Δηλαδή όσοι Γάλλοι ψήφισαν "ναι" είναι φασίστες;

To 45% που ψήφισε υπέρ του Ευρωσυντάγματος είναι αρκετά μεγάλο ποσοστό. Τι θα πει αυτό; Ότι το 45% των Γάλλων είναι φασίστες, φραγκάτοι και βολεμένοι και το Ευρωσύνταγμα θα τους ωφελήσει σε βάρος των συμπολιτών τους, οι οποίοι ας υποφέρουν κι ας καεί ο κόσμος; Η ότι στη Γαλλία υπάρχει ενημέρωση απ' όλες τις πλευρές, που δημιουργούν διαφορετικές απόψεις που οδηγούν σε διάλογο; Εμείς στην Ελλάδα είμαστε οι "σωστοί" της υπόθεσης μ' ένα 97% που θα ψήφιζε "όχι"; Ίσως το συγκεκριμένο Ευρωσύνταγμα των εργοδοτών και των κυβερνήσεων να είναι επιζήμιο για μας. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας από μας όταν το διαβάσει ολόκληρο και μετά μ' ευθύνη δική του θα πάει να ρίξει την ψήφο του. Βλέπεις, όμως, το 97% οφείλεται στο ότι ο Ελληνάρας είναι καχύποπτος για ό,τι έρχεται απ' έξω, καλό ή κακό, κι όχι στο ότι οι Έλληνες δεν είναι φασίστες επειδή έχουν περάσει τα πάνδεινα (ενώ οι άλλοι την είχαν δει αραχτοί δηλαδή). Επειδή αυτό το ξέρουν οι πολιτικοί μας, ξέχασαν δημοψηφίσματα και προέβησαν στη "δημοκρατική" διαδικασία του να το περάσουν νύχτα χωρίς πολλά πολλά. Κατά τ' άλλα, "εμείς" χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ήταν "πιθήκια", αλλά τα πιθήκια τελικά μας βάλαν τα γυαλιά.

