Ξέχνα αυτά που ήξερες!

Μάλιστα. Θυμηθήκαμε και λίγο τους Hardline και το Double Eclipse και την διασκευή που έκαναν οι Steelhouse Lane στο Doctor Love. Κοιτούσα κάτι φωτογραφίες του Johnny Gioeli όταν ήταν με τις μαλλούρες και τις περμανάντ και λέω κοίτα πως αλλάζει ο άνθρωπος. Eίχα πρωτοδει videoclip των Hardline στη Θεσσαλονίκη στο Harley Bar το 2003. Δύο σχεδόν συνεχόμενα: Hot Cherie και Takin' Me Down. Τότε κάθε Πέμπτη βράδυ έβαζε glam/ποζεριές. Πρέπει να το έχει κρατήσει ακόμη αλλά να έχει μεταθέσει τη μέρα. Firefest festival σε Nottingham και Αθήνα. House of Lords, Danger Danger, Harem Scarem και Redrum. Στην Αθήνα το φεστιβάλ γίνεται στο Underworld (εκεί που ήταν παλιά το Next). Ωραία μαγαζιά. Και το Harley και το Booker στη γωνιά. Τώρα, γιατί στο Booker βαράνε μύγες ενώ το Harley είναι κατάμεστο, ποιος ξέρει. Ούτε πια ξέρω πότε θα ξαναπάω εκεί. Έχει και κάτι φοβερές γυναίκες. Στο θέμα της μουσικής τουλαχιστον το θέμα το κανονίσαμε. Έχω και ωραία παρέα στην Αθήνα και γενικώς τα αλωνίζουμε τα ροκάδικα. Ενώ στις Αγγλίες έχω πήξει στους φλώρους. Είναι καθαρά θέμα τύχης πού θα πέσεις. Αν θέλω εδώ να πάω σε ροκάδικο κανείς δε θα έρθει μαζί μου. Φλώροι όλοι ρε! Εντάξει κι αλλού καλά είναι αν πας, αλλά θέλω να πηγαίνω και στα "δικά μου" μέρη, και νιώθω πιο άνετα και περνάω καλά (είπαμε, τα άλλα είναι για να "ψαχτείς"). Αλλά δε με βλέπω να βγαίνω έξω, πόσο μάλλον σε ροκάδικο, για πολύ καιρό ακόμα. Και όταν μετά αρχίσουν οι υποχρεώσεις, η μόνιμη δουλειά, δεις ότι οι παρέες σου από χαμάληδες μετατρέπονται σε επαγγελματίες με σακάκια και γραβάτες και βρεις γκόμενα καριερίστα που θέλει ακριβό εστιατόριο και χάι μπαρ και καλό ντυσιματάκι... ξέχνα τα αυτά που ήξερες. Μετά μπαίνεις στο τριπάκι της ρουτίνας, στην κρεατομηχανή του συστήματος μέχρι τα 63 σου. Αυτό θα το δεχόμουν αν επηρέαζε μόνο τη δουλειά μου, δηλαδή το χρόνο τον οποίο δίνω όχι για προσωπική μου ευχαρίστηση αλλά για να παράξω κάτι και να βγάλω τα προς το ζην. Εκεί υπόκειμαι σε άλλους κανόνες απ' ότι το υπόλοιπο της ημέρας και σ' αυτό δεν έχω αντίρρηση. Αλλά γιατί πρέπει να γίνει το ίδιο και με το χρόνο που αφιερώνω για διασκέδαση, μουσική και γκομενιλίκια;

