόσια υπηρεσία ότι θα φέρει τα κανάλια; Μετά είναι ν' απορείς γιατί οι ειδήσεις κρατάνε μιάμιση ώρα. Εδώ και το άρθρο του Μανδραβέλη. Ένας από τους λόγους που δε θέλω να γυρίσω πίσω είναι κι αυτός. Αν ισχύει όντως ότι στην Ελλάδα για να ζήσεις σαν άνθρωπος χρειάζεται είτε να δωροδοκήσεις είτε να έχεις γνωστό κάπου, τότε μάλλον δεν έχω ελπίδες. Ούτε λεφτά μου περισσεύουν, ούτε πολιτικούς, ούτε υψηλόβαθμα στελέχη ξέρω. Άσε που να δωροδοκήσω δε μου γουστάρει (πού ακούστηκε να δωροδοκήσεις κάποιον για να κάνει τη δουλειά του;) Οπότε, αν είσαι Έλληνας πολίτης που δεν έχει ούτε γνωστούς ούτε λεφτά για να προσπεράσει τις νομικές διαδικασίες και σου συμβεί κάτι, τί γίνεται; Θα πας στον Ευαγγελάτο; Επειδή οι θεσμοί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Δε θέλω. Δε μπορώ να το φανταστώ. Αν έχω μια διαφορά με κάποιον θέλω να αναλάβει η δικαιοσύνη κι όχι ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει από πίσω του έναν μεγαλοεκδότη. Όμως με τα κανάλια υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης. Έτσι όπως είναι τώρα η κατάσταση, εσύ χρειάζεσαι τα κανάλια για να βρεις το δίκιο σου. Τα κανάλια χρειάζονται εσένα για να τους φέρεις νουμεράκια. Και για να παίξεις ρόλο στο "σωφρονισμό" του συμππολίτη σου από την εξουσία, μέσω της τηλεόρασης. Κάποιοι δεν αντέχουν τη σύγκριση της χώρας μας για το Κογκό, την Τουρκία και την Κολομβία. "Α, όχι, δεν είμαστε εμείς έτσι". Κοίτα γύρω σου ρε κακομοίρη. Δες πόσο σε πληρώνου στη δουλειά και πόσο σε κρατάνε πέρα απ' το ωράριό σου. Δες τι θα πάθεις αν θέλεις να κάνεις εγχείρηση και δεν έχεις φράγκα ή κανα γνωστό. Θες κι άλλα; Σου φόρτωσαν ολυμπιάδα που πρέπει να δουλεύεις τζαμπέ ένα χρόνο και μια βδομάδα για να την ξεπληρώσεις, αλλά το Σεπτέμβριο του '97 κούναγες τα σημαιάκια σου. Η τηλεόρασή σου έχει γίνει δικαστής, κωμικός, ψυχαγωγός, έχεις μάθει τον κόσμο από το γυαλί. Τώρα που το τωρινό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι οι παπαδες, μπορούμε να κάνουμε και μια σύγκριση και με το Ιράν και το Λίβανο.

Ευχαριστώ την ελληνική τηλεόραση

Μιλώτας για κλοπές κειμένων θυμήθηκα κάτι. Γύρω στο καλοκαίρι του 2003, είχα στείλει στο Μπάκουρο ένα σαρκαστικό κειμενάκι για την ελληνική ιδιωτική τηλεόραση. Αργότερα, δημοσιεύτηκε στην Ελληνική Λίστα Ανεκδότων, χωρίς όνομα, χωρίς λινκ στο αρχικό άρθρο, χωρίς τίποτα. Ήταν απλώς μια καταχώρηση με το κείμενο ανυπόγραφο. Κάτι που κάθεσαι εσύ και γράφεις με μεράκι, έρχεται ο άλλος και στο παίρνει μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει κανείς να τον/την σταματήσει. Ο φόβος της τιμωρίας είναι για πολλούς ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας που θα τους εμπόδιζε να κάνουν κάτι μεμπτό. Τότε δεν είχα το blog στα ελληνικά και είχα γράψει εκείνο το κείμενο ως άρθρο στο Μπάκουρο. Με την παραπάνω αφορμή, θα ήθελα να το συγκεντρώσω κι αυτό εδώ. Στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση πολλά αλλάζουν σε δύο χρόνια, αλλά αυτά που πραγματικά μετράνε παραμένουν ίδια. Το κείμενο είναι ακόμη επίκαιρο. ------------------------ Το πρόγραμμα των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια. Αλήθεια. Η ποικιλία των προγραμμάτων ανταγωνίζεται αυτή των καναλιών απ΄έξω. Ένα ανοιχτό γράμμα στους υπεύθυνους των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Αγαπητοί κ.κ. καναλάρχες, Είμαι ένας τηλεθεατής ικανοποιημένος από την πορεία της ελληνικής τηλεόρασης. Οι εκπομπές και οι σειρές ποικίλου περιεχομένου έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Σας δίνω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια για τις επιτυχημένες επιλογές σας και την προσπάθειά σας για την αναβάθμιση των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Ως φανατικός της επιστημονικής φαντασίας και των σειρών "μυστηρίου", σας ευχαριστώ για τα επεισόδια X-Files και First Wave τα οποία παίζονται τακτικά τις καθημερινές σε ώρες λογικές για τον Έλληνα εργαζόμενο (01.30πμ τα X-Files και 03.20πμ το First Wave). Επίσης σας ευχαριστώ που παίζετε τα επεισόδια των X-Files σε 135η επανάληψη προκειμένου να μη μας διαφύγει καμία λεπτομέρεια. Κατανοώ τις δυσκολίες που είχατε με τη διοίκηση και που σας οδήγησαν στη διακοπή της σειράς Star Trek: Η Επόμενη Γενιά. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή οι ανώτεροί σας θα πειστούν για να επαναπροβληθεί μιας και οι τηλεθεατές τηλεφωνούν και τη ζητούν αδιαλείπτως. Συμφωνώ με την απόφασή σας να μην παίζετε πολλά συνεχόμενα επεισόδια της σειράς (Star Trek marathon). Αυτά είναι βλακώδεις ιδέες των αμερικανικών καναλιών, γι' αυτό είναι όλοι τους χαζοί εκεί πέρα. Σας ευχαριστώ για τις σειρές φαντασίας που βάζετε την Κυριακή σε συνεχή βάση όλο το μεσημέρι. Είναι ένας ευχάριστος τρόπος να περάσει κανείς το απόγευμά του και να μην κάνει άλλα πράγματα που τον γεμίζουν περισσότερο, όπως πχ να βγει μια βόλτα. Όλοι γνωρίζουμε τις τιμές του καφέ και της βενζίνης, οπότε γλυτώνουμε αρκετά λεφτά κάθε Κυριακή που καθόμαστε μέσα. Επίσης βλέποντάς τα όλα μαζεμένα σε μία ημέρα, αφιερώνουμε το χρόνο μας σε πιο σημαντικές δραστηριότητες της καθημερινές (όπως πχ να δούμε την Τατιάνα Στεφανίδου και τις σημαντικές τρέχουσες ειδήσεις που επηρεάζουν την παγκόσμια πραγματικότητα). Σας ευχαριστώ για τα ενημερωτικά ιστορικά ντοκυμαντέρ που εντάσσετε στο πρόγραμμά σας, πάλι σε λογική ώρα τις καθημερινές (Ποιος δεν ήταν ξυπνιος κατά τις 4.15 το πρωί που προβλήθηκε εκπομπή για την ακτίνα θανάτου του Tesla ή για την κρίση των πυραύλων της Κούβας;). Τα κρατικά κανάλια δεν ξέρουν και τα βάζουν κάτι περίεργες εκπομπές με ζώα κι έτσι μέρα μεσημέρι. Όμως είμαι βέβαιος ότι θα παραδειγματιστούν από σας και θα προσαρμοστούν ανάλογα. Σας ευχαριστώ για την ποιότητα των μουσικών νέων. Έχω μάθει αρκετά πράγματα για τους υποσχόμενους καλλιτέχνες όπως Moby, Dandy Warhols (κάτι με BT Cellnet έχουν σχέση αυτοί...), Τσαλίκη, Ρέμο. Πράξατε πολύ σωστα που δεν είπατε κουβέντα για τους ποταπούς και παρωχημένους Queensryche και Whitesnake (που και στις δύο συναυλίες δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε μέσα στο Θέατρο του Λυκαβηττού, ούτε στους βράζους γύρω. Αν το διαφημίζατε και σεις πού θα έβρισκαν όλοι εισητήρια μετά;) Ελπίζω να μην πείτε κουβέντα και για τον Ronnie James Dio γιατί μπορεί να έχουμε θύματα ασφυξίας στο συναυλιακό χώρο. Σας ευχαριστώ για το σεβασμό που δείχνετε στο μέσο τηλεθεατή με τις ελληνικές δραματικές σειρές, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Ποιο ζευγάρι δεν έχει ποτέ εμπλακεί σε ερωτικό τρίγωνο ή τετράγωνο; Εχω αρχίσει να νιώθω αμφιβολία για τους γονείς μου. Όταν οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δεν αναχαιτίζουν αεροσκάφη, κερατώνει ο ένας τη γκόμενά του για τη γκόμενα του αλλουνού αλλά και ο άλλος με την γκόμενα του πρώτου για να υπάρχει ισορροπία στη λειτουργία της μονάδας. Όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Αφού το λένε και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι. Αναγνωρίζω ότι μέσα στην πληθώρα των ποιοτικών προγραμμάτων σας σάς μένει κενός χρόνος τον οποίο πρέπει να γεμίσετε τις ώρες που ο κόσμος δε βλέπει τηλεόραση. Διαλέξατε την καλύτερη λύση με το The Wall, την Πάνια, το Super Star, τα πρωϊνάδικα, τις ελληνικές κωμικές σειρές, τα παιχνίδια, τα δελτία ειδήσεων-μαραθώνιοι με τις φοβερές και ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αναφέρονται στο γάμο Βανδή-Ντέμη και το διαγωνισμό Playmate 2003. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από τα κανάλια του εξωτερικού. Άσε που οι ξενέρωτοι οι ξένοι πληρώνουν κιόλας. Είστε πραγματικοί επαγγελματίες. Αναγνωρίζω και επικροτώ τη δουλειά που έχετε αναλάβει. Και πάλι σας ευχαριστώ. Δικός σας, Ένας πιστός τηλεθεατής

Harley Bar

Θεσσαλονίκη, πριν δύο πέμπτες. Δύο κολλητοί μου μπαίνουν στο Harley Bar στην Ηρώδου Αττικού. Παίρνουν λοιπόν τις "πράσινές" τους τα παιδιά και ακούν τους ήχους από τα μεγάφωνα και βλέπουν τα κλιπάκια από τις πάντοτε παρούσες οθόνες που περιστοιχίζουν το εσωτερικό του μαγαζιού. Παρά το γεγονός ότι έπαιζε ωραία πράγματα (Guns 'n' Roses, Dio, Ozzy και τα τοιαύτα), οι φίλοι δεν είχαν παει εκεί γι' αυτό. Η παράδοση το έχει κάθε Πέμπτη το μπαρ να παίζει ποζεράδικα απο 80s και αρχή 90s (lipstick and leather, you get the idea). Οι ώρες περνούν. Περασμένες τρεις. Τίποτα. Ο ένας εκ των δύο ήταν και κουρασμένος από το ταξίδι απ' την Αθήνα. Πάνε να φύγουν. Και τι έγινε; Ο ντιτζέης λες και ήθελε να τους βασανίσει, αμέσως ξεκίνησε το πανηγύρι. Firehouse, Slaughter, Pretty Boy Floyd, Bonfire... τελικά τα παιδιά έφυγαν στις 6 το πρωί. Δεν πειράζει, για καλό σκοπό ήταν. Απόδραση απ' την καθημερινότητα. Και hard rock και poser η βραδιά. Όταν σκέφτομαι την Ελλάδα, ο νους μου πηγαίνει αυτόματα σε τέτοιες φάσεις. Το Harley και το Booker είναι δύο μαγαζιά που τιμάμε πολλές φορές όταν ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη. Την τελεταία φορά που είχα βρεθεί εκεί ήταν καλοκαίρι και ο κόσμος δεν είχε ακόμη γυρίσει από τις διακοπές. Εμείς είχαμε κολλήσει τρία συνεχόμενα βράδια στο Βοoker, το οποίο ήταν μονίμως με 4-5 πελάτες κάθε βράδυ και εύκολα έκοβες φάτσες μιας και συνήθως ήταν οι ίδιοι. Μέχρι και ο σερβιτόρος μας πήρε χαμπάρι στο φινάλε και έρχεται από πάνω μας, χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και πετάει το εξής θεϊκό: "Πάλι εσείς εδώ γαμώ το σπίτι μου;" Ακόμη το θυμάμαι και γελάω.

Γιατί θέλω να μοιάσω στον Τζακ Μπάουερ

Ο Άντυ μας εξηγεί.

Συνέπειες (2)

To ότι οι Άγγλοι έχουν ένα έτσι κόλλημα με συναγερμούς φωτιάς, εκκενώσεις κτιρίων σε περίπτωση φωτιάς και fire doors σε κτίρια είναι λίγο πολύ γνωστό. Ολόκληρο Λονδίνο τους κάηκε πριν πόσους αιώνες, το έμαθαν το μάθημά τους. Έτσι και έπαιρνε η Αθήνα όλη φωτιά, θα βγαίναν οι πολιτικοί, θα έριχνε ο ένας το βάρος στον άλλον, δε θα αναβαθμίζονταν οι υπηρεσίες πυροσβεστικής και το θέμα θα τελείωνε... μέχρι την επόμενη πυρκαγιά. Έτσι, στην εστία μας δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τεστάρουν το fire alarm μια φορά την εβδομάδα και να μας κατεβάζουν στο προαύλιο μια καθημερινή πρωί κάθε τρεις μήνες και να παίρνουν παρουσίες. Αν μια φορά δε σε δουν και δε σου πάρουν το όνομα, παίρνεις κίτρινη κάρτα. Αν δε σε δουν και δεύτερη φορά σε πετάνε έξω απ' την εστία, αφού ο κανονισμός λέει ότι όταν ο συναγερμός χτυπά πρέπει να κατεβαίνεις στο προαύλιο γιατί θεωρητικά βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Αν είχες περάσει τη νύχτα αλλού και δε βρίσκεσαι στο χώρο της εστίας δεν ξέρω τι γίνεται. Δε φταίει η διεύθυνση γι αυτό. Απλώς υπάρχει αυτός ο κωλονόμος που πρέπει να βγάζει τον άλλο από το μπάνιο και να τον κάνει να τρέχει έξω στο πρωινό αγιάζι και να διατρέξει κίνδυνο πνευμονίας για να μάθει να αποφύγει τον κίνδυνο εγκαύματος. Από την άλλη, σε εστία με τόσες εκατοντάδες άτομα, ένας τουλάχιστον μαλάκας στατιστικά θα υπάρχει να την κάνει την κουτσουκέλα. Δε σε παίρνει να παίζεις και με ζωές. Σήμερα χτύπησε ο συναγερμός ξανά. Όλοι οι συγκάτοικοί μου, εκτός από έναν, έχουν φύγει. ο Έλληνας του δίπλα flat είναι επίσης εδώ. Περιμένοντας τους πυροσβέστες να έρθουν και να ελέγξουν το κτίριο, οι δύο τους έπιασαν συζήτηση για καμιά έξοδο μες στη βδομάδα. Κάτι για Bayswater, κάτι για Ελιζέ, κάτι για ελληνικές βραδιές αλλού. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ό,τι μου έρχεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα πολύ λίγες φορές είχα πάει σε μαζικές εξόδους σε 'trendy' μαγαζιά και δεν έχω σκοπό να ξεκινήσω στο Λονδίνο. Μπουζούκια δεν πήγα ποτέ (άντε σε κανένα πανηγύρι με τους γονείς μου όταν ήμουν πιτσιρικάς) και αν δεν πήγα στην Ελλάδα δε θα το ξεκινήσω εδώ στα ξένα. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω εδώ, αλλά μείνω μόνο μέχρι το τέλος του μάστερ και γυρίσω πίσω, θέλω το λίγο αυτό χρόνο να τον περάσω ζώντας την 'εδώ' ζωή. Complication: τρεις από τους συγκατοίκους μου είναι Έλληνες και δεν αποφασίσαμε να ΄πιάσουμε' σπίτι μαζί, αλλά μας έβαλαν στο ίδιο flat. Όχι ότι είναι κακό, ούτε λέω ότι δε μ' αρέσει. Ίσως να είναι καλύτερα κιόλας, μιας και με τους 'δικούς' σου λες και καμιά μαλακία παραπάνω, μπορείς να είσαι politically incorrect χωρίς να προκαλέσεις δυσανασχετήσεις, κάνεις small talk που είναι κατανοητό απ' όλους. Έτσι, οι 'συνέπειες' του να θέλεις να ζήσεις την 'εδώ' ζωη μετριάζονται. Δε χρειάζεται να περνάς πολλή ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις ανθρώπους διαφορετικούς από σένα, με άλλα ήθη και έθιμα και πολλές φορές με τεράστια χάσματα. Το μόνο που θέλω είναι να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της ελληνικής και μη-ελληνικής παρέας ώστε να συνδυάζονται τα καλύτερα και των δύο κόσμων. Complication του complication: πολλές φορές η συζήτηση ξεφεύγει. Α, και με το ρίσκο του να μου προσαρτηθεί ο χαρακτηρισμός του 'δεν ξέρω τί μου γίνεται', θα πώ ένα πράγμα και σ' αυτό είμαι κατηγορηματικός: Οι παρέες μπορεί να είναι Έλληνες ή μη αλλά στη γκόμενα επιμένω ξένα. Σκέψου ό,τι νομίζεις. Όταν ή αν γυρίσω πίσω θα έχει μπόλικες Ελληνίδες, είναι σίγουρο. Επί του παρόντος, ένα χρόνο εδώ πέρα θέλω να 'την ψάξω' και με... άλλες εθνικότητες (και το τωρινό αίσθημα είναι κατά μία έννοια ξένη). Θέλω πάντως να πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια και ότι το γενικό αίσθημα ότι η πλειοψηφία των Ελληνίδων είναι ψωνάρες περνάει στη σφαίρα του στερεότυπου. Ναι, ξέρω, 'χρησιμοποιούμε' τις ξένες για να 'κανουμε τη δουλειά μας', αλλά στο τέλος Ελληνίδες παντρευόμαστε, το έχουμε ξανακούσει. Προς το παρόν χαλαρώνω με Diana Deville και τσιγαριά. Πριν από λίγο στο KNAC έβαλε το ίδιο τραγούδι από τους Soul Sirkus (project του Neal Schon και τoυ Jeff Scott Soto) όπως και την προηγούμενη εβδομάδα. Από τα κομμάτια που άκουσα από το CD τους, μου φαίνεται ότι το συγκεκριμένο είναι η καλύτερη επίλογή. Και ασφαλώς πρέπει να σημειώσουμε τη διόλου συμπτωματική ομοιότητα του τραγουδιού με το 'Life's a bitch' των Hardline. Παρόλο που εκπέμπει από τις ΗΠΑ, είπε ότι η ώρα είναι 12 και απευθύνθηκε σε 'μας στο UK'. Τί παίζει;