Η τηλεμεταφορά του Σταρ Τρεκ

Πολλές σειρές και ταινίες-σταθμοί της επιστημονικής φαντασίας έχουν προβλέψει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τεχνολογίες που σιγά σιγά βλέπουμε να γίνονται πραγματικότητα. Αν κάπου έχουν πέσει έξω είναι στη δεκαετία ή και αιώνα που τοποθετούν αυτές τις τεχνολογίες. Το σχέδιο γεωπλασίας του Άρη θα πάρει γύρω στα διακόσια χρόνια, διάστημα πολύ μικρό σε σχέση με τις φυσικές διαδικασίες που αλλάζουν έναν πλανήτη. Η πρώτη επανδρωμένη αποστολή προγραμματίζεται για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Σε τι τεχνολογικό επίπεδο θα έχει φτάσει ο άνθρωπος την εποχή εκείνη δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Η τέχνη μας έχει δώσει αρκετές ιδέες εδώ και πολλές δεκαετίες. Το Σταρ Τρεκ θεωρείται από τις σειρές Ε.Φ. που έχει εμπνεύσει γενιές επιστημόνων και παράλληλα θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα και παρουσιάζει πολλούς προβληματισμούς επίκαιρους και σήμερα μέσα από αλληγορίες. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα του 23ου και 24ου αιώνα έχουν βληθεί από καταιγισμό αμφισβητήσεων και ακόμη κι ένας μετρίως ενημερωμένος πολίτης χρειάζεται πολλή... εμ... αναστολή της δυσπιστίας του για να δει ένα επεισόδιο με ευχαρίστηση (καλά, όχι τόσο όσο το "24"...). Η κλασικώς αμφισβητούμενη παραδοχή που κάνει το Star Trek είναι αυτή της ταχύτητας warp. Τα αστρόπλοια του 22ου αιώνα (ST: Enterprise) μπορούν να φτάσουν μέχρι και 125 φορές την ταχύτητα του φωτός (warp 5, συμφωνα με την πολυωνυμική συνάρτηση που χρησιμοποιείται στην πρώτη σειρά και που καθορίζει τη σχέση warp factor και ταχύτητας φωτός). Βέβαια, στην πραγματικότητα υποθέτουμε ότι το Enterprise διανύει αποστάσεις πολύ πιο γρήγορα μιας και στα επεισόδια, οι χρονικές περίοδοι που διατυπώνονται από το πλήρωμα είναι μικρότερες απ' όσο χρειάζεται με τις ταχύτητες που χρησιμοποιούν για να κάνουν τα ταξίδια. Επίσης, όπως είναι γνωστό, η επικρατούσα θεωρία απαγορεύει ταξίδια με ταχύτητες ίσης ή μεγαλύτερης του φωτός. Για παράδειγμα, το μήκος ενός σώματος που βρίσκεται σε κίνηση δίνεται από τον τύπο: όπου L το μήκος του σώματος σε ηρεμία, L' το μήκος του όταν αυτό κινείται με ταχύτητα v (αλλά με τί σημείο αναφοράς;) και c η ταχύτητα του φωτός. Όσο το v τείνει να γίνει ίσο με το c, ο λόγος v/c τείνει προς τη μονάδα και η ρίζα τείνει προς το μηδέν. To L παραμένει βέβαια σταθερό, οπότε το L' τείνει προς το μηδέν. Σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, το μήκος ενός αστροπλοίου πόσο θα είναι; Ομοίως, η αδρανειακή μάζα του σκάφους απειρίζεται και όσο η ταχύτητά του πλησιάζει αυτή του φωτός, χρειάζονται τεράστια ποσά ενέργειας προκειμένου να αλλάξει η κινητική κατάσταση του σκάφους. Πόση ενέργεια μπορούν να παράξουν οι κρύσταλλοι διλιθίου των αστροπλοίων της Ομοσπονδίας; Γιατί δε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την έννοια της αναδίπλωσης του χωρόχρονου; Σε ένα επεισόδιο του Voyager (Prime Factors) μαθαίνουμε ότι η έρευνα για την