Οι ρήτορες υπάρχουν ακόμη

Μεταφράζω ελεύθερα τον καθηγητή της ομαδικής μας εργασίας γι' αυτό το τρίμηνο. 2 εβδομάδες πριν: Ομαδικό πρότζεκτ: φτιάξτε ένα σταυρόλεξο για PDA και γράψτε ένα essay για ασφάλεια σε PDA. Αυτό, τέλος. Τις παραμέτρους και τα χαρακτηριστικά της εργασίας δικά σας, αρκεί να τα δηλώνετε καθαρά στο documentation. Αν είναι 10x10, 15x15, Java applet που καλείται από HTML ή standalone εφαρμογή Java, C, C++ ή ότι σας κατέβει, αν τραγουδάει Βοσκόπουλο, δε με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να βρίσκεται μέχρι τις 4 το απόγευμα στο faculty office της σχολής σε τρεις μήνες. Α, και να έρχεστε κάθε εβδομάδα να μου αναφέρεστε για να μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα. Θέλω σχέδιο, πλάνο, στρατηγική, μεθοδικότητα, να αναφέρετε πώς θα οργανωθείτε, πώς θα φέρετε το σχέδιο εις πέρας, διαγράμματα, καταστάσεις με τα μέλη της ομάδας και τον καταμερισμό της εργασίας. Κόψτε το λαιμό σας. Μεταπτυχιακό κάνετε. Ξέχάστε αυτά που ξέρατε. Έτσι θα κάνετε και αργότερα που θα δουλεύετε σε εταιρία; Αν δουλέωετε δηλαδή, έτσι όπως πάτε. Εκεί δεν εκτιμούν το ταλέντο του καθενός αλλά την αποτελεσματικότητα της ομάδας. Τσακιστείτε τώρα και όπως είπαμε. Αυτός ο Ασίφ φταίει, σκέφτομαι. Αν είχε έρθει δέκα λεπτά νωρίτερα τώρα δε θα καθόμασταν ν' ακούμε τον άλλο να λέει αρχιδιές. Και γιατί άργησες, και τι αίσθημα ευθύνης έχεις απέναντι στις υποχρεώσεις σου... Ε και συ τι θα πάθαινες αν ερχόσουν στην ώρα σου; Δημιούργησες μια αλυσίδα γεγονότων που κρατάει και στις μέρες μας. Άκου σταυρόλεξο... Εντάξει και στο πτυχίο κάναμε παρόμοια πράγματα. Θα κάτσουμε να το φτιάξουμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν τις διαδικασίες. Την προηγούμενη εβδομαδα συμφωνήσαμε τα εξής: τρεις από μας θα κάναμε review σε εφαρμογές ανάπτυξης λογισμικού για Palm. Οι υπόλοιποι θα έκαναν literature review για ασφάλεια σε PDA. Την επόμενη εβδομάδα (δηλ. χτες) θα συναντιόμασταν στην τάξη για να συγκρίνουμε τα πορίσματά μας και να βλέπαμε πώς θα προχωρούσαμε παρακάτω, όπως και κάναμε. Χτες: Καθηγητής: You are Master's students now but you certainly don't behave like ones. Ωχ όχι πάλι τα ίδια. Σκέψου να είχε τριτοετείς πτυχίου... "You are now final year students". Κι αν είχε πρωτοετείς, "Υοu are in Higher Education now" ή όπως τελοσπάντων το λένε. Καθηγητής: Θα πάτε αύριο μεθαύριο σε πολυεθνική να δουλέψετε. Εκεί θέλουν δυνατές ομάδες. Αποφασίσατε στρατηγηκές και μεθοδολογίες; Όχι. Ιδέες έχετε, αλλά χρειάζεται και σχεδιασμός στρατηγικής. Δεν έχετε καταλάβει τι κάνουμε εδώ. Τα είπα και στους άλλους. Students in the UK are very spoiled. Στην Ινδία και στη Μακεδονία (φαντάζομαι εννοούσε την ΠΓΔΜ) δεν είναι έτσι. Σε κάποια πρότζεκτς δεν είχανε καθηγητή να τους καθοδηγεί και έκαναν πολύ καλή δουλειά. Εδώ, από το ένα μπαίνει... Και πού να ήσουν και στη "Μακεδονία" Μακεδονία μεγάλε. Εκεί να δεις τι δουλειά πέφτει. Φεύγω και την άλλη βδομάδα όπως είπαμε. Κάντε αυτό που πρέπει. Ε, πού πάτε, τώρα πρέπει να συνεχίσετε. "Μαζίντ", λέω του διπλανού μου, "πόσο βοηθήθηκες σήμερα από το μάθημα; You're a Master's student. Behave like one!" και γελάω. "Κάθε φορά τα ίδια. Αλλά και να ήμασταν συγκροτημένη ομάδα και να του παρουσιάζαμε στρατηγική δε θα τον ένοιαζε. Πάλι θα μας δασκάλευε, αλλά όχι τόσο. Θα μιλούσε δέκα λεπτά στο κάθε γκρουπ και θα σηκωνόταν και θα έφευγε να πάει στο γραφείο του να κάνει ό,τι κάνει. " "Αφού είναι ρήτορας, Μαζίντ. Πάνω που πριζώνομαι με το project, έρχεται αυτός και με ξενερώνει. Μόνο το βάθρο στην τάξη λείπει."

