Γύρισα. Αν και το γύρισα δεν ξέρω πια τι σημαίνει, γιατί ούτε θέλω, ούτε μπορώ να προσδιορίσω πού είναι το σπίτι μου. Σ' αυτό το ταξίδι ποτέ δεν πηγαίνω κάπου παρά μόνο γυρίζω σ' ένα σπίτι, σε κάποιους ανθρώπους, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Αυτή τη φορά γύρισα εκεί που έχω την πτυχιακή, τη δουλειά και την ADSL στο σπίτι. Χιόνια σ' όλη την Ευρώπη λέει. Στο Λονδινιστάν(*) έχει μηδέν βαθμούς. Στην Ελλάδα; Δεν πρόλαβα να παω και πουθενά. Μου φάνηκε παράξενο που άκουγα παντού γύρω μου ελληνικά ξανά. Πρόλαβα να δω κάποια πράγματα πάντως: Ο τρεντόφατσας. Αυτός γενικά στις τρεις τελευταίες μου επισκέψεις κυκλοφορεί με στεγνό μαλλάκι με κοκκορι προς τα πάνω και μπρός, κι από πίσω χαιτούλα. Επίσης φορά στενό σκουρόχρωμο σακκάκι, σκούρο τζιν ξεβαμμένο στο ύψος των μηρών, και αθλητικοειδές παπουτσάκι (όχι αθλητικό ακριβώς, δείχνει έτσι αλλά δεν κάνεις σπορ μ' αυτά τα παπούτσια). Τον τρεντόφατσα σ' αυτή την επίσκεψη τον πρωτοείδα στη διαφήμιση της βόνταφον που το γκομένι θέλει κινητό κι ο τρεντόφατσας της το αγοράζει. Επίσης είδα μερικούς σε μέσα μεταφοράς που έμοιαζαν πολύ σ' αυτόν της διαφήμισης. Η κλωνοποίηση σε άνθρωπο συμβαίνει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με ό,τι μας λένε επίσημα. Η ευγένεια. Μπορεί έτσι να μου φαίνεται γιατί δεν πρόλαβα να κάνω αλισβερίσι με πολλούς επαγγελματίες, αλλά με τον λίγο που αλληλεπίδρασα μου φάνηκε αλλιώς. Οι σερβιτόροι στις καφετέριες, οι περιπτεράδες, οι σουβλατζήδες, οι σερβιτόρες στα μπαρ... Μας έμεινε τελικά κι ένα καλό μετά τους Ολυμπιακούς; Θα δείξει. Τις περισσότερες φορές, βεβαια, μου φάνηκε πως είμαστε απλώς ένα έθνος που γεννηθήκαμε και μάθαμε να είμαστε από πάντα αγενείς σε ό,τι αλληλεπίδραση έχουμε και μέσα σε 1-2 χρόνια προσπαθούμε να μάθουμε να είμαστε ευγενικοί. Το Mall (με προφορά αλά Σωτήρη Καλυβάτση): Τόσα άκουγα, πετάχτηκα μια βόλτα. Πρώτη εντύπωση, που έμεινε και τελική: Το Mall είναι αμερικανιά ολκής. Ό,τι αμερικάνικο περιμένουν πως θα "πιάσει" και στην Ελλάδα, το φέρνουν και κει, απλώς και μόνο γιατί θα πιάσει. Δεν ήταν να κάτσουμε πολύ εκεί μέσα, εντάξει, πιο πολύ ρουχάδικα είχε. Βρήκαμε όμως κι ένα FNAC στο ισόγειο. Βρήκα τον καινούριο μου παράδεισο. Άσε με εκεί μέσα για δύο μέρες και δε θα πάρω χαμπάρι για πότε θα περάσουν. έχει από κινητά μέχρι PDAs, επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, αξεσουάρ για τα παραπάνω, σιντί και ντιβιντί, mp3 players, γενικά ό,τι βρίσκεις σ' όλα τ' αλλα ηλεκτρονικάδικα στην Ελλάδα, συγκεντρωμένα σ' ένα μαγαζί. Respect στο FNAC, λοιπόν, και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλο παράρτημα στην Ελλάδα, αυτό του Mall είναι το πρώτο μιας σειράς που θ' ανοίξει. Μετά πήγαμε στον πάνω πάνω όροφο και μετά από εξονυχιστική έρευνα βρήκαμε μέρος να κάτσουμε να πιούμε καφέ. Πολύς κόσμος. Οικογένειες, παρέες εικοσάχρονων, ό,τι