Ε πια με τους μπήχτηδες

Το χειμώνα ήμασταν δύο Έλληνες στο τμήμα. Το καλοκαίρι ο άλλος κατέβηκε Ελλάδα για 4 μήνες και προχτές γύρισε. Κάθε χρόνο δουλεύει μπαρμαν σε τουριστικό νησί. Μου έχει πει διάφορα για το τι κάνει με τουρίστριες και πώς άλλοι συνάδελφοι αγκομαχούν ενώ αυτός "δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ" και πηδάει το κακό συναπάντημα. Και έρχομαι και αναφωνώ: Καλά, ρε, όλοι γαμάνε σ' αυτόν τον τόπο (το σ' αυτό τον τόπο είναι μπαλαντέρ' βάζεις όποιον τόπο θέλεις εσύ); Σωματάρα... βυζάρες... κωλάρα... μου έκανε μια γαμάτη πίπα... Εντάξει, στο ποστ "Γουρουνιές" υπάρχει μια περιγραφή για το πώς εκφραζόμαστε εμείς οι άντρες και πώς οι γυναίκες σε θέματα σεξ αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερις. Χτες άκουσα τα απίστευτα από το στόμα του. Και μου έκανε εκείνο και της έκανα το άλλο και να με βλέπεις να κάθομαι ν' ακούω την περιγραφή του έγνεφα ναι... ναι... Για συνέχισε... this is so interesting, I'm just going to listen. Να σου πω ρε παλουκάρι κάναμε ένα διάλειμμα για lunch και καφέ αλλά έχουμε και δουλειές σε λίγο. Θέλεις να χαζεύουμε την οθόνη και να σκεφτόμαστε παραλίες, ποτά και γυναίκες; Και μη γαμάς τόσο ωραίες γυναίκες, άσε και κάτι για μας. Τώρα με συγχωρείτε, αλλά σε συναδέλφισα μπαρ γούμαν θα λέγατε ποτέ "Περίμενε να σχολάσουμε και θα πάμε σπίτι μου και θα σε γαμάω μόνο απ' τον κώλο. Θα σε ξεπατώσω, θα το δεις." Είμαι βέβαιος ότι σε τέτοια δουλειά δε θα κρατούσα πάνω από 3 μέρες. Δε θα μου άρεσαν αυτά που θα έβλεπα και θα άκουγα γύρω μου. Και όχι μόνο δε θε μίλαγα σε κοπέλα έτσι, αλλά και να ήθελα να της πω κάτι προστυχοειδές δε θα μου έβγαινε και θα φαινόμουν και καραμαλάκας. Αλλά γέλασα όπως το είπε. Πήρε το σοβαρό ύφος και "Άκου να δεις τι της είπα..." Και επανερχόμαστε στο ποστ "Συνέπειες". Τέτοιες συνέπειες υφίσταμαι επειδή δεν θα πήγαινα να δουλέψω σε τρεντομάγαζο. Σε κανένα ροκάδικο στη Σαλονίκη, ναι. Αλλά εκεί δε γίνονται και τέτοια κόλπα. Αν μου κάτσει καμιά καλή περίπτωση σιγά μην το πω από δω κι από κει. Ξέρουν μόνο ένα δύο άτομα που και να τους βασανίσεις δε θα μιλήσουν. Και πλέον δε χρειάζεται ούτε κι αυτοί να ξέρουν τώρα που έχουμε και το blog. Και ούτε και δω γράφουμε τα πάντα. Αυτό θα πει μυστικό, να το ξέρει μόνο ένας. Ναι, σε κάτι τέτοια προσωπικά ζητήματα είμαι ιδιαίτερα μυστικοπαθής. Και το άλλο που διάβασα και δε θυμάμαι που, είναι ότι στην Ισπανία υπάρχουν άνθρωποι που συνειδητά απέχουν από όλες τις σεξουαλικές δραστηριότητες λόγω της πίεσης που δημιουργείται από παντού γύρω απ΄ αυτό το θέμα. Φαντάσου που φτάνει ο άνθρωπος. Να βάλουμε τους δικούς μας όρους στο παιχνίδι, ναι. Αφού υπάρχει η πίεση. Αλλά να απέχεις τελείως; Όχι μόνο στερείσαι κάτι πολύ ωραίο, αλλά σκέψου να πας με παρέα στο τάδε μπαρ και να την πέφτουν όλοι σε κάποια και συ να κάθεσαι (το έχω λύσει το πρόβλημα: δεν πάω σε μπαρ. Μόνο γι αυτό το λόγο εχουν φτιαχτεί, έχουν αυτή τη διακόσμηση κι έχουν πλασαριστεί έτσι στο κοινό. Και άσε τα σάπια που ξέρεις ότι πας να "περάσεις καλά". Οι αφαιρετικές αυτές προσεγγίσεις δεν πείθουν πια κανέναν for shit. Για να γαμήσεις ή να γαμηθείς και να δείξεις τα ρούχα σου πας.) Τα καλά τα μουνάκια πάντοτε κρατούσαν τον κόσμο απ' τ' αρχίδια. Αν είσαι άντρας που το διαβάζει αυτό, θα σου έλεγα να μη μου πεις να έρθω μαζί σου στην επόμενη έξοδο. Θα σε ξενερώσω με την απάθειά μου. Πολλές βρισιές πέφτουν στα ποστ τελευταία, αλλά και το blog λέγεται Hell To Pay. Δεν είναι τα "Εφήμερα" του Παπανούτσου.