Έχω καταλάβει ότι ο καλύτερος τρόπος να μπεις στο μάτι όλων εκείνων που την έχουν δει προφέσσορες και στο παίζουν αφεντικό συνέχεια είναι ένας: να γίνεις καλός επαγγελματίας όταν αποφοιτήσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τον βρίσκω χτες στο δρόμο έξω απ' τη σχολή. Μεταφράζω το διάλογο ελεύθερα. "Να σας μιλήσω λίγο;" του λεω "Τι θές" μου κάνει και με κοιτάει με μισό μάτι Α, έχει όρεξη πρωϊνιάτικο ε; σκέφτομαι "Μπορώ να περάσω απ' το γραφείο σας σήμερα ή αύριο;" "Γιατί;" πετάει "Θέλω εγώ και ο συνεργάτης μου να σας δούμε για την εργασία" "Και σήμερα γιατί δεν ήρθατε στην αίθουσα;" "Ήρθαμε," του λέω, "και σας περιμέναμε πόση ώρα από της 9.15 που θα ξεκινούσαμε μέχρι τις δέκα παρά κάτι. Ήμασταν οχτώ άτομα." "Δέκα η ώρα σας είπα. Το έβαλα και στο website. Δεν το είδες προφανώς" Εν τω μεταξύ είχα τσεκάρει το site την προηγούμενη μέρα μπας και αλλάξει κάτι. Δεν είδα τίποτα αλλά έτσι όπως το είπε άρχισα ν' αμφιβάλλω και να μη θυμάμαι κι έτσι δεν είπα τίποτα. Ο τύπος πάει να φύγει. "Μέσα στη βδομάδα μπορείτε;" του κάνω "Όχι" λέει "Την επόμενη;" "Δε νομίζω ότι μπορώ" κάνει και απομακρύνεται. Αργότερα την ίδια μέρα ξανατσεκάρω το website που βάζει τις σημειώσεις των μαθημάτων και τις ανακοινώσεις. Η διάρθρωση του site είναι ωε εξής: έχει λινκ για τις εργασίες και τις σημειώσεις αλλά τις ανακοινώσεις τις έχει στην αρχική σελίδα και τις καινούριες τις έχει με κόκκινο χρώμα. Κοιτάω. Αρχίδια. Δεν έλεγε τίποτα για την αλλαγή ώρας. Αλλά για να είπε ότι υπάρχει εκεί, θα υπάρχει. Θα το 'χει χώσει σε κάνα λινκ παραμέσα και άντε να το βρεις. Σήμερα βρίσκω το συνεργάτη μου. Το και το του λέω. Κοιτάει κι αυτός το site. Τίποτα. "Α, να το" μου λέει λίγο μετά. Όντως το είχε παραχώσει κάπου μέσα. "Τελοσπάντων το έβαλε. Αλλά πώς να το ξέρουμε αφού ό,τι ανακοινώσεις βάζει τις έχει στην αρχική σελίδα με τις παλιότερες;" μου λέει το παιδί. "Δεν ξέρω. Με τον τύπο τα 'χω πάρει τώρα" απαντάω. Ε, πώς θα γίνει τώρα, να μυρίζαμε τα νύχια μας; Και πώς το λες στα αγγλικά αυτό; Όταν η κοπέλα μου ήταν ακόμη στο κολλέγιο, κάποιος απ' αυτούς που σου παρέχουν τα εφόδια για να γίνεις καλός σ' αυτό που κάνεις, της ειχε πει ότι δεν πρόκειται να πάρει πτυχίο γιατί είναι χαζή. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν μετά εκείνη το ανέφερε ή πήγαινε στο γραφείο του και του έλεγε "έτσι δίνεις κουράγιο στους φοιτητές σου να συνεχίσουν;" αλλά δε χρειάστηκε να κάνει τίποτε απ' αυτά. Η ικανοποίηση του distinction που πήρε ήταν πολύ μεγάλη. Όταν έψαχνα συστατικές επιστολές για το μεταπτυχιακό, είχα στείλει τις αιτήσεις σε μια καθηγήτρια από το προηγούμενο πανεπιστήμιο. Ήταν η μόνη που απαντούσε στα e-mail μου. Δε δίστασε να τις συμπληρώσει αμέσως και να τις στείλει στα πανεπιστήμια στα οποία είχα κάνει αίτηση. Μετά από δύο εβδομάδες ήρθαν οι προσφορές. Ήθελα να της στείλω ένα e-mail να την ευχαριστήσω. Δεν το έκανα. Είναι όμως το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν πάρω το χαρτί στα χέρια μου.

Οι συνέπειες

Δύο Πακιστανοί συμφοιτητές είχαν παει στο Ministry of Sound. Μην έχοντας ζήσει ξανά το δυτικό τρόπο διασκέδασης, θεώρησαν αυτό το μέρος καλό σημείο εκκίνησης. Στόχος τους: να τσιμπήσουν γκόμενες. Τους είχα ευχηθεί καλή τύχη μιας και μου είχαν πει πως είναι τα πράγματα εκεί απ' όπου έρχονται. Δε γκομενίζουν όταν βγαίνουν έξω αλλά βγαίνουν μόνο με τις συζύγους τους τις οποίες πρωτοβλέπουν σε φωτογραφία που φέρνουν οι γονείς της κοπέλας. Ο πατέρας είναι αυτός που αποφασίζει αν ο γιος τελικά θα την παντρευτεί ή όχι. Το δε σεξ πριν το γάμο είναι πράγμα ανεπίτρεπτο. Έχοντας έρθει στο Λονδίνο, λοιπόν, δεν είναι κι εύκολο πράγμα να προσαρμοστούν στα δεδομένα τα δικά μας στην Ευρώπη και σε μια, δύο, πέντε προσπάθειες να πάρουν τηλέφωνο από κοπέλα και να βγουν έξω. Μαζί τους είχε πάει κι ένας Έλληνας συμφοιτητής μόνο και μόνο για να τους χαζέψει. Μετά τους περιέπαιζε πίσω από την πλάτη τους λέγοντας ότι ο ένας είχε κολλήσει σε δέκα και δεν του 'κατσε καμία ενώ εκείνος γνώρισε μια όμορφη λατίνα και βγήκαν τρεις φορές (επιβεβαιώθηκε κι από τους Πακιστανούς και από το λίγο που ξέρω και κείνον δε φαίνεται άτομο που δουλεύει τον κόσμο). Μου είπε ότι από παλιά πήγαινε σε μπαρ και κλαμπ (σημειωτέον είναι κι από τουριστικό νησί) και δε μασούσε καθόλου να "χωθεί" σε όποια κοπέλα του άρεσε μέσα. Κι αυτός γνωρίζοντάς με λίγο καιρό και έχοντας καταλάβει ότι και γω είμαι "στ' αρχίδια μου" τύπος, του σχηματίστηκε η εντύπωση ότι δε χάνω την ευκαιρία να πάω σε ξενυχτάδικο και να την πέσω σε όποια μου τραβήξει την προσοχή. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς όμως. Αποφεύγω μικρά-μεγάλα mainstream κλαμπ και μπαρ (κατά Βαρόμετρον: θαλάμους προβατοποίησης) όπως ο διάολος το λιβάνι. Γουστάρω να τη βγάζω σε τρύπες στα Εξάρχεια και στο Θησείο. Όταν, πριν ανέβω στην Αγγλία φοιτητής, διάφοροι γνωστοί μου ζητούσαν να βγούμε σε ελληνάδικο, καθόμουν σπίτι μου και άκουγα κασέτες με Black Sabbath. Μετά το πτυχίο, όταν στην Αθήνα είχαμε πλέον το Taj Mahal και το Club 22, στέκια της παρέας μου ήταν τα γνώριμα μαγαζιά στην περιοχή Λεωφ. Αλεξάνδρας και Εξαρχείων. Δεν ξενυχτάμε εκτός αν πηγαίνουμε σε ροκάδικο? διαφορετικά άντε καμιά μπύρα ή καφέ ή και τα δύο μαζί. Και φυσικά, συναυλίες... Νιώθω ότι έχω βρει μια μικρή πόλη μέσα στη μεγάλη, όπου όλοι γνωριζόμαστε και έχουμε τις μικρές ζεστές γωνίτσες μας όπου λέμε και μια κουβέντα παραπάνω και νιώθουμε άνετα. Η απρόσωπη πόλη πλέον έχει χαρακτήρα. Και μια ωραία ατμόσφαιρα. Η ζωή που ζω έχει και τις "συνέπειές" της τις οποίες υφίσταμαι. Στην αρχή δε με ένοιαζε, τι διάολο, έτσι τη βρίσκω κι έτσι τη βγάζω. Αρνιόμουν να δω τα "αρνητικά". Δε νομίζω, όμως, ότι χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβει κάποιος περί τίνος πρόκειται. Δεν έχω μεγάλο κύκλο γνωστών και φίλων. Δεν ένιωσα ποτέ την ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας αγοριών-κοριτσιών με τις μπύρες πάνω στο τραπέζι, με τα αστεία, με τα φλερτ. Δεν έχω πάει ποτέ για μπάνιο στη θάλασσα με αυτοκίνητο με δύο μπροστά και τρεις στριμωγμένους στο πίσω κάθισμα ακούγοντας μουσική. Δεν έχω κάνει ποτέ "μεγάλη" νυχτερινή έξοδο τύπου καφετέριας-ταβέρνας-κλαμπ/μπαρ ούτε καν για να δω πως είναι. Και φυσικά, δεν τα είχα ποτέ με τόσες κοπέλες όσες ίσως τα είχαν αρκετοί από τους συνομίληκούς μου μέχρι τώρα, μιας και δε "γυρίζω" αρκετά ώστέ να υπάρχουν και μεγαλύτερες πιθανότητες γνωριμιών. Με τις δε κοπέλες με τις οποίες τα είχα, όπως και με τη νυν, δεν έχουμε γνωριστεί από μπαρ/κλαμπ. Το ίδιο και μ' εκείνες με τις οποίες τελικά δεν έγινε τίποτα. Ας μη λέμε ό,τι θέλουμε, οι πιθανότητες να συμβούν τέτοια σκηνικά στα μαγαζιά που πηγαίνουμε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τα υπόλοιπα μιας και είναι περισσότερο μαγαζιά χαλάρωσης παρά "ψαξίματος". Όποτε και άμα πάω σε κανένα maistream μέρος με άτομα από τον ευρύτερο κύκλο... τέλοσπαν δε μπορώ να το εξηγήσω. Το θέμα είναι ότι δε λειτουργώ έτσι και δεν το έχω κάνει ποτέ. Τώρα στο Λονδίνο, και παλιότερα στην άλλη πόλη που ήμουν, νομίζω ότι κάτι έχει χαθεί από μένα. Μαγαζάκια που τα μαθαίνεις "από στόμα σε στόμα" δεν έχω μάθει και υποθέτω πως αυτό είναι φυσικό μιας και ο κύκλος των φοιτητών που γνωρίζω είναι αρκετά ικανοποιημένος με το τετράπτυχο Picadilly-Leicester-Soho-Covent (μια φορά που είχαμε πάει σε ένα μαγαζί με 80s ποζεριές, κλάσανε μέντες). Ωραία είναι, δε λέω. Αλλά όχι άλλο. Δεν ψάχνω ελληνικό μαγαζί, αλλιώς θα έκανα συχνές στάσεις και στο Bayswater. Περιμένω, και δικαίως, ότι ένα ολόκληρο Λονδίνο θα έχει και κάτι περισσότερο που θα ικανοποιεί όλα τα γούστα και ότι κάποια στιγμή θα το βρώ και μπροστά μου.

Make Britain proud - Fuck the bid

Στα τρένα. Στο Tower Bridge. Στα παραλιακά κτίρια του City. Στην Thames Street. Παντού. Το σήμα που καλεί τους Βρετανούς να υποστηρίξουν τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών 2012. Τελικά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Μας πίεσαν σώνει και καλά να νιώσουμε περήφανοι ως Έλληνες που πήραμε τους Ολυμπιακούς και τώρα που τους κάναμε και φύγανε, πιέζουν τώρα τους Βρετανούς να νιώσουν το ίδιο. Και άντε, σε μας πουλήσανε και ιστορία, "οι Ολυμπιακοί επιστρέφουν στην κοιτίδα τους, στη χώρα που τους γέννησε" και τέτοιες παπαριές και κάπως το πέρασαν στη συνείδηση του κόσμου αυτό το παραμύθι. Σ' αυτούς τι λένε; Τι νόμιζες, μικρέ Φαντασμάκ, άλλαξες χώρα και καθάρισες;

DiS, φχαριστούμε για τα τίπς. Δε με χαλάει η μπάρα, αλλά και να μην υπάρχει επίσης δε με χαλάει...

Thunder (aftermath)

Το Shepherds Bush Empire ήταν κατάμεστο. H βικτωριανή αρχιτεκτονική του δε σε προδιαθέτει για ροκ συναυλία, αλλά οι εποχές αλλάζουν. Αν ήξερα ότι θα έβγαιναν στις 9 δε θα ήμουν με την ψυχή στο στόμα και δε θα έδινα £2.30 για μετρό. Θα πήγαινα με την άνεσή μου με λεωφορείο. Στο ζουμί τώρα. Χλιαρό παίξιμο οι Thunder. Έπαιξαν πάνω από το μισό Magnificent Seventh και γενικά από τα τελευταία τους άλμπουμ. Έκαναν μεγάλες παραλείψεις. Τουλάχιστον μου' φυγε η περιέργεια. Και καθώς γυρνούσα βρήκα και τούρκικο καφέ σε μαγαζί.