Decadence dance

Μιας και μιλήσαμε για μουσική, το θέμα αυτό δε λέει να τελειώσει. Σήμερα, για παράδειγμα. Εγώ με δύο τύπισσες στο Σόχο. Η Α, εντελώς κυριλέ με καλοπληρωμένη δουλειά και μακροχρόνια σχέση με τον οποίο μένουν σε μια σπιτάρα σε συνοικία με καλή φήμη. Η Κ, αδερφή της που ήρθε απ' την Ελλάδα να τη δει. Η κουβέντα ήρθε στη μουσική. Το έργο το έχω δει πάμπολλες φορές. "Καλά τι μουσική είναι αυτή που ακούς;" μου λέει η Α. "Γιατι ρε, τι έχει η μουσική;" απαντάω με προσποιητή αθωότητα. "Η μουσική πρέπει να σε ξεκουράζει, να διασκεδάζεις ακούγοντάς της, να έχεις να πάρεις κάτι απ' αυτό που ακούς και να σε εκφράζει ο ήχος και οι στίχοι", συνεχίζει. Ομολογώ ότι αυτά που μου έλεγαν οι γκόμενες στα πρώτα φοιτητικά χρόνια δεν είχαν συμπτύξει τους ισχυρισμούς τους σε μια τόσο συγκροτημένη πρόταση. Τέλος πάντων, παρακάτω: "Ο Στιουαρτ (σσ. γκόμενός της) τα ίδια κάνει. Το θεωρεί πολύ φυσικό να χτυπιέται με μουσική. Ροκ ακούει κι αυτός. Άκου να δεις, δηλαδή, τριαντα δύο χρονών άνθρωπος. Μου φαίνεται ότι από όσους ξέρω μόνο εγώ έχω μεγαλώσει," συμπληρώνει. "Καλά κάνει το παιδί. Και γω γουστάρω να χτυπιέμαι" Με κοιτάνε και οι δύο με μισό μάτι. Φαντάσου τώρα σκηνικό. Άλλο να στο περιγράφω κι άλλο να το βλέπεις. "Ναι, ρε, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από μια συναυλία," συνεχίζω. "Δεν κάνω τα τρελά που έκανα πιο παλιά αλλά και εξακολουθώ να πηγαίνω και τρελαίνομαι με τη μουσική" Τώρα το κοίταγμα έγινε πιο έντονο, κοιτιούνται μεταξύ τους με ένα ύφος 'Πω πω παναγίτσα μου τι ακούμε, πως γίνονται αυτά τα πράγματα'. Τώρα να τις εξηγήσεις ότι υπάρχουν σαραντάρηδες, άντρες και γυναίκες, που είναι αμετανόητοι που-rockers, που στις συναυλίες Hughes-Turner Project, UFO και Whitesnake στην Αθήνα είχε ηλικίες μέχρι και πενήντα ("Α, αυτοί είναι αντικοινωνικοί δεν πάνε καλά, εσύ είσαι καλό παιδι") δε θα βγάλεις άκρη. Δε μπορείς να τις δώσεις να καταλάβουν ότι είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ηλικίες μεγαλύτερες από τις δικές μας σε τέτοιες συναυλίες. Κι ας μη χτυπιούνται. Πλήρωσαν όμως εισιτήριο και βρίσκονται εκεί για να δουν, ίσως για δεύτερη και τρίτη φορά, τα συγκροτήματα με τα οποία μεγάλωσαν. Η ρήση της Α, όμως, μου έκανε εντύπωση, γιατί οι άλλες απλώς αρκούνταν στα υπόλοιπα (ότι α πα πα, μεγάλωσες, και το υφάκι 'Παναγίτσα μου τι πάθαμε'). Και ξεκουράζομαι και διασκεδάζω με το Hard Rock και το metal. Απ΄ αυτό που ακούω αποκομίζω κάτι που δε μπορώ να το εξηγήσω με λόγια και στο κάτω κάτω της γραφής δε μ' ενδιαφέρει να το αναλύσω. Οι χαρντροκάδες και μεταλλάδες ξέρουν τι εννοώ. Θα προσπαθήσω να απαριθμήσω μερικά από τα στοιχεία της Hard Rock και του metal που μ' αρέσουν και μου δίνουν ενέργεια (και όχι απαραίτητα να με "εκφράζουν" γιατί δεν είναι ανάγκη να σε εκφράζει ένα πράγμα που σου αρέσει. Το σε "εκφράζει" το ένα και σε "εκφράζει" το άλλο έχει γίνει πολύ καραμέλα πια): Αν ήθελα να κάτσω ν' αναλύσω κάθε στίχο από τα τραγούδια, δε θα άκουγα μουσική, θα διάβαζα ποιήματα. Γι αυτό, αν και μου αρέσουν οι στίχοι π.