Ο Μουνάκιας

Δε μπορώ τους μουνάκηδες. Ξέρεις, αυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γαμάνε κι από κει και έπειτα ας πεθάνουν ολοι οι άλλοι. Ειδικά σε περιπτώσεις όταν η μουνακίαση φτάνει σε όρια ανεπίτρεπτα, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζητήσουν ψυχολογική βοήθεια. Ή, τουλάχιστον, να τους πάρεις δώρο καμιά εξωτική χορεύτρια μπας και ξελαμπικάρουν λίγο, και για το καλό τους και για το καλό σου μιας και μπαίνεις σε "mode παθητικού καπνιστή", κάθεσαι και ακούς τις καύλες του καθένα που δε βρίσκει πουθενά να βάλει το μόριό του να ισιώσει λίγο. Ο μουνάκιας είναι αυτός που θα πάει το πρωί στη δουλίτσα του ή στη σχολή του, θα σχολάσει, θα βγει το βράδυ ή το Σ/Κ με την παρέα του (κυρίως άλλοι μουνάκηδες) και πιθανότατα να την πέσει σε κανά δύο μεθυσμένες χωρίς επιτυχία. Στη σπάνια περίπτωση που θα πάρει το τηλέφωνο μιας κοπέλας, θα της τηλεφωνήσει κανά δυο φορές και αυτή είτε δε θα το σηκώνει, είτε θα βρει δικαιολογία και δε θα βγει μαζί του. Γιατι ο μουνάκιας, κυρίες και κύριοι, φαίνεται. Εκπέμπει αυτό το κάτι του απελπισμένου, του λιγούρη, το καυλωμένου σαλιάρη που δεν έχει άλλο πράγμα στο μυαλό του. Δεν είναι χαζή η άλλη να μην το καταλάβει, αλλά εκείν ητην ώρα είτε για να μην τον προσβάλλει, είτε επειδή ακόμα δεν έχει κάνει το σωστό calculation στον εγκέφαλό της θα δεχτεί να ανταλλάξει τηλέφωνα με τον τύπο. Ο μουνάκιας έρχεται από χώρες μακρινές, εξωτικές, ανατολικότερες της δικής μας. Εκεί που ο κόσμος δε βγαίνει να φλερτάρει και ο δικός μας δε βλέπει μίνι μεχρι τον αφαλό. Έρχεται λοιπόν στον "ελεύθερο κόσμο" και παθαίνει ένα ταράκουλο, ένα πολιτισμικό σόκ. Τέτοιοι άντρες δίνουν κακό όνομα στους άλλους, εκείνους που λένε "δε γαμιέται" και ξέρουν ότι απλώς θα βγεις έξω για μια μπυρίτσα, και μπορεί να συμβεί και κάτι ωραίο. Εκείνοι που δε θα πάνε σε κλαμπ μεγάλα μόνο και μόνο επειδή θα δουν και πέντε κώλους να λινκίζονται και δεν έχουν ψευδείς ελπίδες ότι απόψε θα είναι "η νύχτα" επειδή έτσι τους είπε το τάδε περιοδικό ή ο τάδε γνωστός που έχει πάει και έχει κάνει (ο οποίος είναι και ελαφρώς ψευτρόνι). Γενικά εξ' αιτίας του μουνάκια η μπάλα παίρνει και όλους τους άλλους, εκείνους που δε χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ και αδράχνουν τη μέρα όπως αυτή έρχεται χωρίς να βιάζουν τίποτε. Όταν ο μουνάκιας βρει γυναίκα, το πρόβλημά του θα έλεγε κανείς ότι λύνεται. Αυτό θα έλεγαν δηλαδή όσοι πιστεύουν το μύθο του "στερημένου". Ουχί κι αλοίμονο! Δε υπάρχουν στερημένοι και χορτασμένοι άντρες. Όσο "τρώει" ο φίλος μας, τόσο παραπάνω θέλει. Όταν η κοπέλα του λείπει ή δε μπορεί να βγει, ο μουνάκιας βγαίνει με την παρέα του να βρει καινούριο θήραμα. Το πρόβλημα όμως δεν έιναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι έτυχε να γνωρίζει και σένα και θα σε πάρει τηλέφωνο να σε πρήξει. Όσο γιατην κοπέλα που ήδη έχει... καμιά φορά καταφέρνει να ξεγελάσει το λεγόμενο γυναικείο ένστικτο και γι' αυτό τη βρίσκει. Μέχρι εκείνη να τον καταλάβει δηλαδή, και να τον στείλει από κει που ήρθε, δηλ. στη μπακουριά (βέβαια άλλο μουνάκιας κι άλλο μπάκουρος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά). Καλό παιδί ο μουνάκιας, και καλή παρέα κάνει. Αλλά να... μουνάκιας να μην ήταν και θα ήταν ακόμα καλύτερο παιδί. UPD: Ο "μουνάκιας" από πολλούς λέγεται και μουνόδουλος. Μουνάκιας δεν είναι ο γυναικάς (αυτοί είναι εντάξει τύποι).

Bustin' ass all day just to put food on the table

Το σαββατοκύριακο για πολλούς είναι αγαλλίαση. Για άλλους είναι η ώρα της απαλεψιάς. Δεν έχουμε αργίες και Κυριακές. Α, και τα λινκς σε άλλα blogs έχουν μειωθεί αρκετά. Δε με λινκάρεις, δε σε λινκάρω.

