Θα ξεκινήσω λέγοντας το εξής. Δε μου πέφτει λόγος για το σχέδιο Ανάν. Οι ψηφοφόροι του ΝΑΙ ψήφισαν έτσι γιατί αυτό νομίζουν σωστό. Όσοι ψήφισαν ΟΧΙ το έκαναν επειδή νομίζουν ότι το ΟΧΙ είναι σωστό. Τέλος. Θέλω επίσης να πω σ' αυτούς που κινδυνολογούν για την επιβολή των Αμερικάνων και των Άγγλων το εξής: Ισχυροί θα υπάρχουν πάντοτε, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το ζήτημα είναι να μάθουν να αφήνουν ένα κομμάτι από την πίτα και για τους υπόλοιπους ώστε να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα που λέγεται παγκόσμια σκακιέρα. Όσο και να φωνάζουμε, αυτοί όσο μπορούν θα κάνουν ό,τι τους συμφέρει σε διάφορα σημεία του κόσμου. Στο ζουμί τώρα. Γενικώς αποφεύγω να μιλάω εδώ για ευαίσθητα διφορούμενα πολιτικά θέματα και μάλλον οι μισοί που διαβάζουν αυτό το blog θα μου την πούνε. Αλλά παρακολουθώ εδώ και τρεις βδομάδες τις εξελίξεις με το κυπριακό και έχω απηυδύσει. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα έπρεπε να με ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Ανεξάρτητο κράτος είναι, αυτονομία έχει, ας κάνει ό,τι νομίζει και να αναλάβει την ευθύνη ακέραια και όχι να μας ζητάνε βοήθεια όποτε τα δουν σκούρα. Μας έχουν για τα μπάζα και όποτε θέλουν να ζητήσουν κάτι ξεστομίζουν τα δύο "Μ" που τον υπόλοιπο καιρό ξεχνάνε: Μαρτυρική Μεγαλόνησος. Χμ... οι Έλληνες, οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι έχουν περάσει πολύ χειρότερα. Ασφαλώς και οι Κύπριοι έχουν περάσει πολλές άσχημες στιγμές αλλά αυτή την καραμέλα της "μαρτυρικής μεγαλονήσου" μας την έχουν δώσει και τη μασάμε από τα γεννοφάσκια μας. Γιατί θα έπρεπε να τους συμπονέσουμε περισσότερο από οποιονδήποτε λαό πέρασε/περνάει κακές στιγμές στην ιστορία του; Στέλνουμε τα φαντάρια μας εκεί πέρα και τα βρίσκουν μανίκια και από τους ανώτερους αλλά και από τους Κύπριους που τους στραβοκοιτάνε. Και μην πει κανείς ότι πάνε εθελοντές. Στα πλαίσια του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος πρέπει να υπάρχει μια καθορισμένη δύναμη στρατιωτικού προσωπικού εκεί κάτω και αν δεν παρουσιάζονταν εθελοντές, κάποιοι θα υποχρεώνονταν να πάνε έτσι κι αλλιώς. Τους παρέχουμε θέσεις στα ελληνικά πανεπιστήμια και στις εστίες και ένα σωρό άλλες διευκολύνσεις. Τους έχουμε δώσει θέσεις στο ελληνικό σταρ σύστεμ και στα ριάλιτι. Και μας ζητάνε και να δώσουμε και κώλο. Ε, όχι! Αυτοί τι έχουν κάνει για μας; Δε ζητάμε πολλά, μόνο ένα-δύο απλά πραγματάκια. Η κυπριακή κυβέρνηση εκ στόματος του Τάσσου με δύο σίγμα θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τη Βίσση, τον Θεοφάνους, τον Χατζηγιάννη, την Ευριδίκη και την Πιερίδη που έστειλαν εδώ πέρα για να γαμάνε τα δικά μας τα αυτιά από το πρωί μέχρι το βράδυ! Μια χαρά την περνάνε μου φαίνεται και μας το παίζουν και μαρτυρικοί. Τιμή στην Κύπρια αγωνίστρια Φραντζέσκα Μελά με τα δύο εμπρόσθια όπλα της επανάστασης! Μην πει κανείς ότι ατιμάζω τη μνήμη των νεκρών Κυπρίων του '57 και του '74, γιατί αυτό το κάνουν οι ίδιοι οι συμπατριώτες τους καπηλεύοντας τη μνήμη τους. Το σκέφτηκα πολύ πριν ανεβάσω αυτή την εγγραφή. Όποιος προσβλήθηκε ας γράψει σχόλιο κι ας πει πως είμαι ψεύτης. Τα λόγια μου δεν τα μασάω.

Γαμώ την τηλεόραση

Θέλοντας να ξεχωρίσω μια συγκεκριμένη εγγραφή από το συρφετό που αναδημοσίευσα από τον παλιό server, την αντιγράφω μόνη της. -------------------- Είδα ένα όνειρο χτες. Ήμουν λέει στην Αγγλία και έβλεπα τις ειδήσεις του BBC, αφηρημένος όμως, απλώς για να έχω την τηλεόραση να παίζει. Σε κάποια φάση, το αυτί μου έπιασε κάτι. Άκουσα την παρουσιάστρια να λέει: Να περάσουμε στη διεθνή επικαιρότητα, κυρίες και κύριοι. Στην Ελλάδα, ένας άνδρας 26 χρονών, άνεργος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει. Ο λόγος; Του είχε "μαυρίσει" η ψυχή βλέποντας τα δελτία των οχτώ των ιδιωτικών καναλιών. Το ευτύχημα είναι ότι ο νεαρός άνδρας δεν έπαθε το παραμικρό από την πτώση. ΠΛΑΝΟ ΑΛΛΑΖΕΙ: ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟ ΜΕ ΠΑΛΤΟ PORTOBELLO'S ΝΑ ΜΙΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ. Νεαρός: Ούτε ν' αυτοκτονήσει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του! Έπεσα από τόσα πατώματα και ούτε καν γρατσουνίστηκα! Δεν αντέχω άλλο! Γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους πια; Μάνα, τι σου 'κανα και κάθε φορά που πηγαίνω στο σαλόνι ή στην κουζίνα πρέπει ν' ακούω τον Ευαγγελάτο ή τον