χ. του τελευταίου δίσκου των Megadeth, δε μπορώ τον ήχο τους και γι' αυτό δεν τους ακούω. Παράλληλα προσέχω τους στίχους από τα συγκροτήματα που ακούω. Παραθέτω και μερικά συγκροτήματα για να γίνουν πιο σαφείς οι ορισμοί που ακολουθούν. "Τσαμπουκαλίδικο" ύφος - Accept, Running Wild κλπ Τέχνη, ταλέντο, ποικιλία, κληρονομιά αυτών των ήχων - Judas Priest, Dio, Whitesnake Αίσθημα - Jaded Heart, Bonfire, Great White Οργή - Iced Earth, Black Sabbath, Skid Row Αλητεία, πάρτυ - W.A.S.P., Motley Crue, AC/DC, Twisted Sister Noσταλγία, καλές στιγμές, άφθονο γέλιο - Slaughter, Firehouse, Cinderella, Britny Fox Να σημειώσω βέβαια ότι τα παραπάνω στοιχεία και ο συσχετισμός με τα αναφερόμενα συγκροτήματα είναι η δική μου ερμηνεία για διάφορα (και ασφαλώς όχι όλα) στοιχεία που βρίσκω προσωπικά σ' αυτή τη μουσική. Πάνω απ' όλα, ακούω αυτά που ακούω γιατί... έτσι! Δε μπορείς να περιμένεις λογική εξήγηση. Εσύ γιατί ακούς ό,τι κι αν είναι αυτό που ακούς; Επειδή σου αρέσει! Και ασφαλώς δεν έχω την ανάγκη να εξηγηθώ σε κανέναν. Έφτασα αισίως στα είκοσι εφτά κι ακούω την ίδια μουσική απ' τα δεκατέσσερα (εντάξει, οι ανακαλύψεις πλήθαιναν καθώς περνούσαν τα χρόνια. Στην αρχή οι πηγές μου ήταν 3-4 συγκροτήματα). Περιμένω όμως όποιον διαβάσει αυτές τις γραμμές και μοιράζεται τις ίδιες απόψεις με τις δύο αυτές κυρίες να καταλάβει ότι δεν έχει το δικαίωμα να λέει σε κανέναν πώς να διασκεδάζει και τι μουσική ν' ακούει γιατί πρόκειται για προσωπικές προτιμήσεις και δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Εδώ υπάρχουν πράγματα τα οποία οι γύρω σου μπορεί να μην καταλαβαίνουν αλλά έχουν νόημα για σένα τον ίδιο. Είναι κι αυτό ένα απο τα στοιχεία που μας κάνουν μοναδικούς.

Για τους Judas Priest δε χρειάζεται να πούμε λόγια. Η φωτογραφία του καινούριο τους δίσκου τα λέει όλα. Δεν υπάρχει τίποτε να πεις, γιατί πολύ απλά και δε χρειάζεται ν' αποδείξουν τίποτα πια, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο πια για να αποδείξουν. Για τους Running Wild, όμως, χωράνε λίγα λόγια. Καινούριο δίσκο λοιπόν κι αυτοί. Τώρα θα βγουν οι "προοδευτικοί" και θ΄αρχίσουν τα γνωστά περί κολλήματος στο παρελθόν κι άλλες τέτοιες αρχιδιές. Εντάξει, οι Running Wild δε διεκδικούν και πρωτεία προοδευτικότητας, αυτό είναι γνωστό. Μπορεί ο Rolf Kasparek να είναι μονολιθικός και κολλημένος σε ένα στυλ ήχου, μπορεί να έχει μείνει μόνος του επειδή δεν ακούει συναδέλφους του, μπορεί οι Running Wild να είναι one man band (Στο Brotherhood δεν είχε καν φωτογραφίες των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος) Δεν πειράζει όμως καθόλου μα καθόλου που παίζουν τα ίδια πράγματα από την εποχή του Under Jolly Roger. Όπως και οι Jaded Heart, έτσι και ο Kasparek βγάζει δίσκους που ξέρεις τι θ' ακούσεις πριν τους αγοράσεις και αν σου αρέσει το αλήτικο, "πειρατικό" metal του Rolf, ξέρεις ότι δε θα μείνεις απογοητευμένος.