Thunder

Οι Thunder έχουν να βγάλουν καλό δίσκο από το '92. Από τότε παρότι οι δίσκοι τους δε λένε και πολλά, τυγχάνουν περιττής προβολής μόνο και μόνο επειδή είναι από τα λίγα εναπομείναντα αγγλικά συγκροτήματα που παίζουν ακόμη hard rock. Το τελευταίο τους 'The Magnificent Seventh' είναι αισθητά κάτω του μετρίου, κάτω ακόμη κι απ' το προηγούμενό τους άλμπουμ. Τετριμμένα γκομενοτράγουδα σε άλμπουμ 'του κιλού' που μας έχουν συνηθίσει κι αυτοί. Όλο αυτό το διάστημα, πάντως, υπάρχουν και μερικά τραγούδια-φωτεινές εξαιρέσεις που ακούγονται με ευχαρίστηση. Όπως και να' χει, το live τους αύριο στο Shepherds Bush Empire είναι μια ευκαιρία που δε θέλω να χάσω, μιας και δεν τους έχω δει ποτέ από κοντά και, αν δεν μου αφήσει καλές εντυπώσεις δεν πιστεύω να ξαναπάω. Θέλω να ακούσω πολύ τα τραγούδια από τα δύο πρώτα άλμπουμ τους και ό,τι καλό έχουν βγάλει από τότε. Το ξεσκαρτάρισμα των σωσμένων ΜΡ3 και η πνευματική προετοιμασία έχει ξεκινήσει εδώ και πέντε μέρες. Θα ακολουθήσει ρεπορτάζ από τη συναυλία σύντομα. "Θα πας με κανέναν άλλο στους Thunder;" με ρωτά ο κολλητός στο τηλέφωνο "Ναι, πως" "Κατάλαβα. Απορώ πώς βρήκες εισιτήριο. Θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί με τόσο κόσμο που θα πάει" αστειεύεται. Οι Danger Danger (πω ρε τι θυμήθηκα) θα δώσουν το δικό τους παρόν στις 8 Απριλίου στο Camden Underworld. Με Ted Poley παρακαλώ. Τα παλιά αμερικάνικα ποζεροσυγκροτήματα φαίνεται ότι έφαγαν τα λεφτά που έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια και επανεμφανίζονται με live και δίσκους. Καλύτερα για μας! Σε Ελλάδα και Αγγλία είχαμε L.A. Guns και παίζουν και οι Dokken 18 Απριλίου στο Κάμντεν. Θα βρούμε κανα εισιτήριο ή θα πλακώσει όλο το Λονδίνο;

Ρε τους παλιοκλέφτες

5 λίρες το καμελάκι... 8 ευρώ τσιγάρα... πού πάμε;

24 musings

Πέρασαν οι πρώτες δώδεκα ώρες. Έμειναν άλλες δώδεκα. Βαθμολογώ το χτεσινό επεισόδιο ως το καλύτερο αυτού του κύκλου μέχρι τώρα. Είχα παρεξηγήσει τους σεναριογράφους. Μετά από την πατάτα που λέγεται "La Femme Nikita" αποφάσισαν να στρωθούν στη δουλειά στα σοβαρά και να δείξουν ότι όντως αξίζουν το επάγγελμά τους. Α, κατ΄αρχάς μη διαβάσεις παρακάτω αν δεν έχεις δει και σκοπεύεις να δεις το επεισόδιο "6-7 μμ". Ειδικά για σειρά σαν το 24 δε λέει να ξέρεις από πριν τί θα γίνει. Ο Άρνολντ Φόσλου είναι μεγάλη μορφή. Τελεία και παύλα. Ιμ-χο-τέπ! Πολύ καλή επιλογή για το κάστ της σεζόν. Ασφαλώς δε γίνεται κοντά στη μέση της σειράς να μπορούν να κλείσουν όλα τα πυρηνικά εργοστάσια, 13 ώρες πριν το τέλος. Μία ώρα μετά, λοιπόν, αποκαλύπτεται ότι υπάρχει μια κρυφή ατζέντα στην εταιρία όπου ο Μαρβάν δούλευε ως τεχνικός. Η CTU μαθαίνει ότι η εταιρία εκπαιδεύει τους αγοραστές των όπλων της στη χρήση τους και δε θα δώσουν πληροφορίες έτσι εύκολα. Όταν ο Μπάουερ και ο Πωλ Ρέινς πηγαίνουν να βρουν στοιχεία για τον Μαρβάν, τα ανώτατα στελέχη της εταιρίας αποφασίζουν να συγκαλύψουν τα αρχεια του τρομοκράτη και αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν ένα όπλο ηλεκτρομαγνητικού παλμού (ΕΜΡ). Αυτό κι αν ήρθε από το πουθενά. Μετά μας πληροφορούν ότι φτιάχνουν όπλα για την αμυντική βιομηχανία. Τα λεπτά που ακολουθούν μέχρι την έκρηξη της ΕΜΡ βόμβας σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη κι αν χτυπήσει κανείς την πόρτα σου να τον βρίσεις. Κι όταν δεν τα καταφέρνουν και μένουν πέντε τετράγωνα χωρίς ρεύμα... Πού να περιμένεις άλλη μια εβδομάδα τώρα!

DOOM 3

Καλωσήλθες στον κόσμο μου... Ιδού η μορφή των πραγμάτων που θα έρθουν... Ήρθε η ώρα που οι δυνάμεις της Κόλασης θα ελευθερωθούν από τη φυλακή τους και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στο σκοτάδι. Οι πιο σκοτεινοί σου φόβοι θα υλοποιηθούν καθώς η ψυχή σου θα καίγεται στην Κόλαση!! (Το Κόλαση το φωνάζει δυνατά, να κάνει αίσθηση) Ναι, μετά από έξι μήνες από την κυκλοφορία του έπεσε επιτέλους στα χέρια μου. Αυτό τo νοσηρό-δαιμονικό-σατανικό κομμάτι λογισμικού πιάνει τρία CD γεμάτο βαριά γραφικά και βαριά δράση. Υπόθεση: Είσαι πεζοναύτης που πηγαίνει στον Άρη για να ενισχύσει την ασφάλεια της βάσης εκεί μετα από κάτι μυστηριώδεις εξαφανίσεις προσωπικού. Αφ' ότου προσγειωθείς και πάρεις το πιστόλι σου, δε θ' αργήσεις να μάθεις το γιατί. Πρίν περάσει πολλή ώρα θα βρεθείς αντιμέτωπος με τα πιο αποτρόπαια δαιμονικά πλάσματα που έχουν υπάρξει ποτέ σε παιχνίδι (μάλλον ήταν χασισωμένος ο Κάρμακ όταν σκεφτόταν την ιδέα). Η υπόθεση δε λέει και πολλά, αλλά δε χρειάζεσαι και υπόθεση σ' ένα παιχνίδι που ο μόνος του σκοπός είναι να σφαγιάζεις ανελέητα διαβόλια, τριβόλια και σατάνια. Δε θα πω ψέματα. Τέτοιο χεσίδι σε παιχνίδι είχα να νιώσω από την εποχή του πρώτου Aliens vs Predator όταν έπαιζες με τον πεζοναύτη (σύμπτωση;). Μόνο που στο Doom 3 μπαίνεις στο πνεύμα μετά τα είκοσι λεπτά και κάπως συνηθίζεις. Δεν προβλέπεις όμως τον τρόπο με τον οποίο θα σου εμφανιστούν τα τέρατα στο διάβα. Από τους τοίχους, από τα πατώματα, από το ταβάνι, με τηλεμεταφορά... ό,τι σκεφτείς. Το μηχάνημα το δέχτηκε εύκολα με τα settings στο medium. Νομιζω ότι ο,τιδήποτε λιγότερο παίρνει από τη ρεαλιστικότητα του παιχνιδιού, αλλά πρέπει να έχεις high end μηχάνημα για να αντέξει παραπάνω λεπτομέρεια. Περιμένουμε τώρα το Splinter Cell Chaos Theory.

Αν ακούς για ποσότητα και λεφτά...

Περιμένοντας ν΄αρχίσει το μάθημα έρχεται ο Τούρκος συμφοιτητής από πάνω μου. "Εντάξει, σου βρήκα αυτό που μου' λεγες. Θα στο φέρω την άλλη βδομάδα" μου λέει. "Ωραία. Είναι μεγάλη ποσότητα;" τον ρωτάω Μου δείχνει με τα χέρια του. "Α, εντάξει πολύ είναι. Πόσο κάνει;" τον ξαναρωτάω "Δυόμισι λίρες." λέει. Τον διπλανό μου τον έφαγε η αγωνία "Τι έγινε για 'χόρτο' μιλάτε;" μας κάνει Του εξηγήσαμε ότι πρόκειται για ελληνικό (δηλ. τούρκικο) καφέ που ο Τούρκος ήξερε σε ποιο μαγαζί να βρει. Πλάκα πλάκα έτσι όπως συνεννοηθήκαμε...!

Οι ρήτορες υπάρχουν ακόμη

Μεταφράζω ελεύθερα τον καθηγητή της ομαδικής μας εργασίας γι' αυτό το τρίμηνο. 2 εβδομάδες πριν: Ομαδικό πρότζεκτ: φτιάξτε ένα σταυρόλεξο για PDA και γράψτε ένα essay για ασφάλεια σε PDA. Αυτό, τέλος. Τις παραμέτρους και τα χαρακτηριστικά της εργασίας δικά σας, αρκεί να τα δηλώνετε καθαρά στο documentation. Αν είναι 10x10, 15x15, Java applet που καλείται από HTML ή standalone εφαρμογή Java, C, C++ ή ότι σας κατέβει, αν τραγουδάει Βοσκόπουλο, δε με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να βρίσκεται μέχρι τις 4 το απόγευμα στο faculty office της σχολής σε τρεις μήνες. Α, και να έρχεστε κάθε εβδομάδα να μου αναφέρεστε για να μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα. Θέλω σχέδιο, πλάνο, στρατηγική, μεθοδικότητα, να αναφέρετε πώς θα οργανωθείτε, πώς θα φέρετε το σχέδιο εις πέρας, διαγράμματα, καταστάσεις με τα μέλη της ομάδας και τον καταμερισμό της εργασίας. Κόψτε το λαιμό σας. Μεταπτυχιακό κάνετε. Ξέχάστε αυτά που ξέρατε. Έτσι θα κάνετε και αργότερα που θα δουλεύετε σε εταιρία; Αν δουλέωετε δηλαδή, έτσι όπως πάτε. Εκεί δεν εκτιμούν το ταλέντο του καθενός αλλά την αποτελεσματικότητα της ομάδας. Τσακιστείτε τώρα και όπως είπαμε. Αυτός ο Ασίφ φταίει, σκέφτομαι. Αν είχε έρθει δέκα λεπτά νωρίτερα τώρα δε θα καθόμασταν ν' ακούμε τον άλλο να λέει αρχιδιές. Και γιατί άργησες, και τι αίσθημα ευθύνης έχεις απέναντι στις υποχρεώσεις σου... Ε και συ τι θα πάθαινες αν ερχόσουν στην ώρα σου; Δημιούργησες μια αλυσίδα γεγονότων που κρατάει και στις μέρες μας. Άκου σταυρόλεξο... Εντάξει και στο πτυχίο κάναμε παρόμοια πράγματα. Θα κάτσουμε να το φτιάξουμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν τις διαδικασίες. Την προηγούμενη εβδομαδα συμφωνήσαμε τα εξής: τρεις από μας θα κάναμε review σε εφαρμογές ανάπτυξης λογισμικού για Palm. Οι υπόλοιποι θα έκαναν literature review για ασφάλεια σε PDA. Την επόμενη εβδομάδα (δηλ. χτες) θα συναντιόμασταν στην τάξη για να συγκρίνουμε τα πορίσματά μας και να βλέπαμε πώς θα προχωρούσαμε παρακάτω, όπως και κάναμε. Χτες: Καθηγητής: You are Master's students now but you certainly don't behave like ones. Ωχ όχι πάλι τα ίδια. Σκέψου να είχε τριτοετείς πτυχίου... "You are now final year students". Κι αν είχε πρωτοετείς, "Υοu are in Higher Education now" ή όπως τελοσπάντων το λένε. Καθηγητής: Θα πάτε αύριο μεθαύριο σε πολυεθνική να δουλέψετε. Εκεί θέλουν δυνατές ομάδες. Αποφασίσατε στρατηγηκές και μεθοδολογίες; Όχι. Ιδέες έχετε, αλλά χρειάζεται και σχεδιασμός στρατηγικής. Δεν έχετε καταλάβει τι κάνουμε εδώ. Τα είπα και στους άλλους. Students in the UK are very spoiled. Στην Ινδία και στη Μακεδονία (φαντάζομαι εννοούσε την ΠΓΔΜ) δεν είναι έτσι. Σε κάποια πρότζεκτς δεν είχανε καθηγητή να τους καθοδηγεί και έκαναν πολύ καλή δουλειά. Εδώ, από το ένα μπαίνει... Και πού να ήσουν και στη "Μακεδονία" Μακεδονία μεγάλε. Εκεί να δεις τι δουλειά πέφτει. Φεύγω και την άλλη βδομάδα όπως είπαμε. Κάντε αυτό που πρέπει. Ε, πού πάτε, τώρα πρέπει να συνεχίσετε. "Μαζίντ", λέω του διπλανού μου, "πόσο βοηθήθηκες σήμερα από το μάθημα; You're a Master's student. Behave like one!" και γελάω. "Κάθε φορά τα ίδια. Αλλά και να ήμασταν συγκροτημένη ομάδα και να του παρουσιάζαμε στρατηγική δε θα τον ένοιαζε. Πάλι θα μας δασκάλευε, αλλά όχι τόσο. Θα μιλούσε δέκα λεπτά στο κάθε γκρουπ και θα σηκωνόταν και θα έφευγε να πάει στο γραφείο του να κάνει ό,τι κάνει. " "Αφού είναι ρήτορας, Μαζίντ. Πάνω που πριζώνομαι με το project, έρχεται αυτός και με ξενερώνει. Μόνο το βάθρο στην τάξη λείπει."

