Αν σου περισσεύουν πέντε φράγκα μπορείς να πας μια βόλτα στο West End και να χωθείς σ' ένα μαγαζί. Έχοντας φέρει ο συγκάτοικος το αυτοκίνητό του, είχαμε τα παράθυρα μονίμως ανοιχτά και δεν αφήσαμε θηλυκό για θηλυκό που περπατούσε στο πεζοδρόμιο ή ήταν σε αυτοκίνητο. Δε μας ενδιέφερε ούτε αν μας διαολοστείλουν, ούτε τίποτα. Μάλιστα, είχαμε και καλή ανταπόκριση αν μη τι άλλο. Έτσι είναι. Αγγλίδες, μεν, αλλά πάλι εσύ πρέπει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και να κάνεις την κίνηση. Έτσι και δεν έβρισκα ένα μαγαζί που παίζει "ποζεριές" του '80 δε θα ησύχαζα. Δε γίνεται να βρίσκω τέτοια μέρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και να μην υπάρχει ούτε ένα σε ολόκληρο το Λονδίνο. Μετά από ένα σύντομο research, διαπίστωσα την ύπαρξη ενός μπαρ στο Soho που παίζει L.A. Guns, Motley Crue, Twisted Sister, Tigertailz, Ratt, Cinderella κλπ. Η αλήθεια είναι ότι το Harley και το Booker στη Σαλονίκη κάνουν πιο πετυχημένες επιλογές αλλά το Decadence απόψε είχε μαζέψει πολύ κόσμο. Από το ντύσιμο θα έλεγες μάλιστα ότι οι πιο πολλοί ήταν σε κρυονικό θάλαμο τα τελευταία 14 χρόνια. Χωρίς να έχω ζήσει πολύ καιρό εδώ, βλέπω ότι το Λονδίνο ουσιαστικά είναι ένας τόπος με σπίτια χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μια πόλη με παλιά τεράστια κουτιά που τα ονομάζουν κτίρια, και κάποια καινούρια πράγματα που έχουν δημιουργηθεί ή τοποθετηθεί δίπλα στα παλιά, χωρίς να "δένουν" μαζί τους. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες του κόσμου. Ίσως να σου αρέσει αν είσαι τουρίστας εδώ. Αλλά εμένα δεν έχει κάτι που με κρατάει. Καμία σχέση με Ρώμη ή Πράγα για παράδειγμα. Σκέψου πώς ήταν πριν 100 χρόνια, την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη, ένα μέρος όλο ομίχλη και καταγώγια... Δε γαμιέται... καλά πράγματα υπάρχουν παντού. Έτσι και αποφασίσω να επιστρέψω στην Αθήνα, ξέρω ότι το Λονδίνο θα μου λείψει.