Ήμουν τρία χρόνια στην Ελλάδα πριν ανέβω στο Λονδίνο. Όλα αυτά τα χρόνια με ρωτούσαν "πώς μπορείς βρε παληκάρι μου και ζεις μ' αυτούς τους κρυόκωλους;" Δε μου έβαλε κανείς το μαχαίρι να φύγω στα ξένα, το κάνω από συνειδητή επιλογή και λίγο λόγω ανάγκης. Στο Heck to Pay αλλά και τους πρώτους μήνες αυτού εδώ του blog, τα ποστς που υπάρχουν εικονογραφούν το πόσο απάλευτος ήμουν όταν βρισκόμουν στην Ελλάδα. Διαβάζοντάς τα ξανά, όταν έχω δεύτερες σκέψεις γι' αυτό που έκανα και που σηκώθηκα έφυγα, προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Για μένα όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο, δεν υπάρχουν θερμοί και κρυόκωλοι αλλά άνθρωποι κάτω από όμοιες και άνθρωποι κάτω από διαφορετικές κουλτούρες. Οι γνωστοι μου εδώ είναι άνθρωποι από διάφορες χώρες του κόσμου. Το Λονδίνο εφηύρε την έννοια της φιλοξενίας του εντελώς διαφορετικού. Απ' όλες τις γωνιές του πλανήτη έχουν έρθει εδώ άνθρωποι για κάτι καλύτερο και οι περισσότεροι (ακόμα και πρώτης γενιάς) αυτοπροσδιορίζονται ως Βρετανοί. Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει εδώ. Μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Αλλά να ρε πούστη, είναι κάτι μέρες σαν τη σημερινή που θα ήθελα να βρίσκομαι στο στέκι μου στην Αθήνα και να πίνουμε πράσινες με τους κολλητούς, να μιλάμε για τη συναυλία των Whitesnake στο Λυκαβηττό το 2003, να πειράζουμε κανα γκομενάκι στο δρόμο, να χλαπακιάσουμε από μια τεράστια μερίδα γύρο, να μαζευτούμε σε κανα σπίτι να βάλουμε τέρμα Black Sabbath (με Tony Martin)... Στην Ελλάδα είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και σε κάποια φάση είχα κάνει μεγάλες παρέες. Και ο μαλάκας τα άφησα όλα για να κάνω ένα γαμημένο μάστερ που ανάθεμα κι αν θα με βοηθήσει στο μέλλον. Επίσης άφησα δύο πρώην που αναμένουν πώς και πώς να γυρίσω να με δουν. Αλλά είναι η αίσθηση αυτή του ότι αρέσεις, και η επαλήθευση του ότι αφότου έχασα τα περιττά κιλά ένιωσα "πηδήξιμος" ξανά. Η μία έχει ακόμα ελπίδες, γι αυτό την έχω από "μακριά και αγαπημένοι", μπας και επιτέλους το καταλάβει. Γυρνάει και μ' άλλους, αλλά μ' έχει στην άκρη του μυαλού της. Η άλλη, μια Ελληνίδα ομογενής 8 χρόνια μεγαλύτερη μου, το χώνεψε λίγο καλύτερα. Κι ας ήταν πιο πρόσφατη (είχαμε σχέση εξ αποστάσεως, θα θυμάσαι αν διάβαζες αυτό το blog παλιότερα). Θέλει να έρθει να με δει ξανά. Ελπίζω να μην της μπούν τίποτα περίεργες σκέψεις. Στη φάση που είμαι τώρα θέλω να έρθει ο οποιοσδήποτε από Ελλάδα, μόνο και μόνο για να βγούμε και να γυρίσουμε από δω κι από κει γιατί μ' έφαγαν οι τέσσερις τοίχοι. Μόνο σκέφτομαι μην κάνω καμιά κουτσουκέλα όταν έρθει εκείνη. Το δωμάτιό μου μού ήρθε με κρεβάτι "king size" μέσα. Και ποιός απ' τους δύο κοιμάται στον υπνόσακο τώρα... Τουλάχιστον θα δω ένα αγαπημένο πρόσωπο. Έναν απ' τους ανθρώπους που χαίρομαι να έχω γνωρίσει.

Τι βγάζει η Κροατία!

Μετά τους Dubrovniks έχουμε και τον Μιλτσένκο Ματίγιεβιτς, απ' το Ζάγκρεμπ. Ο κύριος αυτός έπαιζε στο ποζεράδικο συγκρότημα ονοματι Steelheart και μάλιστα μαθαίνω ότι ξαναβγάζουν δίσκο. Δεν έχω τις αυταπάτες ότι θα είναι στο ίδιο στυλ όπως οι προηγούμενοι αλλά δε γαμιέται. Για μια γαμημένη ψευδαίσθηση ζούμε στο φινάλε φινάλε. Θα ανέβαζα και κανένα τραγούδι στο yousendit αλλά θα με κυνηγά η ΑΕΠΙ. Περισσότερα εδώ www.steelheart.com. Μ' αρέσει το όνομα του συγκροτήματος και αποφάσισα να το δανειστώ. Δεν έχει συνέχεια