Χατζηνικολάου από την τηλεόραση; Ρεπόρτερ (αφηγείται): Κι όμως. Ο νεαρός που βλέπετε επιχείρησε να αφαιρέσει τη ζωή του πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμά του. Δεν έπαθε το παραμικρό. Τα πλάνα τα πήραμε μετά την πτώση. Και μάλιστα, είναι η δέκατη έκτη φορά που επιχειρεί αυτή την ενέργεια. Νεαρός: Και τις δεκάξι φορές σηκώθηκα από την πτώση σα να μην τρέχει τίποτα. Τα κανάλια φταίνε. Δε σε αφήνουν να πεθάνεις για να συνεχίσεις να βλέπεις τα δελτία τους. Ρεπόρτερ (προς νεαρό): Μα θέλοντας να στερήσεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα στη ζωή, δίνεις αξία σ' αυτούς που χλευάζεις. Έχω δίκιο; Γιατί απλώς δεν κλείνεις την τηλεόρασή σου; Νεαρός: Αυτό το επιχείρημα το έχω ξανακούσει. Η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει καλό πρόγραμμα δέκα ώρες τη βδομάδα όλο κι όλο, εκτός αν τα σκάσεις για να βάλεις Νόβα. Ειδάλλως, αν την είχαμε και κλειστή για τις ώρες που έχει σκάρτο πρόγραμμα, τότε η χρησιμότητά της δε θα είχε διαφορά από το έπιπλο πάνω στο οποίο στηρίζεται. Εδώ στην Ελλάδα μπορεί να έχουμε περισσότερα κανάλια από σας στην Αγγλία, για τα οποία δεν πληρώνουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το πρόγραμμά τους αξίζει κιόλας. Κι όμως θέλουμε και τα βλέπουμε. Η τηλεόραση είναι το εύκολο μέσο, η συσκευή που αφήνεις ανοιχτή, αν όχι για να βλέπεις, τότε μόνο και μόνο για να ακούς τους ήχους της για συντροφιά. Είμαστε ένα τηλεορασόπληκτο έθνος. Αν έμενα μόνος μου, δε θα είχα τηλεόραση. Αλλά τώρα, κατά τις οχτώ το βράδυ, συνήθως η μάνα μου ή ο πατέρας μου κάθεται στο σαλόνι και βλέπει τους νταβατζήδες της ενημέρωσής μας. Ε, κοινόχρηστος χώρος είναι, ενίοτε περνάω και γω από κει. Τι να κάνω, να κλειστώ στο δωμάτιό μου μέχρι τις 9.30; Ή να πάω να πω στη μάνα μου "μάνα δε γουστάρω να βλέπεις τηλεόραση γιατι μου δίνει στα νεύρα"; Θα μου πεί, και με το δίκιο της, "τι λες ρε μάγκα"; Καταλαβαίνεις; Δε γίνεται. Θα δω και γω, όχι βέβαια όλο το δελτίο, αλλά μια αρκετά γερή δόση. Και το θέμα ξέρεις ποιό είναι. Ο Ευαγγελάτος ξεκινάει στις επτά, οι άλλοι στις οχτώ, και οι γονείς μου ξεκινούν με Ευαγγελάτο και τελειώνουν με Στάη. Δυόμισι ώρες ειδήσεις. Πού να δεις στις εκλογές. Σας ζηλεύω εσάς τους Βρετανούς. Λέτε την είδηση και τελείωσε. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι έχετε προεκλογική περίοδο. Εδώ οι ειδήσεις είναι μάστιγα. Μπαίνουν απρόσκλητοι στο σπίτι σου. Νομίζουν ότι επειδή τους στηρίζουν πέντε-έξι ισχυροί επιχειρηματίες μπορούν να σε γαμ... εεε... να σου επιβάλλουν τη γραμμή τους και να βάλουν τον εαυτό τους πάνω από σένα σε αξία και σπουδαιότητα. Ρεπόρτερ: Καλά όλα αυτά. Αλλά γιατί λες ότι δεν αξίζουν τα βραδινά δελτία ειδήσεων; Τι υλικό προβάλλουν και δε σε βρίσκει σύμφωνο; Νεαρός: Κοίταξε να δεις. Όταν τα ιδιωτικά κανάλια πρωτοξεκίνησαν, τα δελτία ήταν μισή ώρα. Με την πάροδο των χρόνων έγινε μία ώρα και πρόσφατα έγιναν μιάμιση ώρα. Στο BBC γνωρίζω ότι τα δελτία σας δεν κρατούν πάνω από μισή ώρα. Τι, λοιπόν, εμπεριέχουν περισσότερο τα "δικά μας" δελτία; Θα σου πω τι γίενται. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλαδα είναι πέντε. Αυτά τα πέντε κανάλια ανήκουν σε πλούσιους ιδιώτες, και οι μέτοχοί τους είναι επίσης τέτοιοι. Αυτοί, οπώς είναι φυσικό, επιχειρηματίες είναι, σκοπός τους είναι το κέρδος. Αλλά ο Έλληνας επιχειρηματίας, βλέπεις, δε θέλει απλώς κέρδος, θέλει άμεσο κέρδος, το πέντε και στο χέρι που λέμε. Μάλλον, για να το πω πιο καλά, θέλει αμεσο υπερ-κέρδος. Τι κάνει λοιπόν; Ό,τι μπορεί για να το βγάλει. Κάνει την τηλεόραση προσιτή σε όλους αφαιρώντας της την προσωπικότητα. Ένα προϊόν, όπως και ένας άνθρωπος, χωρίς προσωπικότητα, δεν έχει ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Οσο πιο άχρωμο είναι μια τηλεοπτική εκπομπή ή ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερες δυνατότητες έχει να αποκτήσει μαζική αποδοχή. Αυτά που λέει ένας πολιτικός ή ένας καλλιτέχνης, για να λειτουργήσουν επικοινωνιακά πρέπει να εστιάζονται στο τίποτα.Το τίποτα δεν ενοχλεί κανέναν. Θα δεί λοιπόν τηλεόραση περισσότερος κόσμος. Άλλωστε ας μην ξεχνούμε ότι ο έντυπος τύπος είναι προνόμιο των αστικών κέντρων. Δεν υπάρχει στα χωριά. Μόνο η τηλεόραση είναι παντού. Όσο πιο κενό, λοιπόν, είναι το τηλεοπτικό πρόγραμμα, τόσο πιο πολλοί άνθρωποι το βλέπουν και τοσο περισσότερο ζητούν απ' αυτό. Αυτοί που αποφασίζουν τι θα δούμε έχουν διπλό κέρδος απ' αυτή την ιστορία. Πρώτον, επαναλαμβάνοντας τα ίδια διαφημιστικά, κάνουν τον τηλεθεατή-πρόβατο να συρρέει στα μαγαζιά για να κάνει πιο πλούσιους τους χορηγούς τους και τους ίδιους και δημιουργούνται ακόμη περισσότερα πρόβατα. Δεύτερον, σε σωφρονίζουν βομβαρδίζοντάς σε με άχρηστες πληροφορίες οι οποίες εστιάζονται ούτε στην ουσία αλλά ούτε και στο συναίσθημα. Εστιάζονται σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Σε κάνουν παθητικό δέκτη, σιγουρεύοντας ότι δε θα κοιτάξεις τα αμύθητα πλούτη που έχουν συγκεντρώσει με τον ιδρώτα σου ταίζοντάς σε ό,τι τους περισσεύει, ενώ ταυτόχρονα δε θα έχεις το κουράγιο και τη διαύγεια να διεκδικήσεις θέση εξουσίας και ευθύνης, αφήνοντάς τους να βάλουν στα πόστα αυτά ανθρώπους της εμπιστοσύνης τους. Σίγουρα τα κάνετε και σεις αυτά. Αλλά εδώ δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα με αποτέλεσμα το ψέμα τους να γίνεται ακόμη πιο απροκάλυπτο. Αν ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι εκπρόσωπος και υπηρέτης του πολίτη, αυτοί μόνο δημοσιογράφοι δεν είναι. Ρεπόρτερ: Αχεμ... ας γυρίσουμε στο θέμα. Δηλαδή με λίγα λόγια τι θεωρείτε την ιδιωτική TV; Νεαρός: Δεν πιστεύω ότι είμαι υπερβολικός αν πω ότι είναι μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας. Μια μάστιγα την οποία στηρίζουμε όλοι. Οι ελληνικές ειδήσεις άπτονται σε υπαρκτά προβλήματα της χώρας μας και με την κατάλληλη προβολή που στοχεύει στο συναίσθημα και τη συνεχή επανάληψη σε κάνουν και αναφωνείς "Γαμώ την Ελλάδα σας γαμώ, να φύγω να μεταναστεύσω να γλυτώσω απ' όλα, και σας μαζί". Από που ν' αρχίσω, δεσποινίς... Η ακρίβεια που έχει γαμήσει το ελληνικό σπίτι, οι δρόμοι που αλέθουν κορμιά αμέριμνων οδηγών κι επιβατών, η γραφειοκρατία, το ΙΚΑ, οι ταρίφες, η ανεργία, βλέπεις, δέκα μήνες και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά. Τα ΑΤΜ που χακάρουν και μας αφήνουν ρέστους, το πράγμα που κατ' ευφημισμό το ονομάζουμε τηλεοπτική ενημέρωση... Βλέπεις την πραγματικότητα μέσα απ' το γυαλί. Βλέπεις ότι γαμιέται όλη η κοινωνία. Γαμιέται το σύμπαν. Σε τι κόσμο ζούμε, διάολε; Δε λέω πως είστε πολύ καλύτερα εσείς οι Βρετανοί αλλά, ναι, διάολε, εσείς δεν είστε τόσο σκατολαός. Σας βρίζουμε γιατί κατά βάθος κρύβουμε έτσι τη ζήλεια μας. Θέλω να φύγω από αυτό τον καταραμένο γαμοσταυρισμένο τόπο! Θέλω να πεθάνω στην ξενιτιά! Δε μπορώ άλλο! Δε μπορώ!! Συγγνώμη. Δεν το ήθελα. Καταλάβατε τώρα τι είδους πολίτες θέλουν; Να βρίζουν τα πάντα! Να μη χαίρονται τη ζωή, να μη διασκεδάζουν. Μόνο να σιχτιρίζουν τα πάντα, ίσως και με το δίκιο τους, γιατί τα πάντα σ' αυτή τη χώρα είναι για τον πούτσο. Είναι τόσο μπουρδέλο η χώρα μου που το Αφγανιστάν, ακόμα και βομβαρδισμένο όπως είναι, μοιαζει υπερανεπτυγμένη Δυτική δημοκρατία μπροστά της. Έχω απογοητευτεί τόσο που είχα να βγω από το σπίτι μου δύο βδομάδες και τώρα βγήκα πέφτοντας. Ρεπόρτερ: Θα ήθελα να μου πεις τι σκέφτεσαι όταν ακούς τα ονόματα των διάφορων παρουσιαστών των ειδήσεων. Θα ξεκινάω εγώ και θα σου λέω ονόματα. Νεαρός: ΟΚ. Ρεπόρτερ: Νίκος Ευαγγελάτος. Νεαρός: Η μητέρα αυτού του ανθρώπου σίγουρα ήθελε να τον δει το χαρτογιακά που ήδη έγινε. Από τους πιο αισχρούς. Είναι αδίστακτος και νομίζει ότι ο τηλεθεατής είναι μάζα που του αξίζει μόνο να δέχεται ό,τι του σερβίρουν. Ρεπόρτερ: Νίκος Χατζηνικολάου Νεαρός: Την έχει δει και πολύ ισχυρός, τα-έχω-όλα-και-δε-με-αγγίζει-κανένας. Βασικά έχεις προσέξει ότι οι βραδυνοί άνκορς που κόπτονται για την ακρίβεια, πληρώνονται 30Κ το μήνα; Σα να σου λέει "μαλάκα τηλεθεατή, ό,τι και να γίνει, όσο και να πάει το λάχανο, εγώ δε θα πεινάσω, εδώ θα είμαι και όταν θα έχεις εξαθλιωθεί πια τελείως για να σου υπενθυμίζω ότι και πάλι δεν έχεις να φας." Κοίτα, ξέρω και μερικούς καλούς Νικόληδες, αλλιώς ίσως και να πίστευα ότι το 'χει το όνομα. Ρεπόρτερ: Έλλη Στάη Νεαρός: Κλασική γκόμενα καριερίστα-bitch. Την είχα που την είχα χαμηλά στην υπόληψή μου, αλλά όταν είχε καλέσει την Παπαρήγα προεκλογικά και της είπε ότι δεν πρέπει να δώσει επίδομα ανεργίας στους ανέργους επειδή "θα δημιουργούσε ένα έθνος τεμπέληδων που βρέξει-χιονίσει, θα παίρνει λεφτά", ε, εκεί σιγουρεύτηκα. Η κυρίαρχη τάξη την οποία η εν λόγω κυρία εκπροσωπεί, δε θέλει να θυσιάσει μέρος του υπερκέρδους της ώστε να ζουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να υπάρχει ισορροπία στο κοινωνικό σύστημα. