Πλησιάζει η μέρα της πτήσης μου για Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς εδω πάνω, όσο και να μη μας γούσταρε όταν ήμασταν Ελλάδα, πάντα θέλουμε να τη σκαπουλάρουμε στην πατρίδα για 2, 3, 5 μέρες όποτε μπορούμε. Δεν ξέρω κανέναν Έλληνα που δεν είναι έτσι και γω δεν είμαι εξαίρεση. Πάλι λοιπόν κάτω, για 8 μέρες. Πάλι θα ξανααντιμετωπίσω ταρίφες που θα θέλουν 30 ευρώ από και προς το Λευτέρη το Βενιζέλο συν το ότι θα φερθούν ως γνήσιοι πρηξαρχίδηδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Πάλι θα συναντήσω οικογενειακούς φίλους που θα μιλάνε για το κρύο Λονδίνο και για τις αδερφές τους Άγγλους και θα μου λένε να γυρίσω πίσω μετά το μάστερ. Πάλι θα τριγυρνάω στο σαλόνι όπου η τηλεόραση είναι μονίμως ανοιχτή όταν είναι η ώρα των ηλίθιων δελτίων ειδήσεων που κρατάνε μιάμιση ώρα και δε λένε τίποτα, μέρους της εκστρατείας των ισχυρών να φοβίσουν τον πολίτη, γιατί "αυτό που θέλουν είναι, να μην βλέπουμε την ζωή αισιόδοξα, να μην διεκδικούμε, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να γινόμαστε μοιρολάτρες, να απομονωνόμαστε απ' τον συνάνθρωπο, να παίρνουμε αντικαταθλιπτικά ενισχύοντας τους καημένους τους φαρμακοβιομήχανους, να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!" (Varometro, 28 Δεκ. 2004) (με το BBC δεν ξέρω τι γίνεται γιατί εδώ δεν έχω τηλεόραση) Πάλι όμως θα συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια και φίλους. Πάλι θα κάνω headbanging στο Revenge of Rock και πριν πάω εκει θα αγοράσω πάλι καπνό απ' το περίπτερο για 3 ευρώ. Πάλι θ' ακούω τη γλώσσα μου δεξιά κι αριστερά έξω στο δρόμο. Πάλι (πιθανώς) θα ντυθώ λίγο πιο ελαφριά απ' ό,τι στο Λονδίνο λόγω κάπως πιο υψηλής θερμοκρασίας. Όταν πας πίσω για διακοπές πάντα κοιτάς τα καλά, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι δεν είναι μόνο αυτά που υπάρχουν. Εύκολα μπορεί να ξεχαστείς.

O Ζαν Λουκ Πικάρντ ζει σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι στη Γη έχουν σταματήσει και το χρήμα έχει λίγη σημασία. Εμείς όμως... Άντε και καλές γιορτές!

Αγαπητέ Dr. Love, Μου πήρε δύο ώρες να μαζέψω ό,τι θάρρος είχα μέσα μου και να πάω να ζητήσω από την Τ. να βγούμε. Εκείνη δέχτηκε και μετά από δύο μέρες της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού δύο το μεσημέρι στο σταθμό του μετρό του Covent Garden. Με παίρνει τηλέφωνο και με προλαβαίνει πριν φύγω από το σπίτι και μου λέει ότι είναι ακόμη στο κομμωτήριο και αν γινόταν να βγούμε πιο αργά. Καλά, λέω, και το κάνουμε τέσσερις. Εγώ φτάνω τέσσερις, εκείνη έρχεται στις πέντε (με πήρε από το δρόμο και μου είπε ότι έχει κίνηση). Κακή αρχή, σκέφτομαι. Και η αρχή είναι το ήμισυ... Πάμε σ' ένα μαγαζί και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε καφέδες και τους πίνουμε. "Πάμε αλλού;" με ρωτάει μετά. "Δεν είμαστε ούτε μισή ώρα εδώ. Δε σου αρέσει το μαγαζί;" της λέω "Καλό είναι, αλλά πρέπει να φύγω σε λίγο. Στις επτά πρέπει να βρω μια φίλη." Χέστηκα. Είπαμε να κάτσουμε λίγο να πούμε καμιά κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν κακή ιδέα. Δηλαδή εγώ που κανόνισα τις υποθέσεις μου πριν βγούμε μαλάκας είμαι; "Εντάξει, πάμε. Είσαι για να κάνουμε αργιλέ;" "Δεν έχω καπνίσει ποτέ τέτοιο πράγμα", μου λέει. "Καλό είναι;" Σε τρία τέταρτα ήμασταν σ' ένα αραβικό καφενείο. Εγώ είχα δίπλα μου έναν αργιλέ με γεύση μήλου και κείνη είχε φράουλα. Έκανα την κίνηση να της προσφέρω λίγο να δοκιμάσει και κείνη ευγενικά αρνήθηκε. Είπε δεν της άρεσε το μήλο. Φτάσαμε μέχρι τις 7 λέγοντας μαλακίες ο ένας στον άλλο και με την Τ. να κοιτά το ρολόι της κάθε πέντε λεπτα. Κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας, η Τ. χαμογέλασε δύο φορές, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό της χωρίς να ρωτήσει παρά μια δυο φορές για το πρόσωπο που ήταν μαζί της και γενικά βρισκόμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος και στεκόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι στον άλλο χωρίς να μιλάμε καθόλου. Την παρέα της δεν την ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Ίσως είναι οι διαφορετικές μας κουλτούρες (είναι Νιγηριανή). Ξέρω και γω, έχει σημασία; Ίσως ένα δεύτερο ραντεβού να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Κατηφορήσαμε στο σταθμό του μετρό για να πάρω το τρένο του γυρισμού. "Ευχαριστώ" μου λέει. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να βγούμε για καφέ την άλλη βδομάδα" και χαμογελάει. Αρχίδια θα πάρεις τηλέφωνο λέω από μέσα μου. Ας είμαι όμως ευγενικός, ένα ραντεβού βγήκαμε, δε χρειάζεται να είμαστε καθάρματα. "Σ' ευχαριστώ και γω, θα τα πούμε" της λέω και μπαίνω μέσα στο σταθμό. Γιατί όλα σε μένα ρε ΠΟΥΣΤΗ; Τι έχω κάνει, δεν έχω πειράξει κανέναν. Γιατί να μη μπορώ να βγω ένα καλό ραντεβού και να περάσουμε και οι δύο καλά; Δεν είναι κακή κοπέλα η Τ. αλλά μάλλον δεν τα βρήκαμε. Η σκέψη μου να τα ξαναπούμε όλο και ξεθωριάζει καθώς περνούν οι μέρες. Ευκαιρία να δω πόσο μακριά διατίθεται να το πάει εκείνη η τσαχπίνα η Ισπανίδα του δίπλα flat. Phantasmak, που τού έχουνε γίνει καρπούζια.

Στις 16 Δεκεμβρίου ο παλιός frontman των Skid Row, Sebastian "Baz" Bach (καμιά συγγένεια με το συνθέτη), έκανε την εμφάνισή του στο Mean Fiddler (WC2H). Αν και έχουν περάσει 13 χρόνια από την τελευταία καλή δουλειά των Skid, ο τύπος φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο παραμικρό. Ένα ντερέκι ίσαμε κει πάνω, μαλλί μέχρι λίγο πιο πάνω από τον κώλο, πετσινιές, και φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή. Θα πίστευες ότι δεν είχε φύγει από τους Skid Row και σε λίγο θα μας θύμιζε μέρες του '90 μαζί με Guns 'n' Roses και Metallica στο πάρτυ του RIP Magazine. Δεδομένου ότι είναι ακόμη νέος (36), έχει ακόμη μέχρι να κρεμάσει το σώμα του. Πέρα από την υπερκινητικότητα του Sebastian επί σκηνής και τις αστείες στιγμές που προλόγιζε το κάθε τραγούδι, η συναυλία δεν ήταν κάτι τόσο ιδιαίτερο. Άλλα ονόματα της εποχής εκείνης σήμερα δίνουν καλύτερη γενική εικόνα και όχι τοσο απροκάλυπτα αυτή του μουσικού που έφαγε όλα τα λεφτά που έβγαλε πριν τόσα χρόνια και τώρα αποφάσισε να δώσει μερικές συναυλίες "για το εφ' άπαξ". Η διάρκεια της συναυλίας (1 ώρα και 45 λεπτά), ούτε πολλή, ούτε λίγη, έδειξε το περιορισμένο υλικό του καλλιτέχνη, που όμως έβαλε και λίγη "σάλτσα" από τη μεταγενέστερη (και υποδεέστερης ποιότητας) δουλειά του για να μην πει ότι έπαιξε μία ώρα και έφυγε. Και οι WASP είχαν παίξει μιάμιση ώρα στο London Astoria και μία ώρα στο Rockwave φέτος στη Μαλακάσα, αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνοι έδειξαν ότι συνεχίζουν να υπάρχουν δυναμικά στο χώρο του metal, να βγάζουν και σήμερα δίσκους που εκτιμώνται κι ας μην είναι πια το μεγάλο όνομα του '80. Βέβαια οι WASP θέλουν και 2 ώρες τουλάχιστον για να παίξουν ένα full set list... Από τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο του Mean Fiddler, στο συναυλιακό χώρο. Δε μπορούσα να πλησιάσω και πολύ κοντά για να πάρω μια καλή λήψη και το φλας δεν είναι δυνατό ώστε να φωτίσει μακρυά. Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία χωρίς φλας και προσπαθώντας να κρατήσω τη μηχανή ακίνητη. Το Mean Fiddler έχει δύο μπαρ που πλευρίζουν το υπόγειο στον πάνω όροφο. Και τα δύο βλέπουν κάτω. Λήψη με zoom. Με τη μηχανή αυτή δε μπορείς να ελέγξεις το χρόνο που θέλεις να παρεμείνει ανοιχτό το διάφραγμα με αποτέλεσμα να εμφανιστεί η κίνηση του Sebastian περισσότερο από τον ίδιο τον Sebastian (Με το μισθό της καφετέριας απορώ πως δεν πήρα μηχανή μίας χρήσεως). Setlist: Slave To The Grind, Big Guns, Piece Of Me, Here I Am, 18 & Life, The Threat, In A Darkened Room, Monkey Business, I Remember You, Youth Gone Wild. Βέβαια έπαιξε κι άλλα, αλλά αυτά είναι από τους δύο πρώτους δίσκους με Skid Row. Tα In A Darkened Room και I Remember You ήταν παράδεισος για τα κοριτσάκια κάτω των 22 που βρίσκονταν εκεί. Στο Monkey Business έγινε... να μην πω τι. Τελικές σκέψεις: Ο αυχένας μου με πονούσε δύο μέρες μετά τη συναυλία, και έκανα headbanging μόνο στο Monkey Business. Μάλλον πρέπει να κόψω τα δεκάωρα στο κομπιούτερ. Δεν πήρα καπνό μαζί μου, πλέον δεν καπνίζω παρά μόνο 4-5 στο σπίτι. Και εις κατώτερα... Αν και εκεί θα χρειαζόταν κανένα "τσιγαρούι", όπως το λένε και οι συγκάτοικοί μου... Από αγνώστους δε θέλω να κάνω τράκες. Πάντως οι Άγγλοι αν και στραβώνουν αν τους ζητήσεις τσιγάρο, δε διστάζουν να ζητήσουν από σένα αν σε δουν να καπνίζεις σε κλαμπ... Μη γαμήσω κανένα Ministry of Sound βραδιάτικα (άσχετο).

Events occur in real time Τελικά βρήκα το τρέιλερ για τον καινούριο κύκλο του "24" που θα προβληθεί το Γενάρη στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Μπάουερ έχει απολυθεί από την CTU και τώρα δουλεύει για το Υπουργείο Άμυνας. Παράλληλα γκομενίζει με την κόρη του υπουργού χωρίς εκείνος να τον ξέρει. Μετά από την έκρηξη σε ένα επιβατικό τρένο, η CTU ξανακαλεί τον Μπάουερ για να βοηθήσει με τα "κονέ" που είχε κάνει με γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις όσο δούλευε εκεί. Καινούριο διευθυντικό στέλεχος της CTU δεν είναι άλλη από την Αλμπέρτα Γουάτσον, τη Μάντελιν του "Νικίτα" (δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη αυτό, εφόσον οι δημιουργοί της σειράς είναι οι ίδιοι του "Νικίτα" και επίσης ο "Operations" Eugene Robert Glazer είχε εμφανιστεί σε μια δύο σκηνές στο δεύτερο κύκλο). Η Ελίσα Κάθμπερτ και ο Ντένις Χέισμπερτ μας έκαναν τη χάρη να πάρουν πόδι από τη σειρά (πως γίνεται σε κάθε αμερικάνικη παραγωγή ο πρόεδρος να μην είναι εκατό κιλά μαλάκας;), ενώ δυστυχώς ο Κάρλος Μπερνάρ και η Ρέικο Έιλεσγουορθ θα παίξουν μόνο σε ορισμένα επισόδια ως γκεστ. Και θα φάμε τη βλαμένη Chloe O' Brian για μια ακόμα σεζόν. Γιατί ρε πούστη μου; Ακολουθούν spοilers, διαβάστε παρακάτω με δική σας ευθύνη. Στη συνέχεια, ο Τζακ Μπάουερ επιδίδεται στο γνωστό "breaking the rules" και κάνει ό,τι μπορεί για να πετύχει το σκοπό του. Μετά το χαμό της γυναίκας του στον πρώτο κύκλο δείχνει ότι πια δε νοιάζεται για πολλά πράγματα και είναι ξανά αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα. Αν κρίνουμε από το ότι πήγε να σκοτώσει την κόρη ενός τρομοκράτη στον τρίτο κύκλο προκειμένου ο τρομοκράτης να του πει ποιοι συνεργάτες του έχουν το θανάσιμο ιό που θα εξαπολύσουν στο Λος Άντζελες, μόνο να φανταστεί κανείς τι θα κάνει στον τέταρτο κύκλο. Κατά την παράδοση της σειράς, οι "μεγάλοι κακοί" της Αμερικής είναι ξανά ξένοι, μαυριδεροί από κει κάτω με τα πετρέλαια, παλιοάραβες που το μόνο που σκέφτονται είναι να πλήξουν τη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας γιατί ως γνωστόν τους ζηλεύουν γι αυτό που είναι... Τι να κάνουμε... καμία τηλεοπτική σειρά δεν είναι τέλεια. Και τους τρεις κύκλους τους είδα σε δύο μέρες τον καθένα, χωρίς ύπνο, μόνο φαϊ και χέσιμο. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο (εκτός από τις διαφημίσεις στα διαλείμματα) και πάντα κάτι κακό γίνεται στο τέλος κάθε μα κάθε ώρας. Τί πιθανότητες υπάρχουν να συμβαίνει συνέχεια κάτι τέτοιο; Τελικά θα μου πείτε ποια θα πηδάγατε από το καστ ή να βγάλω το poll; ;-)

Ώρα για μια καλή ποζεριά! Tyketto - Forever Young No sleeping She waits 'til it?s late Trying to stay tough Never ending However long she waits It?s just nine He?s sleeping late No word come round Yearning dreams come tumbling down He spents out every road, peacful dead in town And now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young She?s crying two words can lie Can?t take anymore He?s denaing the kick inside But then he sweared by death We make a deal you and I Caude our hearts will hope to die No matter what may come We?ll never say goodbye But now we?re two more runners in the night Forever young Time on her side We got tomorrow We got tonight Two hungry hearts Out on the run We?ll always be forever young Forever, just to make love Forever, forever just to make love

Αυτά παθαίνεις αν ξέρεις απο κομπιούτερ. Έχεις τόσες δουλειές να κάνεις αλλα έρχονται και σε γαμάνε όλοι. Δε μου δουλεύει το ένα, δε μου ανοίγει το άλλο... ε, άντε και γαμηθείτε μην σας τα σπάσω τα PC όλα!

Αν σου περισσεύουν πέντε φράγκα μπορείς να πας μια βόλτα στο West End και να χωθείς σ' ένα μαγαζί. Έχοντας φέρει ο συγκάτοικος το αυτοκίνητό του, είχαμε τα παράθυρα μονίμως ανοιχτά και δεν αφήσαμε θηλυκό για θηλυκό που περπατούσε στο πεζοδρόμιο ή ήταν σε αυτοκίνητο. Δε μας ενδιέφερε ούτε αν μας διαολοστείλουν, ούτε τίποτα. Μάλιστα, είχαμε και καλή ανταπόκριση αν μη τι άλλο. Έτσι είναι. Αγγλίδες, μεν, αλλά πάλι εσύ πρέπει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και να κάνεις την κίνηση. Έτσι και δεν έβρισκα ένα μαγαζί που παίζει "ποζεριές" του '80 δε θα ησύχαζα. Δε γίνεται να βρίσκω τέτοια μέρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και να μην υπάρχει ούτε ένα σε ολόκληρο το Λονδίνο. Μετά από ένα σύντομο research, διαπίστωσα την ύπαρξη ενός μπαρ στο Soho που παίζει L.A. Guns, Motley Crue, Twisted Sister, Tigertailz, Ratt, Cinderella κλπ. Η αλήθεια είναι ότι το Harley και το Booker στη Σαλονίκη κάνουν πιο πετυχημένες επιλογές αλλά το Decadence απόψε είχε μαζέψει πολύ κόσμο. Από το ντύσιμο θα έλεγες μάλιστα ότι οι πιο πολλοί ήταν σε κρυονικό θάλαμο τα τελευταία 14 χρόνια. Χωρίς να έχω ζήσει πολύ καιρό εδώ, βλέπω ότι το Λονδίνο ουσιαστικά είναι ένας τόπος με σπίτια χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μια πόλη με παλιά τεράστια κουτιά που τα ονομάζουν κτίρια, και κάποια καινούρια πράγματα που έχουν δημιουργηθεί ή τοποθετηθεί δίπλα στα παλιά, χωρίς να "δένουν" μαζί τους. Κι όμως, αυτή η πόλη είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες του κόσμου. Ίσως να σου αρέσει αν είσαι τουρίστας εδώ. Αλλά εμένα δεν έχει κάτι που με κρατάει. Καμία σχέση με Ρώμη ή Πράγα για παράδειγμα. Σκέψου πώς ήταν πριν 100 χρόνια, την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη, ένα μέρος όλο ομίχλη και καταγώγια... Δε γαμιέται... καλά πράγματα υπάρχουν παντού. Έτσι και αποφασίσω να επιστρέψω στην Αθήνα, ξέρω ότι το Λονδίνο θα μου λείψει.