Ήθελα να γράψω ένα κείμενο αποχώρησης γιατί πίστευα ότι αυτό θα ήταν τίμιο από μέρους μου. Ξέρω ότι κάποιοι διαβάζουν αυτό το blog συχνά. Ήταν καλύτερα λοιπόν να τους αποχαιρετήσω μ' ένα κείμενο αποφώνησης παρά να μη δώσω σημεία ζωής για 5 μήνες έτσι ξαφνικά. Είναι θέμα τιμιότητας. Μετά, όταν είδα ότι μπορεί και να ξανάγραφα, το άλλαξα το τροπάρι κι έγραψα ότι βάζω ένα μεγάλο pause, δεν κλείνω για πάντα. Και τελικά, ακόμα και το μεγάλο pause πήγε περίπατο. Παιδιά, δεν το έκανα επίτηδες. Απλώς τώρα το blog πήρε μια άλλη στροφή. Τώρα υπάρχει περισσότερο για μένα παρά για τον αναγνώστη. Πριν πω ότι το κλείνω, ήθελα να γράφω ποστ που είναι κυρίως χρήσιμα σε κάποιον που τα διαβάζει. Δεν ήθελα να φτιάξω blog για όσους θέλουν voyeurism. Θα μου πεις, και τι άλλαξε και τωρα θέλεις να κάνεις το blog σου έτσι; Τίποτα ιδιαίτερο. Απλώς τώρα δε με ενδιαφέρει τόσο να μεταδώσω κάτι, αλλά επειδή στρεσάρομαι πολύ με σχολή και δουλειά, θέλω να κάθομαι και να τα βγάζω εδώ. Είπαμε, αν έκανα πάντα ό,τι έλεγα, τώρα θα ήμουν ήδη επιτυχημένο αρσενικό. Και διατηρώ το δικαίωμα να εξαφανιστώ ξαφνικά για 5 μήνες. Δεν τα παντρευτήκαμε τα blogs μας! Και όσο για τα σχόλια, τα έχουμε ξαναπεί. Αν πρόκειται για διφορούμενο θέμα, θα υπάρχουν, αλλιώς όχι. Δεν κάνουμε κουβέντα εδώ. Γράφουμε για να γράφουμε. Το λεωφορείο ξανακόλλησε 10 λεπτά σ' εκείνη τη διασταύρωση στο Shoreditch, με μένα τον μικρούλη να λουφάζει στη θέση του λεωφορείου τρομαγμένο από τη ίδια γιγαντιαία Keira Knightley αποτυπωμένη στο ίδιο ποστερ. Και η στραβή οδοντοστοιχία φαίνεται με μεγάλη λεπτομέρεια αφού το πόστερ είναι γίγας. Άσε ρε. Θα με κλείσουν μέσα για αποπλάνηση ανήλικης καμιά ώρα. Αυτές οι φέτες κοιλιακοί μου έρχονται αμέσως στο μυαλό κάθε φορά που βλέπω ή ακούω Keira Knightley. Μην τη λυπάσαι αυτή. Σε 5 χρόνια θα απασχολεί όλες τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες του ΗΒ και θα έχει δική της σπιτάρα στο Richmond. Αλλά γιατί πρέπει κάθε πρωί να την τρώω στη μάπα; Ουίστ! ΟΞΩΩΑΑ! Το μεσημέρι έκατσα σ' ένα Noodle Bar και έφαγα κγμ τα φαγιά. Μπαίνει σε μια φάση μέσα μια υπέροχη μαυρούλα (με το γκόμενο...), παραγγέλνουν και κάθονται από πίσω μου. Αφου τελειώνω το φαΐ, σηκώνομαι για να πληρώσω. Ρίχνω μια ματιά στη γκόμενα. ΡΕ! Το παντελόνι και το στρινγκ της έχουν κατέβει κατά κάτω και τα κωλομέρια είναι σε κοινή θέα! Καλά, δεν της είπε κανείς τίποτα που της έχει βγει όλος ο κώλος έξω; Αλλά και ποιός να της πει; Και γιατί κιόλας;

Νέο σχεδιαστικό πρότυπο

Nαι, ήθελα. Βρήκα ένα, το έστησα και είχε κάτι σκριπτς σε JavaScript για τα σχόλια και για να βάζει cookies. Τα σχόλια δε δούλευαν και είναι ψιλοαργά να κάτσω να το δω τώρα. Να πω την αλήθεια μου βγήκε ο πάτος να διαβάσω τον κώδικα και να τον πειράξω. Είναι τέρας. Έχει ένα σκριπτάκι σε CSS αλλά παίρνει κι από δύο εξωτερικά CSS αρχεία τα οποία κατέβασα και πέρασα μέσα στο HTML template. Είπα ότι δε θα ανανέωνα συχνά, αλλά αν πάντα έκανα ό,τι έλεγα... τώρα θα ήμουν καλά πληρωμένο στέλεχος πολυεθνικής και τις επαναστάσεις θα τις έσβηνα απ' το σκληρό μου. Τέσπα, είναι βράδυ, έχω πιει δυο κοκακόλες κι οι Κινέζοι συγκάτοικοι απορούν με τα στεντόρεια ρεψίματα που βγαίνουν απ' το δωμάτιο αυτού του στρογγυλομάτη που γράφει αυτό το ποστ. Και που να δουν μετά που θα βάλω και Hanoi Rocks στο φουλ. Σα να μην έφταναν όλα τα υπόλοιπα, έχω να πιω τσιγάρο 4 μέρες. 4 γαμημένες μέρες άκαπνος. Έτσι και δεν καπνίσω μέσα στα επόμενα 3 λεπτά θα γίνει της γαμιόλας εδώ μέσα. Θα παω να κάνω τράκα απ' τον Κινέζο πάλι. Δεν παλεύεται. Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι δεν κόβεται παρά μόνο με λοβοτομή. Όσο το σκέφτομαι, τόσο θέλω να καπνίσω. Η συγκέντρωσή μου έχει αποδιοργανωθεί, λίγο τώρα, δεν ξέρω για μετά. Και μιας και αναφέραμε την αλλαγή σχεδιαστικού προτύπου γιαααααα να κάνουμε και μια νύξη για τους "web designers". Ναι, ναι, αυτούς τους impostors που μαθαίνουν πώς να δουλέυουν ένα Dreamweaver, πώς να δουλέυουν και τα Cascading Style Shits και μας παίρνουν τις δουλειές μην περνώντας τα λούκια τα δικά μας. Εντάξει, τα παιδιά έχουν μια αίσθηση ίσως του καλαίσθητου και τους βγαίνει καλά σε visual HMTL editor. Απο κει και πέρα; Για πες τους να κάνουν αυτό και κείνο σε Javascript ή PHP. Αρτίστες είναι, όχι προγραμματιστές. Όμως βλέπουμε τις δουλειές μας να εξαφανίζονται από 20χρονα που τέλειωσαν μια σχολή δύο χρόνια και μεις έχουμε φάει τα νιάτα μας να ασχολούμαστε με το σχεδιασμό και την υλοποίηση web εφαρμογών. Εφαρμογών, όχι σελίδων. Είναι λογικό, βλέπεις, μιας και ο άλλος θα τους πληρώνει λιγότερο. Ξέρει ο designer να φτιάχνει εφαρμογή σαν το Blogger; Όχι και δεν τον αφορά. Εμείς, όμως, και να μην ξέρουμε αργότερα θα απαιτηθεί να μάθουμε. Πάρε αυτά εδώ τα templates που κυκλοφορούν τελευταία. Θα έκατσε καμιά γκόμενα (παρέα με κανέναν ή καμία που ξέρει JavaScript) και θα τα έφτιαξε στον ελεύθερο χρόνο της. Μαγκιά της. Θέλω να πω, ο developer δε θα ασχολιόταν με κάτι τέτοιο, τώρα που υπάρχουν αυτοί. Δεν είναι τίποτα... θα μου περάσει... έχω πιει και δύο μπύρες εκτός απ' τις κοκακόλες.

Ψιλοκολλάω και δε θέλω να γράψω μερικές φορές. Δε θέλω να το κάνω πολύ προσωπικό το blog. Εκτίθεμαι επικίνδυνα. Ας αφήσω τους λίγους και καλούς να ξέρουν. Δεν είμαστε δα και Στέφανι Κλάιν. Η οποία μαθαίνω ότι είναι κατά 1/4 Ελληνίδα! Αυτό έγραφαν οι εφημερίδες και μερικά blogs. Δε μας γαμάς ρε μάγκα. Γι' αυτό είχα φαγούρα και νόμιζα ότι είναι από τους κοριούς που έχει το πάτωμα; Αφού είναι κατά το 1/4 Ελληνίδα σημαίνει ότι ξέρει κι από τσιφτετέλια, τον Πλούταρχο και το Ζαγοράκη. Δε μας είπαν ότι είναι και κατά 1/30 Σουηδέζα. Δε σε νοιάζει; Το ότι είναι Ελληνίδα γιατί σε νοιάζει; Εν πάσει περιπτώσει, σήμερα το λεωφορείο κολλάει σε μια διασταύρωση στο Shoreditch. Για 10 λεπτά ήμουν αντιμέτωπος με τη ματιά της Keira Knightley σ' ένα πόστερ για το Pride & Prejudice. Ασυναίσθητα το μάτι μου αργότερα κόλλησε στη στραβή οδοντοστοιχία της και την περιεργαζόμουν. Εδώ άλλες εχουν μια χαρά οδοντοστοιχία και δίνουν χιλιάδες ευρώ να τη φτιάξουν ακόμα περισσότερο. Αλλά η Κέιρα μαγκιά, εκεί. Για την ηλικία της δεν τα έχει πάει κι άσχημα. Σε 5 χρόνια θα είναι πρωτοσέλιδο στη Sun και θέμα στις ειδήσεις του Star Channel. Βέβαια, αυτή η προώθηση είναι αδικία για την Parminder Nagra που έπαιζαν μαζί στο Bend it Like Beckham. 10 χρόνια μεγαλύτερη η Parminder, με μεγαλύτερη εμπειρία στην ηθοποιία και τώρα δεν τη θυμάται κανείς. Η Κέιρα έχει και γαμώ τους κοιλιακούς βέβαια. Φέτες. Ο Σβαρτσενέγκερ θα έσπαγε το χέρι του αν τη χτυπούσε εκεί. Αντε, αρκετά, μη μου φορέσει την προβιά της Γκουινεβίρ και μου βάλει το σπαθί στο λαιμό αλά Sam Fisher. Διαβάζοντας κάτι σχόλια εδώ, μου ήρθαν στο μυαλό οι 3 μαύρες γκόμενες που είδα στο λεωφορείο σήμερα. Ερωτεύομαι πολύ συχνά στα ΜΜΜ, το παραδέχομαι. Πολλές γυναίκες, λίγος χρόνος.

Δε μου πάει να το κλείσω. Απλώς βαρέθηκα και νομίζω ότι θα πάρει πολύ καιρό να ξαναγράψω εδώ. Ίσως βιάστηκα να κατεβάσω ρολά. Όμως παίρνω ένα μεγάλο διάλειμμα απ' το "άθλημα". Ανοίγω τις παλιές καταχωρήσεις αν κανείς θέλει να διαβάσει.

Morgan Spurlock: Ένας ακόμη Michael Moore;

Τον γνωρίσαμε από το "Super Size Me". Ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης και σεναριογράφος τώρα "χτυπά" με το reality TV show του, 30 Μέρες. Όπως και η ταινία του, έτσι και η σειρά έχει δεχτεί κριτικές, όπως το ότι ουσιαστικά δεν κάνει έρευνα, αλλά στοχεύει να δείξει στο κοινό προκατασκευασμένα συμπεράσματα. Το Super Size Me μπορεί να έδωσε κάποια παραπάνω στοιχεία, αλλά βασικά δεν μας είπε κάτι καινούριο. Δε χρειάζεται να το δεις για να καταλάβεις. Ο Spurlock τρώει τρία γεύματα MacDonalds την ημέρα για τριάντα μέρες και δοκιμάζει κάθε είδος στο μενού τους, τουλάχιστον από μία φορά. Παράλληλα κόβει τις μετακινήσεις με τα πόδια. Έχοντας υποβάλλει τον εαυτό του σ' αυτή τη δοκιμασία για 30 μέρες, λέει γιατί να μη βάλω και κάποιον άλλον για ίσο χρονικό διάστημα σε ένα περιβάλλον που η πλείστη αμερικανική κοινωνία δεν έχει συνηθίσει; Κι έτσι, δημιούργησε το "30 Μέρες". Σ' αυτό, ένας παίχτης, που ο Spurlock αφήνει να εννοηθεί ότι είναι στενόμυαλος, δογματικός, δύσκαμπτος κλπ, πηγαίνει για ένα μήνα να ζήσει σε ένα περιβάλλον άγνωστο ή και εχθρικό προς τα πιστεύω του. Η κάμερα ακολουθεί την πορεία της ζωής του γι' αυτόν τον μήνα και τελικά βλέπεις τον ήρωα/την ηρωίδα μας αλλαγμένο/η στο τέλος να σου λέει "δεν ήξερα, δεν είναι έτσι όπως πίστευα" κλπ. Αν έχεις δει τις ταινίες του Moore, o Spurlock είναι αρκετά προβλέψιμος. Σου βγάζει αυτή την ιδέα από τις πρώτες κιόλας σκηνές κάθε επεισοδίου. Case study: Μουσουλμάνοι και ΗΠΑ Το μοναδικό επεισόδιο που είχα την περιέργεια να δω, είναι εκείνο μ' έναν (μάντεψε...) λευκο, συντηρητικό Χριστιανό που πηγαίνει για 30 μέρες να ζήσει στο Dearborn του Michigan, την πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμανικού πληθυσμού στις ΗΠΑ. Πρέπει να ζήσει σαν μουσουλμάνος, δηλαδή ν' ακολουθήσει όλα τους τα έθιμα, από την προσευχή μέχρι το φαγητό και την ενδυμασία. Νομίζω καταλαβαίνεις το στερεότυπο που περνά ο Spurlock. Το επεισόδιο αυτό θα είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου (δε βάζουμε έτος. Μία είναι η 11η Σεπτεμβρίου. Ακούγεται μάλιστα ότι πλέον ο Σεπτέμβρης θα έχει μια μέρα λιγότερη και από το 11 θα πηγαίνει κατευθείαν στο 13. Μόνο στη Γέννηση του Χριστού είχαν κάνει κάτι παρόμοιο, με την αρίθμηση των ετών). Για μια ακόμη φορά, η ιδεοληψία μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού θα "δικαιωνόταν". Βλέπουμε λευκούς ασφαλίτες να τον σταματούν στο αεροδρόμιο και να τον ψάχνουν. Βλέπουμε το γραφείο μουσουλμανικών υποθέσεων στο Μίσιγκαν να δέχεται απειλητικά e-mail από θιγμενους Χριστιανούς ("Ξεχάσατε την 11η Σεπτεμβρίου;") Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδέα για το Ισλάμ. Βλέπουμε λευκούς Αμερικανούς να ακούν μια κασέτα με ισλαμικό ψαλμό και να μην ξέρουν τι είναι. Ακούμε λευκούς Αμερικανούς να λένε "θα πάρω την καραμπίνα μου και θα τους καθαρίσω"! Ε, γιατί μου φαίνεται φτιαχτή όλη η ιστορία; Εντάξει, στο Ελλάντα μάς αρέσει να λέμε τι γίδια και τι βλαμένοι είναι οι Αμερικάνοι... μα τόσο πολύ πια; Και γιατί ο Spurlock δηλαδή να μην πήρε συνέντευξη από δεκαπέντε Αμερικανούς και να μην ήταν μόνο οι πέντε αστοιχείωτοι; Αντικειμενικό ντοκυμαντέρ... αρχίδια με ρίγανη. Και όσο για τον πρωταγωνιστή του επεισοδίου... και καλά καρασυντηρούκλα λευκός redneck που στο τέλος κατανοεί και εκτιμά το Ισλάμ. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το επεισόδιο μυρίζει φτιασίδωμα. Bottom line: λευκοί αμερικάνοι χριστιανοί: bad. Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ: καταπιεσμένη μειονότητα που δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Μίλα μετά για "αντίστροφο ρατσισμό". Και καλά οι Αμερικάνοι που γνωρίζουν την κοινωνία τους. Εμείς, όμως, δεν τη γνωρίζουμε. Τη "μαθαίνουμε" από κάτι τέτοια. Μόνο να υποψιαζομαστε μπορούμε. Μόνο να λέμε ότι, ρε κάτσε ρε αδερφέ, όλοι οι λευκοι εκεί πέρα ούγκα-ούγκα είναι; Δε λέω ότι οι μουσουλμάνοι εκεί δεν δέχονται ρατσισμό, ούτε ότι δεν έχουν δυσκολίες. Ο Spurlock όμως φαίνεται ότι υπερβάλλει σε πολλά σημεία. Προσωπικά δε με χάλασε το επεισόδιο ιδιαίτερα. Έμαθα πώς σφάζουν ένα ζώο για να γίνει "χαλάλ" (επιτρεπτό απ' το Ισλάμ), ότι οι κινήσεις τους κατά τη διάρκεια της προσευχής είναι προσεγμένες, και άλλα πολλά. Γενικά, άξιζε τα 45 λεπτά χάζεμα. Και το ποστ αυτό είχε βγάλει, προφανώς, προκατασκευασμένα συμπεράσματα για το γνωστό σκηνοθέτη. Kι ούτε είναι ότι τα 'χω μαζί του. Κονομάει απ' αυτή την κατάσταση, δεν έχει ανάγκη αυτός. Upd: Το site του ριάλιτυ