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το επίδομα ανεργίας δε θα δίνεται παρά μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις (πχ, ο άνεργος πρέπει να παρουσιάσει προηγούμενα ένσημα και πάλι το επίδομα δε θα είναι παρά ένα πρόσκαιρο βοήθημα και όχι μόνιμο) τότε ή βλάκας είσαι ή φασίστας. Και η Στάη βλάκας σίγουρα δεν είναι. Ρεπόρτερ: Γιώργος Λιάγκας Νεαρός: Τί, τον βλέπει κανείς αυτόν; Α, να σου πω, τώρα δεν ξέρω, μάλλον θα μοντάρετε την κακή χρήση της γλώσσας που έκανα, έτσι; Ρεπόρτερ: Όπως κι όλα τα παραπάνω. Πίστεψες αλήθεια ότι θα αφήναμε τέτοια πράγματα να βγουν στον αέρα; Νομίζεις ότι εμείς δεν είμαστε μεροληπτικοί προς τους μετόχους μας; Εντελώς ξαφνικά είδα πέντε αστυνομικούς να πετάγονται από το πουθενά, να αρπάζουν τον αμέριμνο νεαρό και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Ένας πήρε έναν κάδο αχρήστων που βρισκόταν παραδίπλα και του τον κατέφερε στο κεφάλι. Παραδόξως ο νεαρός ούτε καν μάτωσε. Κάτι έπιασε το αυτί μου να μουρμουράνε οι αστυνομικοί ότι θα τον κλείσουν δεμένο σε μια αίθουσα με βίντεο και τηλεόραση όπου θα παίζουν μαγνητοσκοπημένες οι ειδήσεις όλων των ιδιωτικών καναλιών από τις τελευταίες δύο μέρες. Η νεαρή ρεπόρτερ γύρισε προς το μέρος της κάμερας και το πρόσωπό της είχε ένα χαμόγελο που έκανε το αίμα μου να παγώσει. Ρεπόρτερ: Η ελληνοβρετανική κρατική συνεργασία αποδείχτηκε επιτυχής. Ένας ακόμη αντιδραστικός εντοπίστηκε. Πιθανότατα αργότερα να οργανωνόταν και να αποτελούσε πρόβλημα. Δε θα ξεφύγει κανείς σας! Ή θα σωφρονιστείτε και θα γίνετε όπως σας θέλουμε εμείς ή θα έχετε θάνατο αργό!! Εκεί ήταν που χτύπησε το κινητό μου. Η εικόνα της ρεπόρτερ του BBC ξεθώριασε απότομα και εξαφανίστηκε. Τη θέση της πήρε η γνώριμη γωνιά του δωματίου μου. Τί ήταν κι αυτό. Καλά που ξύπνησα. Ρε το κάθαρμα, τι τον πείραξε η τηλεόραση που έχουμε; Γιατι δεν πέθαινε με την πρώτη πτώση να μας αφήσει στην ησυχία μας; Εντάξει, ίσως να είναι λίγο υπερβολικοί οι δημοσιογράφοι μας αλλά καλύτεροι είναι αυτοί οι κρυόκωλοι εκεί πάνω στην Αγγλία; Εδώ έχουμε πιο εκτενή ρεπορτάζ, μεγαλύτερη ποικιλία θεμάτων, ξέρουμε τι γίνεται δίπλα μας. Αυτοί οι άνθρωποι μάς φέρνουν τα προβλήματα του συνανθρώπου στις οθόνες μας για να τα αφουγκραστούμε. Ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει στη χώρα μας, για την παραμικρή λεπτομέρεια, και καλά που υπάρχουν κι αυτοί να μας λένε ό,τι δε μας λέει η κρατική τηλεόραση. Με τα πολλά σηκώθηκα, φόρεσα τις παντόφλες μου, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, άνοιξα την τηλεόραση κι έβαλα την εκπομπή του Αυτιά.

Σήμερα θα γράψω για ένα φίλο, ειδικευόμενο χειρούργο στις ΗΠΑ. Αυτό το διάστημα βρίσκεται σε άδεια και ήρθε για λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα. Μας είπε ότι η ζωή του εκεί είναι πανεπιστήμιο-νοσοκομείο-σπίτι και δεν προλαβαίνει να κάνει ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Φανταζόμενος την πίεση της ζωής ενός φοιτητή ιατρικής και μάλιστα φοιτητή γενικής χειρουργικής, ηρεμώ και δικαιολογώ το ότι είχε να μου στείλει e-mail 10 μήνες. Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν έχει χρόνο να διαβάσει και κάποια βιβλία που θέλω να του προτείνω. Βιβλία που θέλω να διαβάσει. Υπάρχει λόγος γι αυτό. Μας έδειξε ένα από τα τελευταία αποκτήματά του, μια ψηφιακή φωτογραφική Sony σαν κι αυτή που θέλω να πάρω. Του λέω ότι εδώ την έχουν 600 ευρώ και τον ρωτάω πόσο την πήρε. 450 δολλάρια, μου λέει. Μου πετάει με υφάκι ότι στις ΗΠΑ οι μισθοί είναι υψηλότεροι και τα είδη τεχνολογίας, η βενζίνη, το ρεύμα και το φαγητό είναι φτηνότερα σε σχέση με τους μισθούς. Τα νοίκια είναι ακριβότερα από της Ελλάδας, αλλά η αναλογία με το μισθό τα κάνει να φαίνονται φθηνότερα από τα ελληνικά. Εκείνη την ώρα πήγα να του πω ότι ουσιαστικά μιλάει για τον εαυτό του και το μισθό που παίρνει ως ειδικευόμενος (και αργότερα αυτόν που θα παίρνει ως επαγγελματίας) καθώς και για τους κομπιουτεράδες. Δε μιλάει για τον ταμία του Taco Bell αλλά ούτε και για τον πιλότο επιβατικών αεροπορικών εταιριών. Δεν το έκανα όμως γιατί ένιωσα όπως όταν μιλάς σ' ένα μεθυσμένο και ξέρεις πως ό,τι και να του λες, δεν πρόκειται να περπατήσει ίσια παρά μόνο όταν ξεμεθύσει. "Όλα δουλεύουν, οι νόμοι ισχύουν, είναι μια σπουδαία χώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες", λέει το παλικάρι και με στέλνει. Οι νόμοι, το εφεύρημα που προστατεύει τους πλούσιους από