Πλησιάζει η μέρα της πτήσης μου για Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς εδω πάνω, όσο και να μη μας γούσταρε όταν ήμασταν Ελλάδα, πάντα θέλουμε να τη σκαπουλάρουμε στην πατρίδα για 2, 3, 5 μέρες όποτε μπορούμε. Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που δεν είναι έτσι και γω δεν είμαι εξαίρεση. Πάλι λοιπόν κάτω, για 8 μέρες. Πάλι θα ξανααντιμετωπίσω ταρίφες που θα θέλουν 30 ευρώ από και προς το Λευτέρη το Βενιζέλο συν το ότι θα φερθούν ως γνήσιοι πρηξαρχίδηδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Πάλι θα συναντήσω οικογενειακούς φίλους που θα μιλάνε για το κρύο Λονδίνο και για τις αδερφές τους Άγγλους και θα μου λένε να γυρίσω πίσω μετά το μάστερ. Πάλι θα τριγυρνάω στο σαλόνι όπου η τηλεόραση είναι μονίμως ανοιχτή όταν είναι η ώρα των ηλίθιων δελτίων ειδήσεων που κρατάνε μιάμιση ώρα και δε λένε τίποτα, μέρους της εκστρατείας των ισχυρών να φοβίσουν τον πολίτη, γιατί "αυτό που θέλουν είναι, να μην βλέπουμε την ζωή αισιόδοξα, να μην διεκδικούμε, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να γινόμαστε μοιρολάτρες, να απομονωνόμαστε απ' τον συνάνθρωπο, να παίρνουμε αντικαταθλιπτικά ενισχύοντας τους καημένους τους φαρμακοβιομήχανους, να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!" (Varometro, 28 Δεκ. 2004) (με το BBC δεν ξέρω τι γίνεται γιατί εδώ δεν έχω τηλεόραση) Πάλι όμως θα συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια και φίλους. Πάλι θα κάνω headbanging στο Revenge of Rock και πριν πάω εκει θα αγοράσω πάλι καπνό απ' το περίπτερο για 3 ευρώ. Πάλι θ' ακούω τη γλώσσα μου δεξιά κι αριστερά έξω στο δρόμο. Πάλι (πιθανώς) θα ντυθώ λίγο πιο ελαφριά απ' ό,τι στο Λονδίνο λόγω κάπως πιο υψηλής θερμοκρασίας. Όταν πας πίσω για διακοπές πάντα κοιτάς τα καλά, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι δεν είναι μόνο αυτά που υπάρχουν. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς.