Fucking pussies

Εν ολίγοις έτσι μας λέει ο φίλτατος κατά τ' άλλα Περικλής Κοροβέσης στη στήλη του "Στο Ψευδοκράτος των Αθηνών" (18-4-2005). Δε μπορεί βέβαια να το πει έτσι ωμά σε έντυπο. Περιγράφοντας την ουσιαστικά μη χρησιμότητα τόσο εκτεταμένων μέτρων ασφαλείας και τις αυθαιρεσίες των αεροπορικών εταιριών καταλήγει:

Φαίνεται οι άνθρωποι αρέσκονται να είναι εμπορεύματα. [Κάποιος που διαμαρτυτήθηκε] ενόχλησε αυτούς τους ειρηνικούς ανθρώπους που από κάποια τύχη, αν η βλάβη αυτή παρουσιαζόταν στον αέρα, θα μπορούσαν να είχαν ταξιδέψει προς την αιωνιότητα και ίσως το έπαιρναν και σαν προσφορά της εταιρείας.

Δηλαδή "τα θέλει ο κώλος μας και τα παθαίνει". Διαβάζοντας το άρθρο μού ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το Airplane 2, όπου επιτρεπόταν σε Μεσανατολίτες με τουφέκια και οπλοπολυβόλα να περάσουν τον ανιχνευτή μετάλλων αλλά οι ασφαλίτες πιάνουν μια γριούλα που δεν είχε μαζί της τίποτα, την πετάνε στον τοίχο και αρχίζουν να την ψάχνουν. Φαίνεται πως η ταινία και ο κ. Κοροβέσης θέλουν να μας πουν ότι η ασφάλεια των αεροδρομίων είναι ένα ψέμα και μισό. Tα πράγματα αυτό δείχνουν. Αυτό δεν αλλάζει όμως τίποτα. Αν δε θέλεις να περάσεις μια βδομάδα στη θάλασσα, θα πας απ' την Αθήνα στη Νέα Υόρκη με αεροπλάνο. Αν δεν έχεις όρεξη να πας απ' την Αθήνα στο Λονδίνο με αυτοκίνητο ή μηχανή, θα πάρεις αεροπλάνο. Και αν σου κάνουν μαλακίες (που σου κάνουν) και δε διαμαρτυρηθείς, μπορεί καμιά μέρα να χρειαστεί να πάρεις την οικογένειά σου από το κόκπιτ και να τους πεις πόσο τους αγαπάς, περιμένοντας να κάνει μπουμ ο ένας κινητήρας. Ο κ. Κοροβέσης κοντά στην αρχή του άρθρου αναφέρει:

Αν κάτι δεν τους πάει καλά, το ντύσιμό σου, τα παπούτσια σου, το χτένισμά σου ή το χρώμα του δέρματός σου, σε «εξαφανίζουν» σε κάποιο δωματιάκι και σε αφήνουν να περιμένεις χωρίς καμία εξήγηση, μέχρι να έρθει ο ειδικός ανακριτής για να αποφανθεί για την τύχη σου.