τους φτωχούς, ισχύουν. Για ποιούς όμως, δε μας είπε. Το δε "όλα δουλεύουν" αναφερόταν στη στοιχειώδη οργάνωση που έχουν για να δουλεύει το κράτος τους και που εδώ δεν υπάρχει και δε θέλουμε και να υπάρχει. Τον πήγαμε σ' ένα σουβλατζίδικο που ήθελε πολύ να πάει και με το δίκιο του, γιατί έχει γαμώ τα φαγιά εδώ που τα λέμε. Είχε να πάει να φάει μαζί μας εκεί από την τελευταία φορά που ήρθε. Πώς το έφερε η κουβέντα, αρχίσαμε να μιλάμε για το κόλλημα του Έλληνα με τη θρησκεία και την επιρροή της εκκλησίας στην κοινωνία και την πολιτεία. Αυτό ήταν. Ο φίλος μας πήρε την αφορμή που ήθελε. "Αυτή η γαμημένη η Ελλάδα δε θα φτιάξει ποτέ. Μου προξενεί αηδία η κωλόχωρα. Καλά είμαι εκεί που είμαι και δε γουστάρω να ξαναγυρίσω μόνιμα ποτέ. Ρε μαλάκες, δε βλέπετε πού σκατά ζείτε; Εδώ πέρα σας γαμάνε και τους λέτε κι ευχαριστώ. Στην Αμερική δεν κάνουν τέτοια, είναι σοβαροί άνθρωποι. Πρέπει να δείτε τι ωραία που είναι εκεί πέρα." Εκεί είναι που του λες "Γιατί, εσύ είσαι καλύτερα;" αλλά όταν ξέρω ότι έχω δίκιο και ο άλλος δεν καταλαβαίνει το προφανές, αν συνεχίσω θα τσαντιστώ και τότε θα διαλύσω μια φιλία 17 χρόνων. Δε διαφωνώ ως προς το ότι η Ελλάδα ειναι γαμημένη. Φαίνεται όμως ότι στην Αμερική του φίλου μας ούτε αδικίες υπάρχουν, ούτε η θρησκεία π.χ. επικαλείται από τον πρόεδρό τους για να βομβαρδίσουν πουθενά. Και προφανώς οι αμερικανικές επιχειρήσεις και οι εκάστοτε κυβερνήσεις δε γαμάνε τους πολίτες τους. Εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη είναι ότι ο γιατρός μας ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου οι ΗΠΑ είναι χώρα Δικαίου και ίσων ευκαιριών και ευημερίας και όταν έρχεται στην Ελλάδα μεταπηδά στο ίδιο σύμπαν με το δικό μας. Η δεύτερη, και μάλλον ισχύουσα, είναι ότι ξέρει τι συμβαίνει αλλά δεν τον ενδιαφέρει. Να μην ξέρει τι συμβαίνει, αποκλείεται. Σε μια επιστήμη με τέτοιες απαιτήσεις, για να μπορέσεις να εξείχτείς πρέπει να έχεις επίγνωση του περιβάλλοντός του. Ο φίλος μου έχει δεχτεί εκατοντάδες μαύρους και λατινοαμερικάνους ξαπλωμένους σε φορείο, με μία ή δύο τρύπες από σφαίρες στο στήθος. Έχουν πεθάνει άνθρωποι σφίγγοντάς του το χέρι. Δε μπορεί να μη γνωρίζει την πραγματικότητα, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες της χώρας αυτής, τη χαοτική ανισοκατανομή εισοδήματος. Δε μπορεί να μη γνωρίζει ότι η μεσαία τάξη εκεί χάνεται, αλλά για την Ευρώπη λέει το ίδιο με ευκολία. Απλώς ο ίδιος θα συνάψει σχέσεις σε ένα κύκλο με ευκατάστατους κυρίους και κυρίες και θα γυρίζει στα ίδια στέκια μαζί τους. Θα βγάζει του κόσμου τα λεφτά κι από κει και πέρα ας δουλεύει το σύστημα όπως δουλεύει, οι άλλοι να πα' να πνιγούν. Βέβαια, καλώς να παίρνει όσα λεφτά θέλει, δουλεύει σκληρά και γνωρίζει αρκετά καλά την επιστήμη του. Η δουλειά που θα κάνει έχει μεγαλύτερη ευθύνη απ΄ όση ίσως φαντάζομαι. Τα λεφτά τα αξίζει. Αλλά υπάρχουν εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν πληρώνονται όσο αξίζουν και μάλιστα κάποιοι κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Ασφαλώς το ίδιο ισχύει στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παντού. Αλλά όχι να μας ωραιοποιείς τα πράγματα τώρα. Δε μιλάς σε κανένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που τσιμπάει. Μιλάς σε ενήλικες που διαβάζουν και ακούν πολλές ανεξάρτητες μεταξύ τους πηγές. Λυπάμαι και συνάμα βγαίνω από τα ρούχα μου για τρεις λόγους: Είναι φίλος μου. Είναι ξένος στις ΗΠΑ και έχει δεξιά/συντηρητική νοοτροπία τη στιγμή που μια τεράστια μερίδα Αμερικανών πολιτών έχει εναντιωθεί στα πεπραγμένα της κυβέρνησης και των εταιρικών κολοσσών. Είναι ένας άνθρωπος με δεξιά/συντηρητική νοοτροπία, ο οποίος αργότερα θα έχει κύρος και χρήμα. Το είδος των ανθρώπων που στις ΗΠΑ αποφασίζει για τους υπόλοιπους.

Θέλοντας να διατηρηθεί η απόδοση του blog σε υψηλά επίπεδα, άλλαξα server. Νομίζω πως τώρα μπορώ να κάνω περισσότερες μετατροπές και βελτιώσεις. Κάποια στιγμή θα αλλάξει και η εμφάνιση, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου θα ήθελα να σταθώ προς το παρόν σ' αυτό που μετράει περισσότερο, το περιεχόμενο. Παρακάτω βρίσκονται όλες οι εγγραφές από τον προηγούμενο server της Ορθούμενης Καταιγίδας. Τα σχόλια τώρα υποστηρίζουν και ελληνικούς χαρακτήρες. Ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω από την αρχή μιας και είναι παλιά δοκιμασμένη συνταγή, αλλά οι πειραματισμοί δεν έβλαψαν κανένα.