Δουλειά δεν είχε ο γάιδαρος...

...και blogs δημιουργάει. Λοιπόν, το Jackass (ναι, έκανα πολλή ώρα να σκεφτώ το όνομα) θα φιλοξενεί mini posts μου. Το Hell to Pay θα συνεχίσει με τα μεγαλύτερα κείμενα. http://htp-mini.blogspot.com

With liberty and justice for all (yeah, right!)

Δε θυμάμαι να έχω μαλλιοτραβηχτεί με κανέναν blogger. Ούτε θέλω να το κάνω ποτέ. Τα blogs είναι μέσο κοινωνικοποίησης, επικοινωνίας, σχολιασμού και απόψεων. Ούτε forums είναι, ούτε IRC, που αυτά έχουν γίνει μπάχαλο πέρα από κάθε δυνατότητα διόρθωσης. Γι' αυτό δε θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα κάποιων που θα μπούν στο μικροσκόπιο ευθύς αμέσως, κι επίσης θα κρατήσω το post "καθαρό". Διαβάζοντας τα του "Κατρίνα", αδυνατώ να καταλάβω την εμμονή κάποιων να δικαιολογήσουν τους χειρισμούς της αμερικανικής κρατικής μηχανής μετά την καταστροφή. Από το "όχι δεν έφταιγε" καταλήξαμε στο ότι έχει αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όπως έχει και η τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλά αυτό που με λυπεί, και επιτέλους σχολιάστηκε από περισσότερους, είναι το ότι οι πληγέντες είναι στην πλειοψηφία τους μαύροι και φτωχοί, ανήμποροι να επηρεάσουν τις εξελίξεις, και οι αρμόδιοι για σχέδια διάσωσης/πρόληψης τέτοιων καταστροφών, άφησαν αυτήν την κοινωνική ομάδα απ' έξω, χωρίς καν να κρατήσουν τα προσχήματα. Αλλά μιας και μεις δεν είμαστε μαύροι ή φτωχοί, και ούτε έχουμε συγγενείς στην Νέα Ορλεάνη, δε μας πειράζει. Φαίνεται πως αν πνιγούν όλοι αυτοί, κανείς δε θα πάρει χαμπάρι... άσε που το κράτος θα γλυτώσει και συντάξεις, παροντικές και μελλοντικές. Όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι οι μηχανισμοί των ΗΠΑ όχι ότι δε μπορούσαν να προστατέψουν αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν μέσο να φύγουν από την πόλη, αλλά αδιαφόρησαν στεγνά (και κατά συνέπεια οι σχεδιασμοί δεν προέβλεπαν τα κατώτερα στρώματα και ως εκ τούτου όταν ήρθε η κακιά η ώρα, πλέον δε μπορούσαν - Ο Μιχάλης στο Ιστολόγιο έχει κάποιες πολύ καλές πηγές). Και, ναι, το κράτος των ΗΠΑ δεν είναι τέλειο, όπως και κανένα κράτος στον κόσμο. Δεν αυτοδιαφημιζόμαστε όμως εμείς ως "χώρα της ευκαιρίας". Αυτοί το κάνουν. Και άλλο να μη μπορείς να σώσεις τους πολίτες σου, κι άλλο να αδιαφορήσεις γι' αυτούς. Ούτε λαϊκισμός είναι να επισημάνεις την κρατική αδιαφορία, ούτε ιδεοληψία είναι. Αφού συμβαίνει, πρέπει να το επισημάνεις, όπως και πολλοί έκαναν. Αλλιώς οι εγκλωβισμένοι στο στάδιο της Νέας Ορλεάνης μπορεί να ήταν εκεί ακόμα. Αλίμονο αν το να ήσουν φιλικά προσκείμενος σε μια κοινωνία ή το να ζούσες σ' αυτή, σήμαινε αυτόματα ότι πρέπει να συμφωνείς σε όλα όσα αυτή η κοινωνία υπαγορεύει ή πράττει. Λινκ από πηγές για τα παραπάνω δε χρειάζονται. Αν κάνεις μια βόλτα σε blogs θα δεις άπειρα. Κάποια άτομα, όμως, κάνουν τους συντηρούκλες παρουσιαστές και αρθρογράφους τύπου Hannity, Savage (άκου όνομα) και Coulter να δείχνουν παράδεισος των liberals (για όσους δεν ξέρουν, η Coulter το 2001 είχε γράψει ότι "πρέπει να εισβάλλουμε στις χώρες των τρομοκρατών, να σκοτώσουμε τους αρχηγούς τους και να τους κάνουμε Χριστιανούς"). Κατά μια έννοια αυτό είναι θετικό, επειδή μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε τέτοια debates στη γλώσσα μας, άρα είναι πιο εύκολο να συννενοηθούμε. Αυτό, όμως δεν αλλάζει πολλά. Μέχρι πρόσφατα, πίστευα ότι το θέμα είναι και κομματικό, αλλά τελικά δε φαίνεται να είναι τέτοιο. Ο Μπους και ο κάθε Μπους είναι αναλώσιμος, σε τριάμισι χρόνια θα φύγει. Το κοινωνικό μοντέλο, όμως, είναι αυτό που ουσιαστικά δέχεται επίθεση. Κι αυτό το (αμερικανικό) μοντέλο, οι εκπρόσωποί του παλεύουν να υπερασπιστούν. Μοιάζουν περισσότερο απολογητές του συστήματος του οποίου διατείνονται πως αναλύουν. Κατά κάποιο τρόπο, υποστηρικτές του συγγραφικού έργου του Horatio Alger, αλλά αντιστρέφοντάς το: Το ότι είσαι φτωχός σημαίνει ότι είσαι τεμπέλης. Η δε συγκροτημένη χρήση της γλώσσας σε συνδυασμό με το ότι επιτίθενται χωρίς να φωνάζουν και να κατονομάζουν, είναι αυτά που μας κάνουν και τους δίνουμε σημασία και δεν τους απορρίπτουμε ως άτομα που φωνάζουν και δεν ξέρουν να μιλάνε. Γιατί απλούστατα ξέρουν να μιλάνε και ξέρουν και να κάνουν έρευνα. Κι αυτό, μεταξύ άλλων, θα τους οδηγήσει σε μια περίοπτη θέση στο συνταγματικό κύκλο των νομικων στην Ελλάδα (όσοι είναι δικηγόροι - και ξέρεις τι νομικούς έχει το συνταγματικό δίκαιο). Αν δεν είναι δικηγόροι, θα αποκτήσουν άλλες θέσεις εξουσίας κάπου αλλού και πάλι θ' αποφασίζουν για μας. Έχω εξοργιστεί πολλές φορές μ' αυτά που γράφουν και λένε, αλλά θεωρώ θετικό το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί. Αλλά τι τα θες... όπως αναφέρθηκε σε ένα σχόλιο σε παλιότερο ποστ μου, όταν κάποιος συμμετέχει σε μια κουβέντα και προβάλλει ένα επιχείρημα, το κάνει γιατί έχει κάποιο συμφέρον στην κουβέντα. Τι διάλογος είναι αυτός όπου οι διαλεγόμενοι δεν υπερασπίζονται την αλήθεια, αλλά τις ιδέες τους;