Πριν μερικούς μήνες, όταν ακόμα δεν είχα καλά καλά αφήσει τις βαλίτσες μου στο καινούριο μου δωμάτιο, ήμουν καλεσμένος για βραδυνό στο σπίτι ενός ζευγαριού γνωστών. Αυτή Ελληνίδα κι αυτός Άγγλος. Μετά το φαγητό καθίσαμε και βάλαμε λίγο τηλεόραση και πετύχαμε ειδήσεις. Πρώτη είδηση Μπλαίρ και το Ιράκ. Στην όψη του Τόνυ, λοιπόν, χωρίς να το σκεφτώ καθόλου μου βγήκε αυθόρμητα... "Ωχ πάλι θα μας πρήξουν τ' αρχίδια με τον γαμόσπιτο" "Είπε τίποτα κακό αυτός για τον πρωθυπουργό μας;" είπε ο Άγγλος αμέσως. Δε χρειαζόταν να ξέρει ελληνικα για να καταλαβει. "Απλώς ο Μπλαιρ έχει κακή φήμη στην Ελλάδα" ήρθε η απάντηση της Ελληνίδας. Και με το δίκιο του, πήγα να πω, αλλά άσε σε ξένο σπίτι ήμουν. Πολλά τα 'χει κάνει κι αυτός. Ώσπου χτες έπεσα σ' αυτό εδώ και θυμήθηκα τι έχει γίνει σ' αυτή τη χώρα κατά τη διάρκεια της επτάχρονης θητείας του. "Βοήθησε" στο Κόσοβο και στο Ιράκ, βεβαια. Δίδακτρα στα πανεπιστήμια (για προπτυχιακούς). Ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε δημόσια νοσοκομεία. Η μετατροπή της αστυνομίας από νομικό σώμα σε όργανο καταστολής. Και τώρα που έχουμε τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας", η προσωποκράτηση χωρίς απαγγελία κατηγορίας και δίκη. (Επίσης: Wall, T. (2004) Police State UK New Statesman 17 (834) pp. 12-13) Βέβαια, αν οι Συντηρητικοί ήταν τώρα κυβέρνηση κανείς δεν εγγυάται ότι δε θα συνέβαινε τίποτε απ' όλα αυτά. Άλλωστε όποιο κόμμα είναι στην εξουσία εξυπηρετεί διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Το ίδιο και το κόμμα του "πρωθυπουργού τους". Ίσως τον Άγγλο τον πείραξε ότι ένας ξένος, που τότε δεν είχε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο, έβγαλε γλώσσα για τον πρώτο πολίτη της χώρας του. Δεν ξέρω. Μπορεί να γινόταν το ίδιο αν το καλοκαίρι που είχε έρθει στην Ελλάδα έλεγε κάτι παρόμοιο για τον Κώστα τον Καραμανλή. Και το ΠΑΣΟΚ να ήταν ακόμα κυβέρνηση πάλι τον Αύγουστο του 2004 θα βλέπαμε εικόνα από το Running Man με ελικόπτερα και Zeppelin πάνω από τον ουρανό της Αθήνας. Κι όμως. Ο τρόπος ζωής μας δεν άλλαξε με στρατό κατοχής, ούτε με βομβιστικές επιθέσεις τρομοκρατών. Άλλαξε με την έλευση των MacDonalds, Pizza Hut, Starbucks, multiplex cinemas, Χολυγουντοπίπες, Applebees. Αυτά στις χώρες που περνάνε. Αν δεν περάσουν αυτά, μιλάνε τα πιστόλια. Αλλά και εκ των έσω, η διαμόρφωση του τρόπου ζωής γίνεται με άλλα μέσα. Μην υπερασπίζεσαι τους ηγέτες σου λοιπόν. Δε θέλουν το καλό σου. Έτσι για να ξέρεις.

Οι Θεοί μίλησαν ξανά