θέλεις. Περιμέναμε 20 λεπτά για να μας πάρουν παραγγελία και 30 λεπτά για να μας τα φέρουν. Αυτά από το Mall. Θα μου πεις, η Όξφορντ Στριτ είναι ένα γιγαντιαίο υπαίθριο mall από μόνη της, τι ανάγκη έχεις να πας εκεί στις τρεις μέρες που κατέβηκες. Άσε που έχει και πολλούς Έλληνες, κατοίκους Αγγλίας αλλά και τουρίστες απ΄την Ελλάδα. Γενικά ο υπερκαταναλωτισμός καλά κρατεί στην Ελλάδα. Δεν έχουμε λεφτά θα σου πει ένας, με πέντε σακούλες από το Vardas θα σου σκάσει μετά από δυο ώρες. Ο μηχανόβιος πισω από το σκουπιδιάρικο. Καθώς γυρνούσαμε απ' τα Εξάρχεια το πρωί, πετύχαμε σκουπιδιάρικο στο δρόμο μας. Για 50 μέτρα μέχρι ν' ανοίξει ο δρόμος πηγαίναμε σημειωτόν. Ανάμεσά μας ήταν ένα μηχανάκι. Κάτι κόρναρε στο σκουπιδιάρικο, δεν κατάλαβα καλά, κάτι "ρε φίλε κάνε πιο εκεί να χωθώ να βγω μπροστά" κάτι τέτοια εν πάσει περιπτώσει, μετά λίγο λογομάχησε μ' έναν απ' τους σκουπιδιάρηδες και μετά ήταν όλο αγκαλιές, "φίλε μου κι αδερφέ μου". Μόνο σε μεσογειακό λαό θα το βρεις αυτό. Να λες σε κάποιον "το μουνί της μάνας σου" και μετά από λίγο να πίνετε νερό μαζί. Όσο για τους μηχανόβιους στην Ελλάδα μην τα ξαναλέμε. Τα στολίδια. Σε δρόμους, πολυκατοικίες, παντού. Σου βγάζουν το μάτι. Είπαμε μετά τις μπύρες να μην πάμε κατευθείαν σπίτι αλλά να κάνουμε μια μεγάλη διαδρομή. Eίδαμε λαμπιόνια και λαμπιονάκια. Αντί να γίνει κάτι σοβαρό για την Αθήνα... Ο μαλάκας με την κόρνα. Μια φορά πήγαμε να περάσουμε απέναντι ένα δρόμο περπατώντας αργά. Από μακριά ερχόταν ένα αυτοκίνητο και από 20 ολόκληρα μέτρα μακριά, πηγαίνοντας πολύ αργά (δηλαδή δεν ήταν σάμπως και θα έπεφτε και πάνω μας) μάς κόρναρε. Το "Ζενίθ". Το καινούριο περιοδικό του "μεγάλου" Έλληνα συνωμοσιολόγου Γιώργου Στάμκου των εκδόσεων "Άγνωστο". Παραδόξως, το "Ζενίθ" δεν υπόκειται στις υπόλοιπες φυλλάδες που βγάζει το λόμπυ Στάμκου-Ευαγγελόπουλου-Γιαννουλάκη-Kosanovic. Έχει αρκετά καλά άρθρα, όπως π.χ. αυτό των "άγνωστων" μπαρ της Θεσσαλονίκης, για τις εξεγέρσεις στα Ευρωπαϊκά γκέτο, τη συνέντευξη με το Μανώλη Ρασούλη... έχει ενδιαφέρον. Ρίξ' του μια ματιά. Σε αντίθεση με το "Αντί", το Ζενίθ είναι τυπωμένο σε χαρτί πιο παχύ από τουαλέτας, είναι έγχρωμο, και σε κοιμίζει λιγότερο. Ήθελα να καθίσω περισσότερο αλλά δεν προλαβαίνω φέτος. Επίσης, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να κάνω κτήμα μου τη δεύτερή μου πατρίδα πρέπει κρατήσω αραιωμένη τη συχνότητα και τη διάρκεια των επισκέψεών μου στην Ελλάδα στα τωρινά επίπεδα, όχι να την αυξήσω. Άλλωστε, όταν ή αν επιστρέψω για μόνιμα, αργά ή γρήγορα, θα έχω ζήσει για λίγο καιρό την εδώ ζωή κι όχι ταυτόχρονα την εδώ και την εκεί. Αλλιώς διχάζεσαι και σαλτάρεις. Λονδινιστάν: Το Λονδίνο, όπως αποκαλείται λόγω του μεγάλου μουσουλμανικού πληθυσμού που έχει. Η αρχική σημασία του όρου αναφέρεται στα εξτρεμιστικά μουσουλμανικά στοιχεία του Λονδίνου, αλλά σιγά σιγά αναπροσαρμόστηκε.