Decadence dance

Μιας και μιλήσαμε για μουσική, το θέμα αυτό δε λέει να τελειώσει. Σήμερα, για παράδειγμα. Εγώ με δύο τύπισσες στο Σόχο. Η Α, εντελώς κυριλέ με καλοπληρωμένη δουλειά και μακροχρόνια σχέση με τον οποίο μένουν σε μια σπιτάρα σε συνοικία με καλή φήμη. Η Κ, αδερφή της που ήρθε απ' την Ελλάδα να τη δει. Η κουβέντα ήρθε στη μουσική. Το έργο το έχω δει πάμπολλες φορές. "Καλά τι μουσική είναι αυτή που ακούς;" μου λέει η Α. "Γιατι ρε, τι έχει η μουσική;" απαντάω με προσποιητή αθωότητα. "Η μουσική πρέπει να σε ξεκουράζει, να διασκεδάζεις ακούγοντάς της, να έχεις να πάρεις κάτι απ' αυτό που ακούς και να σε εκφράζει ο ήχος και οι στίχοι", συνεχίζει. Ομολογώ ότι αυτά που μου έλεγαν οι γκόμενες στα πρώτα φοιτητικά χρόνια δεν είχαν συμπτύξει τους ισχυρισμούς τους σε μια τόσο συγκροτημένη πρόταση. Τέλος πάντων, παρακάτω: "Ο Στιουαρτ (σσ. γκόμενός της) τα ίδια κάνει. Το θεωρεί πολύ φυσικό να χτυπιέται με μουσική. Ροκ ακούει κι αυτός. Άκου να δεις, δηλαδή, τριαντα δύο χρονών άνθρωπος. Μου φαίνεται ότι από όσους ξέρω μόνο εγώ έχω μεγαλώσει," συμπληρώνει. "Καλά κάνει το παιδί. Και γω γουστάρω να χτυπιέμαι" Με κοιτάνε και οι δύο με μισό μάτι. Φαντάσου τώρα σκηνικό. Άλλο να στο περιγράφω κι άλλο να το βλέπεις. "Ναι, ρε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από μια συναυλία," συνεχίζω. "Δεν κάνω τα τρελά που έκανα πιο παλιά αλλά και εξακολουθώ να πηγαίνω και τρελαίνομαι με τη μουσική" Τώρα το κοίταγμα έγινε πιο έντονο, κοιτιούνται μεταξύ τους με ένα ύφος 'Πω πω παναγίτσα μου τι ακούμε, πως γίνονται αυτά τα πράγματα'. Τώρα να τις εξηγήσεις ότι υπάρχουν σαραντάρηδες, άντρες και γυναίκες, που είναι αμετανόητοι που-rockers, που στις συναυλίες Hughes-Turner Project, UFO και Whitesnake στην Αθήνα είχε ηλικίες μέχρι και πενήντα ("Α, αυτοί είναι αντικοινωνικοί δεν πάνε καλά, εσύ είσαι καλό παιδι") δε θα βγάλεις άκρη. Δε μπορείς να τις δώσεις να καταλάβουν ότι είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ηλικίες μεγαλύτερες από τις δικές μας σε τέτοιες συναυλίες. Κι ας μη χτυπιούνται. Πλήρωσαν όμως εισιτήριο και βρίσκονται εκεί για να δουν, ίσως για δεύτερη και τρίτη φορά, τα συγκροτήματα με τα οποία μεγάλωσαν. Η ρήση της Α, όμως, μου έκανε εντύπωση, γιατί οι άλλες απλώς αρκούνταν στα υπόλοιπα (ότι α πα πα, μεγάλωσες, και το υφάκι 'Παναγίτσα μου τι πάθαμε'). Και ξεκουράζομαι και διασκεδάζω με το Hard Rock και το metal. Απ΄ αυτό που ακούω αποκομίζω κάτι που δε μπορώ να το εξηγήσω με λόγια και στο κάτω κάτω της γραφής δε μ' ενδιαφέρει να το αναλύσω. Οι χαρντροκάδες και μεταλλάδες ξέρουν τι εννοώ. Θα προσπαθήσω να απαριθμήσω μερικά από τα στοιχεία της Hard Rock και του metal που μ' αρέσουν και μου δίνουν ενέργεια (και όχι απαραίτητα να με "εκφράζουν" γιατί δεν είναι ανάγκη να σε εκφράζει ένα πράγμα που σου αρέσει. Το σε "εκφράζει" το ένα και σε "εκφράζει" το άλλο έχει γίνει πολύ καραμέλα πια): Αν ήθελα να κάτσω ν' αναλύσω κάθε στίχο από τα τραγούδια, δε θα άκουγα μουσική, θα διάβαζα ποιήματα. Γι αυτό, αν και μου αρέσουν οι στίχοι π.χ. του τελευταίου δίσκου των Megadeth, δε μπορώ τον ήχο τους και γι' αυτό δεν τους ακούω. Παράλληλα προσέχω τους στίχους από τα συγκροτήματα που ακούω. Παραθέτω και μερικά συγκροτήματα για να γίνουν πιο σαφείς οι ορισμοί που ακολουθούν. "Τσαμπουκαλίδικο" ύφος - Accept, Running Wild κλπ Τέχνη, ταλέντο, ποικιλία, κληρονομιά αυτών των ήχων - Judas Priest, Dio, Whitesnake Αίσθημα - Jaded Heart, Bonfire, Great White Οργή - Iced Earth, Black Sabbath, Skid Row Αλητεία, πάρτυ - W.A.S.P., Motley Crue, AC/DC, Twisted Sister Noσταλγία, καλές στιγμές, άφθονο γέλιο - Slaughter, Firehouse, Cinderella, Britny Fox Να σημειώσω βέβαια ότι τα παραπάνω στοιχεία και ο συσχετισμός με τα αναφερόμενα συγκροτήματα είναι η δική μου ερμηνεία για διάφορα (και ασφαλώς όχι όλα) στοιχεία που βρίσκω προσωπικά σ' αυτή τη μουσική. Πάνω απ' όλα, ακούω αυτά που ακούω γιατί... έτσι! Δε μπορείς να περιμένεις λογική εξήγηση. Εσύ γιατί ακούς ό,τι κι αν είναι αυτό που ακούς; Επειδή σου αρέσει! Και ασφαλώς δεν έχω την ανάγκη να εξηγηθώ σε κανέναν. Έφτασα αισίως στα είκοσι εφτά κι ακούω την ίδια μουσική απ' τα δεκατέσσερα (εντάξει, οι ανακαλύψεις πλήθαιναν καθώς περνούσαν τα χρόνια. Στην αρχή οι πηγές μου ήταν 3-4 συγκροτήματα). Περιμένω όμως όποιον διαβάσει αυτές τις γραμμές και μοιράζεται τις ίδιες απόψεις με τις δύο αυτές κυρίες να καταλάβει ότι δεν έχει το δικαίωμα να λέει σε κανέναν πώς να διασκεδάζει και τι μουσική ν' ακούει γιατί πρόκειται για προσωπικές προτιμήσεις και δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Εδώ υπάρχουν πράγματα τα οποία οι γύρω σου μπορεί να μην καταλαβαίνουν αλλά έχουν νόημα για σένα τον ίδιο. Είναι κι αυτό ένα απο τα στοιχεία που μας κάνουν μοναδικούς.

Για τους Judas Priest δε χρειάζεται να πούμε λόγια. Η φωτογραφία του καινούριο τους δίσκου τα λέει όλα. Δεν υπάρχει τίποτε να πεις, γιατί πολύ απλά και δε χρειάζεται ν' αποδείξουν τίποτα πια, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο πια για να αποδείξουν. Για τους Running Wild, όμως, χωράνε λίγα λόγια. Καινούριο δίσκο λοιπόν κι αυτοί. Τώρα θα βγουν οι "προοδευτικοί" και θ΄αρχίσουν τα γνωστά περί κολλήματος στο παρελθόν κι άλλες τέτοιες αρχιδιές. Εντάξει, οι Running Wild δε διεκδικούν και πρωτεία προοδευτικότητας, αυτό είναι γνωστό. Μπορεί ο Rolf Kasparek να είναι μονολιθικός και κολλημένος σε ένα στυλ ήχου, μπορεί να έχει μείνει μόνος του επειδή δεν ακούει συναδέλφους του, μπορεί οι Running Wild να είναι one man band (Στο Brotherhood δεν είχε καν φωτογραφίες των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος) Δεν πειράζει όμως καθόλου μα καθόλου που παίζουν τα ίδια πράγματα από την εποχή του Under Jolly Roger. Όπως και οι Jaded Heart, έτσι και ο Kasparek βγάζει δίσκους που ξέρεις τι θ' ακούσεις πριν τους αγοράσεις και αν σου αρέσει το αλήτικο, "πειρατικό" metal του Rolf, ξέρεις ότι δε θα μείνεις απογοητευμένος.

Πριν μερικούς μήνες, όταν ακόμα δεν είχα καλά καλά αφήσει τις βαλίτσες μου στο καινούριο μου δωμάτιο, ήμουν καλεσμένος για βραδυνό στο σπίτι ενός ζευγαριού γνωστών. Αυτή Ελληνίδα κι αυτός Άγγλος. Μετά το φαγητό καθίσαμε και βάλαμε λίγο τηλεόραση και πετύχαμε ειδήσεις. Πρώτη είδηση Μπλαίρ και το Ιράκ. Στην όψη του Τόνυ, λοιπόν, χωρίς να το σκεφτώ καθόλου μου βγήκε αυθόρμητα... "Ωχ πάλι θα μας πρήξουν τ' αρχίδια με τον γαμόσπιτο" "Είπε τίποτα κακό αυτός για τον πρωθυπουργό μας;" είπε ο Άγγλος αμέσως. Δε χρειαζόταν να ξέρει ελληνικα για να καταλαβει. "Απλώς ο Μπλαιρ έχει κακή φήμη στην Ελλάδα" ήρθε η απάντηση της Ελληνίδας. Και με το δίκιο του, πήγα να πω, αλλά άσε σε ξένο σπίτι ήμουν. Πολλά τα 'χει κάνει κι αυτός. Ώσπου χτες έπεσα σ' αυτό εδώ και θυμήθηκα τι έχει γίνει σ' αυτή τη χώρα κατά τη διάρκεια της επτάχρονης θητείας του. "Βοήθησε" στο Κόσοβο και στο Ιράκ, βεβαια. Δίδακτρα στα πανεπιστήμια (για προπτυχιακούς). Ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε δημόσια νοσοκομεία. Η μετατροπή της αστυνομίας από νομικό σώμα σε όργανο καταστολής. Και τώρα που έχουμε τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας", η προσωποκράτηση χωρίς απαγγελία κατηγορίας και δίκη. (Επίσης: Wall, T. (2004) Police State UK New Statesman 17 (834) pp. 12-13) Βέβαια, αν οι Συντηρητικοί ήταν τώρα κυβέρνηση κανείς δεν εγγυάται ότι δε θα συνέβαινε τίποτε απ' όλα αυτά. Άλλωστε όποιο κόμμα είναι στην εξουσία εξυπηρετεί διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Το ίδιο και το κόμμα του "πρωθυπουργού τους". Ίσως τον Άγγλο τον πείραξε ότι ένας ξένος, που τότε δεν είχε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο, έβγαλε γλώσσα για τον πρώτο πολίτη της χώρας του. Δεν ξέρω. Μπορεί να γινόταν το ίδιο αν το καλοκαίρι που είχε έρθει στην Ελλάδα έλεγε κάτι παρόμοιο για τον Κώστα τον Καραμανλή. Και το ΠΑΣΟΚ να ήταν ακόμα κυβέρνηση πάλι τον Αύγουστο του 2004 θα βλέπαμε εικόνα από το Running Man με ελικόπτερα και Zeppelin πάνω από τον ουρανό της Αθήνας. Κι όμως. Ο τρόπος ζωής μας δεν άλλαξε με στρατό κατοχής, ούτε με βομβιστικές επιθέσεις τρομοκρατών. Άλλαξε με την έλευση των MacDonalds, Pizza Hut, Starbucks, multiplex cinemas, Χολυγουντοπίπες, Applebees. Αυτά στις χώρες που περνάνε. Αν δεν περάσουν αυτά, μιλάνε τα πιστόλια. Αλλά και εκ των έσω, η διαμόρφωση του τρόπου ζωής γίνεται με άλλα μέσα. Μην υπερασπίζεσαι τους ηγέτες σου λοιπόν. Δε θέλουν το καλό σου. Έτσι για να ξέρεις.

Οι Θεοί μίλησαν ξανά 

Αν η ΕΕΕΑ και το Websloth έπρεπε να μην κλείσουν, είναι λόγω άρθρων σαν τα παρακάτω. http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/tee-kanakarhdes.html http://eeea.websloth.gr/www.eeea.gr/koritsakia95.html

Δε γαμιέται το σύμπαν...

Καμια φορά νομίζω πως ο Τζακ Μπάουερ είναι βγαλμένος από σενάριο του Παπακαλιάτη. Όλα στραβά του πάνε του ανθρώπου για κάποιο λόγο. Ήθελα να 'ξερα τι θα 'κανε αν μάθαινε ότι όλα όσα του συμβαίνουν τα αποφασίζουν 2-3 σεναριογράφοι και ό,τι είναι να πάει στραβά θα πάει, μόνο και μόνο επειδή οι κάθε είκοσι τέσσερις ώρες που του συμβαίνουν σημεία και τέρατα είναι αντικείμενο θεάματος σε χιλιάδες θεατές σ' όλο τον πλανήτη. Ο τέταρτος κύκλος έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα και έχει ήδη προχωρήσει πέντε επεισόδια (είχε δείξει δύο διπλά σε δύο συνεχόμενες μέρες στην αρχή). Οι "εχθροί της Αμερικής" κάτι μεγάλο ετοιμάζουν πάλι σε αμερικάνικο έδαφος και τ' αρχίδια μου κουνιούνται. Γι' αυτό υπάρχει και ο μάγκας της υπόθεσης (καλά τα λέω, Κίφερ;) που βασικά δεν είναι περισσότερο πρωταγωνιστής από το καστ του εκάστοτε κύκλου. Όλοι παίζουν σημαντικό ρόλο, "καλοί" και "κακοί", και γι' αυτό ο τηλεοπτικός χρόνος του κάθε επεισοδίου ισομοιράζεται σ' όλους τους πρωταγωνιστές. Βέβαια το "24" δεν έγινε δημοφιλές εκτός Αμερικής για το σενάριό του, που εδώ που τα λέμε δεν είναι και κάτι πρωτότυπο. Έχει τεράστια πλοκή, όλοι μα ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι, δεν ξέρεις ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, και πάντα κάτι αναπάντεχο συμβαίνει στο τέλος κάθε επεισοδίου για να σε κάνει να δεις και το επόμενο. Αυτά τα πέντε μέχρι στιγμής επεισόδια από τον τέταρτο κύκλο ήταν γαμάτα. Κλασικό "24" δηλαδή. Με τα σφαξίδια του... τα πιστόλια του... τους διαπληκτισμούς και τις εντάσεις... όλα μαζί, αχταρμάς κι έτσι. Δυστυχώς τώρα θα πρέπει να περιμένω για το επόμενο επεισόδιο. Πού είναι οι ηρωϊκές εποχές όταν ήμουν κλεισμένος στο δωμάτιο μαζί με τον υπολογιστή και έβλεπα έναν ολόκληρο κύκλο σε 2-3 μέρες ζώντας με πίτσες και μπύρες; Θυμάμαι που το κανάλι του Κυριακού είχε παίξει 4-5 επεισόδια από τον πρώτο κύκλο μια φορά κι έναν καιρό. Ένα βράδυ έπεσε το μάτι μου στην τηλεόραση. Αυτό ήταν. Ο Φαντασμάκ προσηλυτίστηκε.

Πέρα από τους δύο συγκατοίκους μου δεν είχα κάνει παρέα ποτέ με Ελληνοκύπριους. Μερικές φορές είχα πάρε δώσε με ιδιοκτήτες ξενοδοχείων όταν έψαχνα κάπου να μείνω, αλλά να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι να μιλήσουμε, να πάμε για μπύρες, να πούμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, ποτέ. Στην Ελλάδα η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ενημέρωση για την Κύπρο. Ούτε την ιστορία της ξέρουμε καλά καλά, ούτε τον τρόπο ζωής των Κυπρίων, τίποτα. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι τί σχήμα έχει το νησί και πού βρίσκεται στο χάρτη. Αντιθέτως, μου έκανε εντύπωση πόσα ήξεραν εκείνοι για τα ελληνικά κουτσομπολιά, τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, τις ταινίες και τους τραγουδιστές. Στην Ελλάδα τα κανάλια και το σχολείο χρησιμοποιούν την Κύπρο για να φορτίσουν συναισθηματικά τον Ελλαδίτη ενάντια στους Τούρκους. Εκεί εξαντλείται η αναφορά στην Κύπρο από τα χείλη επίσημων κρατικών φορέων και των επιχειρήσεων. Πιο πολλά ξέρουμε ας πούμε για τον Μπους και το επιτελείο του Λευκού Οίκου ή το ασφαλιστικό σύστημα των Αμερικάνων παρά για το πού στο χάρτη της Κύπρου είναι η Λευκωσία - και είμαστε το ίδιο έθνος. Είμαι μπερδεμένος μαζί τους. Τουλάχιστον από τον Άγγλο το συγκάτοικο ξέρω τι να περιμένω, απλώς και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από μας. Ξέρω αν καταλαβαίνει τα αστεία μας ή όχι, κατά πόσο ίσως ξέρει τι συμβαίνει στην Ελλάδα κλπ. Οι Κύπριοι όμως; Είμαστε ίδιο έθνος, μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά πόσα στοιχεία έχουμε κοινά; Μοιράζεται ένας Αθηναίος τα ίδια στοιχεία με έναν Κύπριο και τα ίδια με ένα Γιαννιώτη; Στο χιούμορ μοιάζουμε αλλά κατά τ' άλλα είμαι μπερδεμένος γιατί δεν ξέρω τι να περιμένω. Πολλοί Ελλαδίτες δεν τους ενδιαφέρει που στην Ελλάδα δεν υπάρχει ενημέρωση για την Κύπρο. Μάλλον είναι ένα νησί εκεί στην άκρη της Μεσογείου το οποίο προσπερνάμε και δε μας ενδιαφέρει τί γίνεται εκεί. Ανήκω και γω σ' αυτή την κατηγορία. Επίσης μου επισήμαναν το "αντικυπριακό" κλίμα που υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτό συνοψίζεται στα εξής:

• Δεν έχουν μεγάλο στρατό, οπότε τα λεφτά που ο Ελλαδίτης εργαζόμενος κερδίζει με πολύ χρόνο και κόπο πάνε σε ολοένα και περισσότερες αμυντικές δαπάνες.
• Όσα επεισόδια έχουν γίνει με τους Τούρκους τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουν γίνει για χάρη των Κυπρίων.
• Όλοι αυτοί εκεί κάτω είναι μέσα στα φράγκα και μας έχουν χεσμένους που δεν έχουμε την ίδια οικονομική ανάπτυξη μ' αυτούς. Μας θυμούνται μόνο σε δημοψηφίσματα και σε επεισόδια με τους Τούρκους.
• Περιμέναν να στήσουμε κώλο εμείς γι' αυτούς το '74 και μας το έχουν κρατήσει μανιάτικο.
• Είναι κουτοπόνηροι και μας έχουν εύκολο στόχο για να μας ζητάνε ό,τι τους γουστάρει.