Δε χρειάζομαι το Πάσχα για να νιώσω χαρά ή για να πάω ταξίδι. Δε χρειάζομαι άλλη φτιαχτή χαρά. Δε χρειάζομαι τα Χριστούγεννα. Οι καιροί αλλάζουν. Ο δυτικός άνθρωπος έχει απαλλαχθεί απ' αυτούς τους κοινωνικούς ελέγχους. Θα γίνει και δώ με τον καιρό. Πού ακούστηκε να κλείνουν τα μαγαζιά σε μια ολόκληρη χώρα για μια θρησκευτική γιορτή; Κάτι σαν τον Αύγουστο που δε μπορείς να πάρεις ψωμί ή να βρεις γιατρό. Και όλα αυτά τα δεχόμαστε ως φυσικά. Πριν δύο χρόνια ήμουν η πουτάνα των καραβανάδων για το πασχαλινό τους τραπέζι στη λέσχη αξιωματικών τους. Έψηνα αρνιά και μετά είχα επιδοθεί στο αγαπημένο σπορ μου, αυτό της λάντζας. Το προηγούμενο πάσχα το πέρασα με την οικογένεια και εκεί που είχαμε παει ήταν καλά και δεν είχα επίγνωση ότι η Αθήνα είναι μια πόλη φάντασμα αυτές τις μέρες. Μια πόλη που υπολειτουργεί τις αργίες και που δε χωράει τους κατοίκους της τις υπόλοιπες μέρες. Και σα να μην έφτανε αυτό, η Μεγάλη Εβδομάδα γίνεται και πρώτο δελτίο στις ειδήσεις. Οι φορείς ενημέρωσης εγχώριων και διεθνών εξελίξεων εκφυλίζονται σε λαϊκίστικα μέσα επιβολής (όχι πως δεν ήταν πάντα). Υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσαν τα Μέσα ν' ασχοληθούν με μια θρησκευτική γιορτή. Να κάνουν μια ξεχωριστή εκπομπή για την επίσημη θρησκεία του κράτους. Να κάνουν μια μικρή αναφορά στη μέση ή στο τέλος του δελτίου ειδήσεων. Αλλά όχι. Παραγκωνίζουμε όλη την ειδησεογραφία για να δούμε τον Αγιατολλάχ Παρασκευαϊδη να ψέλνει ύμνους και τους γέρους και τις γριές κάτω να σταυροκοπιούνται. Δε γίνεται κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο να βλέπουμε τις τελετές πρώτο θέμα. Σε τι διαφέρουμε τότε από το Ιράν; Και δε γίνεται να ακούμε το θεϊκό "Οι Έλληνες παντού στην Ελλάδα γιόρτασαν..." γιατί προσβάλλει εκείνους τους πολλούς που δε γιόρτασαν. Από που και που είμαστε όλοι στο ίδιο σύνολο και μάλιστα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως η πίστη; Δεν καταδικάζω καμία πίστη. Η πίστη του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και μόνο. Γι' αυτό δε μπορεί να παρακωλύει τη λειτουργία του δημόσιου συνόλου. Ασφαλώς, οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν αλλά αυτές τις μέρες πηγαίνουν στην εκκλησία από συνήθεια. Ο Έλληνας δεν είναι θρήσκος, όπως ακόυμε συνέχεια, αλλά γι' αυτόν η θρησκεία είναι θέμα παράδοσης και ταυτότητας. Άραγε αυτό τους κάνει να αναλογιστούν πόσο υποκριτές είναι τον υπόλοιπο χρόνο;

Είδα ένα όνειρο χτες. Ήμουν λέει στην Αγγλία και έβλεπα τις ειδήσεις του BBC, αφηρημένος όμως, απλώς για να έχω την τηλεόραση να παίζει. Σε κάποια φάση, το αυτί μου έπιασε κάτι. Άκουσα την παρουσιάστρια να λέει: Να περάσουμε στη διεθνή επικαιρότητα, κυρίες και κύριοι. Στην Ελλάδα, ένας άνδρας 26 χρονών, άνεργος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει. Ο λόγος; Του είχε "μαυρίσει" η ψυχή βλέποντας τα δελτία των οχτώ των ιδιωτικών καναλιών. Το ευτύχημα είναι ότι ο νεαρός άνδρας δεν έπαθε το παραμικρό από την πτώση. ΠΛΑΝΟ ΑΛΛΑΖΕΙ: ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟ ΜΕ ΠΑΛΤΟ PORTOBELLO'S ΝΑ ΜΙΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ. Νεαρός: Ούτε ν' αυτοκτονήσει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του! Έπεσα από τόσα πατώματα και ούτε καν γρατσουνίστηκα! Δεν αντέχω άλλο! Γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους πια; Μάνα, τι σου 'κανα και κάθε φορά που πηγαίνω στο σαλόνι ή στην κουζίνα πρέπει ν' ακούω τον Ευαγγελάτο ή τον Χατζηνικολάου από την τηλεόραση; Ρεπόρτερ (αφηγείται): Κι όμως. Ο νεαρός που βλέπετε επιχείρησε να αφαιρέσει τη ζωή του πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμά του. Δεν έπαθε το παραμικρό. Τα πλάνα τα πήραμε μετά την πτώση. Και μάλιστα, είναι η δέκατη έκτη φορά που επιχειρεί αυτή την ενέργεια. Νεαρός: Και τις δεκάξι φορές σηκώθηκα από την πτώση σα να μην τρέχει τίποτα. Τα κανάλια φταίνε. Δε σε αφήνουν να πεθάνεις για να συνεχίσεις να βλέπεις τα δελτία τους. Ρεπόρτερ (προς νεαρό): Μα θέλοντας να στερήσεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα στη ζωή, δίνεις αξία σ' αυτούς που χλευάζεις. Έχω δίκιο; Γιατί απλώς δεν κλείνεις την τηλεόρασή σου; Νεαρός: Αυτό το επιχείρημα το έχω ξανακούσει. Η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει καλό πρόγραμμα δέκα ώρες τη βδομάδα όλο κι όλο, εκτός αν τα σκάσεις για να βάλεις Νόβα. Ειδάλλως, αν την είχαμε και κλειστή για τις ώρες που έχει σκάρτο πρόγραμμα, τότε η χρησιμότητά της δε θα είχε διαφορά από το έπιπλο πάνω στο οποίο στηρίζεται. Εδώ στην Ελλάδα μπορεί να έχουμε περισσότερα κανάλια από σας στην Αγγλία, για τα οποία δεν πληρώνουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το πρόγραμμά τους αξίζει κιόλας. Κι όμως θέλουμε και τα βλέπουμε. Η τηλεόραση είναι το εύκολο μέσο, η συσκευή που αφήνεις ανοιχτή, αν όχι για να βλέπεις, τότε μόνο και μόνο για να ακούς τους ήχους της για συντροφιά. Είμαστε ένα τηλεορασόπληκτο έθνος. Αν έμενα