Long time, no fucking see. Εδώ και δύο μήνες και κάτι βρίσκομαι στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή αλλαγή από τόσα χρόνια στην Αθήνα. Δυστυχώς δεν ήρθα εδώ για πλάκα και ως εκ τούτου δεν είχα την ευκαιρία να γυρίσω πολύ σ' αυτή τη φανταστική πόλη. Μόνο τα βασικά έχω δει και με τη δουλειά που έχω δε θα προλάβω να δω και τα υπόλοιπα μέσα σ' ένα χρόνο. Επειδή δε με παίρνει να γράψω τί ακριβώς έχει γίνει αυτούς τους δύο μήνες, θα πώ ένα πράγμα: Εδώ είδα ανθρώπους άσπρους, μαύρους, κίτρινους να ζουν κάτω από την ίδια στέγη χωρίς προβλήματα (τις περισσότερες φορές). Στους δρόμους ακούς ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς με κυρίαρχη, βέβαια, τα αγγλικά. Άραγε θα ζήσουμε να δούμε κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα ή θα συνεχίσουμε να δέρνουμε και να σκοτώνουμε μετανάστες επειδή πανηγυρίζουν για τη νίκη μιας ομάδας; Οι Αγγλίδες έχουν πολύ τσαμπουκά. Χωρίς θηλυκότητα και κάτι να σε τραβάει πάνω τους. Ούτε καμάκι να πας να τις κάνεις, ούτε τίποτα. Καμία σχέση με τις μαύρες, τις ινδές και τις οριεντάλ του Λονδίνου. Μιλάμε για μέγιστη ξενέρα. Σήμερα είχε φοιτητική βραδιά στο Ministry of Sound. Θυμάμαι όταν έκανα πτυχίο και οι γκόμενες στα κλαμπ μου φαίνονταν συνομήλικες. Τώρα μου φαίνονται πιτσιρίκες. Φαίνεται ότι έχεις κάπως μεγαλώσει όταν βλέπεις ότι τους περισσότερους στις φοιτητικές βραδιές τους ρίχνεις μέχρι και μια δεκαετία. Έλεγα ότι θα έκοβα και την τσιγαριά αλλά πού... όταν είσαι συνέχεια μπροστά από έναν υπολογιστή και δεν κάνεις τίποτε άλλο... οπότε άρχισα να αλωνίζω όλα τα ψιλικατζίδικα για Old Holborn Yellow. Ανεπιτυχώς. Πέρασα από άσπρο Drum, πράσινο Golden Virginia και Old Holborn Blue μέχρι επιτέλους το Tesco κοντά στο σπίτι να φέρει Yellow. Εδώ οι καπνοί πωλούνται και σε σακουλάκια 12.5 γραμμαρίων, οι οποίοι κοστίζουν λίγο πιο ακριβά από τα 25 γραμμάρια στην Ελλάδα. Πόσο κοστίζουν τα 25 γραμμάρια στην Αγγλία; Άσε, δε θες να ξέρεις... Για να μην πούμε για τα 50 γραμμάρια. Και μετά σου λέει γιατί αναλογικά καπνίζουν λιγότεροι άνθρωποι στην Αγγλία. Τουλάχιστον αν κάνεις στριφτά *συνήθως* γλυτώνεις και την τράκα. Πάντως γενικά μ' αρέσει εδώ, ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός. Μόνο που οι σχέσεις που σύναψα εδώ θα έλεγα ότι είναι επιφανειακές, που πάει να πει ότι άντε να βγεις για καμια μπύρα η για κανένα σινεμά μαζί τους και τίποτα περισσότερο. Κάποιοι καλοθελητές τώρα θα πουν ότι οι παπάρες της βόρειας Ευρώπης δεν είναι ικανοί για τίποτα περισσότερο. Δε γαμιέται... Μπορεί να 'ναι κι έτσι. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η ανάγκη για παραγωγή και γι΄ανάπτυξη μπορεί να μη βοηθά ν΄αναπτυχθούν ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό όμως θα το δείξουν βαθιές κοινωνιολογικές μελέτες κι όχι ο κάθε μαλάκας που βγαίνει στα παράθυρα των ειδήσεων.

Πέρασε λίγος καιρός από την προηγούμενή μου εγγραφή. Ή αλήθεια είναι ότι όσες φορές έχω ανοίξει το notepad για να περάσω τις σκέψεις μου, πάντα ένιωθα κενός από υλικό και συναισθήματα. Μου έβγαιναν μια-δύο σειρές αλλά τίποτα παραπάνω. Η Ζάκυνθος είναι ένα νησί εξέχουσας ομορφιάς. Μεγάλες εκτάσεις και μέρη που αξίζει να εξερευνήσεις, κάτι διαφορετικό από τις άγονες Κυκλάδες που βουλιάζουν από τουρίστες. Εκεί βρέθηκα για τέσσερις μέρες, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο πέρα από την αθηναϊκή πραγματικότητα. Όχι πως η Ζάκυνθος δεν έχει μέρη αποκλειστικά τουριστικλες περιοχές με μαγαζιά, αλλά υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί προορισμοί σ' αυτήν αν δε θέλεις διακοπές εμπορικές-κοσμικές. Ο Λαγανάς είναι το πλέον trendy μέρος να επισκεφτεί κάποιος στο νησί. Το ένα μαγαζί δίπλα στο άλλο, οι πολλές παμπ με τις φωτεινές επιγραφές που πληροφορούν τον επισκέπτη τι μπύρα θα βρει, τα "σουβενιράδικα", και βέβαια οι μονίμως σουρωμένοι Άγγλοι τουρίστες. Για τους Άγγλους το μόνο που έχω να πω είναι ότι τους είχα συνηθίσει στην Αγγλία τόσα χρόνια και πλέον δε μου κάνουν εντύπωση. Δεν ήταν καινούριο θέαμα να βλέπω Αγγλίδες ντυμένες μπατσίνες νεράιδες ή νοσοκόμες με ζαρτιέρες. Ή να βλέπω Αγγλίδες με ωραία πόδια και "μπυροκοιλιές". Διάολε, όταν μάλιστα σ' ένα μπαρ, ένας μπαρμαν έβαλε μια κοπέλα που είχε γενέθλια να γλύψει μπύρα χυμένη πάνω στο γυμνασμένο του στήθος και στομάχι, ούτε που μας ενδιέφερε να κοιτάξουμε. Δυστυχισμένα ασπρουλιάρικα ανθρωπάκια που ζουν για να πιουν το απόγευμα και το βράδυ, να ξεράσουν 10 pints μπύρας, να νιώσουν τρομερό στομαχόπονο και να κάνουν το ίδιο την επόμενη μέρα όταν θα νιώσουν καλά πάλι. Φρονώ πάντως ότι μετά τα περσινά επεισόδια στο Φαλιράκι της Ρόδου, τα πρακτορεία τους τούς είπαν να προσέχουν και να μην είναι για πολλά πολλά, γι αυτό μάλλον δεν είδαμε πολύ ακραίες συμπεριφορές. Το ότι όμως φέρονται όπως φέρονται και το μόνο που τους εμποδίζει να κάνουν περισσότερα είναι ο νόμος, προδίδει τη γαλουχία τους σ' ένα σύστημα που δουλεύει λάθος και καταρρίπτει το μύθο της ανεπτυγμένης δυτικής χώρας με την ανεβασμένη ποιότητα ζωής που εμείς στην Ελλάδα θα θέλαμε να έχουμε και μυθοποιήσαμε. Highlight της εξόδου μας στο Λαγανά: Ο κατάλογος με τα X-Rated ποτά που φέρουν ονόματα όπως: Orgasm, Multiple Orgasm, Cock Sucker, Erect Nipples, Wet Pussy, Blow Job κ.α. Η δε Χώρα ήταν λες και βρισκόσουν σε άλλο κόσμο. Κυρίως Έλληνες ντόπιοι και εσωτερικοί τουρίστες κατέκλυζαν τις ταβέρνες και τις καφετέριες και όντως έβρισκες μέρη να φας με λιγότερα από δέκα ευρώ. Καμία σχέση με το χαμό του Λαγανά, ο κόσμος καθόταν στις καφετέριες και στα μπαρ συζητώντας ήρεμα ή βλέποντας αγώνες σε μεγάλες οθόνες. Υποθέτω πως τα πρακτορεία των Άγγλων τους στέλνουν σε ξενοδοχεία σε συγκεκριμένα μέρη όπου τα μαγαζιά τους βρίσκονται σε κοντινή απόσταση κι εκείνοι δεν πολυσκοτίζονται να γυρίσουν και λίγο τριγύρω και να πάρουν μια ιδέα από τη χώρα που επισκέπτονται. Σιχαίνομαι να κρίνω έναν ολόκληρο λαό βάσει της μαλακισμένης πλειοψηφίας, σιχαίνομαι όμως κι αυτά που βλέπω να κάνουν στη χώρα τους και σε όποια χώρα πάνε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κείνοι που θέλουν να γνωρίσουν και κάτι διαφορετικό για τα δεδομένα τους. Συμπεράσματα του τύπου "οι Άγγλοι δεν έχουν αρχές" είναι μάλλον επιπόλαια. Πιστεύω ότι οι "αρχές" είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται ανάλογα με την περίσταση. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ιστορικά ήταν πάντοτε έτσι. Οι "αρχές" καθώς και η ηθική μιας κοινωνίας διαμορφώνονται από τις ιστορικές συγκυρίες και χρησιμοποιούνται από τους γνωμηγήτορές της για τον έλεγχο και τον κατευνασμό της μάζας. Οι αρχές άλλοτε προωθούν και άλλοτε περιορίζουν το άτομο και την κοινωνία με τα "καλούπια" που του παρέχει για να ζήσει. Μαζί μας ήταν ένα ζευγάρι Ελληνίδας-Άγγλου, περίπτωση που στα χρόνια που ήμουν στην Αγγλία είχα δει δύο φορές. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ'έναν ταξιτζή που μας είχε πάρει μια φορά κούρσα, καθώς και στις εκπροσώπους του Θωμά του Μάγειρα (Thomas Cook), του πρακτορείου που τους είχε φέρει στην Ελλάδα. Ήταν καλό αλλά κράτησε λίγο. Λεφτά να υπάρχουν και όλα γίνονται.

Είναι τέτοιες ώρες που νιώθω στο πετσί μου τι θα πει "μοναξιά της μειοψηφίας". Δε μπορείς να κρυφτείς πουθενά από τους πανηγυρισμούς των μαινόμενων φιλάθλων. Όλες οι καφετέριες έβγαλαν τις οθόνες έξω. Aκόμα κι αν καθίσεις σε απόμακρο καφενεδάκι δε θα ξεφύγεις από τις ζητωκραυγές δεκάδες μέτρα μακριά που θα διεισδύσουν στο κρανίο σου ή από τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων όταν πλέον θα είσαι σπίτι σου και θα προσπαθείς να κοιμηθείς. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσω που στέκομαι. Είμαι οπαδός του καλού ποδοσφαίρου, όποιος κι αν νικήσει. Είναι ωραίο το να βλέπεις καλή μπάλα να εκτυλίσσεται μπροστά στην οθόνη σου, με φάσεις και γκολ. Καλό παίξιμο η Ελλάδα, ωραία οργάνωση και καλός προπονητής. Αλλά ως εδώ. Όχι να το ανάγουμε σε εθνική επιτυχία λες και νικήσαμε σε αμυντικό πόλεμο. Ηρεμήστε, παιχνίδι είναι. Και στη Eurovision τις ίδιες παπαριές κάνατε, και στην Ολυμπιάδα πάλι τα ίδια. Πάρε χαμπάρι ότι η ζωή σου δε θα αλλάξει προς το καλύτερο. Μετά τις ζητωκραυγές και τους πανηγυρισμούς θα γυρίσεις στη δουλειά σου όπου θα δουλεύεις για το πενιχρό σου μηνιάτικο, το οποίο χρειάζεσαι επί τρια για να δεις το Χαριστέα από κοντά. Αλλά τι λέω, και πολλά σε πληρώνουν. Αξίζεις αυτά που παθαίνεις, νεοέλληνα, που κάνεις μιάμιση ώρα να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά σου, που θα παίρνεις σύνταξη στα 67 και δε θα σου φτάνει ούτε για να πληρώσεις το ρεύμα, που θα δίνεις δέκα ευρώ για ένα κιλό μαρούλι, που νοσηλεύεσαι σε ράντζο. Δοξάζεις την Ελλάδα όχι επειδή θα μπορούσε να ήταν μια χώρα με ποιότητα ζωής και ανεβασμένο ποιοτικό επίπεδο, αλλά επειδή μια ομάδα έντεκα ανθρώπων που τιτλοφορούνται "εθνική ομάδα" παίζουν σε μια αθλητική διοργάνωση και πέρασαν στον τελικό της. Με ανυσυχεί ότι ανθρωποι σαν κι αυτούς αποφασίζουν για το μέλλον μας με την ψήφο τους. Αργότερα κάποιοι από αυτούς θα αποκτήσουν κι εξουσία και θα μπορούν να διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας ακόμη περισσότερο. Έχουμε τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες που μας αξίζουν και μ' αυτούς υπάρχει ελληλεπίδραση. Διαμορφώνουν κοινή γνώμη και συνάμα δίνουν στον κόσμο το όπιο και τη γαλήνη που αποζητά. Στην περίπτωση αυτή, εθνικιστικά παραληρήματα, η άποψη ότι είμαστε εμείς και οι άλλοι δεν είναι. Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας δε δέχεται την αλήθεια, ότι η χώρα του δεν είναι παρά μια κουτσουλιά στον παγκόσμιο χάρτη, και ότι δεν έχει τα κότσια να σταθεί στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όλα τα πράγματα τα τελευταία σε σπουδαιότητα για την ποιότητα ζωής του τον κάνουν να νιώθει "υπερήφανο" και μια ολόκληρη κοινωνία ξεσηκώνεται όχι επειδή της αφαιρούν σταδιακά τις ατομικές ελευθερίες αλλά επειδή δέκα άνθρωποι που καμία σχέση δεν έχουν με το σύνολό της νίκησαν (και μαγκιά τους) σ' ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Τραγικές φιγούρες ήταν οι Τσέχοι φίλαθλοι που πληρώνονται ακόμη λιγότερο από μας και πήγαν στην Πορτογαλία για να δουν άλλα έντεκα άτομα να παίζουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Αν και απολύθηκα απ' το στρατό εδώ και λίγο καιρό, είναι πολλοί φίλοι που υπηρετούν αυτή τη χρονική στιγμή τη θητεία τους. Καθώς μου τα διηγούνται θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, και αφηνιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Δε λέω ότι οι μόνιμοι δεν κάνουν δουλειά. Αν κάποιος την παλεύει σε στρατιωτικό περιβάλλον, μαγκιά του. Ενίσταμαι, όμως, όταν πολλοί απ' αυτούς ξεσπούν πάνω σε άτομα που έχουν τραβηχτεί στο στράτευμα χωρίς τη θέλησή τους και δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό το σύστημα (φαντάροι). Αν το στρατιωτικό σύστημα ήταν τελείως κλειστό, και οι θέσεις μας θα ήταν διαχωρισμένες: αυτοί τη δουλειά τους και μεις τη δική μας. Συμβαίνουν σκηνικά που σε κάνουν ν' αναφωνείς "μα δε μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δε μπορεί να είναι τοσο παράλογο". Κι όμως είναι. Πριν τα δω και γω δεν τα πίστευα. Ο αερονόμος που θα γράψει ένα σμηνίτη που δε φορά δίκοχο στην πύλη, ενώ δίπλα είναι πενήντα μονιμάδες που επίσης είναι ασκεπείς. Ο τύπος στη γραμματεία που δε βγάζει φωτοτυπίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με φραπέ και τσιγάρο. Οι καραβανάδες που θα στην πουν απλώς και μόνο επειδή τη νύχτα στραβογάμησαν και σήμερα έτυχε εσύ να περνάς από δίπλα τους. O αξιωματικός που θέλει να καθαρίσεις το γραφείο του επειδή οι καθαρίστριες καθαρίζουν μόνο τα γραφεία του διοικητή και του υποδιοικητή και το διάδρομο του διοικητηρίου και μετά την κοπανάνε, ενώ εσύ μόλις έχεις γυρίσει από τριπλό νούμερο και έχεις δουλειά και στην επιστασία σου. Οι συνάδελφοι σου σμηνίτες και έφεδροι σμηνίες που είναι τόσο καλομαθημένοι που εύχεσαι να πήγαινε όλη η μοίρα σου (και συ μαζί) μετάταξη πεζικό και στον Έβρο, μόνο και μόνο να τους δεις στα δύσκολα. Οι "παλιοί" που νιώθουν πιο άντρες σκίζοντας τις επωμίδες της στολής σου, καθώς και οι λέξεις που χρησιμοποιούν στην ομιλία τους οι οποίες δεν ξεπερνούν τις τριάντα. Η δουλειά που βγάζεις αμισθί ενώ έξω θα ήσουν πολύ καλά αμοιβόμενος. Η εκμετάλλευση του φιλότιμου. Η βαρεμάρα, η βρωμιά και τα πισωμαχαιρώματα που καλύπτονται από μια βιτρίνα καλλωπισμού από παρελάσεις και από καθαρές πύλες στρατοπέδων. Η εθνική ομοψυχία που μας πουλάνε ενώ στα πιο ουσιώδη πράγματα όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και η ποιότητα ζωής, οι Έλληνες κι όλοι οι λαοί είναι χωρισμένοι. Προσπαθώ να θυμηθώ αν η θητεία μού πρόσφερε κάτι καλό. Δε μου πρόσφερε τίποτα απολύτως. Εσύ είσαι αυτός που δίνει τον πολύτιμο χρόνο σου για να σερβίρει φαγητά στη λέσχη αξιωματικών. Το αντάλλαγμα είναι να σε αφήσουν ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου. Έρχεται Ολυμπιάδα. Λυπάμαι όσους έτυχε να κάνουν αυτόν τον καιρό θητεία. Βλέπω κόσμο στην τηλεόραση να πανηγυρίζει τις νίκες της εθνικής του. Σκέφτομαι δύο πράγματα που μπορούν να ενώσουν αυτό το λαό και χίλια που τον χωρίζουν. Αυτά τα δύο πράγματα (Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες) είναι τα τελευταία σε σπουδαιότητα...