Αρκετά με τις μαλακίες. Έχω βαρεθεί να συμφωνώ σε blogs άλλων. Βέβαια φταίω και γω που λόγω δουλειάς κουράζομαι να διαφωνώ και στο Internet και διαβάζω πια μόνο blogs με ποστ που συνήθως συμφωνώ. Αλλά νισάφι. Δε θέλω άλλο να συμφωνήσω. Θέλω να πάρω τη σιδερογροθιά μου και να πάω σε κανά στριπτιζάδικο στη Wardour Street και να πιω μπύρες να γίνω κώλος και να πέσει ξύλο με τους θαμώνες. Ωραίο εξάρτημα η σιδερογροθιά. Έκανε 3 λίρες από το Camden Town Market. Τη χρησιμοποιώ τα βράδια στις παμπ για να κρατώ τους μέθυσους Άγγλουρες σε απόσταση. Πάμε για μπύρες κατά τις 8 και ήδη βρίσκουμε σουρωμένους τύπους να κάθονται και να φωνάζουν. Μπορείς να κάνεις και πιο "μεγάλη" έξοδο, αλλά και περισσότερο χρόνο σου τρώει, και περισσότερα λεφτά, και βαριέμαι και που ζω. Άκουσα το Helluva Time των Jaded Heart και το LipService των Gotthard. Για τους Jaded Heart τα ξανάπαμε. Οι Gotthard, από την Ελβετία, παίζουν hard rock με επιρροές από Deep Purple και Whitesnake. Ωραίοι ήχοι που νομίζαμε ότι χάθηκαν εδώ και καιρό. Εκτός από τις ελβετικές τράπεζες, οι Gotthard και οι Krokus είναι τα μόνα άλλα άξια λόγου εξαγώγιμα προϊόντα που έχουν βγει από κει. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα τυριά και τα ρολόγια με ποια κριτήρια είναι "καλά" σε σχέση με τα τυριά και τα ρολόγια άλλων χωρών; Τυριά και ρολόγια είναι, γαμώτη μου. Με χαρά διαπίστωσα ότι υπάρχουν Ελληνίδες κοπέλες που γουστάρουν ποζεριές, AOR και ευρωπαϊκό μελωδικό hard rock και έχουν γνώση του αντικειμένου γενικότερα και ασχολούνται. Ο λόγος για την Ελένη Μουράτογλου, συντάκτρια του Metal Temple, η οποία έγραψε τις κριτικές για τους δύο προαναφερθέντες δίσκους. Και όπου υπάρχει μία, υπάρχουν κι άλλες. Καιρός ήταν, γιατί εκεί κάτω πήξαμε στις φλωρούδες και στις σκυλούδες. Η συντακτική ομάδα οργάνωσε και πάρτι στο Texas Club (ωραίο μαγαζί).