μόνος μου, δε θα είχα τηλεόραση. Αλλά τώρα, κατά τις οχτώ το βράδυ, συνήθως η μάνα μου ή ο πατέρας μου κάθεται στο σαλόνι και βλέπει τους νταβατζήδες της ενημέρωσής μας. Ε, κοινόχρηστος χώρος είναι, ενίοτε περνάω και γω από κει. Τι να κάνω, να κλειστώ στο δωμάτιό μου μέχρι τις 9.30; Ή να πάω να πω στη μάνα μου "μάνα δε γουστάρω να βλέπεις τηλεόραση γιατι μου δίνει στα νεύρα"; Θα μου πεί, και με το δίκιο της, "τι λες ρε μάγκα"; Καταλαβαίνεις; Δε γίνεται. Θα δω και γω, όχι βέβαια όλο το δελτίο, αλλά μια αρκετά γερή δόση. Και το θέμα ξέρεις ποιό είναι. Ο Ευαγγελάτος ξεκινάει στις επτά, οι άλλοι στις οχτώ, και οι γονείς μου ξεκινούν με Ευαγγελάτο και τελειώνουν με Στάη. Δυόμισι ώρες ειδήσεις. Πού να δεις στις εκλογές. Σας ζηλεύω εσάς τους Βρετανούς. Λέτε την είδηση και τελείωσε. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι έχετε προεκλογική περίοδο. Εδώ οι ειδήσεις είναι μάστιγα. Μπαίνουν απρόσκλητοι στο σπίτι σου. Νομίζουν ότι επειδή τους στηρίζουν πέντε-έξι ισχυροί επιχειρηματίες μπορούν να σε γαμ... εεε... να σου επιβάλλουν τη γραμμή τους και να βάλουν τον εαυτό τους πάνω από σένα σε αξία και σπουδαιότητα. Ρεπόρτερ: Καλά όλα αυτά. Αλλά γιατί λες ότι δεν αξίζουν τα βραδινά δελτία ειδήσεων; Τι υλικό προβάλλουν και δε σε βρίσκει σύμφωνο; Νεαρός: Κοίταξε να δεις. Όταν τα ιδιωτικά κανάλια πρωτοξεκίνησαν, τα δελτία ήταν μισή ώρα. Με την πάροδο των χρόνων έγινε μία ώρα και πρόσφατα έγιναν μιάμιση ώρα. Στο BBC γνωρίζω ότι τα δελτία σας δεν κρατούν πάνω από μισή ώρα. Τι, λοιπόν, εμπεριέχουν περισσότερο τα "δικά μας" δελτία; Θα σου πω τι γίενται. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλαδα είναι πέντε. Αυτά τα πέντε κανάλια ανήκουν σε πλούσιους ιδιώτες, και οι μέτοχοί τους είναι επίσης τέτοιοι. Αυτοί, οπώς είναι φυσικό, επιχειρηματίες είναι, σκοπός τους είναι το κέρδος. Αλλά ο Έλληνας επιχειρηματίας, βλέπεις, δε θέλει απλώς κέρδος, θέλει άμεσο κέρδος, το πέντε και στο χέρι που λέμε. Μάλλον, για να το πω πιο καλά, θέλει αμεσο υπερ-κέρδος. Τι κάνει λοιπόν; Ό,τι μπορεί για να το βγάλει. Κάνει την τηλεόραση προσιτή σε όλους αφαιρώντας της την προσωπικότητα. Ένα προϊόν, όπως και ένας άνθρωπος, χωρίς προσωπικότητα, δεν έχει ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Οσο πιο άχρωμο είναι μια τηλεοπτική εκπομπή ή ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερες δυνατότητες έχει να αποκτήσει μαζική αποδοχή. Αυτά που λέει ένας πολιτικός ή ένας καλλιτέχνης, για να λειτουργήσουν επικοινωνιακά πρέπει να εστιάζονται στο τίποτα.Το τίποτα δεν ενοχλεί κανέναν. Θα δεί λοιπόν τηλεόραση περισσότερος κόσμος. Άλλωστε ας μην ξεχνούμε ότι ο έντυπος τύπος είναι προνόμιο των αστικών κέντρων. Δεν υπάρχει στα χωριά. Μόνο η τηλεόραση είναι παντού. Όσο πιο κενό, λοιπόν, είναι το τηλεοπτικό πρόγραμμα, τόσο πιο πολλοί άνθρωποι το βλέπουν και τοσο περισσότερο ζητούν απ' αυτό. Αυτοί που αποφασίζουν τι θα δούμε έχουν διπλό κέρδος απ' αυτή την ιστορία. Πρώτον, επαναλαμβάνοντας τα ίδια διαφημιστικά, κάνουν τον τηλεθεατή-πρόβατο να συρρέει στα μαγαζιά για να κάνει πιο πλούσιους τους χορηγούς τους και τους ίδιους και δημιουργούνται ακόμη περισσότερα πρόβατα. Δεύτερον, σε σωφρονίζουν βομβαρδίζοντάς σε με άχρηστες πληροφορίες οι οποίες εστιάζονται ούτε στην ουσία αλλά ούτε και στο συναίσθημα. Εστιάζονται σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Σε κάνουν παθητικό δέκτη, σιγουρεύοντας ότι δε θα κοιτάξεις τα αμύθητα πλούτη που έχουν συγκεντρώσει με τον ιδρώτα σου ταίζοντάς σε ό,τι τους περισσεύει, ενώ ταυτόχρονα δε θα έχεις το κουράγιο και τη διαύγεια να διεκδικήσεις θέση εξουσίας και ευθύνης, αφήνοντάς τους να βάλουν στα πόστα αυτά ανθρώπους της εμπιστοσύνης τους. Σίγουρα τα κάνετε και σεις αυτά. Αλλά εδώ δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα με αποτέλεσμα το ψέμα τους να γίνεται ακόμη πιο απροκάλυπτο. Αν ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι εκπρόσωπος και υπηρέτης του πολίτη, αυτοί μόνο δημοσιογράφοι δεν είναι. Ρεπόρτερ: Αχεμ... ας γυρίσουμε στο θέμα. Δηλαδή με λίγα λόγια τι θεωρείτε την ιδιωτική TV; Νεαρός: Δεν πιστεύω ότι είμαι υπερβολικός αν πω ότι είναι μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας. Μια μάστιγα την οποία στηρίζουμε όλοι. Οι ελληνικές ειδήσεις άπτονται σε υπαρκτά προβλήματα της χώρας μας και με την κατάλληλη προβολή που στοχεύει στο συναίσθημα και τη συνεχή επανάληψη σε κάνουν και αναφωνείς "Γαμώ την Ελλάδα σας γαμώ, να φύγω να μεταναστεύσω να γλυτώσω απ' όλα, και σας μαζί". Από που ν' αρχίσω, δεσποινίς... Η ακρίβεια που έχει γαμήσει το ελληνικό σπίτι, οι δρόμοι που αλέθουν κορμιά αμέριμνων οδηγών κι επιβατών, η γραφειοκρατία, το ΙΚΑ, οι ταρίφες, η ανεργία, βλέπεις, δέκα μήνες και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά. Τα ΑΤΜ που χακάρουν και μας αφήνουν ρέστους, το πράγμα που κατ' ευφημισμό το ονομάζουμε τηλεοπτική ενημέρωση... Βλέπεις την πραγματικότητα μέσα απ' το