Ρε, έπρεπε να χάνατε 4-0 από τους Γάλλους να δούμε αν θα μου κορνάρατε απ΄ έξω από το σπίτι! Δεν πειράζει, στο επόμενο...

Βρε παιδιά, ηρεμία. Αυτό που έγραφα σε προηγούμενο post μου για το ότι θα επιδιώκω από δω και στο εξής σχέσεις της μιας βραδιάς όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, ήταν καθαρά ειρωνικό σχόλιο. Ας μην τρελαινόμαστε!

Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι ο τόπος αυτός κατοικείται προτίστως από λαμόγια... Και τα λαμόγια πάντοτε μένουν τελευταίοι στο τρένο της προόδου. Για μια φορά νόμισα ότι η Didi Music έμαθε μετά από 20 χρόνια να διοργανώνει φεστιβάλ... τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου δώθηκε το Σάββατο, που η εξυπηρέτηση ήταν άρτια. Μετά από έναν μαινόμενο Blackie Lawless στη σκηνή, το διαλύσαμε ήσυχα κι ωραία και πήραμε αμέσως το πούλμαν της εταιρίας που έχει συνάψει συμφωνία με τη Didi για μεταφορά προς και από το χώρο του φεστιβάλ, για να γυρίσουμε πίσω. Τη μέρα των Judas Priest όμως μας περίμενε μια άσχημη έκπληξη. Μετά το τέλος της συναυλίας βγήκαμε έξω με την προσδοκία να μπούμε σε ένα από τα πολλά πούλμαν του Rockwave ώστε να πάμε σπίτι μας. Άυτό όμως που διαπιστώσαμε ήταν ότι τα πούλμαν δεν ήταν και τόσο πολλά. Δύο ή τρία έκαναν τη διαδρομή Αθήνα-Μαλακάσα-Αθήνα φορτώνοντας και αδειάζοντας κόσμο, κι όλα αυτά για μια μέρα που είχε μαζέψει περισσότερο κόσμο από την προηγούμενη. Περιμένοντας, διψάσαμε και διαπιστώσαμε ότι τα μικρά μπουκάλια νερό τα πουλούσαν ένα (1) ευρώ στο δρόμο έξω από το συναυλιακό χώρο. Με τα πολλά, κατά τις 3 παρά το πρωί (οι Priest τελείωσαν στις 11.30), μπήκαμε με τους τελευταίους από τη συναυλία σ' ένα πούλμαν και φύγαμε. Το πρωί δούλευα και ήμουν κομμάτια. Τι να πεις από κει κι έπειτα; Να σε έχουν σαν το ζώο τρεις ώρες μέσα στο κρύο να περιμένεις να πας σπίτι σου... Να έχεις την απαίτηση να σου παρέχονται πράγματα για τα οποία ο ίδιος πλήρωσες αλλά εκείνοι να μην τηρούν το δικό τους μέρος της συμφωνίας. Κι αμα πας να τους πεις τίποτα, σου λένε "Κύριε, σε πήγα στο φεστιβάλ; Σε πήγα. Σε γύρισα πίσω; Σε γύρισα. Χτύπησες, κινδύνευσες; Όχι. Εντάξει, το δελτίο συμμετοχής γράφει τελευταίο πούλμαν στις 01:30 αλλά στο κάτω κάτω είναι ενδεικτική ώρα, συμβαίνουν και απρόοπτα, δεν υπογράψαμε και κανένα συμβόλαιο να βρίσκεσαι στην Αθήνα την αναφερθείσα ώρα." Ναι, με το γράμμα του νόμου δεν παρανόμησαν. Συντηρώντας τρία μόνο πούλμαν εκείνη τη νύχτα, γλύτωσαν ποιος ξέρει πόσα λεφτά, λεφτά που θα μπορούσαν να δώσουν ώστε να εκτιμήσεις την άρτια οργάνωσή τους και να θέλεις να ξαναπάς και του χρόνου και να τους δώσεις μακροπρόθεσμα και περισσότερα κέρδη. Αντίθετα προτίμησαν να τσεπώσουν ό,τι μπορούσαν εδώ και τώρα σκεφτόμενοι μόνο το άμεσο κέρδος, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Αυθαιρέτησαν μόνο και μόνο επειδή μπορούν. Η Didi Music δεν έχει ανταγωνιστή στη διοργάνωση συναυλιών και φεστιβάλ στην Ελλάδα και ως εκ τούτου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Φοβάμαι πως κανένας δε θα αναφέρει αυτό το περιστατικό σε εφημερίδες ή μουσικά περιοδικά μιας και οι συντάκτες που καλύπτουν το φεστιβάλ πιθανότατα πηγαινοέρχονται με άλλο μέσο. Θα παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη εικόνα της διοργάνωσης και θα καλύψουν τα παρατράγουδα ώστε αν είναι ο κόσμος να μάθει τι συμβαίνει, να τα μάθει από πρώτο χέρι έχοντας πρώτα ακουμπήσει τα λεφτά για τα εισιτήρια της συναυλίας και του λεωφορείου. Αυτό σκέφτηκα χτες κι έτσι γεννήθηκε αυτή η εγγραφή.

Μια σύντομη εγγραφή πριν φύγω για τη δουλειά. Κάθε μέρα περνάω με το τρένο από τα ολυμπιακά έργα. Βλέπω αυτά τα τόξα που έχει φτιάξει ο Καλατράβα, το ολυμπιακό χωριό και κάτι γιαπιά κοντά στην Αττική Οδό. Βλέπω το ΟΑΚΑ που έχει γίνει ένα τεράστιο εργοτάξιο, κι όλα αυτά τα πληρώσαμε εγώ, εσύ, οι μανάδες μας, οι πατεράδες μας, τα αγέννητα παιδιά μας... "Καλά, όμορφο το στέγαστρο Καλατράβα, δε λέω, αλλά χρειαζόταν να το φτιάξουν;" ρωτάω έναν τύπο γνωστό. "Ε, κοίτα, δε χρειάζεται το ένα, δε χρειάζεται το άλλο, αν είναι έτσι ας μη φτιάχναμε τίποτα", λέει με απάθεια εκείνος. Εκεί είναι που τα πήρα (τα παίρνω και λίγο εύκολα, πώς να το κάνουμε). "Καλά, ρε, πρώτα δεν πρέπει να φροντίσεις τις βασικές σου ανάγκες και μετά την αισθητική σου και όλα τ' αλλα; Άλλοι ζουν με 550 ευρώ το μήνα! Δεν υπάρχουν δημόσια νοσοκομεία! Μας λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για όλα αυτά! Τώρα γι' αυτό το τσουτσούνι του Καλατράβα πώς και βρέθηκαν;" 550 ευρώ! Αυτά ακούς και τρελαίνεσαι. Και μετά σου λέει ότι η ζωή στην Ελλάδα είναι για τους πολλούς, όχι όπως στην "απάνθρωπη Ευρώπη". Αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο το κράτος και οι πολιτικοί δουλεύουν σκληρά, δεν είναι ούτε για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, ούτε για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν ήθελαν, ή μπορούσαν, θα το είχαν ήδη κάνει. Δουλεύουν για να μας πουλήσουν τα παραμύθια τους και να μας δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: ότι δε μπορούμε να ζήσουμε άνετα με αξιοπρέπεια. Είναι δύσκολο να χωνέψεις ότι δε σε υπολογίζει το κράτος σου. Όταν ο μπούλης και οποιοσδήποτε άλλος -που τους κάναμε την τιμή να τους ανεβάσουμε στο πρωθυπουργικό θώκο- επισκέπτεται νοσοκομεία, τον ΟΑΕΔ και ορφανοτροφεία, και αυτή είναι μια εικόνα που βλέπεις από μωρό παιδί, δε μπορείς να φανταστείς ότι όλα είναι μια βιτρίνα που έχει ως σκοπό να σου δείχνει κάτι ωραίο για να σε αποπροσανατολίσει από την πραγματικότητα, δηλαδή ότι σε κρατούν σε επίπεδο εξαθλίωσης αλλά δε θέλουν να σου το πουν στα μούτρα μην αντιδράσεις κιόλας. Τεράστια έργα που τα χτίζουν για δέκα μέρες και μετά θα ερημωθούν (εκτός από τους δρόμους). Όλα από τους φόρους μας κι από την έμμεση φορολογία. Μα είναι δικά μου λεφτά, και πολλά μάλιστα. Τι τα κάνετε όλοι εσεις; ΤΙ ΧΤΙΖΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ;; ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ;;;;

Σε άρθρο του στην Απογευματινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης πλέκει εγκώμιο στο Ρόναλντ Ρέιγκαν. Στο Indymedia, πάλι, τον θάβουν κανονικότατα. Ένα έντυπο κι ένας δικτυακός τόπος με φιλοσοφίες σε αντιδιαστολή. Το ένα δίνει την εντύπωση ότι σε γενικές γραμμές όλα βαίνουν καλώς και απλώς υπάρχουν διάφορα προβλήματα στον κόσμο που ο άνθρωπος πασχίζει να διορθώσει και συχνά τα καταφέρνει. Το άλλο τα παρουσιάζει όλα μαύρα, με σκοτεινές συνωμοσίες, με την απάνθρωπη πολιτική των κυβερνήσεων, με, με, με... έρχεται ο μπαμπούλας, πηγαίντε να κρυφτείτε! Το κάθε περιοδικό, εφημερίδα, site, διαμορφώνει και παράλληλα επιλέγει το κοινό του. Ο Μανδραβέλης και όσοι γράφουν στο ίδιο ύφος, προσπαθούν να περάσουν τη γραμμή των εργοδοτών τους στους ευκολόπιστους και ταυτόχρονα να πει στους ομοϊδεάτες του αυτά που θέλουν ν' ακούσουν ώστε το προϊόν να πουλά (και η εφημερίδα επιχείρηση είναι). Όσοι αρθρογραφούν στο Indymedia, θέλουν επίσης το ίδιο, όχι βέβαια σε συνάρτηση με το χρήμα μιας και το site είναι δωρεάν, αλλά να προσελκύσουν το κοινό τους. Αν διαφωνείς, απλώς μπορείς να σταματήσεις να αγοράζεις την εφημερίδα ή να επισκέπτεσαι το site. Μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την εμμονή του Μανδραβέλη σε ιδέες που ο μέσος Έλληνας πολίτης δε συμμερίζεται. "Η πολύτιμη συμβολή των ΗΠΑ στα παγκόσμια δρώμενα". Ίμια, Σομαλία, Κόσοβο... ΗΠΑ, η χώρα όπου "η δημοκρατία ανθίζει περισσότερο". Ο Ρέιγκαν, ο μεγάλος πολιτικός. Τα τακτικά του "χωσίματα" στους έλληνες Αριστερούς (αν και σ' αυτό μάλλον καλά κάνει, μιας και η Αριστερά στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον όσο δογματική είναι και η Δεξιά). Μόνο σε θέματα απροκάλυπτα απάνθρωπα δε συμφωνεί, όπως π.χ. τα βασανιστήρια των Ιρακινών κρατουμένων. 'Οσο για τα αναρχικά/αντεξουσιαστικά/αντικαπιταλιστικά έντυπα και ιστοσελίδες, λαϊκίζουν όσο μπορεί κάποιος να λαϊκίσει. Ακόμα και ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης είχε ξεχωρίσει το άμεσα απτό από το μακροπρόθεσμα επιτεύξιμο. Δε γίνεται, είπε, να ανατραπεί ο καπιταλισμός αύριο. Όσο και να φωνάζουν, λοιπόν, αυτοί οι τύποι ότι θα ανατρέψουν το σύστημα, μάλλον αγνοούν ότι ισχυροί θα υπάρχουν πάντα και θα ενεργούν σε βάρος των αδύναμων, μόνο και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Αυτές οι τοιχοκολλημένες αφίσες που βλέπουμε στα Εξάρχεια είναι προϊόν μιας ιδεολογίας-βαλβίδας σε χύτρα ταχύτητας που μένει ανοικτή ώστε να αποδρά η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια των πολιτών στο άδικο σύστημα ώστε αυτό να μην εκραγεί. Επίτηδες δε θέλουν να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα, δεν προωθούν τη δημόσια παιδεία και την υγεία, δεν δίνουν έναν αξιοπρεπή βασικό μισθό για να ζήσει ένας άνθρωπος. Ο πολίτης, παρά το γεγονός ότι στερείται θεμελιώδη αγαθά, δεν εξεγείρεται, δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη (συντηρητική) εξουσία γιατί αυτή του παρέχει βαλβίδα για να εκτονώνεται και να ηρεμεί. Αν δημιουργούνται αναταραχές και συγκρούσεις, αυτές δεν είναι τέτοιες ώστε να απειλήσουν τη σταθερότητα της καθεκυστηκυίας τάξης. Αυτό το post εμπνεύστηκε από το θυμό μου όταν είδα πόσο πληρώθηκα από τη δουλειά καθώς και από το πρόσφατο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Είναι μια κοπέλα η οποία έχει ένα blog. Στην τελευταία της εγγραφή (η οποία κοντεύει να κλείσει μήνα) αναφέρει εν ολίγοις ότι παλιά τα είχε με έναν τύπο με τον οποίο έχασε την επιθυμία να κάνει "σοβαρή" σχέση ξανά κι από τότε ψάχνει μόνο να γαμιέται. Διάβασα πολλές φορές εκείνη την παράγραφο για να βεβαιωθώ ότι λέει ακριβώς αυτό. Ένα έχω να πω: μπράβο της που έκατσε και το είπε (δεν το' πε έτσι ακριβώς, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις τώρα). Στην Αγγλία έχω ακούσει πολλές κοπέλες να λένε ότι δε θέλουν παρά μόνο σχέση "γαμησιού". Αλλά να το πει Ελληνίδα, έστω και σε blog, ήταν κάτι που δεν περίμενα, τουλάχιστον κρίνοντας από τα άτομα που συναντώ εγώ. Βλέπεις, έρχεται σε σύγκρουση με τα "ελληνορθόδοξα ήθη" και οι κοπέλες εδώ φοβούνται μην τις βγάλουν και πουτάνες κι από πάνω. Βέβαια οι καιροί αλλάζουν και οι πιο πολλές κοπέλες της ηλικίας βγαίνουν έξω μόνες τα βράδια, σπουδάζουν, δουλεύουν, έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μένουν μόνες. Τα κόμπλεξ της γαλουχίας και της γενετικής μνήμης, όμως, παραμένουν και ίσως χρειαστούν αρκετές γενιές ακόμη για να σβήσουν. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κοπέλα στην Ελλάδα να λέει ότι ψάχνει μόνο να γαμηθεί. Έχω μια γνωστή η οποία διατείνεται το γνωστό τροπάρι. Λέει πως εμείς οι άνδρες: 1. Δεν έχουμε αισθήματα. 2. Μονίμως σκεφτόμαστε με το "κάτω κεφάλι". 3. Ξεφτυλίζουμε το γυναικείο φύλο με τα λεγόμενά μας στις ανδροπαρέες μας. 4. Δε σεβόμαστε τις γυναίκες και τις έχουμε μόνο για να τις πηδάμε. Στα νησιά που πηγαίνει διακοπές λέει ότι κάνει πολλά one night. Τι να πεις τώρα; Μου θυμίζει τις γκομενίτσες που λένε ότι θέλουν σοβαρή σχέση και τον άνδρα τον θέλουν έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα ενώ συχνά απλώς τις ποτίζει κάποιος στα μαγαζιά που πηγαίνουν και μετά ρίχνουν κι ένα πήδουλο. Αλλάζουν τα πράγματα. Κάλό αυτό.