Δε φτάνει που γαμιόμαστε στη δουλειά, μια συζήτηση για ανθρώπινα δικαιώματα και μετανάστευση πας να κάνεις και γίνεται μπουρδέλο. Το monitor του Vrypan πάντως δεν το ξεπερνάει κανείς. Χτες βγήκαμε παρέα μ' ένα φίλο Ινδό, ένα συγκάτοικό του Έλληνα και δυο γνωστές του Αγγλίδες (του Ινδού). Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει αυτομάτως και παταγώδης αποτυχία της βραδυνής εξόδου. Αν έχεις σπουδάσει εδώ, καταλαβαίνεις. Εν πάσει περιπτώσει, ο Ινδός γούσταρε τη μια από τις δύο και μου έλεγε πως την έψηνε να την πηδήσει. Καλά, ονειρέψου. Μακάρι να του κάτσει δηλαδή μήπως και ξεκαυλώσει γιατί μου έχει σπάσει τ' αρχίδια για τα γκομενικά, αλλά δεν το βλέπω... Μας συστήνει τις κοπέλες, αυτές λένε ένα ξεψυχισμένο "Hi" και μετά ξεκινάνε να περπατάνε μόνες τους. Καλά, δεν περίμενα ότι θα μας γνώριζε τίποτα σόι, αλλά δεν ήξερα ότι θα βγαίναμε μεγάλη παρέα και δεν περίμενα ότι θα έχει και κοπέλες, πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι θα βγαίναμε οι δυο μας να πούμε καμιά μαλακία. Ο Έλληνας καλό παιδί. Ροδίτης. Πιάσαμε την κουβεντούλα και έσπασα και τον όρκο ατσιγαριάς που έχει κρατήσει δύο εβδομάδες. Ας γνωρίσω στην Αγγλία έναν Έλληνα που δεν καπνίζει. Ξεκινάμε από την παμπ του πανεπιστημίου. Μπύρες. Οι δύο γκόμενες βρήκαν κάτι φίλες τους και πήγαν παραπέρα. Και μου έκλεινες το μάτι και μου έλεγες "θα φέρω γυναίκες", μαλάκα. Όξωωωαα! Καλά και οι δύο ήταν μέτριας ομορφιάς (εκτός από σνομπαρίες, αυτό το είπαμε) αλλά έχω και στέρηση μηνών. Ας τον άλλο να το λιβανίζει αν θα γαμήσει η όχι. Κάθε φορά που βγαίνουμε έξω τις ίδιες αρχιδιές κάνει. Εμείς τι κάνουμε. Τι τα θέλω τα γκομενικά ρε, δεν έχω τόσα βάρη; Εν πάσει περιπτώσει μετά κατεβαίνουμε στο κλαμπ του πανεπιστημίου. Είμαι στα 3 pints Carling ήδη και τα βλέπω όλα διπλά. Ναι ρε φτιάχνομαι με τα λίγα. Στο κλαμπ πίνω άλλα δύο. Έχω κατουρήσει και δύο φορές τον κώλο μου εν τω μεταξύ. Η μία Αγγλίδα (αυτή που δε γούσταρε ο Ινδός) έχει καθίσει και το μίνι κοντεύει να φτάσει στον αφαλό. Παω και την πλησιάζω. Πρόσεξε διάλογο. Με κανονικά γράμματα βάζω αυτά που της λέω. Με πλάγια, αυτά που σκέφτομαι. Με πράσινα, αυτά που θα σκεφτόταν ένας nerd σε αμερικάνικη κωμωδία του '80, ίσως και να του ξέφευγε και τίποτα (μπόνους σφήνα στο ποστ). Εγώ: "Donna είπαμε ε;" Θυμάμαι πώς σε λένε, αλλά θέλω να δω αν μιλάς. Γεια. Ωραία κωλάρα έχεις! Αυτή: "Ναι" Εγώ: "Τι σπουδάζεις εδώ;" Καλά μη μιλάς πολύ. Μετά από πόσα ραντεβού γαμιέσαι; Αυτή: "Νοσηλευτική" Εγώ: "Μάλιστα. Τι έτος είσαι;" Ανάκριση θα σου κάνω κορίτσι μου; Πες κάτι. Αυτή γυρνάει και κοιτάει προς την πίστα: "Δεύτερο" Σε νιάνιαρο έπεσα ρε...; Θα μου πεις αυτές δεν έχουν ανάγκη. Ε βαρέθηκα να κάνω ανάκριση και την άφησα εκεί, πήγα και είπαμε πέντε μαλακίες με τον Ινδό, μετά πήγαμε στο σπίτι του και αδειάσαμε ένα μπουκάλι κρασί. Τα κατάφερα όμως και άντεξα να αλλάξω δύο λεωφορεία για να παω σπίτι μου. Ξύπνησα με πονοκέφαλο και έπρεπε να δω και τον υπεύθυνο της πτυχιακής μου. Σορρυ που δε μπορώ να μιλήσω καλά αλλά χτες είχα γίνει κώλος. Δεδομένο. Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει κακή έξοδος. Όμως στην περίπτωση αυτή είδα τον Ινδό που είχα να δω πολλά φεγγάρια, γνώρισα και τον Έλληνα συγκάτοικό του κι έναν άλλο Ινδό φίλο του που ήρθε και μας βρήκε αργότερα. Αλλά.... αλλά. Ο τύπος (o Indian) είναι too much κάβλα, no sex. Και οσο για μας, δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε οι Έλληνες μεταξύ μας ότι στο εξωτερικό έχουμε τη φήμη του καβλιάρη λιγούρη και δε μας πλησιάζει καμία. Βασικά το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι το να μου κάτσει λευκή Αγγλίδα, ειδικά στο Λονδίνο. Αν οι Έλληνες έχουμε κακή φήμη ποσώς μ' ενδιαφέρει, αν πρόκειται γι' αυτόν τον τομέα. Γιατί ξέρω ότι στην εύρεση εργασίας δεν ψάχνουν άτομα με κριτήριο του από που είσαι. Η αμεροληψία αυτής της κοινωνίας μ' ενδιαφέρει να δουλεύει καλά σ' αυτόν τον τομέα. Θα κοιτάξουν το βιογράφικό σου, θα δουν την προυπηρεσία σου και τις συστάσεις τους και αν τους κάνεις θα σε πάρουν. Έτσι χτίζεται η οικονομία και η κοινωνία. Στο τι κάνεις. Εκεί δε θα πουν είσαι Έλληνας, δε σε παίρνουμε (αν και το equal opportunity είναι υπό αμφισβήτηση, στο Bishopsgate του Σίτυ βλέπω το 99% των κουστουμαρισμένων είναι λευκοί. Μόνο αυτοί είναι καλοί στις δουλειές τους, τι παίζει επιτέλους πια;) Σήμερα έχει βραζιλιάνικους χορούς στο Ministry of Sound, αλλά ποιός πάει.

Απαλεψιά, απαλεψιά, απαλεψιά.