Τέτοιες μέρες που κάνω το καθιερωμένο ταξίδι στην Ελλάδα έχω διάφορες σκέψεις, όπως π.χ. τι μαλακιστήρι θα μου τύχει στη δίπλα θέση του αεροπλάνου και τι θα κάνω 3.5 ώρες μαζί του. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Οι μέρες που η Ελλάδα γεμίζει εκπατρισμένους ή συγγενείς πάνε να δουν τους εκπατρισμένους τους και γενικότερα υπάρχει μεγάλη αεροπορική κίνηση εδώ στο δυτικό κόσμο. Πάσχα και καλοκαίρι όχι τόσο. Μου έχουν τύχει διάφορα τυπάκια στη δίπλα θέση. Πάντοτε εκεί γύρω στα 20-22 (μάλλον εγώ έφυγα μεγάλος) και αγόρια πάντοτε. Με κοπέλα δεν έχω κάτσει ποτέ. Το θέμα είναι ότι δεν έχω και όρεξη για γνωριμίες ή για κουβέντες μέσα στ' αεροπλάνο. Την τελευταία φορά μου είχε κάτσει ένας Καλαματιανός και μου τα 'χε πρήξει με τον Κώδικα Ντα Βίντσι και τη μυστική ζωή του Χριστού και τι ωραίο βιβλίο είναι κτλ. Το διάβασα μετά από 4 μήνες και μπορώ να πω ότι το "Angels and Demons" μου άρεσε πολύ περισσότερο, αλλά τεσπα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι οι διάφοροι που μου τυχαίνουν στις διπλανές θέσεις. Την άλλη φορά ένας μου έλεγε ιστορίες από Αγγλία, για το πώς ένας Έλληνας φοιτητής πούστεψε όταν τον βίασε ένας μάύρος κι άλλες τέτοιες αρχιδιές ("Όχι δεν είναι αστικός μύθος, αλήθεια είναι, μου το είπαν 2 διαφορετικά άτομα"). Τεσπα, το θέμα είναι ότι η ώρα στο αεροπλάνο δεν περνά με τίποτα συν το ότι μπορεί να σου τύχουν και τέτοιοι. Ευτυχώς συνήθως ο άλλος επίσης δεν έχει όρεξη να μιλήσει και το ρίχνει στον ύπνο. Θα το έκανα και γω αλλά οι θέσεις είναι τέτοιες που δε βολεύουν γενικά. Στην Ελλάδα τώρα. Ο Μπρους έλεγε κάτι για γκομενοφύλακες (μάθαμε και μια καινούρια λέξη). Έχω ένα γνωστό "γκομενοφύλακα", γυρνάει συνέχεια με τις ίδιες δύο κοπέλες, και η φάση ήταν ότι του τις είχα γνωρίσει και τις δύο εγώ. Είναι μια σχέση απλής παρέας, απ' αυτές που είναι μια γυναικοπαρέα που θέλει να έχει και ένα μαλάκα μαζί τους και ενός τύπου που θέλει να έχει δύο γκόμενες για να τον κοιτάνε στα διπλανά τραπέζια. Αυτός την έχει ψιλοπέσει και στις δύο αλλά είναι και διχασμένος γιατί ξέρει ότι καμία απ' αυτές δεν κάνει για τα δόντια του. Συνεχίζει να γυρνά μαζί τους, όμως, επειδή α) δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει και β) περιμένει (ματαια) να του γνωρίσουν καμιά φίλη τους. Λες και είναι χαζές οι γυναίκες και δεν καταλαβαίνουν πότε είσαι πεινασμένος για να ρίξεις φούτσο, και στο κάτω κάτω οι φίλες τους τι είναι, εμπορεύματα; Άσε που δίνεις την εντύπωση ότι δε μπορείς να σταυρώσεις γκόμενα μόνος σου. Σε μια άσχετη φάση βρεθήκαμε μεγάλη παρέα σ' ενα ουζάδικο στο Μοναστηράκι και υπήρχε και τρίτη κοπέλα. Δεν έχασε ευκαιρία να της την πέσει βέβαια, ήταν τότε που βεβαιώθηκα ότι και τη μάνα σου να του γνωρίσεις θα της ριχνόταν. Να σου πω, γουστάρω τους players, αυτούς που ξέρουν τι κάνουν. Όχι όμως και τους λιγούρηδες, τους απελπισμένους. Η κοπέλα εκείνη ( η τρίτη στο τραπέζι ) την κατάλαβε την όλη φάση με τον μαλάκα και τον έχεσε κανονικότατα. Μετά βρεθήκαμε να τα 'χουμε μαζί για κάποιο διάστημα (με την κοπέλα, όχι με τον μαλάκα). Πού παω και τους βρίσκω, θα μου πεις. Απλό. Στην Ελλάδα δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να κάνω και πέντε γνωριμίες. Όμως, ο μεσόγειος άνθρωπος είναι αυτός που σε περίπτωση που είναι μαλάκας, δε θα το καταλάβεις για ένα μήνα και θα γουστάρεις να κάνεις παρέα μαζί του. Μετά θα το δεις. Αντίθετα άνθρωπος της βόρειας Ευρώπης δε σου ανοίγεται αμέσως και σ' αφήνει σιγά σιγά να δεις τι μέρος του λόγου είναι. Εν πάσει περιπτώσει, μετά έφυγα απ' την Ελλάδα κι εδώ σκέφτηκα μερικά πράγματα για διάφορους με τους οποίους έκανα παρέα στην Ελλάδα και συνειδητοποίησα ότι με έναν-δύο απ' αυτούς δεν άξιζε τον κόπο. Κι όταν καμια φορά μου έστελναν μηνύματα του τύπου "δε μας μιλάς πια;", είχα την απάντηση αβίαστα: "όχι, σας γράφω στα 'ρχίδια μου" (έτσι, με την απόστροφο).

