Πέρασε λίγος καιρός από την προηγούμενή μου εγγραφή. Ή αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω ανοίξει το notepad για να περάσω τις σκέψεις μου, πάντα ένιωθα κενός από υλικό και συναισθήματα. Μου έβγαιναν μια-δύο σειρές αλλά τίποτα παραπάνω. Η Ζάκυνθος είναι ένα νησί εξέχουσας ομορφιάς. Μεγάλες εκτάσεις και μέρη που αξίζει να εξερευνήσεις, κάτι διαφορετικό από τις άγονες Κυκλάδες που βουλιάζουν από τουρίστες. Εκεί βρέθηκα για τέσσερις μέρες, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο πέρα από την αθηναϊκή πραγματικότητα. Όχι πως η Ζάκυνθος δεν έχει μέρη αποκλειστικά τουριστικλες περιοχές με μαγαζιά, αλλά υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί προορισμοί σ' αυτήν αν δε θέλεις διακοπές εμπορικές-κοσμικές. Ο Λαγανάς είναι το πλέον trendy μέρος να επισκεφτεί κάποιος στο νησί. Το ένα μαγαζί δίπλα στο άλλο, οι πολλές παμπ με τις φωτεινές επιγραφές που πληροφορούν τον επισκέπτη τι μπύρα θα βρει, τα "σουβενιράδικα", και βέβαια οι μονίμως σουρωμένοι Άγγλοι τουρίστες. Για τους Άγγλους το μόνο που έχω να πω είναι ότι τους είχα συνηθίσει στην Αγγλία τόσα χρόνια και πλέον δε μου κάνουν εντύπωση. Δεν ήταν καινούριο θέαμα να βλέπω Αγγλίδες ντυμένες μπατσίνες νεράιδες ή νοσοκόμες με ζαρτιέρες. Ή να βλέπω Αγγλίδες με ωραία πόδια και "μπυροκοιλιές". Διάολε, όταν μάλιστα σ' ένα μπαρ, ένας μπαρμαν έβαλε μια κοπέλα που είχε γενέθλια να γλύψει μπύρα χυμένη πάνω στο γυμνασμένο του στήθος και στομάχι, ούτε που μας ενδιέφερε να κοιτάξουμε. Δυστυχισμένα ασπρουλιάρικα ανθρωπάκια που ζουν για να πιουν το απόγευμα και το βράδυ, να ξεράσουν 10 pints μπύρας, να νιώσουν τρομερό στομαχόπονο και να κάνουν το ίδιο την επόμενη μέρα όταν θα νιώσουν καλά πάλι. Φρονώ πάντως ότι μετά τα περσινά επεισόδια στο Φαλιράκι της Ρόδου, τα πρακτορεία τους τούς είπαν να προσέχουν και να μην είναι για πολλά πολλά, γι αυτό μάλλον δεν είδαμε πολύ ακραίες συμπεριφορές. Το ότι όμως φέρονται όπως φέρονται και το μόνο που τους εμποδίζει να κάνουν περισσότερα είναι ο νόμος, προδίδει τη γαλουχία τους σ' ένα σύστημα που δουλεύει λάθος και καταρρίπτει το μύθο της ανεπτυγμένης δυτικής χώρας με την ανεβασμένη ποιότητα ζωής που εμείς στην Ελλάδα θα θέλαμε να έχουμε και μυθοποιήσαμε. Highlight της εξόδου μας στο Λαγανά: Ο κατάλογος με τα X-Rated ποτά που φέρουν ονόματα όπως: Orgasm, Multiple Orgasm, Cock Sucker, Erect Nipples, Wet Pussy, Blow Job κ.α. Η δε Χώρα ήταν λες και βρισκόσουν σε άλλο κόσμο. Κυρίως Έλληνες ντόπιοι και εσωτερικοί τουρίστες κατέκλυζαν τις ταβέρνες και τις καφετέριες και όντως έβρισκες μέρη να φας με λιγότερα από δέκα ευρώ. Καμία σχέση με το χαμό του Λαγανά, ο κόσμος καθόταν στις καφετέριες και στα μπαρ συζητώντας ήρεμα ή βλέποντας αγώνες σε μεγάλες οθόνες. Υποθέτω πως τα πρακτορεία των Άγγλων τους στέλνουν σε ξενοδοχεία σε συγκεκριμένα μέρη όπου τα μαγαζιά τους βρίσκονται σε κοντινή απόσταση κι εκείνοι δεν πολυσκοτίζονται να γυρίσουν και λίγο τριγύρω και να πάρουν μια ιδέα από τη χώρα που επισκέπτονται. Σιχαίνομαι να κρίνω έναν ολόκληρο λαό βάσει της μαλακισμένης πλειοψηφίας, σιχαίνομαι όμως κι αυτά που βλέπω να κάνουν στη χώρα τους και σε όποια χώρα πάνε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κείνοι που θέλουν να γνωρίσουν και κάτι διαφορετικό για τα δεδομένα τους. Συμπεράσματα του τύπου "οι Άγγλοι δεν έχουν αρχές" είναι μάλλον επιπόλαια. Πιστεύω ότι οι "αρχές" είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται ανάλογα με την περίσταση. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ιστορικά ήταν πάντοτε έτσι. Οι "αρχές" καθώς και η ηθική μιας κοινωνίας διαμορφώνονται από τις ιστορικές συγκυρίες και χρησιμοποιούνται από τους γνωμηγήτορές της για τον έλεγχο και τον κατευνασμό της μάζας. Οι αρχές άλλοτε προωθούν και άλλοτε περιορίζουν το άτομο και την κοινωνία με τα "καλούπια" που του παρέχει για να ζήσει. Μαζί μας ήταν ένα ζευγάρι Ελληνίδας-Άγγλου, περίπτωση που στα χρόνια που ήμουν στην Αγγλία είχα δει δύο φορές. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ'έναν ταξιτζή που μας είχε πάρει μια φορά κούρσα, καθώς και στις εκπροσώπους του Θωμά του Μάγειρα (Thomas Cook), του πρακτορείου που τους είχε φέρει στην Ελλάδα. Ήταν καλό αλλά κράτησε λίγο. Λεφτά να υπάρχουν και όλα γίνονται.