JEFF SCOTT SOTO, 1 Σεπτεμβρίου

Ήταν η μοναδική φορά που αγόρασα εισιτήριο μια μέρα πριν για συναυλία. Το βράδυ εκείνο, λοιπόν, χώνω στην κωλότσεπη την καινουρια μου επιλογή στον καρκίνο, ένα Marlboro 'Blend 28' (£5.10 το πακέτο. Σιγά μην ξαναπάρω. Κάτι ξέρω που κάνω στριφτά φαίνεται.) και την κάνω για το Κάμντεν Τάουν. Ήξερα ότι μάλλον θα ήταν μούφα συναυλία, αλλά του κερατά, μεγαλώσαμε με τη φωνή αυτού του ανθρώπου, με τα 20+ χρόνια ιστορίας στο ροκ. Το λιγόερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον τιμήσουμε με δέκα λιράκια. Ο λατινοαμερικανικής καταγωγής Νεοϋορκέζος Jeff Scott Soto δε χρειάζεται συστάσεις και δε θα προβώ σε τέτοιες. Και που δεν έχει τραγουδήσει, ο τρισμέγιστος. Παρότι τη χάλασε τη δουλειά εκεί στα μέσα του '90, λέω δε μπορεί θα τιμήσει την ιστορία του. Πρέπει να την τιμήσει. Έχει περάσει από μπάντες και μπάντες, τουλάχιστον πρέπει να παίξει από Talisman, Malmsteen και Axel Rudi Pell. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μη γίνει της πουτάνας εκεί μέσα στο κλαμπ. Απλό είναι. Βγαίνει λοιπόν ο JSS με γυαλάκι και όλοι μαζί ξεκινούν τον ύμνο Living the Life. Όλοι από κάτω ξεκινήσαμε να χτυπιόμαστε. Τσουλίτσες με σκισμένα δικτυωτά καλτσόν. Μεσήλικες οπαδοί. Όλοι! Ο Jeff έπαιζε μπάσο και ο μπασίστας Chris McCarvill έπαιζε κιθάρα. Στο μεθεπόμενο τραγούδι ο Jeff έδωσε το μπάσο στον McCarvill. Για τα υπόλοιπα κομμάτια, άσε. Έπαιξε Soul Sirkus, έπαιξε από τους πρόσφατους σόλο δίσκους του, από Humanimal... Ουτε Axel Rudi Pell, ούτε Talisman, ούτε Μalmsteen, ούτε καν από L.A. Rocks. Κάποιος από κάτω φώναξε για Τalisman είπε "όχι ακόμα". Χεχε. Ε, δεν έκατσα να περιμένω. Δύο, τρία, εφτά ξενερέ τραγούδια έπαιξαν στη σειρά και σηκώθηκα έφυγα. Μόνο τα δύο τραγούδια από την ταινία Rock Star μου άρεσαν. Το "Stand up and shout" νόμιζα ότι το τραγουδούσε ο Μιλτσένκο Ματίγιεβιτς των Steelheart, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Ωράια φάση ήταν όταν ο Jeff είπε κάτι για το πόσο δύσκολο ήταν να φτάσουν στο κλαμπ να παίξουν και καταλήγει "England is a bitch". Γιουχαΐσματα από κάτω. Βγαίνει ένας σαρανταπεντάρης από το κοινό και λέει "You know how it feels being English and going to the U.S., eh mate?". Το γέλιο. Ο JSS εξήγησε πιο αναλυτικά τι έγινε και πώς τελικά έφτασαν και λέει "Σημασία έχει ότι τελικά ήρθαμε και θα παιξουμε rock!" Επιμένω πάντως ότι η καριέρα του ήταν κγμ μέχρι και τα χρόνια του Axel Rudi Pell αλλά μέχρι εκεί.