Δηλαδή, αν πας στο Λος Άντζελες να δεις τους συγγενείς σου, καθώς βγαίνεις στις αφίξεις μπορεί να πέσει κάποιος μπάτσος ή ασφαλίτης πάνω σου με όλη του τη δύναμη, να σου περάσει χειροπέδες μπρούμυτα και να σου φωνάξει "Don't you fucking move!". Μετά θα σε πάνε στη CTU για ανάκριση όπου ο Τζακ Μπάουερ θα σου σπάσει όλα τα δάχτυλα μέχρι να μιλήσεις γιατί, βλέπεις, έχει μόνο 24 ώρες να σώσει τη χώρα του από τους τρομοκράτες και δεν προλαβαίνει να σε περάσει από νόμιμες διαδικασίες. Σοβαρά τώρα. Αν είχα χρόνο θα έγραφα όλα όσα μ' ενοχλούν σ' ένα αεροδρόμιο. Καλά ήταν που κάθισε ο κ. Κοροβέσης και τα είπε λίγο. Ο πραγματικός σκοπός της ασφάλειας αεροδρομίου είναι να σε κάνουν να νιώθεις ψυχολογικά ασφαλής, να νομίζεις ότι κάτι γίνεται από το να σε προστατέψουν από ψυχωτικούς που θέλουν να ανατινάζουν αεροπλάνα. Ψάχνουν είτε τα γκομενάκια που ταξιδεύουν είτε όποιον φαίνεται από το πρόσωπό του πως βρίσκει τον προσωπικό έλεγχο ντροπιαστικό, και μερικές φορές τον κάνουν να αδειάζει τις τσέπες του ή να βγάλει τη ζώνη του. Μια φορά καθώς γύριζα στο σπίτι μου από ταξίδι, χρειάστηκε να μείνω το βράδυ στο αεροδρόμιο Gatwick μέχρι να περάσει το πρωινό τρένο. Καθώς σουλάτσαρα μέσα στο τέρμιναλ, με σταμάτησε ένας μπάτσος και μου έκανε ερωτήσεις του στυλ "γιατί βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο" και "σε έχει σταματήσει ποτέ άλλοτε η αστυνομία" μόνο και μόνο γιατί κοιτούσα αυτόν τον "τρούλο" που φορούν για καπέλο! Για το τσιγάρο τα έχουμε πει. Καπνίζεις σε ειδικά θαλαμάκια με ιονιστές και σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν χώροι για καπνιστές σε εστιατόρια. Κάπου άκουσα ότι στο Λευτέρη το Βενιζέλο οι επιβάτες το έχουν πάει στο άλλο άκρο. Υπάρχουν οι ίδιοι χώροι αλλά ο καθένας καπνίζει όπου του γουστάρει. Δεν ξέρω αν η ελληνική κυβέρνηση το χάβει το παραμύθι με την ασφάλεια των αεροδρομίων. Πιθανώς να ήταν λίγο πιο ελαστικοί αν δεν τους πίεζαν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι και αν δεν ήταν και οι "ολυμπιακοί" στη μέση. Όλοι έχουν χεστεί απάνω τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τι να πεις, φαίνεται ότι μερικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι πιο άξια και σπουδαία από κάποια άλλα. Μετά την έκρηξη στα τρένα στη Μαδρίτη δε νομίζω να έβαλαν ανιχνευτή μετάλλων στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, ούτε σε υποχρεώνουν να τρως με πλαστικά μαχαιροπήρουνα στα τρένα. Και μη μου πεις ότι αν αντί για τρένα είχαν εκραγεί αεροπλάνα το status quo των πτήσεων θα άλλαζε όπως άλλαξε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το status quo των πτήσεων άλλαξε γιατί οι Γιάνκηδες πίεσαν όλο τον κόσμο. Υποθέτω όμως ότι άλλο Heathrow και Gatwick κι άλλο Ελευθέριος Βενιζέλος. Απο την εποχή του Ελληνικού θυμάμαι πως κάθε φορά που ήταν να πληρώσουμε υπέρβαρο, οι υπάλληλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Στο Gatwick άλλες φορές έδιναν σημασία κι άλλες όχι. Μερικές φορές κι ένα κιλό παραπάνω να είχες, σου βγάζαν την πίστη για να το πληρώσεις. Και λίγο χιούμορ: Όταν είχε πρωτοανοίξει ο "Βενιζέλος", μια αναγνώστρια είχε στείλει γράμμα σε εφημερίδα (Ελευθεροτυπία η Νέα, δε θυμάμαι). Είχε εκφράσει το παράπονό της επειδή το νέο αεροδρόμιο ονομάστηκε "Ελευθέριος Βενιζέλος" και όχι "Μαρία Κάλλας", γιατί "υπάρχουν τόσες γυναίκες που έχουν προσφέρει στην τέχνη και καμία δεν έχει τιμηθεί δίνοντας το όνομά της σ' ένα μεγάλο έργο". Και λέω από μέσα μου ε, ρε, τι προβλήματα έχει ο κοσμος. Μα καλά, τα παίρνεις από το Maria Kallas Estate; Έχω μια άλλη ιδέα κι αν θέλεις την ακούς. Λέω να αλλάξουμε το όνομα του "Βενιζέλου" και να το ονομάσουμε "Διεθνές Αεροδρόμιο Σάννυ Μπαλτζή". Ακούμε που ακούμε νέα της μια φορά στα πέντε χρόνια, ας βλέπουμε το όνομά της σε μια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας. Είναι και εξαιρετικά πηδήξιμη, από τις ροκούδες που τις βλέπεις και θέλεις να γίνεις αρσενική groupie, πώς να το κάνουμε. Οι άλλες δύο είναι η Chrissy Steele και η Janet Gardner, αλλά ίσως υπάρξει ποστ στο μέλλον για αυτές τις δύο κυρίες.