Δε συζητήσαμε αν όλα αυτά ισχύουν ή όχι, μόνο ότι είναι το αίσθημα του μέσου Ελλαδίτη για τον μέσο Κύπριο. Πάντως τα δύο πρώτα δε βλέπω γιατί δεν ισχύουν. Αν και δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την Κύπρο, έτσι και γίνει τίποτα με την Τουρκία και το ελεύθερο κομμάτι της Κύπρου εμείς θα είμαστε αυτοί που θα τρέχουμε (τώρα που δεν έχουμε και χούντα - τουλάχιστον όχι με τη μορφή του στρατιωτικού καθεστώτος). Αλλά αν έχουμε γνωρίσει έναν Ελληνοκύπριο που δε γουστάρουμε δε σημαίνει βέβαια ότι είναι όλοι έτσι. Μου τη δίνει που που δύο συγκάτοικοι έχουν μεγάλη ιδέα για το νησί τους και νομίζουν ότι είναι σπουδαίοι μόνο και μόνο επειδή είναι Κύπριοι, κάνουν φωτομοντάζ σε φωτογραφίες από τσόντες και βάζουν το κεφάλι του στρατηγού Γρίβα στον άντρα και το κεφάλι του Άγγλου συγκατοίκου πάνω από το κεφάλι της γυναίκας, το ότι "είμαστε δύο Κύπριοι και γαμάμε όλο το υπόλοιπο σπίτι" αλλά κατά τ' άλλα καλά περνάμε όταν καθόμαστε στο τραπέζι με τους φραπέδες μας και τα λέμε.

Τέρμα οι μαλακίες. Εδώ και τρεις μέρες είμαι πίσω στο Λονδίνο. Και μου γουστάρει εδώ πέρα, ειδικά μάλιστα σε μέρες σαν το προηγούμενο σαββατοκύριακο με τον ήλιο από πάνω. Μετά από τέσσερις μήνες έχω πια (ξανα)εγκλιματιστεί με το βρετανικό περιβάλλον και μια βδομάδα κάτω δεν πρόλαβε να μου κάνει τίποτα. Εδώ τρέχουμε και δε φτάνουμε και, ναι, στην Ελλάδα κατάφερα μια φορά και διάβασα. Δε γινόταν αλλιώς. Η δουλειά που έχουμε δε μας αφήνει περιθώρια για πολλά πράγματα. Παράπονο δεν έχω. Μας δίνουν και καταλαβαίνουμε. Κάποια στιγμή θα τελειώσω και θα κοιτάζω πίσω και θα θυμάμαι την εποχή που έγραφα αυτές εδώ τις γραμμές... Τότε θα είμαι ίσως με κουστουμάκι και χαρτοφύλακα και θα τρέχω μέσα στο tube του Λονδίνου ή το Αττικό Μετρό δύο φορές την ημέρα από και προς τη δουλειά μου... πιθανότατα να αγχώνομαι που θα έχω να επιδείξω σε εταιρία-πελάτη δέκα χιλιάδες γραμμές κώδικα σε SQL, XHTML, JavaScript και PHP μαζί. Το λιγοστό μου χρόνο θα τον στριμώχνω σε παρέες που δε μου κάνουν κέφι, γκόμενες που δε θα γουστάρω ή δε θα γουστάρουν να πάμε παραπέρα μετά το δεύτερο ραντεβού, θα έχω να κανονίζω υπέρογκους λογαριασμούς τηλεφώνου για μία ώρα ομιλίας το μήνα ακόμη κι αν βρω καλοπληρωμένη δουλειά αργά ή γρήγορα, κι άλλα ωραία. Τώρα καταλαβαίνω τον ξάδερφό μου που μετά από δύο μεταπτυχιακά ήρθε και μου είπε "Διασκέδασέ το τώρα που σπουδάζεις, είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου" και του έλεγα "Άσε ρε να βρούμε καμιά δουλειά να βγάλουμε κανένα φράγκο, τα τριάντα κοντεύω πια". Μετά βλέπω τους καθηγητές μου. Από Ινδία, Πακιστάν, Σρι Λάνκα, Χονγκ Κονγκ, Ελλάδα... όλοι προωθούν την ακαδημαϊκή καριέρα τους σ' αυτή την πόλη. Και εντάξει ο Έλληνας, νεότερος από τους υπόλοιπους, τον κόβω και λίγο τσακάλι. Μετά σκέφτομαι τους άλλους. Πέρα από την ηλικία που δεν έχει σημασία, δε θα έλεγα πως έχουν δώσει την εικόνα του ζωντανού ανθρώπου του οποίου έχει ενδιαφέροντα έξω από τη δουλειά του καθώς και το χρόνο για να τα ικανοποιήσει. Διασκεδάζουν συχνά; Βγαίνουν για φαγητό; Σινεμά; Γκομενίζουν; Μετά τις έξι που σχολάνε, πηγαίνουν στο σπίτι τους και ακούν CD από τη συλλογή τους; Ή απλώς διαβάζουν τα πιτσιρίκια τους, βλέπουν BBC News 24 και ξαπλώνουν να κοιμηθούν; Να πηγαίνουν καμια εκδρομή μια φορά το μήνα; Κι αυτός ο Έλληνας καθηγητής πώς την παλεύει και είναι μέσα στην καλή χαρά συνέχεια; Να πηγαίνει για φράπα και Nova στο Bayswater κάθε Σαββατοκύριακο; Δε λέω, είναι γαμήσι η φάση (και για μας και γι΄αυτούς) και πρίν έρθω εδώ ήξερα ότι θα "χορέψουμε" έτσι. Ένα από τα πράγματα που δε μπορώ να κάνω πλέον είναι να γράφω πιο συχνά σ' αυτό το blog.

Περιττεύει να πω ότι μόλις πήρα τη βαλίτσα μου και βγήκα στις Αφίξεις στο Βενιζέλο, το πρώτο πράγμα ήταν να ψάξω ν' αγοράσω ένα εικοσιπεντάρι Golden Virginia κίτρινο. Στο Λονδίνο, όπου έχω ψάξει, έχει μόνο πράσινο. Το δε Old Holborn Yellow το έχω δει μόνο σ' ένα Tesco. Δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ολόκληρο Λονδίνο να μην έχει όλες τις ποικιλίες καπνού που βρίσκεις στην Ελλάδα. Από τιμές τα ξέρετε. Τρία μόλις ευρά έκανε το κέρατο εδώ πέρα. Το ταξί που με πήγε στο Χήθροου διάλεξε μια γαμάτη παραλιακή που ξεκινούσε από το Westminster και πήγαινε μέχρι τέρμα Θεού (ή Σατανά, ό,τι γουστάρεις). Στο δε Χήθροου, μετά το τσεκ-ιν και την ασφάλεια, ανακάλυψα τα πάθη του ταξιδιώτη καπνιστή. Ναι. Σ' ολόκληρο το αεροδρόμιο το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο σε μικρά διαρρυθμισμένα θαλαμάκια, κι αυτά δεν είναι πολλά. Εντάξει, δε λέω να επιτρέπεται παντού, αλλά τολμώ να πω ότι αν το να σ' έχουν σαν φυλακισμένο δεν είναι υπερβολή τότε τι είναι; Η αλλαγή του χρόνου με βρήκε παγερά αδιάφορο. Η παραμονή Πρωτοχρονιάς δεν είναι παρά μια κωλομέρα σαν όλες τις άλλες που για κάποιο λόγο της δίνουμε παραπάνω σημασία. Πάντως η γιορτινή ατμόσφαιρα δε χάνεται. Ανυπομονώ να τελειώσουν οι κωλογιορτές για να φύγουν και τα κωλοφωτάκια από τις πολυκατοικίες. Δε χρειαζόμαστε τεχνητές χαρές. Μετά τα Χριστούγεννα έρχεται ο Άγιος Βαλεντίνος. Μετά τον Άγιο Βαλεντίνο, το Πάσχα. Αυτές τις μέρες πάντα μας προτρέπουν να αγοράσουμε, να καταναλώσουμε με μανία. Γιορτάζουμε και αγοράζουμε! Πήγα επιτέλους και Revenge of Rock σήμερα. Στο ράδιο άκουσα ότι Κυριακή παίζει αμερικάνικο μελωδικό hard rock του '80 (βλέπε ποζεριλίκια). Όση ώρα ήμασταν εκεί, το μόνο πόζερ ...εεε... τέτοιου είδους κομμάτι που έβαλε ήταν το All She Wrote των Firehouse (κομματάρα. Και το βιντεοκλίπ έχει το απίστευτο γέλιο) και το Still of The Night των Whitesnake. Βρε Αλέξανδρε, κάναμε τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμο για να ακούσουμε αυτά που ακούμε και στα άλλα μαγαζιά; Τι μας ανάβεις φωτιές τζάμπα; Πάντως σου αξίζει ένα μπράβο για την εκπομπή σου.

Πλησιάζει η μέρα της πτήσης μου για Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς εδω πάνω, όσο και να μη μας γούσταρε όταν ήμασταν Ελλάδα, πάντα θέλουμε να τη σκαπουλάρουμε στην πατρίδα για 2, 3, 5 μέρες όποτε μπορούμε. Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που δεν είναι έτσι και γω δεν είμαι εξαίρεση. Πάλι λοιπόν κάτω, για 8 μέρες. Πάλι θα ξανααντιμετωπίσω ταρίφες που θα θέλουν 30 ευρώ από και προς το Λευτέρη το Βενιζέλο συν το ότι θα φερθούν ως γνήσιοι πρηξαρχίδηδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Πάλι θα συναντήσω οικογενειακούς φίλους που θα μιλάνε για το κρύο Λονδίνο και για τις αδερφές τους Άγγλους και θα μου λένε να γυρίσω πίσω μετά το μάστερ. Πάλι θα τριγυρνάω στο σαλόνι όπου η τηλεόραση είναι μονίμως ανοιχτή όταν είναι η ώρα των ηλίθιων δελτίων ειδήσεων που κρατάνε μιάμιση ώρα και δε λένε τίποτα, μέρους της εκστρατείας των ισχυρών να φοβίσουν τον πολίτη, γιατί "αυτό που θέλουν είναι, να μην βλέπουμε την ζωή αισιόδοξα, να μην διεκδικούμε, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να γινόμαστε μοιρολάτρες, να απομονωνόμαστε απ' τον συνάνθρωπο, να παίρνουμε αντικαταθλιπτικά ενισχύοντας τους καημένους τους φαρμακοβιομήχανους, να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!" (Varometro, 28 Δεκ. 2004) (με το BBC δεν ξέρω τι γίνεται γιατί εδώ δεν έχω τηλεόραση) Πάλι όμως θα συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια και φίλους. Πάλι θα κάνω headbanging στο Revenge of Rock και πριν πάω εκει θα αγοράσω πάλι καπνό απ' το περίπτερο για 3 ευρώ. Πάλι θ' ακούω τη γλώσσα μου δεξιά κι αριστερά έξω στο δρόμο. Πάλι (πιθανώς) θα ντυθώ λίγο πιο ελαφριά απ' ό,τι στο Λονδίνο λόγω κάπως πιο υψηλής θερμοκρασίας. Όταν πας πίσω για διακοπές πάντα κοιτάς τα καλά, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι δεν είναι μόνο αυτά που υπάρχουν. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς.

O Ζαν Λουκ Πικάρντ ζει σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι στη Γη έχουν σταματήσει και το χρήμα έχει λίγη σημασία. Εμείς όμως... Άντε και καλές γιορτές!

Αγαπητέ Dr. Love, Μου πήρε δύο ώρες να μαζέψω ό,τι θάρρος είχα μέσα μου και να πάω να ζητήσω από την Τ. να βγούμε. Εκείνη δέχτηκε και μετά από δύο μέρες της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού δύο το μεσημέρι στο σταθμό του μετρό του Covent Garden. Με παίρνει τηλέφωνο και με προλαβαίνει πριν φύγω από το σπίτι και μου λέει ότι είναι ακόμη στο κομμωτήριο και αν γινόταν να βγούμε πιο αργά. Καλά, λέω, και το κάνουμε τέσσερις. Εγώ φτάνω τέσσερις, εκείνη έρχεται στις πέντε (με πήρε από το δρόμο και μου είπε ότι έχει κίνηση). Κακή αρχή, σκέφτομαι. Και η αρχή είναι το ήμισυ... Πάμε σ' ένα μαγαζί και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε καφέδες και τους πίνουμε. "Πάμε αλλού;" με ρωτάει μετά. "Δεν είμαστε ούτε μισή ώρα εδώ. Δε σου αρέσει το μαγαζί;" της λέω "Καλό είναι, αλλά πρέπει να φύγω σε λίγο. Στις επτά πρέπει να βρω μια φίλη." Χέστηκα. Είπαμε να κάτσουμε λίγο να πούμε καμιά κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν κακή ιδέα. Δηλαδή εγώ που κανόνισα τις υποθέσεις μου πριν βγούμε μαλάκας είμαι; "Εντάξει, πάμε. Είσαι για να κάνουμε αργιλέ;" "Δεν έχω καπνίσει ποτέ τέτοιο πράγμα", μου λέει. "Καλό είναι;" Σε τρία τέταρτα ήμασταν σ' ένα αραβικό καφενείο. Εγώ είχα δίπλα μου έναν αργιλέ με γεύση μήλου και κείνη είχε φράουλα. Έκανα την κίνηση να της προσφέρω λίγο να δοκιμάσει και κείνη ευγενικά αρνήθηκε. Είπε δεν της άρεσε το μήλο. Φτάσαμε μέχρι τις 7 λέγοντας μαλακίες ο ένας στον άλλο και με την Τ. να κοιτά το ρολόι της κάθε πέντε λεπτα. Κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας, η Τ. χαμογέλασε δύο φορές, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό της χωρίς να ρωτήσει παρά μια δυο φορές για το πρόσωπο που ήταν μαζί της και γενικά βρισκόμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος και στεκόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι στον άλλο χωρίς να μιλάμε καθόλου. Την παρέα της δεν την ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Ίσως είναι οι διαφορετικές μας κουλτούρες (είναι Νιγηριανή). Ξέρω και γω, έχει σημασία; Ίσως ένα δεύτερο ραντεβού να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Κατηφορήσαμε στο σταθμό του μετρό για να πάρω το τρένο του γυρισμού. "Ευχαριστώ" μου λέει. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να βγούμε για καφέ την άλλη βδομάδα" και χαμογελάει. Αρχίδια θα πάρεις τηλέφωνο λέω από μέσα μου. Ας είμαι όμως ευγενικός, ένα ραντεβού βγήκαμε, δε χρειάζεται να είμαστε καθάρματα. "Σ' ευχαριστώ και γω, θα τα πούμε" της λέω και μπαίνω μέσα στο σταθμό. Γιατί όλα σε μένα ρε ΠΟΥΣΤΗ; Τι έχω κάνει, δεν έχω πειράξει κανέναν. Γιατί να μη μπορώ να βγω ένα καλό ραντεβού και να περάσουμε και οι δύο καλά; Δεν είναι κακή κοπέλα η Τ. αλλά μάλλον δεν τα βρήκαμε. Η σκέψη μου να τα ξαναπούμε όλο και ξεθωριάζει καθώς περνούν οι μέρες. Ευκαιρία να δω πόσο μακριά διατίθεται να το πάει εκείνη η τσαχπίνα η Ισπανίδα του δίπλα flat. Phantasmak, που τού έχουνε γίνει καρπούζια.

