Σε άρθρο του στην Απογευματινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης πλέκει εγκώμιο στο Ρόναλντ Ρέιγκαν. Στο Indymedia, πάλι, τον θάβουν κανονικότατα. Ένα έντυπο κι ένας δικτυακός τόπος με φιλοσοφίες σε αντιδιαστολή. Το ένα δίνει την εντύπωση ότι σε γενικές γραμμές όλα βαίνουν καλώς και απλώς υπάρχουν διάφορα προβλήματα στον κόσμο που ο άνθρωπος πασχίζει να διορθώσει και συχνά τα καταφέρνει. Το άλλο τα παρουσιάζει όλα μαύρα, με σκοτεινές συνωμοσίες, με την απάνθρωπη πολιτική των κυβερνήσεων, με, με, με... έρχεται ο μπαμπούλας, πηγαίντε να κρυφτείτε! Το κάθε περιοδικό, εφημερίδα, site, διαμορφώνει και παράλληλα επιλέγει το κοινό του. Ο Μανδραβέλης και όσοι γράφουν στο ίδιο ύφος, προσπαθούν να περάσουν τη γραμμή των εργοδοτών τους στους ευκολόπιστους και ταυτόχρονα να πει στους ομοϊδεάτες του αυτά που θέλουν ν' ακούσουν ώστε το προϊόν να πουλά (και η εφημερίδα επιχείρηση είναι). Όσοι αρθρογραφούν στο Indymedia, θέλουν επίσης το ίδιο, όχι βέβαια σε συνάρτηση με το χρήμα μιας και το site είναι δωρεάν, αλλά να προσελκύσουν το κοινό τους. Αν διαφωνείς, απλώς μπορείς να σταματήσεις να αγοράζεις την εφημερίδα ή να επισκέπτεσαι το site. Μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την εμμονή του Μανδραβέλη σε ιδέες που ο μέσος Έλληνας πολίτης δε συμμερίζεται. "Η πολύτιμη συμβολή των ΗΠΑ στα παγκόσμια δρώμενα". Ίμια, Σομαλία, Κόσοβο... ΗΠΑ, η χώρα όπου "η δημοκρατία ανθίζει περισσότερο". Ο Ρέιγκαν, ο μεγάλος πολιτικός. Τα τακτικά του "χωσίματα" στους έλληνες Αριστερούς (αν και σ' αυτό μάλλον καλά κάνει, μιας και η Αριστερά στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον όσο δογματική είναι και η Δεξιά). Μόνο σε θέματα απροκάλυπτα απάνθρωπα δε συμφωνεί, όπως π.χ. τα βασανιστήρια των Ιρακινών κρατουμένων. 'Οσο για τα αναρχικά/αντεξουσιαστικά/αντικαπιταλιστικά έντυπα και ιστοσελίδες, λαϊκίζουν όσο μπορεί κάποιος να λαϊκίσει. Ακόμα και ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης είχε ξεχωρίσει το άμεσα απτό από το μακροπρόθεσμα επιτεύξιμο. Δε γίνεται, είπε, να ανατραπεί ο καπιταλισμός αύριο. Όσο και να φωνάζουν, λοιπόν, αυτοί οι τύποι ότι θα ανατρέψουν το σύστημα, μάλλον αγνοούν ότι ισχυροί θα υπάρχουν πάντα και θα ενεργούν σε βάρος των αδύναμων, μόνο και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Αυτές οι τοιχοκολλημένες αφίσες που βλέπουμε στα Εξάρχεια είναι προϊόν μιας ιδεολογίας-βαλβίδας σε χύτρα ταχύτητας που μένει ανοικτή ώστε να αποδρά η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια των πολιτών στο άδικο σύστημα ώστε αυτό να μην εκραγεί. Επίτηδες δε θέλουν να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα, δεν προωθούν τη δημόσια παιδεία και την υγεία, δεν δίνουν έναν αξιοπρεπή βασικό μισθό για να ζήσει ένας άνθρωπος. Ο πολίτης, παρά το γεγονός ότι στερείται θεμελιώδη αγαθά, δεν εξεγείρεται, δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη (συντηρητική) εξουσία γιατί αυτή του παρέχει βαλβίδα για να εκτονώνεται και να ηρεμεί. Αν δημιουργούνται αναταραχές και συγκρούσεις, αυτές δεν είναι τέτοιες ώστε να απειλήσουν τη σταθερότητα της καθεκυστηκυίας τάξης. Αυτό το post εμπνεύστηκε από το θυμό μου όταν είδα πόσο πληρώθηκα από τη δουλειά καθώς και από το πρόσφατο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.