αναδίπλωση του χωρόχρονου εγκαταλείφθηκε από τον Αστροστόλο στα μέσα του 23ου αιώνα επειδή τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν καταστρέφονταν. Η τηλεμεταφορά που χρησιμοποιείται στη σειρά έχει ξεσηκώσει περισσότερο ντόρο, κι αυτό μετά τα δημοσιοποιημένα πειράματα. Στην παρούσα φάση, βέβαια, αυτά έχουν γίνει με λιγοστά σωματίδια και σε απόσταση λίγων μέτρων. Θα μπορούσαν στο μέλλον τα πειράματα να εξελιχθούν και να γίνει το ίδιο με πιο πολύπλοκα σώματα σε μεγαλύτερες αποστάσεις; Πιθανώς. Μπορεί να υπάρξει τηλεμεταφορά πολύπλοκων οργανισμών όπως ανθρώπων σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, όπως μας δείχνει η σειρά; Απίθανο. Ο Λώρενς Κράους στο βιβλίο του "Η φυσική του Σταρ Τρεκ" μάς εξηγεί ότι προκειμένου να πραγματοποιηθεί τηλεμεταφορά προς ένα διαστημόπλοιο, θα πρέπει να υπάρξει κάποιος μηχανισμός ο οποίος θα μπορεί από πλανητική τροχιά να "σαρώσει" ένα αντικείμενο ή άνθρωπο στην επιφάνεια ενός πλανήτη. Οι πληροφορίες που θα πρέπει ν' αποκτήσει είναι η θέση και η κβαντική κατάσταση κάθε υποατομικού σωματιδίου που απαρτίζει αυτό το αντικείμενο ή άνθρωπο και κατόπιν να αποθηκεύσει αυτές τις πληροφορίες στην προσωρινή μνήμη του τηλεμεταφορέα (transporter buffer). Για να γίνει αυτό, αυτή η προσωρινή μνήμη απαιτεί αποθηκευτικό χώρο που ισοδυναμεί με μια συστοιχία σημερινών σκληρών δίσκων κολλημένων μεταξύ τους που σε μήκος θα εκτείνεται από την άκρη μέχρι το κέντρο του γαλαξία. Σαφώς οι αποθηκευτικοί χώροι μικραίνουν με την πάροδο των χρόνων αλλά στη σμίκρυνση υπάρχει κι ένα όριο πέρα από το οποίο αρχίζουν να εμφανίζονται κβαντικά φαινόμενα. Επίσης, η κβαντική κατάσταση ενός υποατομικού σωματιδίου μεταβάλλεται κάθε στιγμή. Από αυτήν την άποψη, λοιπόν, η τηλεμεταφορά όπως την παρουσιάζει το Σταρ Τρεκ αποκλείεται όχι μόνο προς το διαστημόπλοιο αλλά και από το διαστημόπλοιο προς τον πλανήτη. Παράλληλα, προκειμένου να γίνει η σάρωση σε τέτοιο μικροσκοπικό επίπεδο από τέτοια απόσταση, ο σαρωτικός μηχανισμός θα πρέπει να έχει το μέγεθος ενός τηλεσκοπικού φακού που θα εκτείνεται σε ακτίνα πολλές φορές πολλαπλάσια αυτής ενός μέσου γήινου πλανήτη (M-class). Η τηλεμεταφορά του Σταρ Τρεκ είχε επινοηθεί σε μια εποχή που το budget δεν επαρκούσε για την κατασκευή πολλών μινιατούρων που θα έπαιζαν το ρόλο του θαλαμίσκου μεταφοράς από και προς ένα πλανήτη. Στην Επόμενη Γενιά αυτό το πρόβλημα λύθηκε, αλλά η τηλεμεταφορά ερχόταν βολική σε πολλές καταστάσεις, π.χ. όταν οι ήρωες κινδύνευαν άμεσα και έπρεπε να τους πάρουν απο κει που βρίσκονταν. Η σειρά παρουσιάζει μια κοινωνία που είχε οραματιστεί ο Ρόντενμπερυ και είχε πραγματοποιηθεί έχοντας κάνει πολλές παραδοχές. Η πρώτη επαφή των γήινων με εξωγήινους πολιτισμούς έγινε επειδή ο Ζέφραμ Κόχραν έσπασε το "φράγμα του φωτός". Τα διαστρικά ταξίδια είναι τόσο κοινά όσο σήμερα τα υπερπόντια. Αν πεθάνουμε από φυσικά αίτια θα έχουμε δει διάφορα στις επόμενες δεκαετίες αλλά θα πάρουμε ένα hint για το πώς θα είναι ο κόσμος τα επόμενα τριακόσια χρόνια;

