Συνέπειες (2)

To ότι οι Άγγλοι έχουν ένα έτσι κόλλημα με συναγερμούς φωτιάς, εκκενώσεις κτιρίων σε περίπτωση φωτιάς και fire doors σε κτίρια είναι λίγο πολύ γνωστό. Ολόκληρο Λονδίνο τους κάηκε πριν πόσους αιώνες, το έμαθαν το μάθημά τους. Έτσι και έπαιρνε η Αθήνα όλη φωτιά, θα βγαίναν οι πολιτικοί, θα έριχνε ο ένας το βάρος στον άλλον, δε θα αναβαθμίζονταν οι υπηρεσίες πυροσβεστικής και το θέμα θα τελείωνε... μέχρι την επόμενη πυρκαγιά. Έτσι, στην εστία μας δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τεστάρουν το fire alarm μια φορά την εβδομάδα και να μας κατεβάζουν στο προαύλιο μια καθημερινή πρωί κάθε τρεις μήνες και να παίρνουν παρουσίες. Αν μια φορά δε σε δουν και δε σου πάρουν το όνομα, παίρνεις κίτρινη κάρτα. Αν δε σε δουν και δεύτερη φορά σε πετάνε έξω απ' την εστία, αφού ο κανονισμός λέει ότι όταν ο συναγερμός χτυπά πρέπει να κατεβαίνεις στο προαύλιο γιατί θεωρητικά βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Αν είχες περάσει τη νύχτα αλλού και δε βρίσκεσαι στο χώρο της εστίας δεν ξέρω τι γίνεται. Δε φταίει η διεύθυνση γι αυτό. Απλώς υπάρχει αυτός ο κωλονόμος που πρέπει να βγάζει τον άλλο από το μπάνιο και να τον κάνει να τρέχει έξω στο πρωινό αγιάζι και να διατρέξει κίνδυνο πνευμονίας για να μάθει να αποφύγει τον κίνδυνο εγκαύματος. Από την άλλη, σε εστία με τόσες εκατοντάδες άτομα, ένας τουλάχιστον μαλάκας στατιστικά θα υπάρχει να την κάνει την κουτσουκέλα. Δε σε παίρνει να παίζεις και με ζωές. Σήμερα χτύπησε ο συναγερμός ξανά. Όλοι οι συγκάτοικοί μου, εκτός από έναν, έχουν φύγει. ο Έλληνας του δίπλα flat είναι επίσης εδώ. Περιμένοντας τους πυροσβέστες να έρθουν και να ελέγξουν το κτίριο, οι δύο τους έπιασαν συζήτηση για καμιά έξοδο μες στη βδομάδα. Κάτι για Bayswater, κάτι για Ελιζέ, κάτι για ελληνικές βραδιές αλλού. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ό,τι μου έρχεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα πολύ λίγες φορές είχα πάει σε μαζικές εξόδους σε 'trendy' μαγαζιά και δεν έχω σκοπό να ξεκινήσω στο Λονδίνο. Μπουζούκια δεν πήγα ποτέ (άντε σε κανένα πανηγύρι με τους γονείς μου όταν ήμουν πιτσιρικάς) και αν δεν πήγα στην Ελλάδα δε θα το ξεκινήσω εδώ στα ξένα. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω εδώ, αλλά μείνω μόνο μέχρι το τέλος του μάστερ και γυρίσω πίσω, θέλω το λίγο αυτό χρόνο να τον περάσω ζώντας την 'εδώ' ζωή. Complication: τρεις από τους συγκατοίκους μου είναι Έλληνες και δεν αποφασίσαμε να ΄πιάσουμε' σπίτι μαζί, αλλά μας έβαλαν στο ίδιο flat. Όχι ότι είναι κακό, ούτε λέω ότι δε μ' αρέσει. Ίσως να είναι καλύτερα κιόλας, μιας και με τους 'δικούς' σου λες και καμιά μαλακία παραπάνω, μπορείς να είσαι politically incorrect χωρίς να προκαλέσεις δυσανασχετήσεις, κάνεις small talk που είναι κατανοητό απ' όλους. Έτσι, οι 'συνέπειες' του να θέλεις να ζήσεις την 'εδώ' ζωη μετριάζονται. Δε χρειάζεται να περνάς πολλή ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις ανθρώπους διαφορετικούς από σένα, με άλλα ήθη και έθιμα και πολλές φορές με τεράστια χάσματα. Το μόνο που θέλω είναι να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της ελληνικής και μη-ελληνικής παρέας ώστε να συνδυάζονται τα καλύτερα και των δύο κόσμων. Complication του complication: πολλές φορές η συζήτηση ξεφεύγει. Α, και με το ρίσκο του να μου προσαρτηθεί ο χαρακτηρισμός του 'δεν ξέρω τί μου γίνεται', θα πώ ένα πράγμα και σ' αυτό είμαι κατηγορηματικός: Οι παρέες μπορεί να είναι Έλληνες ή μη αλλά στη γκόμενα επιμένω ξένα. Σκέψου ό,τι νομίζεις. Όταν ή αν γυρίσω πίσω θα έχει μπόλικες Ελληνίδες, είναι σίγουρο. Επί του παρόντος, ένα χρόνο εδώ πέρα θέλω να 'την ψάξω' και με... άλλες εθνικότητες (και το τωρινό αίσθημα είναι κατά μία έννοια ξένη). Θέλω πάντως να πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια και ότι το γενικό αίσθημα ότι η πλειοψηφία των Ελληνίδων είναι ψωνάρες περνάει στη σφαίρα του στερεότυπου. Ναι, ξέρω, 'χρησιμοποιούμε' τις ξένες για να 'κανουμε τη δουλειά μας', αλλά στο τέλος Ελληνίδες παντρευόμαστε, το έχουμε ξανακούσει. Προς το παρόν χαλαρώνω με Diana Deville και τσιγαριά. Πριν από λίγο στο KNAC έβαλε το ίδιο τραγούδι από τους Soul Sirkus (project του Neal Schon και τoυ Jeff Scott Soto) όπως και την προηγούμενη εβδομάδα. Από τα κομμάτια που άκουσα από το CD τους, μου φαίνεται ότι το συγκεκριμένο είναι η καλύτερη επίλογή. Και ασφαλώς πρέπει να σημειώσουμε τη διόλου συμπτωματική ομοιότητα του τραγουδιού με το 'Life's a bitch' των Hardline. Παρόλο που εκπέμπει από τις ΗΠΑ, είπε ότι η ώρα είναι 12 και απευθύνθηκε σε 'μας στο UK'. Τί παίζει;