JLT - The usual suspects

Μ' αρέσει το τελευταίο CD του Joe Lynn Turner, "The Usual Suspects". Θέλω να τ' ακούω συνέχεια. Μπορεί να παίζει τα ίδια που έπαιζε και πριν 25 χρόνια, αλλά μας αρέσει παρά ταύτα! Τελικά από μουσική μάλλον σ' αυτά είναι καλός μόνο. Τον είχα δει στο Ρόδον κοντά δυο χρόνια πριν, μαζί με τον Glenn Hughes. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν ο Hughes. O Turner στη συναυλία ήταν ανύπαρκτος, σαν έπιπλο που πλαισίωνε τον Hughes. Θυμάμαι πόσο εντύπωση μας έκανε αυτό και το συζητούσαμε μετά για μέρες. Στο οποίο Ρόδον βρισκόταν μπροστά μας στον εξώστη και ο Αλέξανδρος Ριχάρδος. Διαφήμιζε τη συναυλία στην εκπομπή του κάτι βδομάδες πριν.

Doro Pesch, 1986

Από το Home of Rock.

Βρήκα μερικά blogs Αμερικανών και Καναδών που ακολούθησαν τους αγαπημένους τους στην Ελλάδα και γράφουν τις εμπειρίες τους στα blogs τους. Σκέφτηκα πόσο δύσκολη θα ήταν η απόφαση αυτή, να αφήσουν το σπίτι τους και να πάνε στο άγνωστο για να βρίσκονται με τον άνθρωπο που αγαπούν. Όταν πρωτοέφυγα εγώ περίμενα ότι θα είναι κάτι προσωρινό, ότι θα καθόμουν στην Αγγλία 3-4 χρόνια ας πούμε και μετά θα γυρνούσα πίσω. Ούτε μεγάλους αποχαιρετισμούς είχα ούτε τίποτα. Συν το ότι κάθε 3-4 μήνες θα γυρνούσα για γιορτές και καλοκαίρι. Τελικά οι επισκέψεις στην Ελλάδα αραίωσαν και αποφάσισα να την ψάξω εδώ. Όχι ότι έκανα καμία ιδιαίτερη προσπάθεια δηλαδή. Είχα και τον στρατό στη μέση, καμιά φορά σκέφτομαι να ήμασταν όπως οι Κύπριοι που τον κάνουν μετά απ' το σχολείο. Μετά γύρισα στην Ελλάδα και μετά το στρατό είδα πόσο γαμημένη η κατάσταση είναι και μάζεψα πέντε φράγκα να ξαναφύγω. Αλλά ήρθα σε προηγμένη χώρα με κράτος πρόνοιας που σέβεται τον πολίτη. Το να πάει Αμερικάνος να μείνει στην Ελλάδα θα ήταν σα να πήγαινα να ζήσω εγώ ας πούμε στη Ουγκάντα ή στο Ιράκ (μετά την εισβολή). Όταν κανω καμιά επίσκεψη τώρα στην Αθήνα απορώ πώς αυτοί οι άνθρωποι (οι Αθηναίοι) ζουν και περπατάνε εκεί. Τώρα που θέλω να μείνω εδώ δε μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Έχουμε συνηθίσει όλοι. Για διδακτορικό δεν το σκέφτομαι με τίποτα φυσικά. Εδώ κάνω αμάν να περάσει ο καιρός να τελειώσει το μάστερ. Το διδακτορικό βέβαια έχει δύο καλά: 1. Θα σου κάθονται παραπάνω γκόμενες όταν μάθουν ότι έχεις "προοπτικές" να γίνεις καλός επαγγελματίας. 2. Δε θα νιώθεις μειονεκτικά αν θες να την πέσεις σε γυναίκα που έχει διδακτορικό ενώ εσύ όχι. Εκτός αν είναι για κανά γρήγορο πήδημα βέβαια.

Κάποιος είπε ότι αν βάλεις τη λέξη "ψεύτες" στο Google θα βγει το site της Νέας Δημοκρατίας πρώτο. Το έκανα και δε βγήκε παρά ένα site που έλεγε ότι 'αν βάλεις τη λέξη "ψεύτες" στο Google θα βγει το site της Νέας Δημοκρατίας πρώτο'. Στην πρώτη σελίδα πουθενά η ΝΔ. Kατάλαβες τώρα: τ' αρχίδια μας κουνιούνται. Λες και αν έβγαινε πρώτο, θα έπεφτε η κυβέρνηση αύριο. Να κάνουμε κάτι παρόμοιο εδώ με τους Labour και το Ιράκ, νομίζω ότι θα καταλάβουν τα στελέχη του κόμματος τη διαμαρτυρία και θα πέσει και ο Μπαιρ την επόμενη μέρα. Όπως "έπεσε" και ο Μπους όταν η λέξη failure βγάζει το Λευκό Οίκο πρώτο στ' αποτελέσματα. Εντάξει, δεν τους γουστάρουμε, τους αντίπαθούμε του κερατά όλους αυτούς, σύμφωνοι. Αλλά βλέπεις αυτές τις αρχιδιές με το Google και π.χ. τα flash παιχνιδάκια που πυροβολάς ή δέρνεις τον Bill Gates και λές αυτός που το φτιαξε αλλη δουλειά δεν είχε; Αν η δράση μας μπορεί να φτάνει μόνο μέχρις εκεί, καλά κάνουν όλοι αυτοί και μας γαμάνε. Μαλάκες είμαστε. Ξέρουμε καλά ότι ο άλλος θα γαμάει την αγορά της πληροφορικής τουλάχιστον μέχρι να πεθάνει, και θα πίνει το ποτάκι του στο ιδιωτικό του νησί, και ξέρουμε οτι δε μπορούμε να του κάνουμε τίποτα, τουλάχιστον ας σπάσουμε λίγο πλάκα και ας φαντασιωθούμε ότι το σκηνικό συμβαίνει στην πραγματικότητα. Θα κάνω το τόλμημα και θα μεταβώ σε open source λειτουργικό, ελπίζω να φιλοτιμηθεί κανάς π.χ. Μπερεδήμας να μου κρατήσει το χεράκι στην αρχή. Το βράδυ, η θεσπέσια Diana Deville στον KNAC.COM.