Πριν δύο μέρες ανέβηκαν οι τιμές στα ροφήματα. Όχι σ' όλα, αλλά σ' αυτά που πουλάνε περισσότερο. Οι πελάτες μεταξύ έκπληξης και θυμού παραπονιούνται, και με το δίκιο τους. Να δώσεις 4,30? για ένα καφέ δεν είναι και λίγο. Ειδικά ο κόσμος ο οποίος έρχεται τακτικά και παίρνει το ίδιο ρόφημα, θα πρέπει τώρα να πληρώνει 20 και 30 λεπτά παραπάνω, γιατί... έτσι. Μια κυρία γύρω στα πενήντα με το που είδε την τιμή στο ταμείο άρχισε να μας φωνάζει, "και ξέρω ότι εσείς δε φταίτε σε τίποτα, αλλά πρέπει να το ακούσει κανένας προϊστάμενός σας, και στο κάτω κάτω δεν κάνετε και τίποτα σπουδαίο πια, καφέ πουλάτε". Δυστυχώς ο κώδικας συμπεριφοράς που είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε, δε μας επέτρεψε να της πούμε ότι ουσιαστικά παρ' ότι έχει δίκιο μιλάει σε ντουβάρι και ούτε ο διευθυντής του καταστήματος μπορεί να κάνει τίποτα. Οι τιμές έρχονται από τα κεντρικά και εμείς απλώς είμαστε υποχρεωμένοι να πουλάμε σ' αυτές. Αυτό που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε πελάτης είναι να συμπληρώσει ένα φυλλάδιο παραπόνων (υπάρχουν σε κάθε κατάστημα) και να το δώσει στους υπαλλήλους να το προωθήσουμε στα κεντρικά της εταιρίας όπου υποθέτω πως το συγκεκριμένο ζήτημα θα... πάρει το δρόμο των σκουπιδιών. Αν το δούμε σε απόλυτα νούμερα, πρέπει να συμπληρωθούν καμιά πενηνταριά τουλάχιστον τέτοια φυλλάδια ώστε να καταλάβουν οι corporate lackeys εκεί ότι δε χάνουν έναν και δύο πελάτες αλλά μια μεγάλη μερίδα. Αυτοί που είχαν τη φαεινή ιδέα να ανεβάσουν τις τιμές, και μάλιστα στα προϊόντα που πουλάνε περισσότερο, νομίζουν ότι θα βγάλουν περισσότερα. Αυτό, όμως, που θα γίνει είναι οι πελάτες να έρχονται λιγότερο συχνά και κάποιοι να σταματήσουν και τελείως. Σε απόλυτες τιμές (μη υπολογίζοντας την αναλογία μισθών-αγαθών) ήταν ήδη πιο ακριβά από τα αντίστοιχα καταστήματα της Αμερικής, τώρα μάλλον και οι Αμερικάνοι στην Ελλάδα το σκέφτονται να πιουν καφέ εδώ. Ο Έλληνας καταναλωτής είτε θα σκύψει το κεφάλι και θα περικόψει από αλλού για να συνεχίσει να πίνει το αγαπημένο του Frappuccino (πράγμα το οποίο οι μάγκες στα κεντρικά ελπίζουν να γίνει), είτε θα πηγαίνει να πίνει τον καφέ του αλλού. Στη δεύτερη περίπτωση τα ίδια λαμόγια θα ανεβάσουν τις τιμές λίγο ακόμη για να καλύψουν τα χαμένα έσοδα, αν και αυτό ίσως γίνει ούτως η άλλως σε λίγα χρόνια πάλι. Ίσως μάλιστα ήδη είχαν υπολογίσει ένα ποσό κέρδους το οποίο δεν τους βγήκε και γι' αυτό ανέβασαν τις τιμές εξ' αρχής. Τουλάχιστον στις ΗΠΑ οι τιμές είναι τέτοιες ώστε να πηγαίνει αναλογικά μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού να πίνει καφέ σ' αυτή την αλυσίδα και τα κέρδη της εταιρίας αυξάνονται μακροσκοπικά και πιο σίγουρα. Εδώ, ο Έλληνας επιχειρηματίας θέλει να κάνει την αρπαχτή για να βγάλει όσα φράγκα μπορεί εδώ και τώρα. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Έλληνα επιχειρηματία είναι ότι ούτε να κλέψει "σωστά" δεν ξέρει.

Τελικά είμαι βέβαιος για ένα πράγμα. Όσοι πουλάνε ένα ύφος του "ξέρω από γυναίκες" είναι και οι πιο άσχετοι. Ξαφνικά δηλώνουν όλοι ειδικοί και "δεν ξέρεις τώρα εσύ, κάτσε να σου εξηγήσω πως έχει το πράμα". Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν εξομολογήθηκα σε ένα γνωστό πώς έφαγα μια χυλόπιτα πρόσφατα (όπως μας αρέσει εμάς τα αγοράκια να λέμε). "Ε, εγώ μια φορά που βγήκαμε όλοι την κατάλαβα ότι το μόνο που θέλει είναι να γαμηθεί. Εσύ δεν το κατάλαβες ρε μαλάκα; Δηλαδή με ρίχνεις δύο χρόνια και εγώ είμαι αυτός που θα σε μάθει να γκομενίζεις;" Βασικά... εγώ είμαι χαζός και δεν το κατάλαβα. Ήθελα να τα φτιάξουμε ρε παιδί μου, πού να ήξερα ότι θέλει μόνο να την πας σε ένα κλαμπ, να την ποτίσεις κανα δύο ποτά και να την ετοιμάσεις για το... άλλο που λέγαμε. Ευτυχώς που είμαι δυκτυωμένος και έχω γνωστούς σαν τον παραπάνω και μου λένε και τίποτα, γιατί μόνος μου δεν τα πιάνω. "Καργιόλες, πουτάνες. Αυτές οι μοδάτες μόνο να γαμιούνται θέλουν ρε μαλάκα." Ε, λοιπόν το βρήκα. Θα κάνω το μαλλί μου καρφάκια, θα φορέσω και μια κολλητή φανέλα, μια βερμούδα που φτάνει μέχρι λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο, καλτσάκια που φτάνουν μέχρι λίγο πιο κάτω από τον αστράγαλο και "αθλητικοειδές" παπουτσάκι, πάντα λυτά τα κορδόνια βέβαια. Το υφάκι θα είναι λίγο δύσκολο να αποκτήσω, αλλά θα το βρούμε κι αυτό. Αν έχω και χρόνο, θα γίνω και μάνατζερ να βγάζω τρελά λεφτά και από κει κι έπειτα θα κάνω σχέσεις της μιας βραδιάς με τσουλίτσες τηλεφωνήτριες, σερβιτόρες, πωλήτριες ρούχων. Θα σου πω εγώ μετά ποιος είναι αυτός που δε βρίσκει γυναίκες για ένα γρήγορο σε κλαμπ. Από popular culture είμαι λίγο αδιάβαστος αλλά θα μάθω. Τουλάχιστον ξέρω ποιά είναι αυτή η Ρουσλάνα. Τη βάζουν στις ειδήσεις αμέσως μετά τα ρεπορτάζ στο Ιράκ. Κλειδώστε τις γυναίκες και τις κόρες σας!

Με την καινούρια μου δουλειά νιώθω σαν τον τύπο στις ταινίες που γενικώς δεν την παλεύει και τελικά πιάνει δουλειά σε φαστφουντάδικο, βενζινάδικο κλπ και του τη λένε οι πελάτες και οι προϊστάμενοι και αρπάζει ένα τουφέκι και είτε τινάζει τα μυαλά του στον αέρα, είτε καθαρίζει δέκα άτομα και μετά κάποιος καλός μπάτσος τον σκοτώνει. Δεν παραπονιέμαι, αν εξαιρέσεις το ότι είμαι πολλή ώρα όρθιος και τρέχω από δω κι από κει. Πρέπει να ντύνομαι με συγκεκριμένο τρόπο (dress code), να χαμογελώ στους πελάτες, να τους προτείνω επιπλέον ροφήματα/φαγώσιμα για να ανέβει το τελικό νούμερο της απόδειξης, να αναγνωρίζω τους θαμώνες, να τους πιάνω κουβέντα... πλάκα έχει αλλά μου φαίνεται πολύ θεατρινίστικη η όλη ιστορία. Δεν είμαι τύπος που πιάνει εύκολα κουβέντα, προτιμώ να "ξεπετάω" τους πελάτες για να βγαίνει η δουλειά γρήγορα, και όταν προσποιούμαι ότι είμαι φιλικός, αυτό φαίνεται. Θα μου πεις και τί γουστάρεις ρε μεγάλε; Εδώ δε γουστάρεις, εκεί δε γουστάρεις, τι θες πια; Πιστεύω ότι καμιά δουλειά δεν είναι καλή, διαφορετικά δε θα χρειαζόταν να μας πληρώνουν για να την κάνουμε. Πολλές φορές χρειαζόμαστε δύο ή και τρεις δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα. Καλά που έχουμε το Νίκο το Τσιαμτσίκα και μας λέει πόσο ανεβαίνει καθημερινά η βενζίνη, για να έχουμε το νου μας πόσες δουλειές να κάνουμε για να την πληρώνουμε. Όταν έπιασα αυτή τη δουλειά κατάλαβα τι θα πει να είσαι σκουλήκι που με μερικά δισεκατομμύρια άλλα σκλαβάκια στον πλανήτη ιδρώνεις για να την περνάνε καλά σαράντα άτομα. Οι πελάτες είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας. Κουστουμαρισμένα στελέχη επιχειρήσεων, πιτσιρικάδες, φοιτητές, η κυρά Μαρίκα της γειτονιάς που θέλει να δοκιμάσει το καινούριο Strawberries and Cream Frappuccino, τρεντάδες, γκόμενες με ύφος μπλαζέ, κανένα παλικάρι με μπλούζα Manowar... Που και που σκάνε και Αμερικάνοι. Το πώς βρέθηκαν εδώ κανείς δεν το ξέρει. Πάντως αν είχε Λουμίδη στην Αμερική και βρισκόμουν εκεί, θα πήγαινα να δοκιμάσω κάτι τοπικό και όχι κάτι που βρίσκω στην πατρίδα μου. Σα να μου φαίνεται πως κάναμε τον κόσμο μια μεγάλη επαρχία των ΗΠΑ ώστε να νιώθουν σαν στο σπίτι τους όπου και να πηγαίνουν. Τουλάχιστον χαίρομαι για το ότι στην αλυσίδα καταστημάτων όπου βρίσκομαι, τα προϊόντα που πωλούνται είναι ποιοτικά, κάτι στο οποίο οι Αμερικάνοι δε μας έχουν συνηθίσει, είναι η αλήθεια. Αν το διαβάζει αυτό κάποιος συνάδελφος και κατάλαβε για ποιο μαγαζί πρόκειται, ή ακόμη και ποιός είμαι, έχω να πω ότι άλλο να δουλεύεις κάπου κι άλλο να αποδέχεσαι τη φιλοσοφία της δουλειάς που κάνεις. Όσο είμαι εκεί μέσα κάνω αυτό που μου λένε, αντιμετωπίζω τους πελάτες με τη γραμμή της εταιρίας. Έξω μπορώ να λέω ό,τι νομίζω.

Γαμώ τα πάντα

Πριν λίγες ημέρες μου είπαν ότι χρειάζεται να κάνω μια πολύ σημαντική δουλειά σε δημόσιο νοσοκομείο. Με το που άκουσα "δημόσιο νοσοκομείο" ήξερα ότι πριν πάω έπρεπε να πάρω μια έξτρα δόση από τα φάρμακά μου. Οι άνθρωποι εκεί είναι ανεκδιήγητοι. Συνηθισμένος από τα στάνταρ του εξωτερικού, δεν πίστευα αυτά που δείχνει ο Νικολάκης ο Ευαγγελάτος μέχρι που τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια και ήμουν ο ίδιος αποδέκτης. Το ελληνικό Δημόσιο είναι δύσκολος αντίπαλος. Δεν πρέπει να υποτιμάται. Αν πιστεύει κανείς ότι θέλουν αλλά δε μπορούν γιατί το σύστημα είναι διογκωμένο, ας αναλογιστεί πόσο καλά είναι τα στρατιωτικά (δηλαδή κρατικά) νοσοκομεία και τι περίθαλψη έχουν τα υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη όταν πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία. Εκεί που θέλουν, μπορούν, είναι η αλήθεια. Με το που μπεις σε ηλικία στράτευσης και δεν έχεις αναβολή, αμέσως σου στέλνουν χαρτί. Αν δεν παρουσιαστείς, χτενίζουν τον κόσμο να σε βρουν. Αν πρόκειται για κοινωνική καταστολή, ή να σου πουλήσει κανένας πολιτικός τις παπαριές του για να τον ψηφίσεις, εκεί δουλεύουν. Αν είναι για μια απλή βεβαίωση που πρέπει να χρησιμοποιήσεις στη δουλειά σου, σού γαμάνε τα καντήλια. Σήμερα προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Οι γιατροί, οι νοσοκόμες και οι ταμίες βαριούνται να κάνουν απλή εξυπηρέτηση. Όταν, όμως, έβαλα τις φωνές, για πότε σηκώθηκαν από τις πολυθρόνες τους δε λέγεται. Ε, λοιπόν, ξέρετε κάτι; Γαμώ και τα δημόσια νοσοκομεία, τους δημόσιους γιατρούς και τις νοσοκόμες. Γαμώ το τωρινό δημόσιο σύστημα υγείας, το ΙΚΑ και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Γαμώ την ιδιωτική πρωτοβουλία στην παιδεία και την υγεία. Δύο κατ' εξοχήν θεμελιώδη αγαθά δε μπορούν να έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Γαμώ την ιδιωτική τηλεόραση. Πρέπει να αντανακλάτε την κοινωνία στην οποία λειτουργείτε και όχι να τη διαμορφώνετε. Παπάρες. Γαμώ τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και τις γαμημένες τους διαφημίσεις που μας γαμάνε τα μάτια και τα αυτιά κάθε τόσο. Γαμώ τα κινητά τηλέφωνα που πωλούνται προς κατανάλωση και όσους τα αγοράζουν για να τα δείχνουν και να παίζουν. Ναι, έχει και φωτογραφική μηχανή. Ναι, έχει και παιχνίδια Java. Ναι, παίζει και ΜΡ3 και έχει και ραδιόφωνο. Ναι, σου καβουρδίζει και καφέ και αν λείπει η δικιά σου σου τραβάει και μαλακία. Για τις γυναίκες υπάρχει η λειτουργία δόνησης. Γαμώ το lifestyle μας, που μας περισσεύει και τρέχει από τα μπατζάκια μας. Πολύ ύφος έχουμε για πολίτες μιας κουτσουλιάς στο χάρτη. Γαμώ τους Ολυμπιακούς Αγώνες "Αθήνα 2004" που μας έφεραν χωρίς να μας ρωτήσουν. Γαμώ τα λαμόγια που ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους ενώ ο κόσμος θα συνεχίσει να ζει με μισθούς πείνας. Γαμώ και κείνον τον κόσμο που δέχεται να ζει με τα λεφτά που παίρνει και την ίδια στιγμή δέχεται να πληρώνει τα δισεκατομμύρια που θα κοστίσει η Ολυμπιάδα. Γαμώ τις εταιρίες που σε πληρώνουν οχτώ ώρες και σε κρατάνε δώδεκα, μην δεν τους παράγεις και την τελευταία δεκάρα που μπορείς να τους παράγεις χωρίς να σε πληρώσουν. Τι σκατά είμαστε, σκλάβοι; Γαμώ τη Βανδή, το Νικολαϊδη, τη Βικτόρια, τον Μπέκαμ, τη Βίσση, τον Τσαλίκη, το Fame Story, το Μουρατίδη, το Μικρούτσικο, την Τατιάνα Στεφανίδου, τη Χριστίνα Λαμπίρη και όλους τους υπόλοιπους που νομίζουν ότι πρέπει για κάποιο λόγο να ασχολούμαστε μαζί τους. Γαμώ τους γονείς των παιδιών που πουλάνε χαρτομάντηλα στις καφετέριες. Γαμώ την Πρόνοια που δεν κάνει τίποτα γι αυτό, γιατί, βλέπεις, το ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει μειονότητες. Γαμώ τους παπάδες και τα παραμύθια τους. Καραγκιόζηδες με μαύρες κελεμπίες με πολιτική επιρροή. Να κάνετε το ξε-σχίσμα σας και να σηκωθείτε να φύγετε, να πάτε στο Ιράν. Εδώ θέλουμε κοσμικό κράτος. Γαμώ τους καραβανάδες που μας υποχρεώνουν να χάσουμε ένα με ενάμιση χρόνο από τη ζωή μας για να τους σερβίρουμε φαγητά και να τους σφουγγαρίζουμε τα πατώματα ενώ πληρώνονται με τους μισθούς μας. Να βγάζετε τα Panzer στη Βασιλίσσης Αμαλίας και να έχετε το μαλάκα σας στην κρατική τηλεόραση να λέει τι γαμάτος στρατός που είστε, αυτό ξέρετε να το κάνετε. Αυτό που φοβάμαι είναι να μη μας την πέσει κανένας και τελικά αποδείξετε την ανικανότητά σας. Γαμώ τον πόλεμο στο Ιράκ και τη δεξιά κυβέρνηση των Αμερικανών. Αν ξαναβγούν κυβέρνηση, θ' αλλάξω πλανήτη. Δεν την παλεύω με την πάρτη τους. Γαμώ τον Οσάμα μπιν Λάντεν, την Αλ Κάιντα και τις βόμβες τους. Να γυρίσετε πίσω στις σπηλιές σας και να μας αφήσετε ήσυχους. Εδώ είναι Δύση, εμείς δε σηκώνουμε μαλακίες με μπούρκες και ξύλο. Να ψοφήσετε και να βράσετε στα καζάνια της κόλασης με μπόλικο ρύζι και γυναίκες! Γαμώ τις κυράτσες με το λουκ και το στυλ τους. Το ξανθό βαμμένο μαλλί, το κραγιόν και το πρόσωπο που έχει υποστεί λίφτινγκ δε λένε τίποτα σε κανένα. Γαμώ τους μπάτσους που έχουν κατακλύσει την πόλη με τα περιπολικά τους και πεζοί και ζητάνε ταυτότητες από αμέριμνους σκουρόχρωμους κατοίκους της Αθήνας ενώ αν γίνει μια διάρρηξη παραπέρα σφυρίζουν αδιάφορα. Προδίδετε την εμπιστοσύνη μας σε σας! Γαμώ τους αγρότες, τους εμπόρους στη λαϊκή και στα σούπερμάρκετ και τους ιδιοκτήτες των καφέ και των μπαρ. Με τέτοιες τιμές σε λίγο δε θα ψωνίζει κανένας. Έτσι δε θα έχετε να φάτε ούτε εσείς. Σταματήστε όσο είναι καιρός. Εντάξει, θέλετε να μη βγαίνουμε έξω και να κλεινόμαστε στα σπίτια μας και να σωφρονιζόμαστε με την τηλεόραση, αλλά βλέπετε ότι αυτό ούτε και για σας είναι καλό. Γαμώ τις γκόμενες, που σε θέλουν να βγάζεις 2000 ευρώ το μήνα ή να βρίσκεσαι στο δρόμο του να τα βγάλεις. Γαμώ τ' αγόρια που λένε χίλιες δύο μπαρούφες στις κοπέλες (εγώ θέλω σοβαρή σχέση) μόνο και μόνο για να τις "οριζοντιώσουν" και μετά να τις παρατήσουν. Γαμώ τους χούλιγκαν και όσους τους αφήνουν να αλωνίζουν. Κρίμα τα σπίτια και τα μαγαζιά του κοσμάκη. Έτσι και γίνει ντέρμπυ, αυτά τα γουρούνια διαλύουν ό,τι βρουν μπροστά τους, ενώ συλλήψεις δε γίνονται ποτέ. Α ρε ελληνικό κωλοκράτος! Πουτάνα Αθήνα. Ας γαμηθούνε όλα. Ας μας πνιξουν τα χρέη. Ας γίνουμε σαν το Κονγκό και την Ινδονησία να δούμε τι θα καταλάβουμε. Όπως μετανάστευσαν οι πατεράδες μας, ας ετοιμαστούμε να κάνουμε μια μέρα το ίδιο. Γαμώ εμένα τον Φαντασμάκ. Όλο κλαίς σα μουνάκι και δεν κάνεις τίποτα από τη μεριά σου, γαμημένε άντρα.