First State Force Band

O εικονιζόμενος ένστολος κύριος δεν είναι άλλος από τον Matthew Barlow, τον πρώην τραγουδιστή των Iced Earth, o οποίος επηρεασμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε το συγκρότημα και κατατάχτηκε στην αστυνομία της Georgetown, Delaware. O Matt Barlow είναι ο τραγουδιστής της First State Force Band, ενός συγκροτήματος που αποτελείται αποκλειστικά από αστυνομικούς της πολιτείας του Delaware και που κάνει εμφανίσεις σε σχολεία για να τονίσει τη σημασία του να μην κάνεις ναρκωτικά και του να μην ασκείς βία. Είχα δει τους Iced Earth μια και μοναδική φορά στο Σπόρτινγκ το 2002, λίγα χρόνια αφότου είχαν βγάλει το περίφημο τριπλό live CD "Alive in Athens", μια δουλειά που έκανε πολλούς να νιώσουν καυλωμένοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Το γεγονός ότι οι IE έπαιζαν live σε πέντε χώρες όλο κι όλο και η Ελλάδα είχε από τους περισσότερούς τους οπαδούς, δεν το σχολίασε κανείς. Ο Barlow δυνατός και αεικίνητος (και δύο μέτρα πράμα) μας εντυπωσίασε. H φωτογραφία δεξιά είναι παρμένη από site, όχι απ' τη συναυλία εκείνη. Αν και δε με χαλάει ο Ripper Owens στους Iced Earth, νομίζω ότι ο Barlow επηρέασε την μπάντα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή που πέρασε από κει. Αλλά αν του αρέσει εκεί που βρίσκεται τώρα, ας μείνει εκεί.

Δε θέλετε κάμερες στους δρόμους είπατε;

Πρώτα ας ξεκινήσουμε με κείνους που τους αφήνει αδιάφορους το θέμα. Υπάρχει το αντεπιχείρημα ότι "εγώ δεν έχω τίποτα να κρύψω". Για μένα είναι μεγάλη παγίδα, γιατί αυτό ουσιαστικά ερμηνεύεται ως "ας εγκαταστήσουν ό,τι θέλουν, δε μου πέφτει λόγος". Όλοι μας έχουμε κάτι να κρύψουμε κι αυτό δεν είναι άλλο από την προσωπική μας ζωή, ένα από τα στοιχεία που μας δίνουν τη μοναδικότητά μας. Αν οι ηγέτες και οι υπηρεσίες τους μας θεωρούν αναλώσιμους, αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οφείλουμε να προφυλάξουμε αυτή την προσωπική ζωή. Αυτό ως πρόλογος.

Από την άλλη μιλάμε για εξοπλισμό ο οποίος βρίσκεται στους δρόμους και στις πλατείες, δηλαδή σε δημόσιους χώρους. Δε μπορώ λοιπόν ν' αξιωθώ να διαμαρτυρηθώ για την ύπαρξή τους εκεί. Δε μπορώ δηλαδή να μιλάω για "χαφιεδοκάμερες" και ότι "και μόνο επειδή το κράτος σε παρακολουθεί πρέπει να φωνάζεις". Όσο για τους ιδιωτικούς χώρους, το αν θα υπάρχουν κάμερες ή όχι, αυτό είναι στην ευχέρεια του ιδιοκτήτη. Αν κάποιος μπει και ληστέψει ένα μαγαζί, τα αρχεία απο τις κάμερες του μαγαζιού θα χρησιμοποιηθούν απ' την αστυνομία για να αναγνωριστεί ο δράστης.