γυαλί. Βλέπεις ότι γαμιέται όλη η κοινωνία. Γαμιέται το σύμπαν. Σε τι κόσμο ζούμε, διάολε; Δε λέω πως είστε πολύ καλύτερα εσείς οι Βρετανοί αλλά, ναι, διάολε, εσείς δεν είστε τόσο σκατολαός. Σας βρίζουμε γιατί κατά βάθος κρύβουμε έτσι τη ζήλεια μας. Θέλω να φύγω από αυτό τον καταραμένο γαμοσταυρισμένο τόπο! Θέλω να πεθάνω στην ξενιτιά! Δε μπορώ άλλο! Δε μπορώ!! Συγγνώμη. Δεν το ήθελα. Καταλάβατε τώρα τι είδους πολίτες θέλουν; Να βρίζουν τα πάντα! Να μη χαίρονται τη ζωή, να μη διασκεδάζουν. Μόνο να σιχτιρίζουν τα πάντα, ίσως και με το δίκιο τους, γιατί τα πάντα σ' αυτή τη χώρα είναι για τον πούτσο. Είναι τόσο μπουρδέλο η χώρα μου που το Αφγανιστάν, ακόμα και βομβαρδισμένο όπως είναι, μοιαζει υπερανεπτυγμένη Δυτική δημοκρατία μπροστά της. Έχω απογοητευτεί τόσο που είχα να βγω από το σπίτι μου δύο βδομάδες και τώρα βγήκα πέφτοντας. Ρεπόρτερ: Θα ήθελα να μου πεις τι σκέφτεσαι όταν ακούς τα ονόματα των διάφορων παρουσιαστών των ειδήσεων. Θα ξεκινάω εγώ και θα σου λέω ονόματα. Νεαρός: ΟΚ. Ρεπόρτερ: Νίκος Ευαγγελάτος. Νεαρός: Η μητέρα αυτού του ανθρώπου σίγουρα ήθελε να τον δει το χαρτογιακά που ήδη έγινε. Από τους πιο αισχρούς. Είναι αδίστακτος και νομίζει ότι ο τηλεθεατής είναι μάζα που του αξίζει μόνο να δέχεται ό,τι του σερβίρουν. Ρεπόρτερ: Νίκος Χατζηνικολάου Νεαρός: Την έχει δει και πολύ ισχυρός, τα-έχω-όλα-και-δε-με-αγγίζει-κανένας. Βασικά έχεις προσέξει ότι οι βραδυνοί άνκορς που κόπτονται για την ακρίβεια, πληρώνονται 30Κ το μήνα; Σα να σου λέει "μαλάκα τηλεθεατή, ό,τι και να γίνει, όσο και να πάει το λάχανο, εγώ δε θα πεινάσω, εδώ θα είμαι και όταν θα έχεις εξαθλιωθεί πια τελείως για να σου υπενθυμίζω ότι και πάλι δεν έχεις να φας." Κοίτα, ξέρω και μερικούς καλούς Νικόληδες, αλλιώς ίσως και να πίστευα ότι το 'χει το όνομα. Ρεπόρτερ: Έλλη Στάη Νεαρός: Κλασική γκόμενα καριερίστα-bitch. Την είχα που την είχα χαμηλά στην υπόληψή μου, αλλά όταν είχε καλέσει την Παπαρήγα προεκλογικά και της είπε ότι δεν πρέπει να δώσει επίδομα ανεργίας στους ανέργους επειδή "θα δημιουργούσε ένα έθνος τεμπέληδων που βρέξει-χιονίσει, θα παίρνει λεφτά", ε, εκεί σιγουρεύτηκα. Η κυρίαρχη τάξη την οποία η εν λόγω κυρία εκπροσωπεί, δε θέλει να θυσιάσει μέρος του υπερκέρδους της ώστε να ζουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να υπάρχει ισορροπία στο κοινωνικό σύστημα. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το επίδομα ανεργίας δε θα δίνεται παρά μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις (πχ, ο άνεργος πρέπει να παρουσιάσει προηγούμενα ένσημα και πάλι το επίδομα δε θα είναι παρά ένα πρόσκαιρο βοήθημα και όχι μόνιμο) τότε ή βλάκας είσαι ή φασίστας. Και η Στάη βλάκας σίγουρα δεν είναι. Ρεπόρτερ: Γιώργος Λιάγκας Νεαρός: Τί, τον βλέπει κανείς αυτόν; Α, να σου πω, τώρα δεν ξέρω, μάλλον θα μοντάρετε την κακή χρήση της γλώσσας που έκανα, έτσι; Ρεπόρτερ: Όπως κι όλα τα παραπάνω. Πίστεψες αλήθεια ότι θα αφήναμε τέτοια πράγματα να βγουν στον αέρα; Νομίζεις ότι εμείς δεν είμαστε μεροληπτικοί προς τους μετόχους μας; Εντελώς ξαφνικά είδα πέντε αστυνομικούς να πετάγονται από το πουθενά, να αρπάζουν τον αμέριμνο νεαρό και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Ένας πήρε έναν κάδο αχρήστων που βρισκόταν παραδίπλα και του τον κατέφερε στο κεφάλι. Παραδόξως ο νεαρός ούτε καν μάτωσε. Κάτι έπιασε το αυτί μου να μουρμουράνε οι αστυνομικοί ότι θα τον κλείσουν δεμένο σε μια αίθουσα με βίντεο και τηλεόραση όπου θα παίζουν μαγνητοσκοπημένες οι ειδήσεις όλων των ιδιωτικών καναλιών από τις τελευταίες δύο μέρες. Η νεαρή ρεπόρτερ γύρισε προς το μέρος της κάμερας και το πρόσωπό της είχε ένα χαμόγελο που έκανε το αίμα μου να παγώσει. Ρεπόρτερ: Η ελληνοβρετανική κρατική συνεργασία αποδείχτηκε επιτυχής. Ένας ακόμη αντιδραστικός εντοπίστηκε. Πιθανότατα αργότερα να οργανωνόταν και να αποτελούσε πρόβλημα. Δε θα ξεφύγει κανείς σας! Ή θα σωφρονιστείτε και θα γίνετε όπως σας θέλουμε εμείς ή θα έχετε θάνατο αργό!! Εκεί ήταν που χτύπησε το κινητό μου. Η εικόνα της ρεπόρτερ του BBC ξεθώριασε απότομα και εξαφανίστηκε. Τη θέση της πήρε η γνώριμη γωνιά του δωματίου μου. Τί ήταν κι αυτό. Καλά που ξύπνησα. Ρε το κάθαρμα, τι τον πείραξε η τηλεόραση που έχουμε; Γιατι δεν πέθαινε με την πρώτη πτώση να μας αφήσει στην ησυχία μας; Εντάξει, ίσως να είναι λίγο υπερβολικοί οι δημοσιογράφοι μας αλλά καλύτεροι είναι αυτοί οι κρυόκωλοι εκεί πάνω στην Αγγλία; Εδώ έχουμε πιο εκτενή ρεπορτάζ, μεγαλύτερη ποικιλία θεμάτων, ξέρουμε τι γίνεται δίπλα μας. Αυτοί οι άνθρωποι μάς φέρνουν τα προβλήματα του συνανθρώπου στις οθόνες μας για να τα αφουγκραστούμε. Ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει στη χώρα μας, για την παραμικρή λεπτομέρεια, και καλά που υπάρχουν κι αυτοί να μας λένε ό,τι δε μας λέει η κρατική τηλεόραση. Με τα πολλά σηκώθηκα, φόρεσα τις παντόφλες μου, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, άνοιξα την τηλεόραση κι έβαλα την εκπομπή του Αυτιά.