Θα ξεκινήσω λέγοντας το εξής. Δε μου πέφτει λόγος για το σχέδιο Ανάν. Οι ψηφοφόροι του ΝΑΙ ψήφισαν έτσι γιατί αυτό νομίζουν σωστό. Όσοι ψήφισαν ΟΧΙ το έκαναν επειδή νομίζουν ότι το ΟΧΙ είναι σωστό. Τέλος. Θέλω επίσης να πω σ' αυτούς που κινδυνολογούν για την επιβολή των Αμερικάνων και των Άγγλων το εξής: Ισχυροί θα υπάρχουν πάντοτε, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το ζήτημα είναι να μάθουν να αφήνουν ένα κομμάτι από την πίτα και για τους υπόλοιπους ώστε να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα που λέγεται παγκόσμια σκακιέρα. Όσο και να φωνάζουμε, αυτοί όσο μπορούν θα κάνουν ό,τι τους συμφέρει σε διάφορα σημεία του κόσμου. Στο ζουμί τώρα. Γενικώς αποφεύγω να μιλάω εδώ για ευαίσθητα διφορούμενα πολιτικά θέματα και μάλλον οι μισοί που διαβάζουν αυτό το blog θα μου την πούνε. Αλλά παρακολουθώ εδώ και τρεις βδομάδες τις εξελίξεις με το κυπριακό και έχω απηυδύσει. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα έπρεπε να με ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Ανεξάρτητο κράτος είναι, αυτονομία έχει, ας κάνει ό,τι νομίζει και να αναλάβει την ευθύνη ακέραια και όχι να μας ζητάνε βοήθεια όποτε τα δουν σκούρα. Μας έχουν για τα μπάζα και όποτε θέλουν να ζητήσουν κάτι ξεστομίζουν τα δύο "Μ" που τον υπόλοιπο καιρό ξεχνάνε: Μαρτυρική Μεγαλόνησος. Χμ... οι Έλληνες, οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι έχουν περάσει πολύ χειρότερα. Ασφαλώς και οι Κύπριοι έχουν περάσει πολλές άσχημες στιγμές αλλά αυτή την καραμέλα της "μαρτυρικής μεγαλονήσου" μας την έχουν δώσει και τη μασάμε από τα γεννοφάσκια μας. Γιατί θα έπρεπε να τους συμπονέσουμε περισσότερο από οποιονδήποτε λαό πέρασε/περνάει κακές στιγμές στην ιστορία του; Στέλνουμε τα φαντάρια μας εκεί πέρα και τα βρίσκουν μανίκια και από τους ανώτερους αλλά και από τους Κύπριους που τους στραβοκοιτάνε. Και μην πει κανείς ότι πάνε εθελοντές. Στα πλαίσια του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος πρέπει να υπάρχει μια καθορισμένη δύναμη στρατιωτικού προσωπικού εκεί κάτω και αν δεν παρουσιάζονταν εθελοντές, κάποιοι θα υποχρεώνονταν να πάνε έτσι κι αλλιώς. Τους παρέχουμε θέσεις στα ελληνικά πανεπιστήμια και στις εστίες και ένα σωρό άλλες διευκολύνσεις. Τους έχουμε δώσει θέσεις στο ελληνικό σταρ σύστεμ και στα ριάλιτι. Και μας ζητάνε και να δώσουμε και κώλο. Ε, όχι! Αυτοί τι έχουν κάνει για μας; Δε ζητάμε πολλά, μόνο ένα-δύο απλά πραγματάκια. Η κυπριακή κυβέρνηση εκ στόματος του Τάσσου με δύο σίγμα θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τη Βίσση, τον Θεοφάνους, τον Χατζηγιάννη, την Ευριδίκη και την Πιερίδη που έστειλαν εδώ πέρα για να γαμάνε τα δικά μας τα αυτιά από το πρωί μέχρι το βράδυ! Μια χαρά την περνάνε μου φαίνεται και μας το παίζουν και μαρτυρικοί. Τιμή στην Κύπρια αγωνίστρια Φραντζέσκα Μελά με τα δύο εμπρόσθια όπλα της επανάστασης! Μην πει κανείς ότι ατιμάζω τη μνήμη των νεκρών Κυπρίων του '57 και του '74, γιατί αυτό το κάνουν οι ίδιοι οι συμπατριώτες τους καπηλεύοντας τη μνήμη τους. Το σκέφτηκα πολύ πριν ανεβάσω αυτή την εγγραφή. Όποιος προσβλήθηκε ας γράψει σχόλιο κι ας πει πως είμαι ψεύτης. Τα λόγια μου δεν τα μασάω.

Γαμώ την τηλεόραση

Θέλοντας να ξεχωρίσω μια συγκεκριμένη εγγραφή από το συρφετό που αναδημοσίευσα από τον παλιό server, την αντιγράφω μόνη της. -------------------- Είδα ένα όνειρο χτες. Ήμουν λέει στην Αγγλία και έβλεπα τις ειδήσεις του BBC, αφηρημένος όμως, απλώς για να έχω την τηλεόραση να παίζει. Σε κάποια φάση, το αυτί μου έπιασε κάτι. Άκουσα την παρουσιάστρια να λέει: Να περάσουμε στη διεθνή επικαιρότητα, κυρίες και κύριοι. Στην Ελλάδα, ένας άνδρας 26 χρονών, άνεργος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει. Ο λόγος; Του είχε "μαυρίσει" η ψυχή βλέποντας τα δελτία των οχτώ των ιδιωτικών καναλιών. Το ευτύχημα είναι ότι ο νεαρός άνδρας δεν έπαθε το παραμικρό από την πτώση. ΠΛΑΝΟ ΑΛΛΑΖΕΙ: ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟ ΜΕ ΠΑΛΤΟ PORTOBELLO'S ΝΑ ΜΙΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ. Νεαρός: Ούτε ν' αυτοκτονήσει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του! Έπεσα από τόσα πατώματα και ούτε καν γρατσουνίστηκα! Δεν αντέχω άλλο! Γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους πια; Μάνα, τι σου 'κανα και κάθε φορά που πηγαίνω στο σαλόνι ή στην κουζίνα πρέπει ν' ακούω τον Ευαγγελάτο ή τον Χατζηνικολάου από την τηλεόραση; Ρεπόρτερ (αφηγείται): Κι όμως. Ο νεαρός που βλέπετε επιχείρησε να αφαιρέσει τη ζωή του πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμά του. Δεν έπαθε το παραμικρό. Τα πλάνα τα πήραμε μετά την πτώση. Και μάλιστα, είναι η δέκατη έκτη φορά που επιχειρεί αυτή την ενέργεια. Νεαρός: Και τις δεκάξι φορές σηκώθηκα από την πτώση σα να μην τρέχει τίποτα. Τα κανάλια φταίνε. Δε σε αφήνουν να πεθάνεις για να συνεχίσεις να βλέπεις τα δελτία τους. Ρεπόρτερ (προς νεαρό): Μα θέλοντας να στερήσεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα στη ζωή, δίνεις αξία σ' αυτούς που χλευάζεις. Έχω δίκιο; Γιατί απλώς δεν κλείνεις την τηλεόρασή σου; Νεαρός: Αυτό το επιχείρημα το έχω ξανακούσει. Η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει καλό πρόγραμμα δέκα ώρες τη βδομάδα όλο κι όλο, εκτός αν τα σκάσεις για να βάλεις Νόβα. Ειδάλλως, αν την είχαμε και κλειστή για τις ώρες που έχει σκάρτο πρόγραμμα, τότε η χρησιμότητά της δε θα είχε διαφορά από το έπιπλο πάνω στο οποίο στηρίζεται. Εδώ στην Ελλάδα μπορεί να έχουμε περισσότερα κανάλια από σας στην Αγγλία, για τα οποία δεν πληρώνουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το πρόγραμμά τους αξίζει κιόλας. Κι όμως θέλουμε και τα βλέπουμε. Η τηλεόραση είναι το εύκολο μέσο, η συσκευή που αφήνεις ανοιχτή, αν όχι για να βλέπεις, τότε μόνο και μόνο για να ακούς τους ήχους της για συντροφιά. Είμαστε ένα τηλεορασόπληκτο έθνος. Αν έμενα μόνος μου, δε θα είχα τηλεόραση. Αλλά τώρα, κατά τις οχτώ το βράδυ, συνήθως η μάνα μου ή ο πατέρας μου κάθεται στο σαλόνι και βλέπει τους νταβατζήδες της ενημέρωσής μας. Ε, κοινόχρηστος χώρος είναι, ενίοτε περνάω και γω από κει. Τι να κάνω, να κλειστώ στο δωμάτιό μου μέχρι τις 9.30; Ή να πάω να πω στη μάνα μου "μάνα δε γουστάρω να βλέπεις τηλεόραση γιατι μου δίνει στα νεύρα"; Θα μου πεί, και με το δίκιο της, "τι λες ρε μάγκα"; Καταλαβαίνεις; Δε γίνεται. Θα δω και γω, όχι βέβαια όλο το δελτίο, αλλά μια αρκετά γερή δόση. Και το θέμα ξέρεις ποιό είναι. Ο Ευαγγελάτος ξεκινάει στις επτά, οι άλλοι στις οχτώ, και οι γονείς μου ξεκινούν με Ευαγγελάτο και τελειώνουν με Στάη. Δυόμισι ώρες ειδήσεις. Πού να δεις στις εκλογές. Σας ζηλεύω εσάς τους Βρετανούς. Λέτε την είδηση και τελείωσε. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι έχετε προεκλογική περίοδο. Εδώ οι ειδήσεις είναι μάστιγα. Μπαίνουν απρόσκλητοι στο σπίτι σου. Νομίζουν ότι επειδή τους στηρίζουν πέντε-έξι ισχυροί επιχειρηματίες μπορούν να σε γαμ... εεε... να σου επιβάλλουν τη γραμμή τους και να βάλουν τον εαυτό τους πάνω από σένα σε αξία και σπουδαιότητα. Ρεπόρτερ: Καλά όλα αυτά. Αλλά γιατί λες ότι δεν αξίζουν τα βραδινά δελτία ειδήσεων; Τι υλικό προβάλλουν και δε σε βρίσκει σύμφωνο; Νεαρός: Κοίταξε να δεις. Όταν τα ιδιωτικά κανάλια πρωτοξεκίνησαν, τα δελτία ήταν μισή ώρα. Με την πάροδο των χρόνων έγινε μία ώρα και πρόσφατα έγιναν μιάμιση ώρα. Στο BBC γνωρίζω ότι τα δελτία σας δεν κρατούν πάνω από μισή ώρα. Τι, λοιπόν, εμπεριέχουν περισσότερο τα "δικά μας" δελτία; Θα σου πω τι γίενται. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλαδα είναι πέντε. Αυτά τα πέντε κανάλια ανήκουν σε πλούσιους ιδιώτες, και οι μέτοχοί τους είναι επίσης τέτοιοι. Αυτοί, οπώς είναι φυσικό, επιχειρηματίες είναι, σκοπός τους είναι το κέρδος. Αλλά ο Έλληνας επιχειρηματίας, βλέπεις, δε θέλει απλώς κέρδος, θέλει άμεσο κέρδος, το πέντε και στο χέρι που λέμε. Μάλλον, για να το πω πιο καλά, θέλει αμεσο υπερ-κέρδος. Τι κάνει λοιπόν; Ό,τι μπορεί για να το βγάλει. Κάνει την τηλεόραση προσιτή σε όλους αφαιρώντας της την προσωπικότητα. Ένα προϊόν, όπως και ένας άνθρωπος, χωρίς προσωπικότητα, δεν έχει ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Οσο πιο άχρωμο είναι μια τηλεοπτική εκπομπή ή ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερες δυνατότητες έχει να αποκτήσει μαζική αποδοχή. Αυτά που λέει ένας πολιτικός ή ένας καλλιτέχνης, για να λειτουργήσουν επικοινωνιακά πρέπει να εστιάζονται στο τίποτα.Το τίποτα δεν ενοχλεί κανέναν. Θα δεί λοιπόν τηλεόραση περισσότερος κόσμος. Άλλωστε ας μην ξεχνούμε ότι ο έντυπος τύπος είναι προνόμιο των αστικών κέντρων. Δεν υπάρχει στα χωριά. Μόνο η τηλεόραση είναι παντού. Όσο πιο κενό, λοιπόν, είναι το τηλεοπτικό πρόγραμμα, τόσο πιο πολλοί άνθρωποι το βλέπουν και τοσο περισσότερο ζητούν απ' αυτό. Αυτοί που αποφασίζουν τι θα δούμε έχουν διπλό κέρδος απ' αυτή την ιστορία. Πρώτον, επαναλαμβάνοντας τα ίδια διαφημιστικά, κάνουν τον τηλεθεατή-πρόβατο να συρρέει στα μαγαζιά για να κάνει πιο πλούσιους τους χορηγούς τους και τους ίδιους και δημιουργούνται ακόμη περισσότερα πρόβατα. Δεύτερον, σε σωφρονίζουν βομβαρδίζοντάς σε με άχρηστες πληροφορίες οι οποίες εστιάζονται ούτε στην ουσία αλλά ούτε και στο συναίσθημα. Εστιάζονται σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Σε κάνουν παθητικό δέκτη, σιγουρεύοντας ότι δε θα κοιτάξεις τα αμύθητα πλούτη που έχουν συγκεντρώσει με τον ιδρώτα σου ταίζοντάς σε ό,τι τους περισσεύει, ενώ ταυτόχρονα δε θα έχεις το κουράγιο και τη διαύγεια να διεκδικήσεις θέση εξουσίας και ευθύνης, αφήνοντάς τους να βάλουν στα πόστα αυτά ανθρώπους της εμπιστοσύνης τους. Σίγουρα τα κάνετε και σεις αυτά. Αλλά εδώ δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα με αποτέλεσμα το ψέμα τους να γίνεται ακόμη πιο απροκάλυπτο. Αν ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι εκπρόσωπος και υπηρέτης του πολίτη, αυτοί μόνο δημοσιογράφοι δεν είναι. Ρεπόρτερ: Αχεμ... ας γυρίσουμε στο θέμα. Δηλαδή με λίγα λόγια τι θεωρείτε την ιδιωτική TV; Νεαρός: Δεν πιστεύω ότι είμαι υπερβολικός αν πω ότι είναι μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας. Μια μάστιγα την οποία στηρίζουμε όλοι. Οι ελληνικές ειδήσεις άπτονται σε υπαρκτά προβλήματα της χώρας μας και με την κατάλληλη προβολή που στοχεύει στο συναίσθημα και τη συνεχή επανάληψη σε κάνουν και αναφωνείς "Γαμώ την Ελλάδα σας γαμώ, να φύγω να μεταναστεύσω να γλυτώσω απ' όλα, και σας μαζί". Από που ν' αρχίσω, δεσποινίς... Η ακρίβεια που έχει γαμήσει το ελληνικό σπίτι, οι δρόμοι που αλέθουν κορμιά αμέριμνων οδηγών κι επιβατών, η γραφειοκρατία, το ΙΚΑ, οι ταρίφες, η ανεργία, βλέπεις, δέκα μήνες και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά. Τα ΑΤΜ που χακάρουν και μας αφήνουν ρέστους, το πράγμα που κατ' ευφημισμό το ονομάζουμε τηλεοπτική ενημέρωση... Βλέπεις την πραγματικότητα μέσα απ' το γυαλί. Βλέπεις ότι γαμιέται όλη η κοινωνία. Γαμιέται το σύμπαν. Σε τι κόσμο ζούμε, διάολε; Δε λέω πως είστε πολύ καλύτερα εσείς οι Βρετανοί αλλά, ναι, διάολε, εσείς δεν είστε τόσο σκατολαός. Σας βρίζουμε γιατί κατά βάθος κρύβουμε έτσι τη ζήλεια μας. Θέλω να φύγω από αυτό τον καταραμένο γαμοσταυρισμένο τόπο! Θέλω να πεθάνω στην ξενιτιά! Δε μπορώ άλλο! Δε μπορώ!! Συγγνώμη. Δεν το ήθελα. Καταλάβατε τώρα τι είδους πολίτες θέλουν; Να βρίζουν τα πάντα! Να μη χαίρονται τη ζωή, να μη διασκεδάζουν. Μόνο να σιχτιρίζουν τα πάντα, ίσως και με το δίκιο τους, γιατί τα πάντα σ' αυτή τη χώρα είναι για τον πούτσο. Είναι τόσο μπουρδέλο η χώρα μου που το Αφγανιστάν, ακόμα και βομβαρδισμένο όπως είναι, μοιαζει υπερανεπτυγμένη Δυτική δημοκρατία μπροστά της. Έχω απογοητευτεί τόσο που είχα να βγω από το σπίτι μου δύο βδομάδες και τώρα βγήκα πέφτοντας. Ρεπόρτερ: Θα ήθελα να μου πεις τι σκέφτεσαι όταν ακούς τα ονόματα των διάφορων παρουσιαστών των ειδήσεων. Θα ξεκινάω εγώ και θα σου λέω ονόματα. Νεαρός: ΟΚ. Ρεπόρτερ: Νίκος Ευαγγελάτος. Νεαρός: Η μητέρα αυτού του ανθρώπου σίγουρα ήθελε να τον δει το χαρτογιακά που ήδη έγινε. Από τους πιο αισχρούς. Είναι αδίστακτος και νομίζει ότι ο τηλεθεατής είναι μάζα που του αξίζει μόνο να δέχεται ό,τι του σερβίρουν. Ρεπόρτερ: Νίκος Χατζηνικολάου Νεαρός: Την έχει δει και πολύ ισχυρός, τα-έχω-όλα-και-δε-με-αγγίζει-κανένας. Βασικά έχεις προσέξει ότι οι βραδυνοί άνκορς που κόπτονται για την ακρίβεια, πληρώνονται 30Κ το μήνα; Σα να σου λέει "μαλάκα τηλεθεατή, ό,τι και να γίνει, όσο και να πάει το λάχανο, εγώ δε θα πεινάσω, εδώ θα είμαι και όταν θα έχεις εξαθλιωθεί πια τελείως για να σου υπενθυμίζω ότι και πάλι δεν έχεις να φας." Κοίτα, ξέρω και μερικούς καλούς Νικόληδες, αλλιώς ίσως και να πίστευα ότι το 'χει το όνομα. Ρεπόρτερ: Έλλη Στάη Νεαρός: Κλασική γκόμενα καριερίστα-bitch. Την είχα που την είχα χαμηλά στην υπόληψή μου, αλλά όταν είχε καλέσει την Παπαρήγα προεκλογικά και της είπε ότι δεν πρέπει να δώσει επίδομα ανεργίας στους ανέργους επειδή "θα δημιουργούσε ένα έθνος τεμπέληδων που βρέξει-χιονίσει, θα παίρνει λεφτά", ε, εκεί σιγουρεύτηκα. Η κυρίαρχη τάξη την οποία η εν λόγω κυρία εκπροσωπεί, δε θέλει να θυσιάσει μέρος του υπερκέρδους της ώστε να ζουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να υπάρχει ισορροπία στο κοινωνικό σύστημα. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το επίδομα ανεργίας δε θα δίνεται παρά μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις (πχ, ο άνεργος πρέπει να παρουσιάσει προηγούμενα ένσημα και πάλι το επίδομα δε θα είναι παρά ένα πρόσκαιρο βοήθημα και όχι μόνιμο) τότε ή βλάκας είσαι ή φασίστας. Και η Στάη βλάκας σίγουρα δεν είναι. Ρεπόρτερ: Γιώργος Λιάγκας Νεαρός: Τί, τον βλέπει κανείς αυτόν; Α, να σου πω, τώρα δεν ξέρω, μάλλον θα μοντάρετε την κακή χρήση της γλώσσας που έκανα, έτσι; Ρεπόρτερ: Όπως κι όλα τα παραπάνω. Πίστεψες αλήθεια ότι θα αφήναμε τέτοια πράγματα να βγουν στον αέρα; Νομίζεις ότι εμείς δεν είμαστε μεροληπτικοί προς τους μετόχους μας; Εντελώς ξαφνικά είδα πέντε αστυνομικούς να πετάγονται από το πουθενά, να αρπάζουν τον αμέριμνο νεαρό και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Ένας πήρε έναν κάδο αχρήστων που βρισκόταν παραδίπλα και του τον κατέφερε στο κεφάλι. Παραδόξως ο νεαρός ούτε καν μάτωσε. Κάτι έπιασε το αυτί μου να μουρμουράνε οι αστυνομικοί ότι θα τον κλείσουν δεμένο σε μια αίθουσα με βίντεο και τηλεόραση όπου θα παίζουν μαγνητοσκοπημένες οι ειδήσεις όλων των ιδιωτικών καναλιών από τις τελευταίες δύο μέρες. Η νεαρή ρεπόρτερ γύρισε προς το μέρος της κάμερας και το πρόσωπό της είχε ένα χαμόγελο που έκανε το αίμα μου να παγώσει. Ρεπόρτερ: Η ελληνοβρετανική κρατική συνεργασία αποδείχτηκε επιτυχής. Ένας ακόμη αντιδραστικός εντοπίστηκε. Πιθανότατα αργότερα να οργανωνόταν και να αποτελούσε πρόβλημα. Δε θα ξεφύγει κανείς σας! Ή θα σωφρονιστείτε και θα γίνετε όπως σας θέλουμε εμείς ή θα έχετε θάνατο αργό!! Εκεί ήταν που χτύπησε το κινητό μου. Η εικόνα της ρεπόρτερ του BBC ξεθώριασε απότομα και εξαφανίστηκε. Τη θέση της πήρε η γνώριμη γωνιά του δωματίου μου. Τί ήταν κι αυτό. Καλά που ξύπνησα. Ρε το κάθαρμα, τι τον πείραξε η τηλεόραση που έχουμε; Γιατι δεν πέθαινε με την πρώτη πτώση να μας αφήσει στην ησυχία μας; Εντάξει, ίσως να είναι λίγο υπερβολικοί οι δημοσιογράφοι μας αλλά καλύτεροι είναι αυτοί οι κρυόκωλοι εκεί πάνω στην Αγγλία; Εδώ έχουμε πιο εκτενή ρεπορτάζ, μεγαλύτερη ποικιλία θεμάτων, ξέρουμε τι γίνεται δίπλα μας. Αυτοί οι άνθρωποι μάς φέρνουν τα προβλήματα του συνανθρώπου στις οθόνες μας για να τα αφουγκραστούμε. Ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει στη χώρα μας, για την παραμικρή λεπτομέρεια, και καλά που υπάρχουν κι αυτοί να μας λένε ό,τι δε μας λέει η κρατική τηλεόραση. Με τα πολλά σηκώθηκα, φόρεσα τις παντόφλες μου, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, άνοιξα την τηλεόραση κι έβαλα την εκπομπή του Αυτιά.