Στις 16 Δεκεμβρίου ο παλιός frontman των Skid Row, Sebastian "Baz" Bach (καμιά συγγένεια με το συνθέτη), έκανε την εμφάνισή του στο Mean Fiddler (WC2H). Αν και έχουν περάσει 13 χρόνια από την τελευταία καλή δουλειά των Skid, ο τύπος φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο παραμικρό. Ένα ντερέκι ίσαμε κει πάνω, μαλλί μέχρι λίγο πιο πάνω από τον κώλο, πετσινιές, και φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή. Θα πίστευες ότι δεν είχε φύγει από τους Skid Row και σε λίγο θα μας θύμιζε μέρες του '90 μαζί με Guns 'n' Roses και Metallica στο πάρτυ του RIP Magazine. Δεδομένου ότι είναι ακόμη νέος (36), έχει ακόμη μέχρι να κρεμάσει το σώμα του. Πέρα από την υπερκινητικότητα του Sebastian επί σκηνής και τις αστείες στιγμές που προλόγιζε το κάθε τραγούδι, η συναυλία δεν ήταν κάτι τόσο ιδιαίτερο. Άλλα ονόματα της εποχής εκείνης σήμερα δίνουν καλύτερη γενική εικόνα και όχι τοσο απροκάλυπτα αυτή του μουσικού που έφαγε όλα τα λεφτά που έβγαλε πριν τόσα χρόνια και τώρα αποφάσισε να δώσει μερικές συναυλίες "για το εφ' άπαξ". Η διάρκεια της συναυλίας (1 ώρα και 45 λεπτά), ούτε πολλή, ούτε λίγη, έδειξε το περιορισμένο υλικό του καλλιτέχνη, που όμως έβαλε και λίγη "σάλτσα" από τη μεταγενέστερη (και υποδεέστερης ποιότητας) δουλειά του για να μην πει ότι έπαιξε μία ώρα και έφυγε. Και οι WASP είχαν παίξει μιάμιση ώρα στο London Astoria και μία ώρα στο Rockwave φέτος στη Μαλακάσα, αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνοι έδειξαν ότι συνεχίζουν να υπάρχουν δυναμικά στο χώρο του metal, να βγάζουν και σήμερα δίσκους που εκτιμώνται κι ας μην είναι πια το μεγάλο όνομα του '80. Βέβαια οι WASP θέλουν και 2 ώρες τουλάχιστον για να παίξουν ένα full set list... Από τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο του Mean Fiddler, στο συναυλιακό χώρο. Δε μπορούσα να πλησιάσω και πολύ κοντά για να πάρω μια καλή λήψη και το φλας δεν είναι δυνατό ώστε να φωτίσει μακρυά. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία χωρίς φλας και προσπαθώντας να κρατήσω τη μηχανή ακίνητη. Το Mean Fiddler έχει δύο μπαρ που πλευρίζουν το υπόγειο στον πάνω όροφο. Και τα δύο βλέπουν κάτω. Λήψη με zoom. Με τη μηχανή αυτή δε μπορείς να ελέγξεις το χρόνο που θέλεις να παρεμείνει ανοιχτό το διάφραγμα με αποτέλεσμα να εμφανιστεί η κίνηση του Sebastian περισσότερο από τον ίδιο τον Sebastian (Με το μισθό της καφετέριας απορώ πως δεν πήρα μηχανή μίας χρήσεως). Setlist: Slave To The Grind, Big Guns, Piece Of Me, Here I Am, 18 & Life, The Threat, In A Darkened Room, Monkey Business, I Remember You, Youth Gone Wild. Βέβαια έπαιξε κι άλλα, αλλά αυτά είναι από τους δύο πρώτους δίσκους με Skid Row. Tα In A Darkened Room και I Remember You ήταν παράδεισος για τα κοριτσάκια κάτω των 22 που βρίσκονταν εκεί. Στο Monkey Business έγινε... να μην πω τι. Τελικές σκέψεις: Ο αυχένας μου με πονούσε δύο μέρες μετά τη συναυλία, και έκανα headbanging μόνο στο Monkey Business. Μάλλον πρέπει να κόψω τα δεκάωρα στο κομπιούτερ. Δεν πήρα καπνό μαζί μου, πλέον δεν καπνίζω παρά μόνο 4-5 στο σπίτι. Και εις κατώτερα... Αν και εκεί θα χρειαζόταν κανένα "τσιγαρούι", όπως το λένε και οι συγκάτοικοί μου... Από αγνώστους δε θέλω να κάνω τράκες. Πάντως οι Άγγλοι αν και στραβώνουν αν τους ζητήσεις τσιγάρο, δε διστάζουν να ζητήσουν από σένα αν σε δουν να καπνίζεις σε κλαμπ... Μη γαμήσω κανένα Ministry of Sound βραδιάτικα (άσχετο).

Events occur in real time Τελικά βρήκα το τρέιλερ για τον καινούριο κύκλο του "24" που θα προβληθεί το Γενάρη στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Μπάουερ έχει απολυθεί από την CTU και τώρα δουλεύει για το Υπουργείο Άμυνας. Παράλληλα γκομενίζει με την κόρη του υπουργού χωρίς εκείνος να τον ξέρει. Μετά από την έκρηξη σε ένα επιβατικό τρένο, η CTU ξανακαλεί τον Μπάουερ για να βοηθήσει με τα "κονέ" που είχε κάνει με γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις όσο δούλευε εκεί. Καινούριο διευθυντικό στέλεχος της CTU δεν είναι άλλη από την Αλμπέρτα Γουάτσον, τη Μάντελιν του "Νικίτα" (δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη αυτό, εφόσον οι δημιουργοί της σειράς είναι οι ίδιοι του "Νικίτα" και επίσης ο "Operations" Eugene Robert Glazer είχε εμφανιστεί σε μια δύο σκηνές στο δεύτερο κύκλο). Η Ελίσα Κάθμπερτ και ο Ντένις Χέισμπερτ μας έκαναν τη χάρη να πάρουν πόδι από τη σειρά (πως γίνεται σε κάθε αμερικάνικη παραγωγή ο πρόεδρος να μην είναι εκατό κιλά μαλάκας;), ενώ δυστυχώς ο Κάρλος Μπερνάρ και η Ρέικο Έιλεσγουορθ θα παίξουν μόνο σε ορισμένα επισόδια ως γκεστ. Και θα φάμε τη βλαμένη Chloe O' Brian για μια ακόμα σεζόν. Γιατί ρε πούστη μου; Ακολουθούν spοilers, διαβάστε παρακάτω με δική σας ευθύνη. Στη συνέχεια, ο Τζακ Μπάουερ επιδίδεται στο γνωστό "breaking the rules" και κάνει ό,τι μπορεί για να πετύχει το σκοπό του. Μετά το χαμό της γυναίκας του στον πρώτο κύκλο δείχνει ότι πια δε νοιάζεται για πολλά πράγματα και είναι ξανά αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα. Αν κρίνουμε από το ότι πήγε να σκοτώσει την κόρη ενός τρομοκράτη στον τρίτο κύκλο προκειμένου ο τρομοκράτης να του πει ποιοι συνεργάτες του έχουν το θανάσιμο ιό που θα εξαπολύσουν στο Λος Άντζελες, μόνο να φανταστεί κανείς τι θα κάνει στον τέταρτο κύκλο. Κατά την παράδοση της σειράς, οι "μεγάλοι κακοί" της Αμερικής είναι ξανά ξένοι, μαυριδεροί από κει κάτω με τα πετρέλαια, παλιοάραβες που το μόνο που σκέφτονται είναι να πλήξουν τη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας γιατί ως γνωστόν τους ζηλεύουν γι αυτό που είναι... Τι να κάνουμε... καμία τηλεοπτική σειρά δεν είναι τέλεια. Και τους τρεις κύκλους τους είδα σε δύο μέρες τον καθένα, χωρίς ύπνο, μόνο φαϊ και χέσιμο. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο (εκτός από τις διαφημίσεις στα διαλείμματα) και πάντα κάτι κακό γίνεται στο τέλος κάθε μα κάθε ώρας. Τί πιθανότητες υπάρχουν να συμβαίνει συνέχεια κάτι τέτοιο; Τελικά θα μου πείτε ποια θα πηδάγατε από το καστ ή να βγάλω το poll; ;-)

Ώρα για μια καλή ποζεριά! Tyketto - Forever Young No sleeping She waits 'til it?s late Trying to stay tough Never ending However long she waits It?s just nine He?s sleeping late No word come round Yearning dreams come tumbling down He spents out every road, peacful dead in town And now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young She?s crying two words can lie Can?t take anymore He?s denaing the kick inside But then he sweared by death We make a deal you and I Caude our hearts will hope to die No matter what may come We?ll never say goodbye But now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young Forever, just to make love Forever, forever just to make love

Αυτά παθαίνεις αν ξέρεις απο κομπιούτερ. Έχεις τόσες δουλειές να κάνεις αλλα έρχονται και σε γαμάνε όλοι. Δε μου δουλεύει το ένα, δε μου ανοίγει το άλλο... ε, άντε και γαμηθείτε μην σας τα σπάσω τα PC όλα!

Αν σου περισσεύουν πέντε φράγκα μπορείς να πας μια βόλτα στο West End και να χωθείς σ' ένα μαγαζί. Έχοντας φέρει ο συγκάτοικος το αυτοκίνητό του, είχαμε τα παράθυρα μονίμως ανοιχτά και δεν αφήσαμε θηλυκό για θηλυκό που περπατούσε στο πεζοδρόμιο ή ήταν σε αυτοκίνητο. Δε μας ενδιέφερε ούτε αν μας διαολοστείλουν, ούτε τίποτα. Μάλιστα, είχαμε και καλή ανταπόκριση αν μη τι άλλο. Έτσι είναι. Αγγλίδες, μεν, αλλά πάλι εσύ πρέπει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και να κάνεις την κίνηση. Έτσι και δεν έβρισκα ένα μαγαζί που παίζει "ποζεριές" του '80 δε θα ησύχαζα. Δε γίνεται να βρίσκω τέτοια μέρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και να μην υπάρχει ούτε ένα σε ολόκληρο το Λονδίνο. Μετά από ένα σύντομο research, διαπίστωσα την ύπαρξη ενός μπαρ στο Soho που παίζει L.A. Guns, Motley Crue, Twisted Sister, Tigertailz, Ratt, Cinderella κλπ. Η αλήθεια είναι ότι το Harley και το Booker στη Σαλονίκη κάνουν πιο πετυχημένες επιλογές αλλά το Decadence απόψε είχε μαζέψει πολύ κόσμο. Από το ντύσιμο θα έλεγες μάλιστα ότι οι πιο πολλοί ήταν σε κρυονικό θάλαμο τα τελευταία 14 χρόνια. Χωρίς να έχω ζήσει πολύ καιρό εδώ, βλέπω ότι το Λονδίνο ουσιαστικά είναι ένας τόπος με σπίτια χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μια πόλη με παλιά τεράστια κουτιά που τα ονομάζουν κτίρια, και κάποια καινούρια πράγματα που έχουν δημιουργηθεί ή τοποθετηθεί δίπλα στα παλιά, χωρίς να "δένουν" μαζί τους. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες του κόσμου. Ίσως να σου αρέσει αν είσαι τουρίστας εδώ. Αλλά εμένα δεν έχει κάτι που με κρατάει. Καμία σχέση με Ρώμη ή Πράγα για παράδειγμα. Σκέψου πώς ήταν πριν 100 χρόνια, την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη, ένα μέρος όλο ομίχλη και καταγώγια... Δε γαμιέται... καλά πράγματα υπάρχουν παντού. Έτσι και αποφασίσω να επιστρέψω στην Αθήνα, ξέρω ότι το Λονδίνο θα μου λείψει.

Long time, no fucking see. Εδώ και δύο μήνες και κάτι βρίσκομαι στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή αλλαγή από τόσα χρόνια στην Αθήνα. Δυστυχώς δεν ήρθα εδώ για πλάκα και ως εκ τούτου δεν είχα την ευκαιρία να γυρίσω πολύ σ' αυτή τη φανταστική πόλη. Μόνο τα βασικά έχω δει και με τη δουλειά που έχω δε θα προλάβω να δω και τα υπόλοιπα μέσα σ' ένα χρόνο. Επειδή δε με παίρνει να γράψω τί ακριβώς έχει γίνει αυτούς τους δύο μήνες, θα πώ ένα πράγμα: Εδώ είδα ανθρώπους άσπρους, μαύρους, κίτρινους να ζουν κάτω από την ίδια στέγη χωρίς προβλήματα (τις περισσότερες φορές). Στους δρόμους ακούς ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς με κυρίαρχη, βέβαια, τα αγγλικά. Άραγε θα ζήσουμε να δούμε κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα ή θα συνεχίσουμε να δέρνουμε και να σκοτώνουμε μετανάστες επειδή πανηγυρίζουν για τη νίκη μιας ομάδας; Οι Αγγλίδες έχουν πολύ τσαμπουκά. Χωρίς θηλυκότητα και κάτι να σε τραβάει πάνω τους. Ούτε καμάκι να πας να τις κάνεις, ούτε τίποτα. Καμία σχέση με τις μαύρες, τις ινδές και τις οριεντάλ του Λονδίνου. Μιλάμε για μέγιστη ξενέρα. Σήμερα είχε φοιτητική βραδιά στο Ministry of Sound. Θυμάμαι όταν έκανα πτυχίο και οι γκόμενες στα κλαμπ μου φαίνονταν συνομήλικες. Τώρα μου φαίνονται πιτσιρίκες. Φαίνεται ότι έχεις κάπως μεγαλώσει όταν βλέπεις ότι τους περισσότερους στις φοιτητικές βραδιές τους ρίχνεις μέχρι και μια δεκαετία. Έλεγα ότι θα έκοβα και την τσιγαριά αλλά πού... όταν είσαι συνέχεια μπροστά από έναν υπολογιστή και δεν κάνεις τίποτε άλλο... οπότε άρχισα να αλωνίζω όλα τα ψιλικατζίδικα για Old Holborn Yellow. Ανεπιτυχώς. Πέρασα από άσπρο Drum, πράσινο Golden Virginia και Old Holborn Blue μέχρι επιτέλους το Tesco κοντά στο σπίτι να φέρει Yellow. Εδώ οι καπνοί πωλούνται και σε σακουλάκια 12.5 γραμμαρίων, οι οποίοι κοστίζουν λίγο πιο ακριβά από τα 25 γραμμάρια στην Ελλάδα. Πόσο κοστίζουν τα 25 γραμμάρια στην Αγγλία; Άσε, δε θες να ξέρεις... Για να μην πούμε για τα 50 γραμμάρια. Και μετά σου λέει γιατί αναλογικά καπνίζουν λιγότεροι άνθρωποι στην Αγγλία. Τουλάχιστον αν κάνεις στριφτά *συνήθως* γλυτώνεις και την τράκα. Πάντως γενικά μ' αρέσει εδώ, ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός. Μόνο που οι σχέσεις που σύναψα εδώ θα έλεγα ότι είναι επιφανειακές, που πάει να πει ότι άντε να βγεις για καμια μπύρα η για κανένα σινεμά μαζί τους και τίποτα περισσότερο. Κάποιοι καλοθελητές τώρα θα πουν ότι οι παπάρες της βόρειας Ευρώπης δεν είναι ικανοί για τίποτα περισσότερο. Δε γαμιέται... Μπορεί να 'ναι κι έτσι. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η ανάγκη για παραγωγή και γι΄ανάπτυξη μπορεί να μη βοηθά ν΄αναπτυχθούν ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό όμως θα το δείξουν βαθιές κοινωνιολογικές μελέτες κι όχι ο κάθε μαλάκας που βγαίνει στα παράθυρα των ειδήσεων.