Star Wars και μεσαίωνας

Δεν έχω δει κανένα απ' τα έξι. Κι ούτε πρόκειται. Δεν το αφήνανε στα τρία τα παλιά να παραμείνει κλασικό, τι τα θέλαν τα Σιθ και τον Άνακιν και την Πόρτμαν; Φαίνεται πως ο Λούκας έχει οικονομικά προβλήματα και λέει ας κάνουμε και παιχνίδια, ας κάνουμε και τρία πρίκουελ... εντάξει, το θέμα είναι ότι χέζεται στα φράγκα οπότε στα παπάρια του. Μετά έχουμε τον Τόλκιν (καμιά σχέση με τον κιθαρίστα των Stratovarius) και τους άρχοντες των δαχτυλιδιώνε. Όταν βρίσκομαι σε παρέα και με ρωτάνε και λέω πως δεν έχω δει ούτε Star Wars, ούτε LOTR, μπορώ να αισθανθώ τον οίκτο πίσω από τα βλέματά τους. Έχω συνηθίσει και δε δίνω πια σημασία. "Πάμε στην Επιστροφή του Βασιλιά;" "Όχι". "Πάμε στο Revenge of the Sith;" "Όχι γαμώ το διάολό μου". Και ούτω καθεξής. Το θέμα είναι ότι ξοδεύονται εκατομμύρια δολλάρια για να φτιαχτούν ταινίες που θα ξεχαστούν σε πέντε μήνες μέχρι να βγουν σε διβιδί και να ξαναξεχαστούν μετά από ένα μήνα. Αυτό τον κινηματογράφο θέλει η ΜΡΑΑ να προστατέψει απο την πειρατεία και κλείνει μέσα όποιον κατεβάζει τις ταινίες της με torrents. Να τον χαίρονται αυτόν τον κινηματογράφο! Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα καλή ταινία στο σινεμά. Μάλλον το Φαινόμενο της Πεταλούδας. Κάποτε μου είχαν πει να δω και το Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο αλλά δεν είμαι πολύ του αισθηματικού/κοινωνικού, δεν το έχω κάνει ακόμη. Αν κάνεις μια βόλτα σε κεντρικούς δρόμους θα δεις το merchandising των Sith να έχει κατακλύσει το σύμπαν. Καρτ ποστάλ, στολές για πιτσιρίκια, φλυτζάνια και το κακό συναπάντημα. Αυτό υποδηλώνει ότι δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλα μόνο φαντασία (Lord of the Rings με διαστημόπλοια). Η επιστημονική φαντασία εμπεριέχει και την επιστήμη. Ως τέτοια δεν προσφέρεται για μαζική κατανάλωση. Έτσι λέω να παρατήσω τις σπουδές και να το ρίξω στο γράψιμο. Κάτι τέτοιο είναι σίγουρη δουλειά. Κάθεσαι και γράφεις ένα βιβλίο για τέρατα, δαίμονες, δράκους και ανδρείους πολεμιστές με σπαθιά και μαγικές δυνάμεις. Πιτσιρίκια-μάγοι με σχολικές στολές πιάνουν επίσης τόπο. Μπορεί να μη γίνεις πρώτο όνομα αλλά θα βγάλεις πολύ πολύ χρήμα. Ίσως τα βιβλία σου δε γίνουν ταινίες όμως θα γίνουν μπεστ σέλλερ. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο target group. Όλα τα σφάζεις, όλα τα μαχαιρώνεις. Και παιδιά και μεγάλους. Όλοι θα σε διαβάσουν. Και ίσως μετά από πολλά χρόνια να αγοράσουν τα δικαιώματα των έργων σου να τα κάνουν και ταινίες. Πάλι χρήμα. Μάγκας; Μάγκας! Μελετάς την αγορά και ξέρεις ότι ο κόσμος ψοφά για παραμύθια. Δεν έχει σημασία αν είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα, έχουμε αυτοκίνητα, αεροπλάνα και υπολογιστές κι έχουμε στείλει ανεπάνδρωτα σκάφη στον Άρη. Δεν έχει σημασία αν αποτινάξαμε το Μεσαίωνα μισή χιλιετία πριν. Το μυαλό είναι ακόμη εκεί. Στα σπαθιά και στις φωτιές. Αλλά έλα που δε μπορώ να κάτσω να γράψω μ' αυτή τη θεματολογία. Θα προτιμούσα κάτι σε Tom Clancy. Αλλά θα ήμουν μια τρίχα απ' τ' αρχίδια το Lucas αν έγραφα για τρομοκρατικές απειλές. Το θέμα είναι να πιάσεις το vibe της κοινωνίας. Αν μπορέσω και ανταποκριθώ σ' αυτό μετά και τα φράγκα μου θα έχω και μάγκας θα είμαι. Και συ, Σταρτρεκά, θα γίνεις μια γραφική φιγούρα μέσα σ' ένα υπόγειο, θα διαβάζεις Σπάιντερμαν και δε θα σου δίνει κανείς σημασία.

I'm on to you (na na na na na na)