Σήμερα θα γράψω για ένα φίλο, ειδικευόμενο χειρούργο στις ΗΠΑ. Αυτό το διάστημα βρίσκεται σε άδεια και ήρθε για λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα. Μας είπε ότι η ζωή του εκεί είναι πανεπιστήμιο-νοσοκομείο-σπίτι και δεν προλαβαίνει να κάνει ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Φανταζόμενος την πίεση της ζωής ενός φοιτητή ιατρικής και μάλιστα φοιτητή γενικής χειρουργικής, ηρεμώ και δικαιολογώ το ότι είχε να μου στείλει e-mail 10 μήνες. Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν έχει χρόνο να διαβάσει και κάποια βιβλία που θέλω να του προτείνω. Βιβλία που θέλω να διαβάσει. Υπάρχει λόγος γι αυτό. Μας έδειξε ένα από τα τελευταία αποκτήματά του, μια ψηφιακή φωτογραφική Sony σαν κι αυτή που θέλω να πάρω. Του λέω ότι εδώ την έχουν 600 ευρώ και τον ρωτάω πόσο την πήρε. 450 δολλάρια, μου λέει. Μου πετάει με υφάκι ότι στις ΗΠΑ οι μισθοί είναι υψηλότεροι και τα είδη τεχνολογίας, η βενζίνη, το ρεύμα και το φαγητό είναι φτηνότερα σε σχέση με τους μισθούς. Τα νοίκια είναι ακριβότερα από της Ελλάδας, αλλά η αναλογία με το μισθό τα κάνει να φαίνονται φθηνότερα από τα ελληνικά. Εκείνη την ώρα πήγα να του πω ότι ουσιαστικά μιλάει για τον εαυτό του και το μισθό που παίρνει ως ειδικευόμενος (και αργότερα αυτόν που θα παίρνει ως επαγγελματίας) καθώς και για τους κομπιουτεράδες. Δε μιλάει για τον ταμία του Taco Bell αλλά ούτε και για τον πιλότο επιβατικών αεροπορικών εταιριών. Δεν το έκανα όμως γιατί ένιωσα όπως όταν μιλάς σ' ένα μεθυσμένο και ξέρεις πως ό,τι και να του λες, δεν πρόκειται να περπατήσει ίσια παρά μόνο όταν ξεμεθύσει. "Όλα δουλεύουν, οι νόμοι ισχύουν, είναι μια σπουδαία χώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες", λέει το παλικάρι και με στέλνει. Οι νόμοι, το εφεύρημα που προστατεύει τους πλούσιους από τους φτωχούς, ισχύουν. Για ποιούς όμως, δε μας είπε. Το δε "όλα δουλεύουν" αναφερόταν στη στοιχειώδη οργάνωση που έχουν για να δουλεύει το κράτος τους και που εδώ δεν υπάρχει και δε θέλουμε και να υπάρχει. Τον πήγαμε σ' ένα σουβλατζίδικο που ήθελε πολύ να πάει και με το δίκιο του, γιατί έχει γαμώ τα φαγιά εδώ που τα λέμε. Είχε να πάει να φάει μαζί μας εκεί από την τελευταία φορά που ήρθε. Πώς το έφερε η κουβέντα, αρχίσαμε να μιλάμε για το κόλλημα του Έλληνα με τη θρησκεία και την επιρροή της εκκλησίας στην κοινωνία και την πολιτεία. Αυτό ήταν. Ο φίλος μας πήρε την αφορμή που ήθελε. "Αυτή η γαμημένη η Ελλάδα δε θα φτιάξει ποτέ. Μου προξενεί αηδία η κωλόχωρα. Καλά είμαι εκεί που είμαι και δε γουστάρω να ξαναγυρίσω μόνιμα ποτέ. Ρε μαλάκες, δε βλέπετε πού σκατά ζείτε; Εδώ πέρα σας γαμάνε και τους λέτε κι ευχαριστώ. Στην Αμερική δεν κάνουν τέτοια, είναι σοβαροί άνθρωποι. Πρέπει να δείτε τι ωραία που είναι εκεί πέρα." Εκεί είναι που του λες "Γιατί, εσύ είσαι καλύτερα;" αλλά όταν ξέρω ότι έχω δίκιο και ο άλλος δεν καταλαβαίνει το προφανές, αν συνεχίσω θα τσαντιστώ και τότε θα διαλύσω μια φιλία 17 χρόνων. Δε διαφωνώ ως προς το ότι η Ελλάδα ειναι γαμημένη. Φαίνεται όμως ότι στην Αμερική του φίλου μας ούτε αδικίες υπάρχουν, ούτε η θρησκεία π.χ. επικαλείται από τον πρόεδρό τους για να βομβαρδίσουν πουθενά. Και προφανώς οι αμερικανικές επιχειρήσεις και οι εκάστοτε κυβερνήσεις δε γαμάνε τους πολίτες τους. Εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη είναι ότι ο γιατρός μας ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου οι ΗΠΑ είναι χώρα Δικαίου και ίσων ευκαιριών και ευημερίας και όταν έρχεται στην Ελλάδα μεταπηδά στο ίδιο σύμπαν με το δικό μας. Η δεύτερη, και μάλλον ισχύουσα, είναι ότι ξέρει τι συμβαίνει αλλά δεν τον ενδιαφέρει. Να μην ξέρει τι συμβαίνει, αποκλείεται. Σε μια επιστήμη με τέτοιες απαιτήσεις, για να μπορέσεις να εξείχτείς πρέπει να έχεις επίγνωση του περιβάλλοντός του. Ο φίλος μου έχει δεχτεί εκατοντάδες μαύρους και λατινοαμερικάνους ξαπλωμένους σε φορείο, με μία ή δύο τρύπες από σφαίρες στο στήθος. Έχουν πεθάνει άνθρωποι σφίγγοντάς του το χέρι. Δε μπορεί να μη γνωρίζει την πραγματικότητα, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες της χώρας αυτής, τη χαοτική ανισοκατανομή εισοδήματος. Δε μπορεί να μη γνωρίζει ότι η μεσαία τάξη εκεί χάνεται, αλλά για την Ευρώπη λέει το ίδιο με ευκολία. Απλώς ο ίδιος θα συνάψει σχέσεις σε ένα κύκλο με ευκατάστατους κυρίους και κυρίες και θα γυρίζει στα ίδια στέκια μαζί τους. Θα βγάζει του κόσμου τα λεφτά κι από κει και πέρα ας δουλεύει το σύστημα όπως δουλεύει, οι άλλοι να πα' να πνιγούν. Βέβαια, καλώς να παίρνει όσα λεφτά θέλει, δουλεύει σκληρά και γνωρίζει αρκετά καλά την επιστήμη του. Η δουλειά που θα κάνει έχει μεγαλύτερη ευθύνη απ΄ όση ίσως φαντάζομαι. Τα λεφτά τα αξίζει. Αλλά υπάρχουν εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν πληρώνονται όσο αξίζουν και μάλιστα κάποιοι κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Ασφαλώς το ίδιο ισχύει στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παντού. Αλλά όχι να μας ωραιοποιείς τα πράγματα τώρα. Δε μιλάς σε κανένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που τσιμπάει. Μιλάς σε ενήλικες που διαβάζουν και ακούν πολλές ανεξάρτητες μεταξύ τους πηγές. Λυπάμαι και συνάμα βγαίνω από τα ρούχα μου για τρεις λόγους: Είναι φίλος μου. Είναι ξένος στις ΗΠΑ και έχει δεξιά/συντηρητική νοοτροπία τη στιγμή που μια τεράστια μερίδα Αμερικανών πολιτών έχει εναντιωθεί στα πεπραγμένα της κυβέρνησης και των εταιρικών κολοσσών. Είναι ένας άνθρωπος με δεξιά/συντηρητική νοοτροπία, ο οποίος αργότερα θα έχει κύρος και χρήμα. Το είδος των ανθρώπων που στις ΗΠΑ αποφασίζει για τους υπόλοιπους.

Θέλοντας να διατηρηθεί η απόδοση του blog σε υψηλά επίπεδα, άλλαξα server. Νομίζω πως τώρα μπορώ να κάνω περισσότερες μετατροπές και βελτιώσεις. Κάποια στιγμή θα αλλάξει και η εμφάνιση, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου θα ήθελα να σταθώ προς το παρόν σ' αυτό που μετράει περισσότερο, το περιεχόμενο. Παρακάτω βρίσκονται όλες οι εγγραφές από τον προηγούμενο server της Ορθούμενης Καταιγίδας. Τα σχόλια τώρα υποστηρίζουν και ελληνικούς χαρακτήρες. Ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω από την αρχή μιας και είναι παλιά δοκιμασμένη συνταγή, αλλά οι πειραματισμοί δεν έβλαψαν κανένα.

