Πριν μερικούς μήνες, όταν ακόμα δεν είχα καλά καλά αφήσει τις βαλίτσες μου στο καινούριο μου δωμάτιο, ήμουν καλεσμένος για βραδυνό στο σπίτι ενός ζευγαριού γνωστών. Αυτή Ελληνίδα κι αυτός Άγγλος. Μετά το φαγητό καθίσαμε και βάλαμε λίγο τηλεόραση και πετύχαμε ειδήσεις. Πρώτη είδηση Μπλαίρ και το Ιράκ. Στην όψη του Τόνυ, λοιπόν, χωρίς να το σκεφτώ καθόλου μου βγήκε αυθόρμητα... "Ωχ πάλι θα μας πρήξουν τ' αρχίδια με τον γαμόσπιτο" "Είπε τίποτα κακό αυτός για τον πρωθυπουργό μας;" είπε ο Άγγλος αμέσως. Δε χρειαζόταν να ξέρει ελληνικα για να καταλαβει. "Απλώς ο Μπλαιρ έχει κακή φήμη στην Ελλάδα" ήρθε η απάντηση της Ελληνίδας. Και με το δίκιο του, πήγα να πω, αλλά άσε σε ξένο σπίτι ήμουν. Πολλά τα 'χει κάνει κι αυτός. Ώσπου χτες έπεσα σ' αυτό εδώ και θυμήθηκα τι έχει γίνει σ' αυτή τη χώρα κατά τη διάρκεια της επτάχρονης θητείας του. "Βοήθησε" στο Κόσοβο και στο Ιράκ, βεβαια. Δίδακτρα στα πανεπιστήμια (για προπτυχιακούς). Ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε δημόσια νοσοκομεία. Η μετατροπή της αστυνομίας από νομικό σώμα σε όργανο καταστολής. Και τώρα που έχουμε τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας", η προσωποκράτηση χωρίς απαγγελία κατηγορίας και δίκη. (Επίσης: Wall, T. (2004) Police State UK New Statesman 17 (834) pp. 12-13) Βέβαια, αν οι Συντηρητικοί ήταν τώρα κυβέρνηση κανείς δεν εγγυάται ότι δε θα συνέβαινε τίποτε απ' όλα αυτά. Άλλωστε όποιο κόμμα είναι στην εξουσία εξυπηρετεί διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Το ίδιο και το κόμμα του "πρωθυπουργού τους". Ίσως τον Άγγλο τον πείραξε ότι ένας ξένος, που τότε δεν είχε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο, έβγαλε γλώσσα για τον πρώτο πολίτη της χώρας του. Δεν ξέρω. Μπορεί να γινόταν το ίδιο αν το καλοκαίρι που είχε έρθει στην Ελλάδα έλεγε κάτι παρόμοιο για τον Κώστα τον Καραμανλή. Και το ΠΑΣΟΚ να ήταν ακόμα κυβέρνηση πάλι τον Αύγουστο του 2004 θα βλέπαμε εικόνα από το Running Man με ελικόπτερα και Zeppelin πάνω από τον ουρανό της Αθήνας. Κι όμως. Ο τρόπος ζωής μας δεν άλλαξε με στρατό κατοχής, ούτε με βομβιστικές επιθέσεις τρομοκρατών. Άλλαξε με την έλευση των MacDonalds, Pizza Hut, Starbucks, multiplex cinemas, Χολυγουντοπίπες, Applebees. Αυτά στις χώρες που περνάνε. Αν δεν περάσουν αυτά, μιλάνε τα πιστόλια. Αλλά και εκ των έσω, η διαμόρφωση του τρόπου ζωής γίνεται με άλλα μέσα. Μην υπερασπίζεσαι τους ηγέτες σου λοιπόν. Δε θέλουν το καλό σου. Έτσι για να ξέρεις.