Αυτά είναι. Ξέρεις, το ότι στο blog σου γράφεις ό,τι σου γουστάρει, δεν το έχω καταλάβει. Δηλαδή μπορεί να γράφεις κι ό,τι σουρεαλιστικό παραλήρημα έρχονται στο μυαλό; Ο,τι, Ο,ΤΙ να 'ναι; Εντάξει, εδώ ειναι δικός μου χώρος και γράφω και κανα δύο αρχιδιές παραπάνω που σκοπός τους είναι να μην έχουν σκοπό. Ο τίτλος του ποστ, ας πούμε, δεν έχει σχέση με το ποστ κι είναι από ένα τραγούδι των Hurricane που το είχαν κάνει επιτυχία το '88. Σάββατο βράδυ πήγαμε με τον Κώο στον ποταμό για μπυρόνια. Τώρα που έχει και ωραίο καιρό τα γκομενάκια τα έχουν πετάξει όλα έξω και μας έχει φύγει το μάτι. Τέσπα. Να με δεις καθώς περπατούσα στο δρόμο για την παμπ... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... στο πρώτο μαγαζί που βρίσκουμε στρίβω κατα μέσα. Πού σαι, μάστορα, πιάσε ένα δεκάρι Μάρλμπορο λάιτς. O ψιλικατζής, που το επίθετό του πιθανώς να είναι Πατέλ, μου τα δίνει, τα πληρώνω και φεύγω. Μέχρι να γυρίσω σπίτι τέλειωσα όλο το πακέτο. Χαλάλι, δε γαμιέται. Τα Χόλμπορν ξαφνικά μου φαίνονται βαριά κι ασήκωτα και τελευταία δε θέλω και να κουράζομαι να στρίβω. Μιας και το West End έχει γίνει πολύ κοινός προορισμός (άλλα μέρη στο Λονδίνο δεν υπάρχουν, ξέρεις) μετά το ποτάμι την κάναμε για ένα μπαράκι πιο έξω. Κουβανέζικο. Eγώ σε κουβανέζικο; Ναι... βλέπεις, δεν ήταν "μουράτο" μαγαζί με πελάτες ψώνια που πηγαίνουν να δουν τί άτομα κάθονται μέσα και τι φοράνε, μία τρύπα χωμένη σ' ένα δρόμο είναι, με τραπεζάκια έξω και καλά κοκτέιλ. Και ωραίο ντεκόρ μέσα. Μας έκανε εντύπωση το ότι δεν υπήρχαν μέσα μαύροι, πακιστανοί, σριλανκέζοι, άραβες, κινέζοι... Μόνο λευκοί. Πώς κι έτσι; Απ' ό,τι κατάλαβα οι υπόλοιποι είτε έχουν τα δικά τους στέκια είτε πηγαίνουν σε mainstream καταστάσεις (Ministry of Sound και λοιπές αρχιδιές...) Και πήχτρα στις ωραίες γυναίκες στο μαγαζί. Τέτοιο πράγμα σε τέτοια ποσότητα μόνο στη Leicester Square θα δεις. Αρκετά, παω να την πέσω.