Δε χρειάζομαι το Πάσχα για να νιώσω χαρά ή για να πάω ταξίδι. Δε χρειάζομαι άλλη φτιαχτή χαρά. Δε χρειάζομαι τα Χριστούγεννα. Οι καιροί αλλάζουν. Ο δυτικός άνθρωπος έχει απαλλαχθεί απ' αυτούς τους κοινωνικούς ελέγχους. Θα γίνει και δώ με τον καιρό. Πού ακούστηκε να κλείνουν τα μαγαζιά σε μια ολόκληρη χώρα για μια θρησκευτική γιορτή; Κάτι σαν τον Αύγουστο που δε μπορείς να πάρεις ψωμί ή να βρεις γιατρό. Και όλα αυτά τα δεχόμαστε ως φυσικά. Πριν δύο χρόνια ήμουν η πουτάνα των καραβανάδων για το πασχαλινό τους τραπέζι στη λέσχη αξιωματικών τους. Έψηνα αρνιά και μετά είχα επιδοθεί στο αγαπημένο σπορ μου, αυτό της λάντζας. Το προηγούμενο πάσχα το πέρασα με την οικογένεια και εκεί που είχαμε παει ήταν καλά και δεν είχα επίγνωση ότι η Αθήνα είναι μια πόλη φάντασμα αυτές τις μέρες. Μια πόλη που υπολειτουργεί τις αργίες και που δε χωράει τους κατοίκους της τις υπόλοιπες μέρες. Και σα να μην έφτανε αυτό, η Μεγάλη Εβδομάδα γίνεται και πρώτο δελτίο στις ειδήσεις. Οι φορείς ενημέρωσης εγχώριων και διεθνών εξελίξεων εκφυλίζονται σε λαϊκίστικα μέσα επιβολής (όχι πως δεν ήταν πάντα). Υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσαν τα Μέσα ν' ασχοληθούν με μια θρησκευτική γιορτή. Να κάνουν μια ξεχωριστή εκπομπή για την επίσημη θρησκεία του κράτους. Να κάνουν μια μικρή αναφορά στη μέση ή στο τέλος του δελτίου ειδήσεων. Αλλά όχι. Παραγκωνίζουμε όλη την ειδησεογραφία για να δούμε τον Αγιατολλάχ Παρασκευαϊδη να ψέλνει ύμνους και τους γέρους και τις γριές κάτω να σταυροκοπιούνται. Δε γίνεται κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο να βλέπουμε τις τελετές πρώτο θέμα. Σε τι διαφέρουμε τότε από το Ιράν; Και δε γίνεται να ακούμε το θεϊκό "Οι Έλληνες παντού στην Ελλάδα γιόρτασαν..." γιατί προσβάλλει εκείνους τους πολλούς που δε γιόρτασαν. Από που και που είμαστε όλοι στο ίδιο σύνολο και μάλιστα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως η πίστη; Δεν καταδικάζω καμία πίστη. Η πίστη του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και μόνο. Γι' αυτό δε μπορεί να παρακωλύει τη λειτουργία του δημόσιου συνόλου. Ασφαλώς, οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν αλλά αυτές τις μέρες πηγαίνουν στην εκκλησία από συνήθεια. Ο Έλληνας δεν είναι θρήσκος, όπως ακόυμε συνέχεια, αλλά γι' αυτόν η θρησκεία είναι θέμα παράδοσης και ταυτότητας. Άραγε αυτό τους κάνει να αναλογιστούν πόσο υποκριτές είναι τον υπόλοιπο χρόνο;

Είδα ένα όνειρο χτες. Ήμουν λέει στην Αγγλία και έβλεπα τις ειδήσεις του BBC, αφηρημένος όμως, απλώς για να έχω την τηλεόραση να παίζει. Σε κάποια φάση, το αυτί μου έπιασε κάτι. Άκουσα την παρουσιάστρια να λέει: Να περάσουμε στη διεθνή επικαιρότητα, κυρίες και κύριοι. Στην Ελλάδα, ένας άνδρας 26 χρονών, άνεργος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει. Ο λόγος; Του είχε "μαυρίσει" η ψυχή βλέποντας τα δελτία των οχτώ των ιδιωτικών καναλιών. Το ευτύχημα είναι ότι ο νεαρός άνδρας δεν έπαθε το παραμικρό από την πτώση. ΠΛΑΝΟ ΑΛΛΑΖΕΙ: ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟ ΜΕ ΠΑΛΤΟ PORTOBELLO'S ΝΑ ΜΙΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ. Νεαρός: Ούτε ν' αυτοκτονήσει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του! Έπεσα από τόσα πατώματα και ούτε καν γρατσουνίστηκα! Δεν αντέχω άλλο! Γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους πια; Μάνα, τι σου 'κανα και κάθε φορά που πηγαίνω στο σαλόνι ή στην κουζίνα πρέπει ν' ακούω τον Ευαγγελάτο ή τον Χατζηνικολάου από την τηλεόραση; Ρεπόρτερ (αφηγείται): Κι όμως. Ο νεαρός που βλέπετε επιχείρησε να αφαιρέσει τη ζωή του πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμά του. Δεν έπαθε το παραμικρό. Τα πλάνα τα πήραμε μετά την πτώση. Και μάλιστα, είναι η δέκατη έκτη φορά που επιχειρεί αυτή την ενέργεια. Νεαρός: Και τις δεκάξι φορές σηκώθηκα από την πτώση σα να μην τρέχει τίποτα. Τα κανάλια φταίνε. Δε σε αφήνουν να πεθάνεις για να συνεχίσεις να βλέπεις τα δελτία τους. Ρεπόρτερ (προς νεαρό): Μα θέλοντας να στερήσεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα στη ζωή, δίνεις αξία σ' αυτούς που χλευάζεις. Έχω δίκιο; Γιατί απλώς δεν κλείνεις την τηλεόρασή σου; Νεαρός: Αυτό το επιχείρημα το έχω ξανακούσει. Η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει καλό πρόγραμμα δέκα ώρες τη βδομάδα όλο κι όλο, εκτός αν τα σκάσεις για να βάλεις Νόβα. Ειδάλλως, αν την είχαμε και κλειστή για τις ώρες που έχει σκάρτο πρόγραμμα, τότε η χρησιμότητά της δε θα είχε διαφορά από το έπιπλο πάνω στο οποίο στηρίζεται. Εδώ στην Ελλάδα μπορεί να έχουμε περισσότερα κανάλια από σας στην Αγγλία, για τα οποία δεν πληρώνουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το πρόγραμμά τους αξίζει κιόλας. Κι όμως θέλουμε και τα βλέπουμε. Η τηλεόραση είναι το εύκολο μέσο, η συσκευή που αφήνεις ανοιχτή, αν όχι για να βλέπεις, τότε μόνο και μόνο για να ακούς τους ήχους της για συντροφιά. Είμαστε ένα τηλεορασόπληκτο έθνος. Αν έμενα μόνος μου, δε θα είχα τηλεόραση. Αλλά τώρα, κατά τις οχτώ το βράδυ, συνήθως η μάνα μου ή ο πατέρας μου κάθεται στο σαλόνι και βλέπει τους νταβατζήδες της ενημέρωσής μας. Ε, κοινόχρηστος χώρος είναι, ενίοτε περνάω και γω από κει. Τι να κάνω, να κλειστώ στο δωμάτιό μου μέχρι τις 9.30; Ή να πάω να πω στη μάνα μου "μάνα δε γουστάρω να βλέπεις τηλεόραση γιατι μου δίνει στα νεύρα"; Θα μου πεί, και με το δίκιο της, "τι λες ρε μάγκα"; Καταλαβαίνεις; Δε γίνεται. Θα δω και γω, όχι βέβαια όλο το δελτίο, αλλά μια αρκετά γερή δόση. Και το θέμα ξέρεις ποιό είναι. Ο Ευαγγελάτος ξεκινάει στις επτά, οι άλλοι στις οχτώ, και οι γονείς μου ξεκινούν με Ευαγγελάτο και τελειώνουν με Στάη. Δυόμισι ώρες ειδήσεις. Πού να δεις στις εκλογές. Σας ζηλεύω εσάς τους Βρετανούς. Λέτε την είδηση και τελείωσε. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι έχετε προεκλογική περίοδο. Εδώ οι ειδήσεις είναι μάστιγα. Μπαίνουν απρόσκλητοι στο σπίτι σου. Νομίζουν ότι επειδή τους στηρίζουν πέντε-έξι ισχυροί επιχειρηματίες μπορούν να σε γαμ... εεε... να σου επιβάλλουν τη γραμμή τους και να βάλουν τον εαυτό τους πάνω από σένα σε αξία και σπουδαιότητα. Ρεπόρτερ: Καλά όλα αυτά. Αλλά γιατί λες ότι δεν αξίζουν τα βραδινά δελτία ειδήσεων; Τι υλικό προβάλλουν και δε σε βρίσκει σύμφωνο; Νεαρός: Κοίταξε να δεις. Όταν τα ιδιωτικά κανάλια πρωτοξεκίνησαν, τα δελτία ήταν μισή ώρα. Με την πάροδο των χρόνων έγινε μία ώρα και πρόσφατα έγιναν μιάμιση ώρα. Στο BBC γνωρίζω ότι τα δελτία σας δεν κρατούν πάνω από μισή ώρα. Τι, λοιπόν, εμπεριέχουν περισσότερο τα "δικά μας" δελτία; Θα σου πω τι γίενται. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλαδα είναι πέντε. Αυτά τα πέντε κανάλια ανήκουν σε πλούσιους ιδιώτες, και οι μέτοχοί τους είναι επίσης τέτοιοι. Αυτοί, οπώς είναι φυσικό, επιχειρηματίες είναι, σκοπός τους είναι το κέρδος. Αλλά ο Έλληνας επιχειρηματίας, βλέπεις, δε θέλει απλώς κέρδος, θέλει άμεσο κέρδος, το πέντε και στο χέρι που λέμε. Μάλλον, για να το πω πιο καλά, θέλει αμεσο υπερ-κέρδος. Τι κάνει λοιπόν; Ό,τι μπορεί για να το βγάλει. Κάνει την τηλεόραση προσιτή σε όλους αφαιρώντας της την προσωπικότητα. Ένα προϊόν, όπως και ένας άνθρωπος, χωρίς προσωπικότητα, δεν έχει ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Οσο πιο άχρωμο είναι μια τηλεοπτική εκπομπή ή ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερες δυνατότητες έχει να αποκτήσει μαζική αποδοχή. Αυτά που λέει ένας πολιτικός ή ένας καλλιτέχνης, για να λειτουργήσουν επικοινωνιακά πρέπει να εστιάζονται στο τίποτα.Το τίποτα δεν ενοχλεί κανέναν. Θα δεί λοιπόν τηλεόραση περισσότερος κόσμος. Άλλωστε ας μην ξεχνούμε ότι ο έντυπος τύπος είναι προνόμιο των αστικών κέντρων. Δεν υπάρχει στα χωριά. Μόνο η τηλεόραση είναι παντού. Όσο πιο κενό, λοιπόν, είναι το τηλεοπτικό πρόγραμμα, τόσο πιο πολλοί άνθρωποι το βλέπουν και τοσο περισσότερο ζητούν απ' αυτό. Αυτοί που αποφασίζουν τι θα δούμε έχουν διπλό κέρδος απ' αυτή την ιστορία. Πρώτον, επαναλαμβάνοντας τα ίδια διαφημιστικά, κάνουν τον τηλεθεατή-πρόβατο να συρρέει στα μαγαζιά για να κάνει πιο πλούσιους τους χορηγούς τους και τους ίδιους και δημιουργούνται ακόμη περισσότερα πρόβατα. Δεύτερον, σε σωφρονίζουν βομβαρδίζοντάς σε με άχρηστες πληροφορίες οι οποίες εστιάζονται ούτε στην ουσία αλλά ούτε και στο συναίσθημα. Εστιάζονται σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Σε κάνουν παθητικό δέκτη, σιγουρεύοντας ότι δε θα κοιτάξεις τα αμύθητα πλούτη που έχουν συγκεντρώσει με τον ιδρώτα σου ταίζοντάς σε ό,τι τους περισσεύει, ενώ ταυτόχρονα δε θα έχεις το κουράγιο και τη διαύγεια να διεκδικήσεις θέση εξουσίας και ευθύνης, αφήνοντάς τους να βάλουν στα πόστα αυτά ανθρώπους της εμπιστοσύνης τους. Σίγουρα τα κάνετε και σεις αυτά. Αλλά εδώ δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα με αποτέλεσμα το ψέμα τους να γίνεται ακόμη πιο απροκάλυπτο. Αν ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι εκπρόσωπος και υπηρέτης του πολίτη, αυτοί μόνο δημοσιογράφοι δεν είναι. Ρεπόρτερ: Αχεμ... ας γυρίσουμε στο θέμα. Δηλαδή με λίγα λόγια τι θεωρείτε την ιδιωτική TV; Νεαρός: Δεν πιστεύω ότι είμαι υπερβολικός αν πω ότι είναι μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας. Μια μάστιγα την οποία στηρίζουμε όλοι. Οι ελληνικές ειδήσεις άπτονται σε υπαρκτά προβλήματα της χώρας μας και με την κατάλληλη προβολή που στοχεύει στο συναίσθημα και τη συνεχή επανάληψη σε κάνουν και αναφωνείς "Γαμώ την Ελλάδα σας γαμώ, να φύγω να μεταναστεύσω να γλυτώσω απ' όλα, και σας μαζί". Από που ν' αρχίσω, δεσποινίς... Η ακρίβεια που έχει γαμήσει το ελληνικό σπίτι, οι δρόμοι που αλέθουν κορμιά αμέριμνων οδηγών κι επιβατών, η γραφειοκρατία, το ΙΚΑ, οι ταρίφες, η ανεργία, βλέπεις, δέκα μήνες και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά. Τα ΑΤΜ που χακάρουν και μας αφήνουν ρέστους, το πράγμα που κατ' ευφημισμό το ονομάζουμε τηλεοπτική ενημέρωση... Βλέπεις την πραγματικότητα μέσα απ' το γυαλί. Βλέπεις ότι γαμιέται όλη η κοινωνία. Γαμιέται το σύμπαν. Σε τι κόσμο ζούμε, διάολε; Δε λέω πως είστε πολύ καλύτερα εσείς οι Βρετανοί αλλά, ναι, διάολε, εσείς δεν είστε τόσο σκατολαός. Σας βρίζουμε γιατί κατά βάθος κρύβουμε έτσι τη ζήλεια μας. Θέλω να φύγω από αυτό τον καταραμένο γαμοσταυρισμένο τόπο! Θέλω να πεθάνω στην ξενιτιά! Δε μπορώ άλλο! Δε μπορώ!! Συγγνώμη. Δεν το ήθελα. Καταλάβατε τώρα τι είδους πολίτες θέλουν; Να βρίζουν τα πάντα! Να μη χαίρονται τη ζωή, να μη διασκεδάζουν. Μόνο να σιχτιρίζουν τα πάντα, ίσως και με το δίκιο τους, γιατί τα πάντα σ' αυτή τη χώρα είναι για τον πούτσο. Είναι τόσο μπουρδέλο η χώρα μου που το Αφγανιστάν, ακόμα και βομβαρδισμένο όπως είναι, μοιαζει υπερανεπτυγμένη Δυτική δημοκρατία μπροστά της. Έχω απογοητευτεί τόσο που είχα να βγω από το σπίτι μου δύο βδομάδες και τώρα βγήκα πέφτοντας. Ρεπόρτερ: Θα ήθελα να μου πεις τι σκέφτεσαι όταν ακούς τα ονόματα των διάφορων παρουσιαστών των ειδήσεων. Θα ξεκινάω εγώ και θα σου λέω ονόματα. Νεαρός: ΟΚ. Ρεπόρτερ: Νίκος Ευαγγελάτος. Νεαρός: Η μητέρα αυτού του ανθρώπου σίγουρα ήθελε να τον δει το χαρτογιακά που ήδη έγινε. Από τους πιο αισχρούς. Είναι αδίστακτος και νομίζει ότι ο τηλεθεατής είναι μάζα που του αξίζει μόνο να δέχεται ό,τι του σερβίρουν. Ρεπόρτερ: Νίκος Χατζηνικολάου Νεαρός: Την έχει δει και πολύ ισχυρός, τα-έχω-όλα-και-δε-με-αγγίζει-κανένας. Βασικά έχεις προσέξει ότι οι βραδυνοί άνκορς που κόπτονται για την ακρίβεια, πληρώνονται 30Κ το μήνα; Σα να σου λέει "μαλάκα τηλεθεατή, ό,τι και να γίνει, όσο και να πάει το λάχανο, εγώ δε θα πεινάσω, εδώ θα είμαι και όταν θα έχεις εξαθλιωθεί πια τελείως για να σου υπενθυμίζω ότι και πάλι δεν έχεις να φας." Κοίτα, ξέρω και μερικούς καλούς Νικόληδες, αλλιώς ίσως και να πίστευα ότι το 'χει το όνομα. Ρεπόρτερ: Έλλη Στάη Νεαρός: Κλασική γκόμενα καριερίστα-bitch. Την είχα που την είχα χαμηλά στην υπόληψή μου, αλλά όταν είχε καλέσει την Παπαρήγα προεκλογικά και της είπε ότι δεν πρέπει να δώσει επίδομα ανεργίας στους ανέργους επειδή "θα δημιουργούσε ένα έθνος τεμπέληδων που βρέξει-χιονίσει, θα παίρνει λεφτά", ε, εκεί σιγουρεύτηκα. Η κυρίαρχη τάξη την οποία η εν λόγω κυρία εκπροσωπεί, δε θέλει να θυσιάσει μέρος του υπερκέρδους της ώστε να ζουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να υπάρχει ισορροπία στο κοινωνικό σύστημα. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το επίδομα ανεργίας δε θα δίνεται παρά μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις (πχ, ο άνεργος πρέπει να παρουσιάσει προηγούμενα ένσημα και πάλι το επίδομα δε θα είναι παρά ένα πρόσκαιρο βοήθημα και όχι μόνιμο) τότε ή βλάκας είσαι ή φασίστας. Και η Στάη βλάκας σίγουρα δεν είναι. Ρεπόρτερ: Γιώργος Λιάγκας Νεαρός: Τί, τον βλέπει κανείς αυτόν; Α, να σου πω, τώρα δεν ξέρω, μάλλον θα μοντάρετε την κακή χρήση της γλώσσας που έκανα, έτσι; Ρεπόρτερ: Όπως κι όλα τα παραπάνω. Πίστεψες αλήθεια ότι θα αφήναμε τέτοια πράγματα να βγουν στον αέρα; Νομίζεις ότι εμείς δεν είμαστε μεροληπτικοί προς τους μετόχους μας; Εντελώς ξαφνικά είδα πέντε αστυνομικούς να πετάγονται από το πουθενά, να αρπάζουν τον αμέριμνο νεαρό και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Ένας πήρε έναν κάδο αχρήστων που βρισκόταν παραδίπλα και του τον κατέφερε στο κεφάλι. Παραδόξως ο νεαρός ούτε καν μάτωσε. Κάτι έπιασε το αυτί μου να μουρμουράνε οι αστυνομικοί ότι θα τον κλείσουν δεμένο σε μια αίθουσα με βίντεο και τηλεόραση όπου θα παίζουν μαγνητοσκοπημένες οι ειδήσεις όλων των ιδιωτικών καναλιών από τις τελευταίες δύο μέρες. Η νεαρή ρεπόρτερ γύρισε προς το μέρος της κάμερας και το πρόσωπό της είχε ένα χαμόγελο που έκανε το αίμα μου να παγώσει. Ρεπόρτερ: Η ελληνοβρετανική κρατική συνεργασία αποδείχτηκε επιτυχής. Ένας ακόμη αντιδραστικός εντοπίστηκε. Πιθανότατα αργότερα να οργανωνόταν και να αποτελούσε πρόβλημα. Δε θα ξεφύγει κανείς σας! Ή θα σωφρονιστείτε και θα γίνετε όπως σας θέλουμε εμείς ή θα έχετε θάνατο αργό!! Εκεί ήταν που χτύπησε το κινητό μου. Η εικόνα της ρεπόρτερ του BBC ξεθώριασε απότομα και εξαφανίστηκε. Τη θέση της πήρε η γνώριμη γωνιά του δωματίου μου. Τί ήταν κι αυτό. Καλά που ξύπνησα. Ρε το κάθαρμα, τι τον πείραξε η τηλεόραση που έχουμε; Γιατι δεν πέθαινε με την πρώτη πτώση να μας αφήσει στην ησυχία μας; Εντάξει, ίσως να είναι λίγο υπερβολικοί οι δημοσιογράφοι μας αλλά καλύτεροι είναι αυτοί οι κρυόκωλοι εκεί πάνω στην Αγγλία; Εδώ έχουμε πιο εκτενή ρεπορτάζ, μεγαλύτερη ποικιλία θεμάτων, ξέρουμε τι γίνεται δίπλα μας. Αυτοί οι άνθρωποι μάς φέρνουν τα προβλήματα του συνανθρώπου στις οθόνες μας για να τα αφουγκραστούμε. Ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει στη χώρα μας, για την παραμικρή λεπτομέρεια, και καλά που υπάρχουν κι αυτοί να μας λένε ό,τι δε μας λέει η κρατική τηλεόραση. Με τα πολλά σηκώθηκα, φόρεσα τις παντόφλες μου, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, άνοιξα την τηλεόραση κι έβαλα την εκπομπή του Αυτιά.