Οι εταιρίες τηλεφωνίας είναι υποχρεωμένες να διατηρούν αρχείο με την ώρα και τη διάρκεια των κλήσεών μας και σε ποιους τηλεφωνήσαμε, πρώτον για λόγους τιμολόγησης και δεύτερον για έρευνες κατόπιν εγκληματικών πράξεων. Το κράτος μπορεί και τώρα να ζητήσει και να πάρει αντίγραφο ενός αναλυτικού λογαριασμού, άρα αυτό δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να "φοβόμαστε" ότι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Ήδη γίνεται. Και το "φακέλωμα" γίνεται εδώ και πενήντα χρόνια και μια απ' τις εκφάνσεις του ονομάζεται "αστυνομική ταυτότητα". Μιλάμε για παρακολούθηση από το κράτος, παρότι εμείς οι ίδιοι πρόθυμα δίνουμε τα στοιχεία μας σε τράπεζες, εταιρίες πιστωτικών καρτών, στο Internet, εταιρίες σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. Πόσα βγάζεις, τι έχεις αγοράσει, που έχεις ταξιδέψει, και μπορούν να παράξουν μια εικόνα του προφίλ σου από τα προϊόντα που αγοράζεις. Αυτο πώς το δέχεστε και δε δέχεστε τα άλλα;

Η καταγραφή αρχείων έχει σκοπό όχι την πρόληψη αλλά την έρευνα για εγκλήματα που έχουν ήδη γίνει. Η κάμερα δε μπορεί να εμποδίσει κανέναν να διαπράξει αδίκημα, εκτός αν έχει αναρτημένο κανένα λέιζερ, απ' αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Ένα από τα αρχικά στοιχεία που είχαν οι αρχές μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο ήταν τα αρχεία από τις κάμερες στους σταθμούς του μετρό. Και ασφαλώς δε γίνεται, τουλάχιστον με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, να διαβάζονται εκατομμύρια text και picture μηνύματα και να ακούγονται δισεκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις. Για να δουν τι έγραψες/τι έστειλες εσύ, πρέπει να εστιάσουν σε σένα και να "αναχαιτίσουν" το μήνυμα την ώρα που φεύγει από σένα. Αυτό ή να αποκτήσουν πρόσβαση στο κινητό/υπολογιστή σου. Κάτι το οποίο χρειάζεται ένταλμα. Πες μου αν νομίζεις ότι είσαι τόσο σημαντικός για να σε βάλουν στο μάτι. Γιατί είσαι εσύ κίνδυνος για το σύστημα;

Ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν κυβερνητικοί υπάλληλοι πρόσβαση στα e-mail σου είναι με δικαστική εντολή. Είτε αυτό είτε... να τα διαβάσουν όταν εσύ δεν κοιτάς.

Οπότε μ' αυτό ως δεδομένο, ας κοιτάξουν το ιστορικό μου όσες φορές θέλουν. Δε θα δουν παρά πόσα SMS έχω στείλει στoυς κολλητούς μου και πόσα posts έχω αφήσει στο Blogger.

Εκτός αν θεωρείτε πολιτική ελευθερία το να μην ενδιαφέρονται οι αρχές αν το διαβατήριό σας έχει σφραγίδες από Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιορδανία, Ιράν και Σαουδική Αραβία, όλα μαζί. Ε, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια (και λιγότερο πιο πριν) ο κόσμος έχει γίνει μεγάλο μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο! Λογικό λοιπόν δεν είναι να σε προσέχουν λίγο παραπάνω αν δουν ότι έχεις ταξιδέψει εκεί;

Πειράζει που δε νιώθω ότι περιορίζονται οι προσωπικές μου ελευθερίες; Κάνω ότι έκανα και πριν την 11η Σεπτεμβρίου. Αι συναθροίσεις εις ομάδας άνω των τριών ατόμων δεν απαγορεύονται. Με εξαίρεση τους ιδιωτικούς και κυβερνητικούς χώρους όπου δεν έχω άδεια να βρίσκομαι, μπορώ να πηγαίνω όπου θέλω, ό,τι ώρα θέλω. Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως μου την πέσει κανένας σε καμιά γωνιά. Σ' αυτή την περίπτωση περιμένω ότι οι κάμερες θα βοηθήσουν την αστυνομία να πιστοποιήσει την ταυτότητα του δράστη. Δηλαδή, όλες οι τεχνολογίες, όπως και όλα τα πράγματα γενικώς, έχουν διπλή χρήση. Εν ολίγοις, καλό το Εξέγερση και το Indymedia Athens, αλλά υπάρχουν κι άλλα sites ενημέρωσης. Με σκοπιμότητες, μπορεί. Αλλά λες και το Eksegersi και το Indymedia είναι πρότυπα αντικειμενικής ενημέρωσης.

Μου φαίνεται ότι οι ηγέτες μας είναι λιγότερο διαβολικοί απ' όσο τους εχουμε απεικονίσει. Τα πράγματα είναι καλύτερα απ' όσο φοβόμαστε και χειρότερα απ' όσο θα θέλαμε. Οι δυτικές κοινωνίες μπορεί να μην κυβερνώνται από υποδείγματα δημοκρατίας, αλλά είναι απ' τις καλύτερες δημοκρατίες που έχει δείξει η Ιστορία μέχρι τώρα. Βέβαια το μέλλον μπορεί να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Τώρα έχουμε δημοκρατικές κυβερνήσεις. Μετά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται και πώς οι μεταγενέστεροι ηγέτες θα χρησιμοποιήσουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό που έχει τώρα στηθεί. Τελικά που τελειώνει η ασφάλεια και πού αρχίζει ο αδιάκριτος έλεγχος και η παρακολούθηση;