Πέρασε λίγος καιρός από την προηγούμενή μου εγγραφή. Ή αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω ανοίξει το notepad για να περάσω τις σκέψεις μου, πάντα ένιωθα κενός από υλικό και συναισθήματα. Μου έβγαιναν μια-δύο σειρές αλλά τίποτα παραπάνω. Η Ζάκυνθος είναι ένα νησί εξέχουσας ομορφιάς. Μεγάλες εκτάσεις και μέρη που αξίζει να εξερευνήσεις, κάτι διαφορετικό από τις άγονες Κυκλάδες που βουλιάζουν από τουρίστες. Εκεί βρέθηκα για τέσσερις μέρες, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο πέρα από την αθηναϊκή πραγματικότητα. Όχι πως η Ζάκυνθος δεν έχει μέρη αποκλειστικά τουριστικλες περιοχές με μαγαζιά, αλλά υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί προορισμοί σ' αυτήν αν δε θέλεις διακοπές εμπορικές-κοσμικές. Ο Λαγανάς είναι το πλέον trendy μέρος να επισκεφτεί κάποιος στο νησί. Το ένα μαγαζί δίπλα στο άλλο, οι πολλές παμπ με τις φωτεινές επιγραφές που πληροφορούν τον επισκέπτη τι μπύρα θα βρει, τα "σουβενιράδικα", και βέβαια οι μονίμως σουρωμένοι Άγγλοι τουρίστες. Για τους Άγγλους το μόνο που έχω να πω είναι ότι τους είχα συνηθίσει στην Αγγλία τόσα χρόνια και πλέον δε μου κάνουν εντύπωση. Δεν ήταν καινούριο θέαμα να βλέπω Αγγλίδες ντυμένες μπατσίνες νεράιδες ή νοσοκόμες με ζαρτιέρες. Ή να βλέπω Αγγλίδες με ωραία πόδια και "μπυροκοιλιές". Διάολε, όταν μάλιστα σ' ένα μπαρ, ένας μπαρμαν έβαλε μια κοπέλα που είχε γενέθλια να γλύψει μπύρα χυμένη πάνω στο γυμνασμένο του στήθος και στομάχι, ούτε που μας ενδιέφερε να κοιτάξουμε. Δυστυχισμένα ασπρουλιάρικα ανθρωπάκια που ζουν για να πιουν το απόγευμα και το βράδυ, να ξεράσουν 10 pints μπύρας, να νιώσουν τρομερό στομαχόπονο και να κάνουν το ίδιο την επόμενη μέρα όταν θα νιώσουν καλά πάλι. Φρονώ πάντως ότι μετά τα περσινά επεισόδια στο Φαλιράκι της Ρόδου, τα πρακτορεία τους τούς είπαν να προσέχουν και να μην είναι για πολλά πολλά, γι αυτό μάλλον δεν είδαμε πολύ ακραίες συμπεριφορές. Το ότι όμως φέρονται όπως φέρονται και το μόνο που τους εμποδίζει να κάνουν περισσότερα είναι ο νόμος, προδίδει τη γαλουχία τους σ' ένα σύστημα που δουλεύει λάθος και καταρρίπτει το μύθο της ανεπτυγμένης δυτικής χώρας με την ανεβασμένη ποιότητα ζωής που εμείς στην Ελλάδα θα θέλαμε να έχουμε και μυθοποιήσαμε. Highlight της εξόδου μας στο Λαγανά: Ο κατάλογος με τα X-Rated ποτά που φέρουν ονόματα όπως: Orgasm, Multiple Orgasm, Cock Sucker, Erect Nipples, Wet Pussy, Blow Job κ.α. Η δε Χώρα ήταν λες και βρισκόσουν σε άλλο κόσμο. Κυρίως Έλληνες ντόπιοι και εσωτερικοί τουρίστες κατέκλυζαν τις ταβέρνες και τις καφετέριες και όντως έβρισκες μέρη να φας με λιγότερα από δέκα ευρώ. Καμία σχέση με το χαμό του Λαγανά, ο κόσμος καθόταν στις καφετέριες και στα μπαρ συζητώντας ήρεμα ή βλέποντας αγώνες σε μεγάλες οθόνες. Υποθέτω πως τα πρακτορεία των Άγγλων τους στέλνουν σε ξενοδοχεία σε συγκεκριμένα μέρη όπου τα μαγαζιά τους βρίσκονται σε κοντινή απόσταση κι εκείνοι δεν πολυσκοτίζονται να γυρίσουν και λίγο τριγύρω και να πάρουν μια ιδέα από τη χώρα που επισκέπτονται. Σιχαίνομαι να κρίνω έναν ολόκληρο λαό βάσει της μαλακισμένης πλειοψηφίας, σιχαίνομαι όμως κι αυτά που βλέπω να κάνουν στη χώρα τους και σε όποια χώρα πάνε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κείνοι που θέλουν να γνωρίσουν και κάτι διαφορετικό για τα δεδομένα τους. Συμπεράσματα του τύπου "οι Άγγλοι δεν έχουν αρχές" είναι μάλλον επιπόλαια. Πιστεύω ότι οι "αρχές" είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται ανάλογα με την περίσταση. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ιστορικά ήταν πάντοτε έτσι. Οι "αρχές" καθώς και η ηθική μιας κοινωνίας διαμορφώνονται από τις ιστορικές συγκυρίες και χρησιμοποιούνται από τους γνωμηγήτορές της για τον έλεγχο και τον κατευνασμό της μάζας. Οι αρχές άλλοτε προωθούν και άλλοτε περιορίζουν το άτομο και την κοινωνία με τα "καλούπια" που του παρέχει για να ζήσει. Μαζί μας ήταν ένα ζευγάρι Ελληνίδας-Άγγλου, περίπτωση που στα χρόνια που ήμουν στην Αγγλία είχα δει δύο φορές. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ'έναν ταξιτζή που μας είχε πάρει μια φορά κούρσα, καθώς και στις εκπροσώπους του Θωμά του Μάγειρα (Thomas Cook), του πρακτορείου που τους είχε φέρει στην Ελλάδα. Ήταν καλό αλλά κράτησε λίγο. Λεφτά να υπάρχουν και όλα γίνονται.

Είναι τέτοιες ώρες που νιώθω στο πετσί μου τι θα πει "μοναξιά της μειοψηφίας". Δε μπορείς να κρυφτείς πουθενά από τους πανηγυρισμούς των μαινόμενων φιλάθλων. Όλες οι καφετέριες έβγαλαν τις οθόνες έξω. Aκόμα κι αν καθίσεις σε απόμακρο καφενεδάκι δε θα ξεφύγεις από τις ζητωκραυγές δεκάδες μέτρα μακριά που θα διεισδύσουν στο κρανίο σου ή από τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων όταν πλέον θα είσαι σπίτι σου και θα προσπαθείς να κοιμηθείς. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσω που στέκομαι. Είμαι οπαδός του καλού ποδοσφαίρου, όποιος κι αν νικήσει. Είναι ωραίο το να βλέπεις καλή μπάλα να εκτυλίσσεται μπροστά στην οθόνη σου, με φάσεις και γκολ. Καλό παίξιμο η Ελλάδα, ωραία οργάνωση και καλός προπονητής. Αλλά ως εδώ. Όχι να το ανάγουμε σε εθνική επιτυχία λες και νικήσαμε σε αμυντικό πόλεμο. Ηρεμήστε, παιχνίδι είναι. Και στη Eurovision τις ίδιες παπαριές κάνατε, και στην Ολυμπιάδα πάλι τα ίδια. Πάρε χαμπάρι ότι η ζωή σου δε θα αλλάξει προς το καλύτερο. Μετά τις ζητωκραυγές και τους πανηγυρισμούς θα γυρίσεις στη δουλειά σου όπου θα δουλεύεις για το πενιχρό σου μηνιάτικο, το οποίο χρειάζεσαι επί τρια για να δεις το Χαριστέα από κοντά. Αλλά τι λέω, και πολλά σε πληρώνουν. Αξίζεις αυτά που παθαίνεις, νεοέλληνα, που κάνεις μιάμιση ώρα να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά σου, που θα παίρνεις σύνταξη στα 67 και δε θα σου φτάνει ούτε για να πληρώσεις το ρεύμα, που θα δίνεις δέκα ευρώ για ένα κιλό μαρούλι, που νοσηλεύεσαι σε ράντζο. Δοξάζεις την Ελλάδα όχι επειδή θα μπορούσε να ήταν μια χώρα με ποιότητα ζωής και ανεβασμένο ποιοτικό επίπεδο, αλλά επειδή μια ομάδα έντεκα ανθρώπων που τιτλοφορούνται "εθνική ομάδα" παίζουν σε μια αθλητική διοργάνωση και πέρασαν στον τελικό της. Με ανυσυχεί ότι ανθρωποι σαν κι αυτούς αποφασίζουν για το μέλλον μας με την ψήφο τους. Αργότερα κάποιοι από αυτούς θα αποκτήσουν κι εξουσία και θα μπορούν να διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας ακόμη περισσότερο. Έχουμε τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες που μας αξίζουν και μ' αυτούς υπάρχει ελληλεπίδραση. Διαμορφώνουν κοινή γνώμη και συνάμα δίνουν στον κόσμο το όπιο και τη γαλήνη που αποζητά. Στην περίπτωση αυτή, εθνικιστικά παραληρήματα, η άποψη ότι είμαστε εμείς και οι άλλοι δεν είναι. Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας δε δέχεται την αλήθεια, ότι η χώρα του δεν είναι παρά μια κουτσουλιά στον παγκόσμιο χάρτη, και ότι δεν έχει τα κότσια να σταθεί στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όλα τα πράγματα τα τελευταία σε σπουδαιότητα για την ποιότητα ζωής του τον κάνουν να νιώθει "υπερήφανο" και μια ολόκληρη κοινωνία ξεσηκώνεται όχι επειδή της αφαιρούν σταδιακά τις ατομικές ελευθερίες αλλά επειδή δέκα άνθρωποι που καμία σχέση δεν έχουν με το σύνολό της νίκησαν (και μαγκιά τους) σ' ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Τραγικές φιγούρες ήταν οι Τσέχοι φίλαθλοι που πληρώνονται ακόμη λιγότερο από μας και πήγαν στην Πορτογαλία για να δουν άλλα έντεκα άτομα να παίζουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Αν και απολύθηκα απ' το στρατό εδώ και λίγο καιρό, είναι πολλοί φίλοι που υπηρετούν αυτή τη χρονική στιγμή τη θητεία τους. Καθώς μου τα διηγούνται θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, και αφηνιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Δε λέω ότι οι μόνιμοι δεν κάνουν δουλειά. Αν κάποιος την παλεύει σε στρατιωτικό περιβάλλον, μαγκιά του. Ενίσταμαι, όμως, όταν πολλοί απ' αυτούς ξεσπούν πάνω σε άτομα που έχουν τραβηχτεί στο στράτευμα χωρίς τη θέλησή τους και δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό το σύστημα (φαντάροι). Αν το στρατιωτικό σύστημα ήταν τελείως κλειστό, και οι θέσεις μας θα ήταν διαχωρισμένες: αυτοί τη δουλειά τους και μεις τη δική μας. Συμβαίνουν σκηνικά που σε κάνουν ν' αναφωνείς "μα δε μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δε μπορεί να είναι τοσο παράλογο". Κι όμως είναι. Πριν τα δω και γω δεν τα πίστευα. Ο αερονόμος που θα γράψει ένα σμηνίτη που δε φορά δίκοχο στην πύλη, ενώ δίπλα είναι πενήντα μονιμάδες που επίσης είναι ασκεπείς. Ο τύπος στη γραμματεία που δε βγάζει φωτοτυπίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με φραπέ και τσιγάρο. Οι καραβανάδες που θα στην πουν απλώς και μόνο επειδή τη νύχτα στραβογάμησαν και σήμερα έτυχε εσύ να περνάς από δίπλα τους. O αξιωματικός που θέλει να καθαρίσεις το γραφείο του επειδή οι καθαρίστριες καθαρίζουν μόνο τα γραφεία του διοικητή και του υποδιοικητή και το διάδρομο του διοικητηρίου και μετά την κοπανάνε, ενώ εσύ μόλις έχεις γυρίσει από τριπλό νούμερο και έχεις δουλειά και στην επιστασία σου. Οι συνάδελφοι σου σμηνίτες και έφεδροι σμηνίες που είναι τόσο καλομαθημένοι που εύχεσαι να πήγαινε όλη η μοίρα σου (και συ μαζί) μετάταξη πεζικό και στον Έβρο, μόνο και μόνο να τους δεις στα δύσκολα. Οι "παλιοί" που νιώθουν πιο άντρες σκίζοντας τις επωμίδες της στολής σου, καθώς και οι λέξεις που χρησιμοποιούν στην ομιλία τους οι οποίες δεν ξεπερνούν τις τριάντα. Η δουλειά που βγάζεις αμισθί ενώ έξω θα ήσουν πολύ καλά αμοιβόμενος. Η εκμετάλλευση του φιλότιμου. Η βαρεμάρα, η βρωμιά και τα πισωμαχαιρώματα που καλύπτονται από μια βιτρίνα καλλωπισμού από παρελάσεις και από καθαρές πύλες στρατοπέδων. Η εθνική ομοψυχία που μας πουλάνε ενώ στα πιο ουσιώδη πράγματα όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και η ποιότητα ζωής, οι Έλληνες κι όλοι οι λαοί είναι χωρισμένοι. Προσπαθώ να θυμηθώ αν η θητεία μού πρόσφερε κάτι καλό. Δε μου πρόσφερε τίποτα απολύτως. Εσύ είσαι αυτός που δίνει τον πολύτιμο χρόνο σου για να σερβίρει φαγητά στη λέσχη αξιωματικών. Το αντάλλαγμα είναι να σε αφήσουν ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου. Έρχεται Ολυμπιάδα. Λυπάμαι όσους έτυχε να κάνουν αυτόν τον καιρό θητεία. Βλέπω κόσμο στην τηλεόραση να πανηγυρίζει τις νίκες της εθνικής του. Σκέφτομαι δύο πράγματα που μπορούν να ενώσουν αυτό το λαό και χίλια που τον χωρίζουν. Αυτά τα δύο πράγματα (Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες) είναι τα τελευταία σε σπουδαιότητα...

Ρε, έπρεπε να χάνατε 4-0 από τους Γάλλους να δούμε αν θα μου κορνάρατε απ΄ έξω από το σπίτι! Δεν πειράζει, στο επόμενο...

Βρε παιδιά, ηρεμία. Αυτό που έγραφα σε προηγούμενο post μου για το ότι θα επιδιώκω από δω και στο εξής σχέσεις της μιας βραδιάς όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, ήταν καθαρά ειρωνικό σχόλιο. Ας μην τρελαινόμαστε!

Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι ο τόπος αυτός κατοικείται προτίστως από λαμόγια... Και τα λαμόγια πάντοτε μένουν τελευταίοι στο τρένο της προόδου. Για μια φορά νόμισα ότι η Didi Music έμαθε μετά από 20 χρόνια να διοργανώνει φεστιβάλ... τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου δώθηκε το Σάββατο, που η εξυπηρέτηση ήταν άρτια. Μετά από έναν μαινόμενο Blackie Lawless στη σκηνή, το διαλύσαμε ήσυχα κι ωραία και πήραμε αμέσως το πούλμαν της εταιρίας που έχει συνάψει συμφωνία με τη Didi για μεταφορά προς και από το χώρο του φεστιβάλ, για να γυρίσουμε πίσω. Τη μέρα των Judas Priest όμως μας περίμενε μια άσχημη έκπληξη. Μετά το τέλος της συναυλίας βγήκαμε έξω με την προσδοκία να μπούμε σε ένα από τα πολλά πούλμαν του Rockwave ώστε να πάμε σπίτι μας. Άυτό όμως που διαπιστώσαμε ήταν ότι τα πούλμαν δεν ήταν και τόσο πολλά. Δύο ή τρία έκαναν τη διαδρομή Αθήνα-Μαλακάσα-Αθήνα φορτώνοντας και αδειάζοντας κόσμο, κι όλα αυτά για μια μέρα που είχε μαζέψει περισσότερο κόσμο από την προηγούμενη. Περιμένοντας, διψάσαμε και διαπιστώσαμε ότι τα μικρά μπουκάλια νερό τα πουλούσαν ένα (1) ευρώ στο δρόμο έξω από το συναυλιακό χώρο. Με τα πολλά, κατά τις 3 παρά το πρωί (οι Priest τελείωσαν στις 11.30), μπήκαμε με τους τελευταίους από τη συναυλία σ' ένα πούλμαν και φύγαμε. Το πρωί δούλευα και ήμουν κομμάτια. Τι να πεις από κει κι έπειτα; Να σε έχουν σαν το ζώο τρεις ώρες μέσα στο κρύο να περιμένεις να πας σπίτι σου... Να έχεις την απαίτηση να σου παρέχονται πράγματα για τα οποία ο ίδιος πλήρωσες αλλά εκείνοι να μην τηρούν το δικό τους μέρος της συμφωνίας. Κι αμα πας να τους πεις τίποτα, σου λένε "Κύριε, σε πήγα στο φεστιβάλ; Σε πήγα. Σε γύρισα πίσω; Σε γύρισα. Χτύπησες, κινδύνευσες; Όχι. Εντάξει, το δελτίο συμμετοχής γράφει τελευταίο πούλμαν στις 01:30 αλλά στο κάτω κάτω είναι ενδεικτική ώρα, συμβαίνουν και απρόοπτα, δεν υπογράψαμε και κανένα συμβόλαιο να βρίσκεσαι στην Αθήνα την αναφερθείσα ώρα." Ναι, με το γράμμα του νόμου δεν παρανόμησαν. Συντηρώντας τρία μόνο πούλμαν εκείνη τη νύχτα, γλύτωσαν ποιος ξέρει πόσα λεφτά, λεφτά που θα μπορούσαν να δώσουν ώστε να εκτιμήσεις την άρτια οργάνωσή τους και να θέλεις να ξαναπάς και του χρόνου και να τους δώσεις μακροπρόθεσμα και περισσότερα κέρδη. Αντίθετα προτίμησαν να τσεπώσουν ό,τι μπορούσαν εδώ και τώρα σκεφτόμενοι μόνο το άμεσο κέρδος, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Αυθαιρέτησαν μόνο και μόνο επειδή μπορούν. Η Didi Music δεν έχει ανταγωνιστή στη διοργάνωση συναυλιών και φεστιβάλ στην Ελλάδα και ως εκ τούτου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Φοβάμαι πως κανένας δε θα αναφέρει αυτό το περιστατικό σε εφημερίδες ή μουσικά περιοδικά μιας και οι συντάκτες που καλύπτουν το φεστιβάλ πιθανότατα πηγαινοέρχονται με άλλο μέσο. Θα παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη εικόνα της διοργάνωσης και θα καλύψουν τα παρατράγουδα ώστε αν είναι ο κόσμος να μάθει τι συμβαίνει, να τα μάθει από πρώτο χέρι έχοντας πρώτα ακουμπήσει τα λεφτά για τα εισιτήρια της συναυλίας και του λεωφορείου. Αυτό σκέφτηκα χτες κι έτσι γεννήθηκε αυτή η εγγραφή.