Τεστ αξιολόγησης ανθρώπινου δυναμικού

Όσοι δουλεύουν σε μεγάλες εταιρίες τα έχουν δει και ζήσει. Σε μαζεύουν μια μη εργάσιμη μέρα (για να μη χάσουν και φράγκα) και περνάτε όλοι μαζί μερικές ώρες πάνω από διάφορους μηχανισμούς αξιολόγησης υπαλλήλων. Η "Νοοτροπία" δίνει ένα παράδειγμα. To Ηell To Pay, σήμερα ενταύθα, θέλοντας να βοηθήσει στην παραγωγικότητα και τη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου σε πέντε ανθρώπους, παραθέτει δύο τεστ αξιολόγησης εργαζομένων για σεμινάρια ηγεσίας σε εργασιακό περιβάλλον, με την ελπίδα να μείνουν οι πιο καπάτσοι και ν' απολυθούν όλοι οι υπόλοιποι γιατί δεν τους πληρώνουμε για να μας λένε πράγματα που δε θέλουμε ν' ακούμε. Τεστ πρώτο Έχεις σχέση με παντρεμένη που βρίσκεται σε διάσταση με το σύζυγό της. Παράλληλα είσαι και κυβερνητικός πράκτορας που εργάζεται σε αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Μέσα σε είκοσι ώρες έχουν γίνει πέντε (5) τρομοκρατικά χτυπήματα με χιλιάδες θύματα στη χώρα σου. Ο ηγέτης της χώρας σου έχει τραυματιστεί και δε μπορεί να διαχειριστεί την κρίση και ο διάδοχός του είναι ένας βλάκας και μισός. Ο σύζυγος της παντρεμένης σε κοιτάει με μισό μάτι που πηδηκουλιάζεις τη γυναίκα του, αλλά δίνει τόπο στην οργή προκειμένου να σε βοηθήσει σε μια αποστολή κατά τη διάρκεια αυτών των είκοσι ωρών. Τόσα διακυβεύονται, δεν πρέπει να εμπλακούν προσωπικές διαφορές. Φέρνετε την αποστολή σε πέρας αλλά όταν ένας απ' τους "κακούς" πάει να σε πυροβολήσει, ο σύζυγος της κοπέλας σου πέφτει ανάμεσα και τρώει τη σφαίρα εκείνος. Τον πηγαίνεις στο νοσοκομείο της υπηρεσίας σου για να τον περιθάλψουν. Μαθαίνεις ότι ένας πυρηνικός πύραυλος κλεμμένος από τους τρομοκράτες είναι έτοιμος να εκτοξευτεί και να πλήξει μια μεγαλούπολη. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρεις που βρίσκεται για να τον σταματήσεις. Μαθαίνεις το όνομα και την τοποθεσία κάποιου που ξέρει πού βρίσκεται ο αρχιτρομοκράτης. Τον βρίσκεις, αλλά στην πορεία τραυματίζεται από σφαίρα. Τον πηγαίνεις -καλά μάντεψες- στο αναρρωτήριο της υπηρεσίας σου. Καθώς τον βάζεις μέσα, βλέπεις το γιατρό να εγχειρίζει τον άνθρωπο που πριν λίγες ώρες σου έσωσε τη ζωή και που η κατάστασή του έχει επιδεινωθεί στο μεσοδιάστημα. Δίπλα στους χειρούργους βρίσκεται η γυναίκα του και κοπέλα σου, που προσεύχεται. Δεν υπάρχει άλλος γιατρός και δε μπορούν να εγχειριστούν και οι δύο ταυτόχρονα. Από τη μία, ο άνθρωπος που σου έσωσε τη ζωή και που η κοπέλα σου ακόμα αγαπά και βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του. Αν ο γιατρός εκείνη τη στιγμή σταματήσει την εγχείρηση, αυτός θα πεθάνει. Από την άλλη, ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σου δώσει στοιχεία για την τοποθεσία του αρχιτρομοκράτη με τον πυρηνικό πύραυλο. Αν δεν εγχειριστεί ΑΜΕΣΩΣ, θα πεθάνει. Το ερώτημα είναι: θα έβγαζες το πιστόλι σου για να εξαναγκάσεις το γιατρό να εγχειρίσει το συνεργάτη του τρομοκράτη; Τεστ δεύτερο Είσαι μηχανικός σε αστρόπλοιο της Ηνωμένης Ομοσπονδίας Πλανητών. Ο ολογραφικός γιατρός του σκάφους είχε δύο ασθενείς με εγκαύματα και ίδιες πιθανότητες να πεθάνουν. Ένας από τους δύο ήταν φίλος του. Μπορούσε να σώσει μόνο τον ένα από τους δύο και προτίμησε το φίλο του. Αργότερα, δε μπόρεσε ποτέ να συγχωρέσει στον εαυτό του το ότι δε φερθηκε ως σωστός γιατρός που θα τηρούσε τον όρκο του Ιπποκράτη μιας και επέλεξε ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει βάσει των προσωπικών σχέσεων που τον συνέδεε με τους δύο ασθενείς. Ερώτημα: Το software-γιατρός μπορεί να θεωρηθεί νοήμων μορφή ζωής με όλα τα δικαιώματα που συνεπάγεται αυτό; Σβήνοντας τη μνήμη του για το συγκεκριμένο γεγονός παραβιάζεις τα δικαιώματά του ως νοήμων μορφή ζωής;

Vain

Επειδή ξέρω ότι ενδιαφέρεται όλος ο κόσμος, εδώ και οι φωτογραφίες από τη συναυλία του Ντέιβι Βέιν και του συγκροτήματός του την Παρασκευή 27 Μαΐου. Highlights: Love Drug, Who's Watching You, No Respect, Laws Agains Love, Icy, Smoke and Shadows, Beat the Bullet, Down Payment Blues (διασκευή από AC/DC). Διάρκεια σετ: μία ώρα και πέντε λεπτά. Μια ώρα και πέντε λεπτά!! Πιστεύω ότι για να δεις μια "γεμάτη" συναυλία θέλεις ένα δίωρο στο νερό, ειδικά αν το συγκρότημα έχει μεγάλη ιστορία. Οι Vain με τους 2-3 δίσκους, βέβαια, τι να παίξουν... Έγινε ωραία κατάσταση μέσα στο μαγαζί. Ο κόσμος φώναζε, τσίριζε, ο Βέιν στα σαρανταφεύγα του βρισκόταν αριστερά, κέντρο και δεξιά της σκηνής ταυτόχρονα. Να έπαιζαν λίγο περισσότερο όμως...