Δεν περίμενα τέτοιο ενδιαφέρον για τη δημιουργία του poll. Να υπενθυμίσω για όποιον δεν παρακολούθησε τα προηγούμενα ποστ ότι η ερώτηση της ψηφοφορίας είναι με ποια γυναίκα blogger θα θέλατε να συνευρεθείτε. Το πρόβλημα είναι ότι τα μόνα γυναικεία blogs που διαβάζω "κανονικά" από την ευρύτερη ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το Theatre of Tragedy (αυτοί ζουν ακόμα;) και το Scabbing. Οπότε έτσι δε γίνεται, μόνο με δύο, κι αν μάλιστα δε θέλουν να συμμετάσχουν, δεν έχει poll. Αν βοηθήσει κάποια ή κάποιος και προτείνει υποψήφιες θα στείλω τα e-mail για να πάρω την άδεια από τις συγγραφείς να βάλω τα ψευδώνυμά τους. Σ' αυτό το poll μπορούν φυσικά να ψηφίζουν και γυναίκες. Και μιας και είπα Scabbing, εκεί στον Καναδά αληθεύει ότι οι άνθρωποι έχουν μεγάλα μαύρα μάτια και όταν μιλάνε τα κεφάλια τους χοροπηδάνε; Έτσι είδα σε κάτι κινούμενα σχέδια.

Ελληνομανία

Στην Ελλάδα μερικοί λένε "ξενομανία" το να χρησιμοποιούμε αγγλικές λέξεις στην καθομιλουμένη. Τον τελευταίο 1.5 χρονο έχω παρατηρήσει και το αντίθετο. Αγγλόφωνους να χρησιμοποιούν ελληνικές λέξεις. Π.χ. ήμασταν έξω μια φορά με μια φίλη Νοτιοαφρικάνα στην Ελλάδα και είχε πει "let's find a trapezaki to sit down and have some coffee". Μια άλλη φορά, "your parea is good parea". Τώρα μάθαμε και μια άλλη τάση. Hartomandila. Πιάσε μου ένα πακέτο tissues σε παρακαλώ. Την επόμενη φορά που θα πάω στα Boots για χαρτομάντηλα θα της το πω έτσι. Do you do hartomandila here? Μπορεί να πέσω και σε ελληνίδα βέβαια, ή σε ελληνοτζυπραία. Παίζει κι αυτό, ειδικά στο Bayswater. Το παραπάνω παράδειγμα από το σχετικό ποστ της SeaWitch, όπου μια γκόμενα κάτι είπε και σε κάποια φάση γράφει "hartomandila" και πώς οι μετανάστες της παίρνουν τη δουλειά. Είπε και κάτι σε κάποιον για να πάει να πουλήσει hartomandila, δεν κατάλαβα και πολλά, πριν έγραφα 15 ώρες κώδικα πάλι. Έμαθα καινούριες λέξεις όμως. Mockery και humouresque. Καινούριες εκφράσεις. "in one's own condition", αυτό υποθέτω πάει να πει κάτι σαν το "ιδίοις όμμασι". Κι όλα αυτά σε ένα σχόλιο από μια άνεργη. Συνήθως όταν ακούς "άνεργος" το μυαλο σου πάει σε κανέναν τελειωμένο που είναι στα πρόθυρα του να πουλάει hartomandila, όχι να ξέρει τέτοια Αγγλικά και να έχει και πρόσβαση στο ακριβό Ίντερνετ στην Ελλάδα (κατά τα λεγόμενά της είναι Ελληνίδα). Τωρα πρέπει να βρω κάποιον που ξέρει τι θα πεί "bargain basement humouresque". Αφού η κυρία είναι άνεργη, αναλαμβάνω να την προσλάβω για να μου κάνει τα τηλεφωνήματα σε δημόσιες υπηρεσίες. Τόσα χρόνια στην Αγγλία κι ακόμα δεν καταλαβαίνω τίποτα όταν μιλάω στο τηλέφωνο. Εν πάσει περιπτώσει, έγραψε κι άλλες αρχιδιές. Αυτή είναι η μαλακία όταν έχεις τ' ανώνυμα σχόλια ανοιχτά. Έρχεται το κάθε αρχίδι που πιθανώς να τον/την έβριζε το αφεντικό του το πρωί και βρίσκει εσένα να βγάλει το απωθημένο του και μετά εξαφανίζεται. Tελευταία έχει και η Mourning Blade ένα τέτοιο ανώνυμο γαμίδι που παει και πετάει τη χολή του σε κάθε ποστ της. Η δουλειά στην καφετέρια μου έχει δείξει πολλούς τέτοιους μαλάκες (το καλό μ' αυτή τη δουλειά πάντως ήταν ότι είχε και κάτι δεκαοχτάχρονες φοιτήτριες που μας την έπεφταν κανονικότατα). Aυτή η μαλακία το να τα ρίχνουν όλα στους μετανάστες δεν την καταλαβαίνω (την καταλαβαίνω, αλλά θέλω να διαφωνησω πολιτισμένα - κάτι που είναι γνωστό ότι δεν κάνω συχνά). Δε βρίσκω δουλειά - φταίει ο μετανάστης. Με κλέψανε και μου σπάσανε το κεφαλι με ένα μπουκάλι - φταίει ο μετανάστης. Μου κλέψανε το λάπτοπ, το βίντεο, έβαλαν φωτιά στο σκύλο μου και με πήδηξαν - φταίνε μετανάστες. Υπάρχουν καμια εκατοστή μαλάκες μετανάστες - εμείς τους βάζουμε όλους στον ίδιο τορβά. Για όσους νομίζουν ότι αυτό είναι αμιγώς ελληνικό φαινόμενο, ας δουν το θρυλικό επεισόδιο του South Park με τίτλο "Goobacks". Στην τελική αν εσύ είσαι μαλάκας και δεν στρώνεις κάτω τον κώλο σου να δουλέψεις να αναβαθμίσεις τα προσόντα σου τότε δε σου φταίει ο μετανάστης. Να μη μιλήσουμε για την κλασική περίπτωση - αυτή της χειρωνακτικής εργασίας. Εκεί που ο κλασικός ο Έλληνας επιχειρηματίας θα προσλάβει τον Αλβανό επειδή δε θα του πληρώνει ΙΚΑ και θα του δίνει λιγότερα από το βασικό. Παράνομο μεν, αλλά το κάνουν. Καλά το λένε, αν για κάθε γαμήσι που τρως από το ελληνικό κράτος έβαζες κι ένα banner στο γαμωsite σου (σαν αυτό το "φτηνό Ιντερνετ ΤΩΡΑ" που έχει ξεπεταχτεί από δω κι από κει σαν την πορδή) τότε δε θα υπήρχε χώρος για το κειμενο. Παω να συνεχίσω για να μην καταλήξω να πουλάω και γω hartomandila και profylaktika - δε βρίσκω Duo εδώ πέρα κι αυτό μ' έχει χαλάσει.