Η απαλεψιά που με διέπει τείνει προς ένα απόλυτο μέγιστο με αποτέλεσμα να αδυνατώ να κάτσω να δουλέψω. Ως εκ τούτου, έβγαλα έναν blogger από τον aggregator μου και θα αποφεύγω να τον διαβάζω για μερικούς μήνες. Καλά κάνει και τελειώνει, αλλά δε μπορώ να βλέπω άλλους να τελειώνουν ενώ εμείς είμαστε απάλευτοι. Μια φοιτήτρια που παρέδωσε εργασία μας φτάνει. Ας τους αφήσουμε να χαρούν την ελευθερία τους κι ας συγκεντρωθούμε στο αγγούρι που εμείς οι υπόλοιποι έχουμε ακόμη από πίσω μας. Σ' αυτό το στάδιο που είμαι τώρα έπρεπε να είμαι πολλά χρόνια πριν αλλά είμαι, ως συνήθως, μαλάκας. Τόσο καιρό που πιθανώς διαβάζεις αυτό το blog μ΄ έχεις ίσως καταλάβει. Γενικώς όμως το γεγονός της απαλεψιάς είναι αδιαμφισβήτητο και η ιδία απλώνεται σαν δαμόκλειο σπάθη από πάνω μου. Αν και δε θέλω να κάτσω πολλά χρόνια στο Λονδίνο, θα προτιμούσα να την κάνω γι' αλλού παρά να μείνω στην Ελλάδα. Ο Καναδάς δεν ακούγεται κι άσχημος. Αγγλικά μιλάνε, οπότε το θέμα της γλώσσας το λύσαμε. Μεγάλη και πρωτεύουσα προϋπόθεση η γλώσσα. Ελπίζω μόνο να βρω να κάνω και κάτι άλλο απ' αυτό που σπούδασα. Βλέπεις, όταν είσαι μικρός δεν έχεις καλά καλά διαμορφώσει την κρίση σου και την ικανότητα να ζυγίζεις καταστάσεις και να επιλέγεις, οπότε αν δε θέλεις κάτι, οι γονείς, το σχολείο και η τουβού σε κάνουν αυτοί να "θέλεις" για λογαριασμό σου. Εγώ, λοιπόν, "ήθελα" πανεπιστήμια. Πίστευα, δικαίως, αδίκως, δεν έχει σημασία, ότι έτσι θα πιάσω την καλή. Όχι πως το μετάνιωσα τώρα, αλλά αν είχα τότε τη στερνή γνώση που έχω τώρα, μου φαίνεται πως θα έκανα κάτι άλλο. Θα μετανάστευα ίσως με μια βαλίτσα στο χέρι, όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι και δεν πήγαν χαμένοι. Κάποιοι πήγαν χαμένοι, βέβαια, δε γίνεται να πετυχαίνουν όλοι, αλλά εμείς κοιτάμε μπροστά και ψηλά και παραδειγματιζόμαστε από τις πετυχημένες περιπτώσεις. Αλλιώς δε θα κάναμε ποτέ τίποτα. Αλλά πού μυαλό τότε, το ΑΕΙ μου έμαθαν ως μόνο δρόμο και, φίλε μου, δε χρειάζεται να είσαι σαρανταπεντάρης με εμπειρία στις ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές για να δεις την υποκρισία στα μάτια όλων όταν σου έλεγαν "αν δε θέλεις να σπουδάσεις, δεν πειράζει, δεν είναι υποχρεωτικό". Και ζεις σ' αυτό το καλούπι. Και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι οι γονείς σου δε σου έδιναν το χώρο που χρειάζεται για να κάνεις τις επιλογές σου, αλλά ζεις για λογαριασμό τους κι όχι για λογαριασμό σου. Οι άνθρωποι καλές προθέσεις έχουν, βέβαια, και σ' αγαπούν πολύ, αλλά ο δρόμος για την κόλαση ξέρεις με τι είναι στρωμένος. Αντί να ξεκόψεις νωρίς και να καθορίσεις τη ζωή σου μόνος σου, εξαρτάσαι από τους γονείς και δεν μπορείς να φτιάξεις τη δική σου ζωή. Αυτό παθαίνεις αν δε βάζεις το μυαλό σου μπρος και το έχεις σε stand-by να ξεκουράζεται συνέχεια. Διαφορετικά, θα πρέπει να περπατήσεις στις πέτρες, να ξεσκιστείς, να σπουδάζεις και να κάνεις δύο δουλειές για να τα βγάλεις πέρα. Αλλα, φίλε, αλλώς δε γίνεται. Μόνο έτσι θα γινεις δυνατός, ανεξάρτητος. Διαφορετικά είσαι καταδικασμένος στο συμβιβασμό, στη μίζερη μετριότητα, να κάθεσαι να απλώνεις τη χοντροκοιλάρα σου στον καναπέ και να τρως τσιπς όσο η γυναίκα σου με τις τρίχες στα πόδια βάζει φασίνα και γκρινιάζει. Καλώς ή κακώς για να εξελιχτείς πρέπει να συγκρουστείς, μεταξύ άλλων και με ανθρώπους που αγαπάς. Θα πληγώσεις κάποιους στο διάβα σου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Θύμισέ τους ότι τους αγαπάς και τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά θέσε όρια. Στο τέλος θα καταλάβουν. Σε αγαπούν πολύ, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν. Οι γονείς δεν αντέχουν το ότι το παιδί τους πια δεν τους χρειάζεται, οπότε αν δεν τους χρειάζεσαι, δεν είναι ανάγκη να τους το πεις κατάμουτρα. Ως ενήλικας χρειάζεσαι το χώρο σου. Αφού χρειάζεσαι το χώρο σου, χρειάζεσαι το χώρο σου, είναι θέμα σεβασμού. Και η πρώτη φάση ειναι να κάτσεις να δουλέψεις και να ξεσκιστείς, να ορθοποδήσεις όταν κρίνεις ότι έφτασε η ώρα, και να δημιουργήσεις κάτι δικό σου.

