Εθνική ξεφτίλα ε;

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης γράφει για τη μαραθωνοδρόμο Πόλα Ράντκλιφ:

Η Ράντκλιφ ισοφάρισε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου είχε λιποθυμήσει από εξάντληση στη μέση περίπου της μαραθώνιας διαδρομής. Τότε, ένα ολόκληρο έθνος είχε πέσει επάνω της να τη φάει, ενώ όλες σχεδόν οι βρετανικές εφημερίδες, που θεωρούσαν ότι η αθλήτρια είχε το χρυσό μετάλλιο στο τσεπάκι της, μίλησαν για «εθνική ξεφτίλα».

Επειδή έχασε σ' ένα άθλημα! Και μάλιστα επειδή λιποθύμησε, μάλλον από τη ζέστη! Δηλαδή, κάτσε, άνθρωποι είναι και οι αθλητές, πώς περιμένουμε να συμπεριφερθούν όταν περνάνε την απίστευτη σωματική κόπωση μέσα στη ντάλα; Και να μην λιποθυμούσε, ίσως απλώς να μην κέρδιζε την κούρσα! Γιατί εθνική ξεφτίλα; Γιατί να πέσουν όλοι να τη φάνε; Θα πρέπει να κρύβει το πρόσωπό της κάθε φορά που βγαίνει απ' το σπίτι της μόνο και μόνο επειδή έχασε σ' ένα παιχνίδι; Τελικά δε διαφέρουν και πολύ αυτοί από μας. Νόμιζα ότι μόνο οι Ελληναράδες ταυτίζουν την αξιοπρέπεια του έθνους τους με τους αθλητές που φορούν μπλε ρούχα. Ότι μόνο αυτοί νιώθουν εθνικά καυλωμένοι όταν κερδίζει η ομάδα τους το Euro ή όταν ο Κωστάκης ο Κεντέρης κόβει το νήμα στα διακόσια μέτρα. Φαντάσου να έφτανε η εθνική στον τελικό της πορτογαλίας και να έχανε. "Εθνική ξεφτίλα", ναι. Και να πάει στα κομμάτια για τη χώρα τη δική μας, παράγκα που παριστάνει τη χώρα της ΕΕ είναι (Καλή ατάκα, Λήδα, αν έχεις το copyright θέλω να αγοράσω άδεια χρήσης :), ο λαός χρειάζεται το παραμύθι του για να νιώσει ότι η χώρα του είναι κάτι σπουδαίο. Μια το Euro, μια οι Ολυμπιακοί, έτσι ο νεοέλληνας νιώθει "εθνικά υπερήφανος". Η Βρετανία που δεν είναι παράγκα, γιατί έχει το κόλλημα να συνδέει ατομικές επιτυχίες αθλητών με το πρεστίζ του έθνους;