Hell to Pay

Έτσι και δεν είχα τους γονείς μου που θέλουν να με δουν σιγά μην πήγαινα στην Ελλάδα τόσο σύντομα. Την τελευταία φορά είχα κατέβει τον Ιούνιο. Δεν είναι πολύς καιρός. Γράφει ο "Bruce" στο ποστ 91:

τουλάχιστον μπορώ να σας τα πω, γιατί τα έφαγα τα σκατά για τα οποία τόσο καιρό μυξοκλαίγεστε, τα ακριβά ιντερνετ, τα 600 ευρώ το μήνα, τον γαμωστρατό, όλους αυτούς τους κρετίνους που τους λές 'καλημέρα' και σου λένε 'γαμώ την παναγία cου', τις 2 ώρες για να πας από γλυφάδα μαρούσι για να δουλέψεις 10 ώρες και μετά πίσω, αλλά τουλαχίστον κατάλαβα τί παίζει και την έκανα. οι περισσότεροι από εσάς το ξέρετε ότι κάπου έχετε κάνει μαλακία αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα πλέον, παρά μόνο να κοροιδεύετε τους εαυτούς σας. συμβιβάζεστε με τους υπανθρώπους που βλέπετε γύρω σας και τους σιχαίνεστε, αλλά αναγκαστικά θα γίνεται σαν αυτούς γιατί δεν κάνετε τίποτα. αμερικανάκια γ' διαλογής (αν και η αμέρικα με πάει τον τελευταίο καιρό!) που θεωρούν το δεύτερο μεγάλο εμπορικό κέντρο της αθήνας σημαντικό γεγονός.

