Harley Bar

Θεσσαλονίκη, πριν δύο πέμπτες. Δύο κολλητοί μου μπαίνουν στο Harley Bar στην Ηρώδου Αττικού. Παίρνουν λοιπόν τις "πράσινές" τους τα παιδιά και ακούν τους ήχους από τα μεγάφωνα και βλέπουν τα κλιπάκια από τις πάντοτε παρούσες οθόνες που περιστοιχίζουν το εσωτερικό του μαγαζιού. Παρά το γεγονός ότι έπαιζε ωραία πράγματα (Guns 'n' Roses, Dio, Ozzy και τα τοιαύτα), οι φίλοι δεν είχαν παει εκεί γι' αυτό. Η παράδοση το έχει κάθε Πέμπτη το μπαρ να παίζει ποζεράδικα απο 80s και αρχή 90s (lipstick and leather, you get the idea). Οι ώρες περνούν. Περασμένες τρεις. Τίποτα. Ο ένας εκ των δύο ήταν και κουρασμένος από το ταξίδι απ' την Αθήνα. Πάνε να φύγουν. Και τι έγινε; Ο ντιτζέης λες και ήθελε να τους βασανίσει, αμέσως ξεκίνησε το πανηγύρι. Firehouse, Slaughter, Pretty Boy Floyd, Bonfire... τελικά τα παιδιά έφυγαν στις 6 το πρωί. Δεν πειράζει, για καλό σκοπό ήταν. Απόδραση απ' την καθημερινότητα. Και hard rock και poser η βραδιά. Όταν σκέφτομαι την Ελλάδα, ο νους μου πηγαίνει αυτόματα σε τέτοιες φάσεις. Το Harley και το Booker είναι δύο μαγαζιά που τιμάμε πολλές φορές όταν ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη. Την τελεταία φορά που είχα βρεθεί εκεί ήταν καλοκαίρι και ο κόσμος δεν είχε ακόμη γυρίσει από τις διακοπές. Εμείς είχαμε κολλήσει τρία συνεχόμενα βράδια στο Βοoker, το οποίο ήταν μονίμως με 4-5 πελάτες κάθε βράδυ και εύκολα έκοβες φάτσες μιας και συνήθως ήταν οι ίδιοι. Μέχρι και ο σερβιτόρος μας πήρε χαμπάρι στο φινάλε και έρχεται από πάνω μας, χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και πετάει το εξής θεϊκό: "Πάλι εσείς εδώ γαμώ το σπίτι μου;" Ακόμη το θυμάμαι και γελάω.