Ρε δε μου γαμιέστε και με τον Flash... Τώρα δηλαδή καταλάβατε ότι στην Ελλάδα τα ΜΜΕ είναι 3 άτομα και κάνουν ότι τους καβλώσει; Κάπου είπαν ότι έχουμε υπερβολικά πολλά ΜΜΕ. Ψέματα είναι; Πάρτε για παράδειγμα τις αθλητικές εφημερίδες. Πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα και τον τελευταίο χρόνο που λείπω μπορεί να έχουν ξεπεταχτεί κι άλλες. Δείτε και πόσα περιοδικά στην Ελλάδα έχουν θέμα το γάμο. Όχι την παντριά, αλλά το μυστήριο. Κι απευθύνονται όλα σε γυναίκες. Παντρεύομαι, Γαμήλιο Πάρτυ, Marriages, Νύφη... για τον άνδρα σαφώς και δεν υπάρχει τέτοιο περιοδικό. Τι να το κάνει; Τελικά μάλλον για τις γυναίκες (νύφες και μανάδες) γίνεται όλη αυτή η ιστορία. Γι' αυτό κάθε φορά που περνάω έξω από εκκλησία και γίνεται γάμος λέω "ποιός την έπαθε". Τι τα θες... Γι' αυτό... δεν ανησυχώ για τις αθλητικές εφημερίδες που είναι πολλές. Ο καθένας τώρα την έχει δει εκδότης και βγάζει και μία. Αλλά φοβάμαι οτι εκεί έξω υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που το μέλημά τους είναι να μας φορέσουν κουλούρα. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά την κάτσαμε τη βάρκα. Προτού το καταλάβουμε θα βρεθούμε με βέρα. Ναι, να συζήσεις με έναν άνθρωπο για χρόνια, ναι να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του αν τα έχετε βρει και αγαπιέστε και δε σβήσει η φλόγα... αλλά αυτό γιατί; Για ποιό λόγο υπάρχει; Ο Στέφανος τα 'πε καλά, και δε θα τα επαναλάβω. Tελοσπάντων, από αλλού ξεκινησα...

Γιατί έβγαλες τα σχόλια; Δε σε ενδιαφέρει αν συμφωνούμε ή όχι μαζί σου; Δε θέλεις να συμβάλουμε;

Πως δε μ' ενδιαφέρει. Με το διάλογο εξυψωνόμαστε και διορθώνουμε τα λάθη μας, κι από τέτοια ο γράφων έχει πάρα πολλά. Αλλά τώρα το περιεχόμενο των ποστς δε χωρά διάλογο. Θέλω να κάνω αυτό που λένε οι ΧΥΖ:

I've got to slow down, slow down, and follow the night for a while

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το blog είναι προσωπικό (δημόσια ιστοσελίδα, βέβαια, αλλά ένας γράφει και γράφει ό,τι θέλει. Στο κάτω κάτω όλοι έχουμε μηδέν privacy ούτως η άλλως). Ασφαλώς, δεν τίθεται θέμα απομόνωσης. Στον έξω κόσμο οι ευκαιρίες για αλληλεπίδραση είναι πάμπολλες. H ευκαιρία σου δίνεται κάθε στιγμή. Και στο Heck To Pay τα σχόλια δεν έχουν κλείσει.