Noμίζω θα σταματήσω τώρα να διαβάζω το blog του. Καλύτερο ποστ απ' αυτό (όλο το ποστ, όχι μόνο το απόσπασμα) δεν πιστεύω να ξαναγράψει, αν και ξέρει να εκπλήσσει ώρες ώρες. Δηλαδή γάμα τα. Αυτό προσπαθώ να εξηγήσω σε όποιον με ρωτά γιατί θέλω να βρω σπίτι και μόνιμη δουλειά εδώ. Εγώ στην Ελλάδα δεν έχω κανά βύσμα ούτε για να γίνω καλά αν αρρωστήσω, ούτε για να βρω δουλειά. Καιτο θέμα δεν είναι να βρεις βύσμα. Το θέμα είναι ότι αν υπήρχε εκεί πέρα κράτος δε θα χρειαζόταν καν να σκεφτείς το θέμα του βύσματος. Μου τη δίνει η ιδέα και του βύσματος και του λαδώματος, δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να το κάνει ούτως ώστε ο άλλος να κάνει τη δουλειά του. Αυτά είναι αρχιδιές. Άνοιξε το The Mall και μαθαίνω έγινε της γαμιόλας το κάγγελο. Το ίδιο είχε γίνει με το Village Park, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το Αττικό Μετρό. Δηλαδή πράγματα που θα έπρεπε να έχεις εδώ και 30 χρόνια τα θεωρείς σημαντικό γεγονός και δε ντρέπεσαι και καθόλου γι' αυτό. Έτσι είναι. Και διαβάζω τώρα σε ελληνικά sites που κλαίγονται ορισμένοι σαν τα μουνάκια (και δικαίως) για το στρατό, το ακριβό Internet, το πολεοδομικό χάλι των πόλεων, τις κακές συγκοινωνίες, τους παπάδες, το μη διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους και χίλιες δύο άλλες μαλακίες που και γω και όπως φαίνεται και ο "filthy animal" φάγαμε στη μάπα όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι νέος άνθρωπος και θέλω να ζήσω ανθρώπινα. Στο φινάλε δεν άντεξα άλλο κι έφυγα. Όποιος δε γουστάρει ας την κάνει κι αυτός. Εγώ είχα ανθρώπους που με βοήθησαν να φύγω, αλλά αν θέλεις υπάρχουν τρόποι. Άλλοι σκίζονται με δύο και τρεις δουλειές μέχρι να καλυτερέψει η κατάσταση. Γίνεται όμως. Αλλά όχι, να πηγαίνουμε κάθε μέρα για φραπέ, να καπνίζουμε φτηνά Μάρλμπορο, να πηγαίνουμε δύο φορές το μήνα στα μπουζούκια. Ε, δεν πάει έτσι ρε πούστη. Και την πίτα και το σκύλο. Και μένα μου λείπουν οι παρέες μου, η οικογένειά μου, θέλω να παω στην πλατεία να πιω φραπέ και να χαζεύω μεσογειακά κορίτσια, να παω στο κουλτουροστέκι μου να δω ταγαρογκόμενες να καπνίζουν στριφτό Old Holborn Yellow αλλά δε μπορείς να τα έχεις όλα. Πως θα γίνει, δηλαδή. Κι αν έχω ακόμη δυσκολίες να φτιάξω κάτι δικό μου, εδώ στο Λονδίνο διδάχτηκά κάτι σημάντικό: το να ελπίζεις και το να προσπαθείς.

Τελικά η Nike δεν είναι και τόσο κακιά.

Όχι. Αντίθετα. Οι αμερικάνικες πολυεθνικές που κάνουν offshoring πληρώνουν περισσότερο από τις τοπικές σε Ινδονησία και Βιετνάμ.

In truth the work does look tough, and the conditions grim, if we compare Vietnamese factories with what we have back home. But that?s not the comparison these workers make. They compare the work at Nike with the way they lived before, or the way their parents or neighbours still work. And the facts are revealing. The average pay at a Nike factory close to Ho Chi Minh is $54 a month, almost three times the minimum wage for a state-owned enterprise.

The noble feat of Nike

Για να εξηγούμαι: δεν περιμένω καμια εταιρία να μη θέλει να βγάλει κέρδος. Σε καπιταλιστικό σύστημα ζούμε. Αν η επιχείρηση δε βγάλει κέρδος θα κλείσει. Προσοχή: άλλο κέρδος κι άλλο υπεκέρδος. Το που σταματά το ένα και που αρχίζει το άλλο είναι δυσδιάκριτο και κάποιοι αποφεύγουν κιόλας να παραδεχτούν ότι υπάρχει τέτοιο όριο. Το θέμα όμως παραμένει: είναι η εταιρία και το κέρδος ο δικαιότερος τρόπος για να παραχθούν αγαθά; Και τελοσπάντων, το ότι τους δίνει 3 φορές μεροκάματο παραπάνω αρκεί για να τους απαλλάξει απ' ότι τους έχει σούρει το κακό συναπάντημα μέχρι το 2002 (δεν υπάρχουν πολλές καταγγελίες για μετά απ' αυτό το έτος). Σα να ακούω κάποιους να λένε τώρα ότι το αγγλοσαξονικό μοντέλο είναι καλύτερο από το ευρωπαϊκό, επειδή το πρώτο δημιουργεί ανισότητες αλλά είναι παραγωγικό ενώ το δεύτερο δημιουργεί ανισότητες αλλά δεν είναι παραγωγικό. Δηλαδή το πρόβλημα είναι η ύπαρξη ή μη της παραγωγικότητας κι όχι οι ανισότητες. Μα'στα. Δεν το ξέραμε... Και να μείνει, λέει η Nike σε Ινδονησία και Βιετνάμ επειδή προσφέρει μισθούς παραπάνω από μιας κρατικής επιχείρησης. Για τις ιδιωτικοποιήσεις τα έχουμε ξαναπεί. Γενικότερα όποιος διαβάζει αυτό το blog συχνά την άποψή μου την ξέρει. Παραδόξως κανείς δεν άφησε σχόλιο σε κείνη την καταχώρηση. Που σημαίνει ότι είτε ημουν πειστικός, είτε το διαβάσαν μόνο όσοι συμφωνούσαν και θεώρησαν περιττό ν' αφήσουν σχόλιο είτε (το πιθανότερο) όσοι διάβασαν το ποστ και διαφωνούσαν, το έγραψαν στ΄αρχίδια τους και συνέχισαν να κάνουν ό,τι έκαναν πριν. Εντάξει, δημοκρατία έχουμε, αλλά όσο σκέφτομαι ότι δικαίωμα ψήφου έχουν και όσοι διαφωνούν με τα παραπάνω, κατ' επέκταση αποφασίζουν και αυτοί για το μέλλον μας, ε, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι το στομάχι μου κάτι παθαίνει.