Μια σύντομη εγγραφή πριν φύγω για τη δουλειά. Κάθε μέρα περνάω με το τρένο από τα ολυμπιακά έργα. Βλέπω αυτά τα τόξα που έχει φτιάξει ο Καλατράβα, το ολυμπιακό χωριό και κάτι γιαπιά κοντά στην Αττική Οδό. Βλέπω το ΟΑΚΑ που έχει γίνει ένα τεράστιο εργοτάξιο, κι όλα αυτά τα πληρώσαμε εγώ, εσύ, οι μανάδες μας, οι πατεράδες μας, τα αγέννητα παιδιά μας... "Καλά, όμορφο το στέγαστρο Καλατράβα, δε λέω, αλλά χρειαζόταν να το φτιάξουν;" ρωτάω έναν τύπο γνωστό. "Ε, κοίτα, δε χρειάζεται το ένα, δε χρειάζεται το άλλο, αν είναι έτσι ας μη φτιάχναμε τίποτα", λέει με απάθεια εκείνος. Εκεί είναι που τα πήρα (τα παίρνω και λίγο εύκολα, πώς να το κάνουμε). "Καλά, ρε, πρώτα δεν πρέπει να φροντίσεις τις βασικές σου ανάγκες και μετά την αισθητική σου και όλα τ' αλλα; Άλλοι ζουν με 550 ευρώ το μήνα! Δεν υπάρχουν δημόσια νοσοκομεία! Μας λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για όλα αυτά! Τώρα γι' αυτό το τσουτσούνι του Καλατράβα πώς και βρέθηκαν;" 550 ευρώ! Αυτά ακούς και τρελαίνεσαι. Και μετά σου λέει ότι η ζωή στην Ελλάδα είναι για τους πολλούς, όχι όπως στην "απάνθρωπη Ευρώπη". Αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο το κράτος και οι πολιτικοί δουλεύουν σκληρά, δεν είναι ούτε για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, ούτε για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν ήθελαν, ή μπορούσαν, θα το είχαν ήδη κάνει. Δουλεύουν για να μας πουλήσουν τα παραμύθια τους και να μας δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: ότι δε μπορούμε να ζήσουμε άνετα με αξιοπρέπεια. Είναι δύσκολο να χωνέψεις ότι δε σε υπολογίζει το κράτος σου. Όταν ο μπούλης και οποιοσδήποτε άλλος -που τους κάναμε την τιμή να τους ανεβάσουμε στο πρωθυπουργικό θώκο- επισκέπτεται νοσοκομεία, τον ΟΑΕΔ και ορφανοτροφεία, και αυτή είναι μια εικόνα που βλέπεις από μωρό παιδί, δε μπορείς να φανταστείς ότι όλα είναι μια βιτρίνα που έχει ως σκοπό να σου δείχνει κάτι ωραίο για να σε αποπροσανατολίσει από την πραγματικότητα, δηλαδή ότι σε κρατούν σε επίπεδο εξαθλίωσης αλλά δε θέλουν να σου το πουν στα μούτρα μην αντιδράσεις κιόλας. Τεράστια έργα που τα χτίζουν για δέκα μέρες και μετά θα ερημωθούν (εκτός από τους δρόμους). Όλα από τους φόρους μας κι από την έμμεση φορολογία. Μα είναι δικά μου λεφτά, και πολλά μάλιστα. Τι τα κάνετε όλοι εσεις; ΤΙ ΧΤΙΖΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ;; ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ;;;;

Σε άρθρο του στην Απογευματινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης πλέκει εγκώμιο στο Ρόναλντ Ρέιγκαν. Στο Indymedia, πάλι, τον θάβουν κανονικότατα. Ένα έντυπο κι ένας δικτυακός τόπος με φιλοσοφίες σε αντιδιαστολή. Το ένα δίνει την εντύπωση ότι σε γενικές γραμμές όλα βαίνουν καλώς και απλώς υπάρχουν διάφορα προβλήματα στον κόσμο που ο άνθρωπος πασχίζει να διορθώσει και συχνά τα καταφέρνει. Το άλλο τα παρουσιάζει όλα μαύρα, με σκοτεινές συνωμοσίες, με την απάνθρωπη πολιτική των κυβερνήσεων, με, με, με... έρχεται ο μπαμπούλας, πηγαίντε να κρυφτείτε! Το κάθε περιοδικό, εφημερίδα, site, διαμορφώνει και παράλληλα επιλέγει το κοινό του. Ο Μανδραβέλης και όσοι γράφουν στο ίδιο ύφος, προσπαθούν να περάσουν τη γραμμή των εργοδοτών τους στους ευκολόπιστους και ταυτόχρονα να πει στους ομοϊδεάτες του αυτά που θέλουν ν' ακούσουν ώστε το προϊόν να πουλά (και η εφημερίδα επιχείρηση είναι). Όσοι αρθρογραφούν στο Indymedia, θέλουν επίσης το ίδιο, όχι βέβαια σε συνάρτηση με το χρήμα μιας και το site είναι δωρεάν, αλλά να προσελκύσουν το κοινό τους. Αν διαφωνείς, απλώς μπορείς να σταματήσεις να αγοράζεις την εφημερίδα ή να επισκέπτεσαι το site. Μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την εμμονή του Μανδραβέλη σε ιδέες που ο μέσος Έλληνας πολίτης δε συμμερίζεται. "Η πολύτιμη συμβολή των ΗΠΑ στα παγκόσμια δρώμενα". Ίμια, Σομαλία, Κόσοβο... ΗΠΑ, η χώρα όπου "η δημοκρατία ανθίζει περισσότερο". Ο Ρέιγκαν, ο μεγάλος πολιτικός. Τα τακτικά του "χωσίματα" στους έλληνες Αριστερούς (αν και σ' αυτό μάλλον καλά κάνει, μιας και η Αριστερά στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον όσο δογματική είναι και η Δεξιά). Μόνο σε θέματα απροκάλυπτα απάνθρωπα δε συμφωνεί, όπως π.χ. τα βασανιστήρια των Ιρακινών κρατουμένων. 'Οσο για τα αναρχικά/αντεξουσιαστικά/αντικαπιταλιστικά έντυπα και ιστοσελίδες, λαϊκίζουν όσο μπορεί κάποιος να λαϊκίσει. Ακόμα και ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης είχε ξεχωρίσει το άμεσα απτό από το μακροπρόθεσμα επιτεύξιμο. Δε γίνεται, είπε, να ανατραπεί ο καπιταλισμός αύριο. Όσο και να φωνάζουν, λοιπόν, αυτοί οι τύποι ότι θα ανατρέψουν το σύστημα, μάλλον αγνοούν ότι ισχυροί θα υπάρχουν πάντα και θα ενεργούν σε βάρος των αδύναμων, μόνο και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Αυτές οι τοιχοκολλημένες αφίσες που βλέπουμε στα Εξάρχεια είναι προϊόν μιας ιδεολογίας-βαλβίδας σε χύτρα ταχύτητας που μένει ανοικτή ώστε να αποδρά η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια των πολιτών στο άδικο σύστημα ώστε αυτό να μην εκραγεί. Επίτηδες δε θέλουν να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα, δεν προωθούν τη δημόσια παιδεία και την υγεία, δεν δίνουν έναν αξιοπρεπή βασικό μισθό για να ζήσει ένας άνθρωπος. Ο πολίτης, παρά το γεγονός ότι στερείται θεμελιώδη αγαθά, δεν εξεγείρεται, δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη (συντηρητική) εξουσία γιατί αυτή του παρέχει βαλβίδα για να εκτονώνεται και να ηρεμεί. Αν δημιουργούνται αναταραχές και συγκρούσεις, αυτές δεν είναι τέτοιες ώστε να απειλήσουν τη σταθερότητα της καθεκυστηκυίας τάξης. Αυτό το post εμπνεύστηκε από το θυμό μου όταν είδα πόσο πληρώθηκα από τη δουλειά καθώς και από το πρόσφατο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Είναι μια κοπέλα η οποία έχει ένα blog. Στην τελευταία της εγγραφή (η οποία κοντεύει να κλείσει μήνα) αναφέρει εν ολίγοις ότι παλιά τα είχε με έναν τύπο με τον οποίο έχασε την επιθυμία να κάνει "σοβαρή" σχέση ξανά κι από τότε ψάχνει μόνο να γαμιέται. Διάβασα πολλές φορές εκείνη την παράγραφο για να βεβαιωθώ ότι λέει ακριβώς αυτό. Ένα έχω να πω: μπράβο της που έκατσε και το είπε (δεν το' πε έτσι ακριβώς, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις τώρα). Στην Αγγλία έχω ακούσει πολλές κοπέλες να λένε ότι δε θέλουν παρά μόνο σχέση "γαμησιού". Αλλά να το πει Ελληνίδα, έστω και σε blog, ήταν κάτι που δεν περίμενα, τουλάχιστον κρίνοντας από τα άτομα που συναντώ εγώ. Βλέπεις, έρχεται σε σύγκρουση με τα "ελληνορθόδοξα ήθη" και οι κοπέλες εδώ φοβούνται μην τις βγάλουν και πουτάνες κι από πάνω. Βέβαια οι καιροί αλλάζουν και οι πιο πολλές κοπέλες της ηλικίας βγαίνουν έξω μόνες τα βράδια, σπουδάζουν, δουλεύουν, έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μένουν μόνες. Τα κόμπλεξ της γαλουχίας και της γενετικής μνήμης, όμως, παραμένουν και ίσως χρειαστούν αρκετές γενιές ακόμη για να σβήσουν. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κοπέλα στην Ελλάδα να λέει ότι ψάχνει μόνο να γαμηθεί. Έχω μια γνωστή η οποία διατείνεται το γνωστό τροπάρι. Λέει πως εμείς οι άνδρες: 1. Δεν έχουμε αισθήματα. 2. Μονίμως σκεφτόμαστε με το "κάτω κεφάλι". 3. Ξεφτυλίζουμε το γυναικείο φύλο με τα λεγόμενά μας στις ανδροπαρέες μας. 4. Δε σεβόμαστε τις γυναίκες και τις έχουμε μόνο για να τις πηδάμε. Στα νησιά που πηγαίνει διακοπές λέει ότι κάνει πολλά one night. Τι να πεις τώρα; Μου θυμίζει τις γκομενίτσες που λένε ότι θέλουν σοβαρή σχέση και τον άνδρα τον θέλουν έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα ενώ συχνά απλώς τις ποτίζει κάποιος στα μαγαζιά που πηγαίνουν και μετά ρίχνουν κι ένα πήδουλο. Αλλάζουν τα πράγματα. Κάλό αυτό.

Πριν δύο μέρες ανέβηκαν οι τιμές στα ροφήματα. Όχι σ' όλα, αλλά σ' αυτά που πουλάνε περισσότερο. Οι πελάτες μεταξύ έκπληξης και θυμού παραπονιούνται, και με το δίκιο τους. Να δώσεις 4,30? για ένα καφέ δεν είναι και λίγο. Ειδικά ο κόσμος ο οποίος έρχεται τακτικά και παίρνει το ίδιο ρόφημα, θα πρέπει τώρα να πληρώνει 20 και 30 λεπτά παραπάνω, γιατί... έτσι. Μια κυρία γύρω στα πενήντα με το που είδε την τιμή στο ταμείο άρχισε να μας φωνάζει, "και ξέρω ότι εσείς δε φταίτε σε τίποτα, αλλά πρέπει να το ακούσει κανένας προϊστάμενός σας, και στο κάτω κάτω δεν κάνετε και τίποτα σπουδαίο πια, καφέ πουλάτε". Δυστυχώς ο κώδικας συμπεριφοράς που είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε, δε μας επέτρεψε να της πούμε ότι ουσιαστικά παρ' ότι έχει δίκιο μιλάει σε ντουβάρι και ούτε ο διευθυντής του καταστήματος μπορεί να κάνει τίποτα. Οι τιμές έρχονται από τα κεντρικά και εμείς απλώς είμαστε υποχρεωμένοι να πουλάμε σ' αυτές. Αυτό που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε πελάτης είναι να συμπληρώσει ένα φυλλάδιο παραπόνων (υπάρχουν σε κάθε κατάστημα) και να το δώσει στους υπαλλήλους να το προωθήσουμε στα κεντρικά της εταιρίας όπου υποθέτω πως το συγκεκριμένο ζήτημα θα... πάρει το δρόμο των σκουπιδιών. Αν το δούμε σε απόλυτα νούμερα, πρέπει να συμπληρωθούν καμιά πενηνταριά τουλάχιστον τέτοια φυλλάδια ώστε να καταλάβουν οι corporate lackeys εκεί ότι δε χάνουν έναν και δύο πελάτες αλλά μια μεγάλη μερίδα. Αυτοί που είχαν τη φαεινή ιδέα να ανεβάσουν τις τιμές, και μάλιστα στα προϊόντα που πουλάνε περισσότερο, νομίζουν ότι θα βγάλουν περισσότερα. Αυτό, όμως, που θα γίνει είναι οι πελάτες να έρχονται λιγότερο συχνά και κάποιοι να σταματήσουν και τελείως. Σε απόλυτες τιμές (μη υπολογίζοντας την αναλογία μισθών-αγαθών) ήταν ήδη πιο ακριβά από τα αντίστοιχα καταστήματα της Αμερικής, τώρα μάλλον και οι Αμερικάνοι στην Ελλάδα το σκέφτονται να πιουν καφέ εδώ. Ο Έλληνας καταναλωτής είτε θα σκύψει το κεφάλι και θα περικόψει από αλλού για να συνεχίσει να πίνει το αγαπημένο του Frappuccino (πράγμα το οποίο οι μάγκες στα κεντρικά ελπίζουν να γίνει), είτε θα πηγαίνει να πίνει τον καφέ του αλλού. Στη δεύτερη περίπτωση τα ίδια λαμόγια θα ανεβάσουν τις τιμές λίγο ακόμη για να καλύψουν τα χαμένα έσοδα, αν και αυτό ίσως γίνει ούτως η άλλως σε λίγα χρόνια πάλι. Ίσως μάλιστα ήδη είχαν υπολογίσει ένα ποσό κέρδους το οποίο δεν τους βγήκε και γι' αυτό ανέβασαν τις τιμές εξ' αρχής. Τουλάχιστον στις ΗΠΑ οι τιμές είναι τέτοιες ώστε να πηγαίνει αναλογικά μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού να πίνει καφέ σ' αυτή την αλυσίδα και τα κέρδη της εταιρίας αυξάνονται μακροσκοπικά και πιο σίγουρα. Εδώ, ο Έλληνας επιχειρηματίας θέλει να κάνει την αρπαχτή για να βγάλει όσα φράγκα μπορεί εδώ και τώρα. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Έλληνα επιχειρηματία είναι ότι ούτε να κλέψει "σωστά" δεν ξέρει.