Δεν πάνε να τιμηθούνε... να ευλογηθούνε...

Εκείνες τις μέρες δούλευα βράδυ κι έτσι δεν είχα δει κανέναν απ' αυτούς τους αγώνες με τους οποίους ο ελληνικός λαός ένιωθε "εθνική ανάταση" (και τ' αρχίδια μας κουνιούνται). Θυμάμαι όμως τα απογεύματα που τα κανάλια έκαναν μεταδόσεις απ' την Πορτογαλία. Να δεις την κακομοίρα την παρουσιάστρια στο Άλτερ που ήθελε να μεταφέρει το κλίμα των ελληνικών προβάτ... εεεε... Ελλήνων οπαδών στην Πορτογαλία που εκείνη την ώρα φώναζαν "σήκωσέ το το γαμημένο" αλλά έλα που η κιουρία δεν ήθελε να πει "γαμημένο". Και την ακούς... "οι Έλληνες φίλαθλοι φωνάζουν 'σήκωσέ το... το... το... τιμημένο, το ευλογημένο... το... το... ονειρεμένο...". Ιδού η σεμνοτυφία του τυπικού σας ιδιωτικού καναλιού, που προσβάλλει κάθε κανόνα δεοντολογίας, δε σέβεται τους τηλεθεατές του και τους αντιμετωπίζει σαν πρόβατα που πρέπει να κρατά συνεχώς κάτω από ένα καθεστώς φόβου, κατάθλιψης κι απαισιοδοξίας για τη ζωή, αλλά δε θα πει ούτε μια φορά "γαμήσου" εκτός αν βάζει καμία ταινία το βράδυ και το μεταφράσει έτσι στους υπότιτλους. Το όλο σκηνικό μου θυμίζει τον συνταγματάρχη Κέρτζ στο "Αποκάλυψη τώρα" και την τελευταία του ατάκα "Εκπαιδεύουμε νέα παιδιά να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους, αλλά οι διοικητές τους δεν τους επιτρέπουν να γράψουν 'γαμάω' στ' αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο".

Πάει κι αυτό

Τέρμα και το 24, τέρμα και το Enterprise... τώρα τι κάνουμε ρε πούστη; Και να πα στα κομμάτια το Enterprise, χωρίς Τζακ, πώς θα την παλέψουμε; Θα μου πεις υπάρχει και το Alias, αλλά άλλο Ηλέκτρα κι άλλο Τζακ. Άκουσα ότι ο πέμπτος κύκλος θα είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον τέταρτο και θα συνεχίζει την υπόθεση με την Κίνα. Υπομονή οχτώ μήνες. Βέβαια, μετά τους δύο πρώτους κύκλους συνηθίζεις και είσαι έτοιμος για μερικές ανατροπές. Δε λέω ότι είναι τέλεια σειρά. Οι σεναριογράφοι στον τέταρτο κύκλο έχουν πάρει πολύ θάρρος και ουσιαστικά έχουν καταργήσει την έννοια του πραγματικού χρόνου, εκτός αν η CTU έχει δικό της υπόγειο οδικό δίκτυο και πηγαίνουν όπου θέλουν στο L.A. σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Επίσης γίνονται πολλά τρελά και νομίζω ότι γράφανε επεισόδιο-επεισόδιο κι όχι όλη την ιστορία απ΄την αρχή. Αν δεν προσέξουν και στο Season 5 θα τους πάρει τα πρωτεία το Alias. Ίσως θα ήταν καλό να γίνει ένα 24/Alias crossover με μια μάχη σώμα με σώμα του Τζακ με τη γκομενοπρακτόρισσα (δεν ξέρω πως τη λένε). Απορίες μετά το τέλος του τέταρτου κύκλου: Ο Μπερούζ εξαφανισμένος. Ο Μιτς Άντερσον (ο πιλότος που έριξε το Air Force One) εξαφανισμένος. Μάλλον θα προσγείωσε το F-117A σε κανα τροπικό νησί και θα κάθεται να γελάει με μας τους υπόλοιπους. O Πρόεδρος Keeler εξαφανισμένος. Η Μάντυ ελεύθερη ξανά με τις ευλογίες του Πάλμερ. Θα συνεχίσει να σκοτώνει αβέρτα φορώντας μαύρες μπότες και πιστόλια περασμένα στα μπούτια της σε στυλ Λάρα Κροφτ. Γιατί ο Μπάουερ δεν κανόνισε ένα "ατύχημα" όπως με τη Νίνα στον προηγούμενο κύκλο; Ο αντιπρόεδρος Λόγκαν παραμένει πολλά κιλά χοντρομαλάκας. Στο τέλος δέχτηκε συγχαρητήρια που δεν τα άξιζε. Για μένα πάντως όλα τα λεφτά ήταν ο Αλμέιντα, αλλά σ' αυτό τον κύκλο ήταν πάτος. Όπως και η γιαπωνέζα.