Επειδή ο ΟΤΕ μπορεί και να μη φοβηθεί από το "ΦΤΗΝΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΤΩΡΑ" (πάντα υπάρχει η μικρή πιθανότητα να μη φοβηθεί) έχω μια ιδέα: θα τους πούμε "ΦΤΗΝΟ ΙΝΤΕRNET ΤΩΡΑ αλλιώς θ' αλλάξουμε το banner σ' αυτό": Ε, αυτό θα τους κάνει να χεστούν. Να δούμε μετά αν συνεχίσουν τα ίδια.

Εδώ και μήνες που υπάρχει το μόνιτορ και διαβάζω ελληνικά blogs, έχω αναρρωτηθεί το εξής: Τελικα μήπως είμαστε πρόβατα; Προσέξτε το εξής: Για το θέμα "καλοκαιρινές διακοπές" όλα τα blogs γράφουν μαζί. Για την 28η Οκτωβρίου και το σήκωμα της σημαίας απο Αλβανούς, όλοι μαζί. Για Πάσχα, όλοι μαζί. Για Πολυτεχνείο, μαζί. Να δεις τώρα που έρχονται και τα Σατανούγεννα τι έχει να γίνει δηλαδής. Άλλο η επικαιρότητα. Αλλά για θέματα που επαναλαμβάνονται ετησίως (δηλαδή σε περιοδικά διαστήματα) και που θεωρούμε δεδομένα (υπάρχει κανείς που δεν ξέρει τι γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου;) τι υπάρχει να γράψει κανείς, εκτός π.χ. από κανένα νέο στοιχείο που μετά από 20-30-50 χρόνια μπορεί να έχει βγει στην επιφάνεια; Φαίνεται πως η ζωή όλων των Ελλήνων, εσωτερικού και εξωτερικού ανεξαιρέτως, έχει τους εξής 8 σταθμούς. Ξεκινάμε με σειρά προτεραιότητας στο έτος. 1. Πρωτοχρονιά 2. Θεοφάνια 3. 25η Μαρτίου 4. Πάσχα 5. Διακοπές Αυγούστου (άλλος μήνας δεν υπάρχει για διακοπές) 6. 28η Οκτωβρίου 7. Πολυτεχνείο 8. Χριστούγεννα 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου συνοδεύονται απαραίτητα και με την καινούρια τάση που πρωτοεμφανίστηκε το 2000: το debate για τα παιδιά μεταναστών - σημαιοφόρους. Φέτος δε φορέθηκε πολύ. Και όλα τα παραπάνω θα αναφερθούν ανήμερα στα μισά και παραπάνω blogs. Ενώ ας πούμε δεν ειδα ένα ποστ για το Rockwave Festival, να μαθαίνουμε κάτι και μεις εδώ που είμαστε, τι έγινε, αν ο Dio έπαιξε καλά, τι μακιγιάζ φορούσε ο Dee Snider, πώς τα πάει ο θεσμός κι αν θα γίνει και του χρόνου κτλ. Ενώ τι άλλο θα μάθουμε για το Πολυτεχνείο που ήδη δεν ξέρουμε; (αν κάποιος είχε γράψει για το Rockwave και διαβάζει αυτό, ας αφήσει ένα σχόλιο. Πιθανώς να μην το πρόσεξα τότε, αν και αμφιβάλλω, αν υπήρχε ποστ θα το είχα δει). Ούτε για το FireFest στο Underworld φαντάζομαι έγραψε κανείς τίποτα. Αν προλάβω, θα μπω στο Rocking.gr να δω αν έβαλε κανείς τίποτα σε κανά φόρουμ. Γίνονται ωραίες συζητήσεις εκεί πέρα και τα άτομα ακούν κγμ τις μουσικές. Προβλέψιμα πράγματα. Big fucking surprise, that is. Δεν κάνουμε και κάτι άλλο όλοι μαζί, που λέει και η Mourning Blade; Από αυτό εδώ το blog ίσως να αναμένετε και σχετικό poll: Ποια γυναίκα blogger θέλεις να "κάνεις" περισσότερο (ακριβής αγγλική μετάφραση). Ίσως. Δε θέλω να προσβάλλω κανέναν, απλώς έχω βαρεθεί. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ηρέμησα αρκετά τις τελευταίες βδομάδες που δεν έχω χρόνο και κοιτάω το monitor 10 λεπτά κάθε πρωί, και πάλι το σκανάρω και θα μπω όπου δω τίτλο που με τραβάει. Από κει και πέρα μπορεί να διαβάσω και πέρα της μιας παραγράφου. Πλέον τα blogs που διαβάζω κανονικά είναι μόνο αυτά στον aggregator μου, ξέρετε εσεις ποιοί είστε. Ανανέωση 3 Δεκ.: Όπως το περίμενα. Γιατί αν περιμένεις απ' τη μπλογκόσφαιρα...