.ΝΕΤ Platform

Μου έχει βγάλει το λάδι η γαμημένη Microsoft και το γαμημένο Visual Studio 2005 Express, η γαμημένη ASP .NET 2.0, ο γαμημένος MS SQL Server 2005 Express και το γαμημένο IIS. Πόσο εύκολα ήταν όλα με PHP 5 και MySQL. Ακόμα και η Oracle εύκολα έμπαινε. Αλλά φαίνεται πως ό,τι πιάσει η Microsoft σκατά γίνεται. Δεν είναι ότι φτιάχνει καλό λογισμικό αλλά θέλει να το επιβάλει δια της βίας. Θα μου πεις το ξέρουμε, το ξέρουμε. Εμ, και γω το ήξερα, αλλά τώρα που βούτηξα στα βαθιά το επιβεβαίωσα. Όπως και το ότι τα XP Home δεν είναι λειτουργικό. Οπότε με το που τελειώνω απ' αυτή την ιστορία, θα το γυρίσω και γω στο ΕΛ/ΛΑΚ μου φαίνεται. Αμα μου τη γκαβλώσει, that is. Όσο ο Sam Fisher δεν παίζει στο Linux, τόσο μάλλον θα το αναβάλω. Για να δουλεψει ο SQL Server 2005 Express Edition, πρέπει να κάνεις τις χίλιες μανούρες. Ναι, αλλά για να βρω αυτό το λινκ έκατσα μία ώρα. Και είναι τελικά απλά πραγματάκια. Είναι beta ακόμα, το ξέρω, και δεν υπάρχει επαρκής τεχνική υποστήριξη, αλλά το .NET 2.0 και το Visual Web Developer έχουν μερικά ωραία πράγματα όπως π.χ. το ότι είναι XHTML 1.1 compliant και υπάρχει δυνατότητα βασισμού κάθε ιστοσελίδας του site πάνω σε πρότυπο σχεδιασμού (Master Pages). Πολύ καλό αυτό. Αλλιώς δηλαδή γάμα τα. Ουίστ! Ούρτ! Άι! Παω ν' ακούσω λίγο Jaded Heart γιατί τα έχω πάρει. Σε λίγες μέρες βγάζουν καινούριο δίσκο κι αυτοί, με τον παλιό τραγουδιστή των Scudiero. Κατά τ' άλλα το Σ/Κ πέρασε με Υ&Τ, ΧΥΖ, Tesla, Tora Tora και βέβαια το Σάββατο βράδυ με την υπέροχη Diana Deville. Όχι σπίτι μου,ρε. Εκπομπή έκανε. Τελοσπάντων, κάτσε να κάνω λίγο δουλειά ακόμη. Πώς ξυπνάνε άυριο δεν ξέρω...

Όπως είπε κάποτε μια blogger που έχω στα λινκια μου για μένα η επικαιρότητα του ιστολογίου μου είναι οι σκέψεις των μικρών στιγμών. Με τα άλλα, τα δημόσια, τα κοινά, ασχολούνται άλλοι και με το παραπάνω, που έχουν περισσότερο μεράκι και λιγότερη βαρεμάρα να διαβάσουν κάτι παραπάνω και να εκφέρουν σφαιρικότερη άποψη. Εγώ βαρέθηκα. Για τώρα. Χτες βγήκα με έναν παλιό Έλληνα συγκάτοικο που γύρισε στο Λονδίνο μετά από 3μηνες διακοπές στην Ελλάδα. Βρεθήκαμε και φάγαμε και η συζήτηση το έφερε στα περί Αγγλίας και Ελλάδας. Ποτέ αυτές οι συζητήσεις δε βγαίνουν πουθένα, αυτό έχω καταλάβει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, όμως, είναι γιατί σχεδόν όλοι οι Έλληνες που έχω συναντήσει εδώ δε θέλουν να κάτσουν εδώ πέρα κι θέλουν να πάνε στην Έλλαδίσσα' τους. Ρε μήπως και είναι οι 300 σωστοί και μεις οι 3 λάθος; Μπα, όπως μου λέει κι ένας φίλος, "πρέπει να κάνεις ότι είναι καλύτερο για σένα", αν και για μένα αυτό μεταφράζεται "Κάνε ό,τι νομίζεις, αλλά καλύτερα να γυρίσεις πίσω να βγαίνουμε για καφέ συνέχεια. Στο κάτω κάτω όπου και να πας, πάλι εδώ θα γυρίσεις". Αυτή η σκέψη με τρομάζει. Δηλαδή ό,τι και να κάνεις, όπου και να ταξιδέψεις, ό,τι κόσμο κι αν γνωρίσεις είσαι υποχρεωμένος να επιστρέψεις στη γεωγραφική φυλακή που κάποτε σε γέννησε; Μου λείπει η χώρα μου αλλά είμαι βέβαιος ότι θα το μετανιώσω έτσι και πάω εκεί ξανά. Καμιά φορά νιώθω ότι είμαι μόνος μου εναντίον όλων που θέλουν/περιμένουν να γυρίσω. Όσο όμως σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ήμουν εντελώς απάλευτος, τόσο θέλω να μείνω εδώ. Στο κάτω κάτω πάντοτε μου την έσπαγε η Ελλάδα και οι Έλληνες, αλλά ω, τι έκπληξη! Και γω γαμημένος 'Ελληνας είμαι (καλά τα 'πε ο lefty). Όλοι μου οι φίλοι είναι εκεί. Χτες, σε μια βραδιά ανείπωτης απαλεψιάς πήρα τηλέφωνο την πρώην μου στην Ελλάδα και μιλούσαμε 2 ώρες. Μια ώρα την πήρα τηλέφωνο εγώ, μια με πήρε αυτή. Δε μας ενδιέφερε τι λογαριασμό θα κάνουμε, ούτε τίποτα. Εδώ στην Αγγλία δεν έχω γνωρίσει ακόμη κανεναν με τον οποίο θα έκανα κάτι τέτοιο. 12 η ώρα σηκώθηκα πάλι. Πάμε ν΄αδράξουμε τη μέρα.