Πριν από μερικά χρόνια, όταν στην Αγγλία τα τσιγάρα έκαναν 3,5 λίρες (~1600 δρχ), όλοι αναφωνούσαμε: Τι ωραία είναι στην Ελλαδίτσα, όπου με ένα χιλιάρικο παίρνεις ΔΥΟ πακέτα τσιγάρα, ένα κρουασάν και έχεις και ρέστα! Τώρα, είναι ζήτημα αν με 3 ευρώ παίρνεις δύο πακέτα τσιγάρα (ελληνικής προέλευσης). Τα τελευταία δύο χρόνια οι τιμές έχουν πάρει τα πάνω τους με δυσανάλογο ρυθμό από το ρυθμό αύξησης των μισθών. Σήμερα στο σουπερ μάρκετ έδωσα 4,60 ευρώ για δύο γιαούρτια, δύο Milko κι ένα μισόκιλο ψωμί. Θα μου πείτε με τα δεδομένα της κάθε εποχής οι τιμές πάντοτε φαίνονταν ότι ανεβαίνουν δυσανάλογα. Σωστό κι αυτό. Μόνο που τώρα με το ευρώ δεν καταλαβαίνεις για πότε φεύγει το γαμημένο το χρήμα. Ίσως το βλέπω και γω έτσι τώρα, που τελικά κατάλαβα πόσο δύσκολα βγαίνει το ρημάδι και πόσο εύκολα φεύγει με την κατακόρυφη άνοδο των ειδών πρώτης ανάγκης. Τα 4,60 που έδωσα σήμερα το πρωί δε μου φάνηκαν 1600 δραχμές αλλά 4,60 χάλκινες και μπρούτζινες μαλακίες που μου βάραιναν μια δερμάτινη θήκη που ονομάζω πορτοφόλι, προκειμένου να οικειοποιηθώ τα είδη που είχα βάλει στο πλαστικό καλάθι. Είμαστε καταραμένη γενιά, από τις τελευταίες που δε θα ξεφύγουν από τη μετατροπή των ευρώ σε δραχμές. Τα παιδιά μας θα έχουν μια εγκυκλοπαιδική γνώση του πεντοχίλιαρου, όπως εμείς έχουμε για τη δεκάρα. Μα δεν υπάρχει αισχροκέρδεια; θα ρωτήσεις. Και βέβαια υπάρχει. Το θέμα είναι πού τελειώνει το κέρδος και πού αρχίζει το αίσχος. Οι τιμές στις λαϊκές δεν υπόκεινται σε κανένα μα κανέναν έλεγχο και από κει και έπειτα είναι ακόμα πιο δυσδιάκριτο αυτό το όριο. Τα στελέχη των υπουργείων οικονομικών και ανάπτυξης ενδιαφέρονται να κάνουν τους πλούσιους φίλους τους ακόμα πιο πλούσιους αδιαφορώντας για τον απροστάτευτο λαό. Δε μπορούν ή δε θέλουν να καταλάβουν ότι δε μπορούν να κρατούν ίσες αποστάσεις από τους μεγαλέμπορους και τους απλούς πολίτες ή να είναι πιο κοντά στους μεγαλέμπορους, όχι μόνο επειδή υποτίθεται ότι υπηρετούν το λαό, αλλά για μια σειρά από άλλους, πιο πραγματιστικούς λόγους για τους οποίους θα γράψω σε άλλο post. Το μόνο που θα πω εδώ είναι ότι πολιτεία και πλούσιοι ιδιώτες θα ωφεληθούν περισσότερο και θα βγάλουν ακόμα περισσότερα λεφτά, αφού αυτό θέλουν, αν προστατευτεί ο πολίτης. Αν, δηλαδή, ο πολίτης έχει τις βασικές του ανάγκες καλυμμένες, ζει αξιοπρεπώς και δεν ανησυχεί συνεχώς για το αν θα του κόψουν το ρεύμα και το νερό, θα είναι πιο χρήσιμος και για τον εαυτό του και τους δικούς του, για το σύνολο και τους ισχυρούς του χρήματος. Εντελώς ρεαλιστικά πράγματα. Μέχρι τότε, πρέπει να κάνουμε κάτι εμείς. Αν δεν ενδιαφερθούμε εμείς για τους εαυτούς μας, ποιός θα το κάνει; Νεοέλληνα, σου έχω νέα. Κανείς δε σέβεται αυτόν που σκύβει το κεφάλι. Δηλαδή τι περιμένεις, να σε λυπηθεί κανένας και να σου δώσει αυτά που σου ανήκουν; Μόνο από φόβο καταλαβαίνει ο άλλος, όπως σου δίνει και σένα φόβο για να σε κρατήσει υποτακτικό του. Μόνο "του Έλληνα ο τράχηλος..." και τέτοιες παπαριές τσαμπουνάς συνέχεια, αλλά στην πράξη μόνο να μυξοκλαίς σαν πουτανάκι ξέρεις. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αντιδράσουμε όπως μπορούμε. Μιλάς για το πρότυπο ζωής "για τους λίγους", που ισχύει στις περισσότερες Δυτικές χώρες. Μπράβο, κάνε κήρυγμα τώρα. Κι όταν τελειώσεις το κήρυγμα, δέξου να σου τον φορέσουν για 4 ευρώ τον καφέ. Βάλε την ΠΑΣΠ, την ΔΑΠ και δεν ξέρω και γω ποιους άλλους να γκαρίξουν για να καταργηθούν τα 2 ευρώ στο γεύμα στο πανεπιστήμιο, και μετά πλήρωσέ το στα Έβερεστ. Για τα πανεπιστήμια υπάρχει και ο μαλάκας ο φορολογούμενος. Ήταν μια ευρωπαϊκή χώρα όπου ο κόσμος δεν πήγε στα σουπερ μάρκετ για τρεις μέρες για να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση με την ακρίβεια. Καλό, αλλά αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να ξαναπάς για ψώνια. Εδώ θα μπορούσε να γίνει το εξής: Αποχή μια εβδομάδα, ναι, μία εβδομάδα από τις καφετέριες. Άν γίνει κάτι συντονισμένο, θα καταλάβουν οι αισχροκερδείς ότι απειλείται το υπερκέρδος τους και ότι υπάρχουν παντού όρια και κάποιες καταστάσεις που δεν είναι διατεθειμένος ο κόσμος να ανεχτεί. Αλλιώς, όσο και να διαμαρτυρόμαστε στους φίλους και τους γνωστούς, αν εξακολουθήσουμε να τα "σκάμε", ε, είναι σα να λέμε "και το βασίλειό μου για έναν καφέ, τσεκούρωσε όσο θέλεις"! Έτσι είναι ο Έλληνας επιχειρηματίας, προτιμά να πίνει το αίμα των υπαλλήλων του και των πελατών του κι όχι να κάνει επενδύσεις. Δεν πρέπει να τον αφήσουμε. Προσοχή όμως: Αν απλώς αφήσουμε τις καφετέριες και βγούμε να πάμε αλλού, πχ, bars, εστιατόρια, ψησταριές, αλυσίδες bars/εστιατορίων, απλώς μεταθέτουμε το πρόβλημα. Οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών αυτών θα δόυν την πελατεία τους ν' αυξάνεται απότομα και τι λες να γίνει μετά; Πρέπει να κάνουμε υπομονή, να επιδοθούμε σ' "εναλλακτικούς" τρόπους διασκέδασης και όχι στα πέντε πράγματα που βλέπουμε στα κανάλια και στα περιοδικά. Όλοι μπορούμε να προτείνουμε από μια ιδέα, μερικά πράγματα που έχω σκεφτεί εγώ, είναι: 1. Συγκέντρωση σε σπίτι με φίλους. Ενοικίαση DVD, video, κατανάλωση αμέτρητων ποσών πίτσας. 2. Αμαξάδα με το αίσθημα για να αγναντέψετε την παραλία. 3. Πόσο καιρό έχετε να παίξετε σκάκι; Αν δεν ξέρεις, αγόρασε ένα βιβλίο ή μπες σε ένα σχετικό site για να μάθεις τις κινήσεις! Να μερικά: http://www.chesscorner.com/tutorial/learn.htm http://www.learnthat.com/courses/fun/chess/ http://members.aol.com/manusfealy/ Από κει και πέρα παίξε μερικά παιχνίδια για να εξοικειωθείς με το αντικείμενο, μετά παίξε κανονικά. 4. Μιας και το έφερε η κουβέντα, υπάρχουν τόσα και τόσα βιβλία που περιμένουν να διαβαστούν από σένα! Αν δε σου έρχεται κάτι στο μυαλό, το Amazon έχει μια καλή μηχανή αναζήτησης. Απλώς βάζεις τα keywords του ενδιαφέροντός σου. 5. Πάρε τρεις μέρες άδεια, ή εκμεταλλεύσου το ρεπό σου και πήγαινε με την παρέα σου ή το άλλο σου μισό σ' ένα καταπράσινο μέρος όπου ο μόνος "θόρυβος" που θα υπάρχει είναι αυτός των πουλιών. Το αντίσκηνο είναι απαραίτητο. Εντάξει, δεν έχω αυταπάτες. Οι αισχροκερδείς ανήκουν σε όλους τους κλάδους, όπου πρέπει να πληρώσεις για να ξεφύγεις για λίγο απ' τα προβλήματά σου. Γι αυτό καλύτερα επικεντρωθούμε εκεί που πέφτει ο πολύς τζίρος κι όχι να γίνουμε υστερικοί. Αλλά τη δεδομένη στιγμή δε μπορούμε να το αφήσουμε έτσι. Προτιμάς μια βδομάδα χωρίς καφέ στην πλατεία ή να τους αφήσεις να σου τον φοράνε; Μην περιμένεις να "ανακάμψει η οικονομία" ή ότι "θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα", έτσι από το πουθενά. Πώς γίνεται να υπάρχουν λεφτά για το στρατό και τον τελευταίο "εθνικό μας στόχο" και να μην υπάρχουν για μας τους ίδιους; Άστο. Οι ακριβές τιμές ήρθαν για να μείνουν. Εκτός αν εμείς κάνουμε κάτι γι' αυτό. Όσοι το διαβάζετε αυτό, πείτε το σε φίλους και γνωστούς, και όπου φτάσει. Δεν είναι ανάγκη να το μάθουν ή να συμφωνήσουν όλοι. Αν ένα 20% της συνηθισμένης πελατείας εξακολουθήσει να πηγαίνει, δε χάλασε κι ο κόσμος. Φτάνει τα περισσότερα μαγαζιά να παραμείνουν άδεια. Ας το κάνουμε τώρα που είναι καιρός, όχι όταν φτάσει καλοκαίρι! Για τα σουπερ μάρκετ και τις λαϊκές μπορούμε να κάνουμε το ίδιο, κι ας είναι και για λιγότερες μέρες. Τίποτα δε θα γίνει μόνο του. Στο χέρι μας είναι ν' αφήσουμε το Νίκο Τσιαμτσίκα χωρίς δουλειά!

Εγώ είμαι πάλι. Θεωρώ άσκοπο να κάνω μια εκτενή περιγραφή του προφίλ της Ορθούμενης Καταιγίδας μετά από τον πρόλογο που αποτελεί το πρώτο post. Το προφίλ του blog θα φανεί μετά από λίγα posts μου φαίνεται. Σκέφτομαι ότι είναι αδικία να μη μπορώ νέος άνθρωπος να παω να νοικιάσω ένα σπίτι να την αράξω. Στην Αυστρία όλοι όσοι περνάνε την εφηβεία επιδοτούνται από το κράτος για να κάνουν μερικά θεμελιώδη πράγματα στη ζωή τους μέχρι να βρουν δουλειά. Εδώ μην τυχόν και αφήσεις το πατρικό σου σπίτι πριν παντρευτείς, θα πέσουν όλοι να σε φάνε. Καλά, άστο και φύγε. να δούμε όμως τι θα σου μείνει από το μισθό που θα ξοδεύεις όλον στο νοίκι. Ενώ όταν έρθει η ώρα της "κουλούρας", να πώς ξεσκίζονται μαμάδες και μπαμπάδες και από τα δύο σόγια για να πάρει το ζευγάρι σπίτι. Ε, να δώσουμε κίνητρα και στο θεσμό της οικογένειας, πώς θα γίνει δηλαδή. Εδώ, στο δικό μου σπίτι είμαστε τέσσερα άτομα σε δυάρι. Πολύ στρίμωγμα. Όταν θέλω να μείνω μόνος μου, ν' ακούσω λίγη μουσική και να διαβάσω ένα βιβλίο ή να γράψω κάτι προσωπικό στο blog μου, ο αδερφός μου θα αρχίσει να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιό του (μας). Το ίδιο ισχύει και γι' αυτόν. Δεν έχουμε ο καθένας "ιδιωτικό περιβάλλον, απαλλαγμένο από εξωτερικές ενοχλήσεις" (έχετε παρατηρήσει ότι δεν υπάρχει ακριβής ελληνικός όρος για το privacy; Μάλλον ο Έλληνας δεν προβλεπόταν παλιά να έχει privacy, και από κεκτημένη ταχύτητα το έχει κουβαλήσει και στις μέρες μας). Αυτό το πράγμα με αποσυντονίζει από την αρμονία μου καθώς κι από σοβαρές ασχολίες που σχετίζονται με το μέλλον μου. Παλιά δε μ' ενοχλούσε. Τώρα που έχω -και ο αδερφός μου- αναπτύξει την ανάγκη για προσωπικό χώρο, με πνίγει. Δε δουλεύω, και αν πιάσω δουλεια ο μισθός μου δεν προβλέπεται να είναι τέτοιος ώστε να με συντηρεί έτσι και νοικιάσω σπίτι. Κι όμως, μερικά πράγματα πρέπει να τα δεις μόνος για να καταλάβεις. Να βγεις στη γύρα. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, η μαμά, ο μπαμπάς και ο αδερφός βλέπουν το "Καφέ της Χαράς". Εγώ, κάνοντας ό,τι κάνω σ' αυτές τις περιπτώσεις, πήρα διπλή δόση από τα Prozac μου. Δεν ενθαρρύνω αυτές τις λύσεις, αλλά όποιος λέει ότι με τα φάρμακα και το ποτό δε λύνεις τα προβλήματά σου, μάλλον δεν έχει φτάσει στον πάτο για να δει πόσο όμορφα είναι εκεί κάτω αν δεν έχεις έστω κι αυτά (κι εύχομαι να μη φτάσει).

Γεια σας. Η Ορθούμενη Καταιγίδα επιστρέφει και ελπίζω μόνιμα. Ή μάλλον ελπίζω όχι μόνιμα μιας και δε σκοπεύω να γράφω ευχάριστα πράγματα, οπότε ελπίζω να μην κρατήσει για πολύ καιρό. Ο λόγος της απουσίας μου δεν ήταν άλλος από τα γνωστά bugs του Pathfinder. Στο μεσοδιάστημα απλώς έγραφα στο αγγλικό μου blog και δεν έψαχνα host γι' αυτό εδώ. Τα keywords που θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό το blog είναι οργή, αγανάκτηση, απορία, απελπισία, αηδία, δεν-την-παλεύω-άλλο-μία, αλλά και ελπίδα, σθένος, κουράγιο. Η αλήθεια είναι ότι έχω τόσες ιδέες για να περάσω σε γραμμένες σκέψεις, αλλά με το που φτάνω στο notepad κολλάω. Όμως μέχρι να ξεκολλήσω, δεν τραβάω τα μάτια μου από την οθόνη. Συγκεντρώνομαι μέχρι να πάρω μπροστά. Υπάρχει ένας αρθρογράφος ο οποίος έχει πιάσει το νόημα. Δε θα έλεγα ότι το blog αυτό θα έχει πολύ διαφορετικό στυλ γραφής από το δικό του. Νομίζω ότι κι αυτός τα έχει πάρει με τα πάντα και τα "χώνει" παντού. Το όνομά του είναι Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης και γράφει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Ο Γιώργος ο Μητσικώστας επίσης έχει πιάσει το νόημα. Αυτοί οι δύο άνθρωποι λένε πράγματα τα οποία λέω, δε μπορεί, σίγουρα δε διαβάζουν τη σκέψη μου; Βέβαια το ότι δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο μου δίνει την ευκαμψία να είμαι πιο... χμ... απροκάλυπτος στις εκφράσεις μου. Οι παναγίες θ' αρχίσουν την επόμενη φορά, όχι τώρα. Έχουμε καιρό και γι' αυτά. Καλά να περνάτε κι ελπίζω να την παλεύετε!