Brian Howe

Όταν στο λύκειο κάναμε κοπάνες πηγαίναμε και παίζαμε ηλεκτρονικά σ' ένα ουφάδικο παραπέρα. Εκεί άκουσα πρώτη φορά ένα τραγούδι από έναν τύπο που έκανα πάνω από δεκαετία να μάθω τ' όνομά του. Το τραγούδι μου άρεσε και όλα αυτά τα χρόνια δε μου έφυγε απ' το μυαλό. Ένα-δύο χρόνια αργότερα ήμουν σ' ένα μπαράκι, κατά τη διάρκεια της πενταήμερης. Εκεί, άλλο τραγούδι μου έμεινε στο μυαλό. Δεν το σύνδεσα με το προηγούμενο, δεν το θυμόμουν πλέον, αλλά αυτό εδώ ήταν ακόμη καλύτερο. Χτες έμαθα ποιοί τα παίζουν και τα δύο... οι Bad Company! Μα οι Bad Company είναι αυτοί; Καλή μουσική αλλά... αυτοί παίζουν έτσι; Τους Bad Company τους έχω συνδυάσει μ΄έναν Paul Rodgers και παλιά βρετανική χροιά στη μελωδία. Aν ένα τραγούδι από Bad Company δεν το έχω ξανακούσει, μπορώ να καταλάβω ότι είναι δικό τους. Αυτή τη φορά όχι. Είχα χάσει επεισόδια. Ο τύπος που τραγούδαγε δεν ήταν ο Paul Rodgers και η μουσική ήταν περισσότερο ποπ/ροκ και AOR παρά κλασικό ροκ. Το όνομά του είναι Brian Howe και είχε περάσει κι από Ted Nugent. Στους BC έκατσε δέκα χρόνια. Τι λε ρε παιδί μου. Πότε έγιναν όλα αυτά; Για μένα οι Bad Company είχαν σταματήσει εκεί στα μέσα του 80, όταν το ΜΤV πήρε τα ηνία. Όταν σκεφτόμουν Bad Company, αμέσως στο μυαλό μου ερχόταν ο Paul Rοdgers. Ποτέ δεν έκατσα να μάθω τί απέγιναν απο κει και πέρα. Ήξερα ότι ο Rodgers έκανε για ένα διάστημα συναυλίες μόνος του και τώρα με τους Queen. Αλλά κι αυτός εδώ ο νέοπας καλός είναι. Με τον Brian Howe άλλαξαν τον ήχο τους προς το πιο radio-friendly, που λένε. Κανένα πρόβλημα. Πάντα τα πήγαινα τα γκομενοτράγουδα, εκτός αν είναι σκυλέισον, έντεχνα, dance ή RnB. Αν δεις φωτογραφία του Brian Howe όπως είναι τώρα, θα σου θυμίσει τελειωμένο Άγγλουρα που μόλις έχει βγει απο παμπ έχοντας κατεβάσει έξι-εφτά pints. Πάντως επιβίωσε μετα τους BC. Στο site του, πηγαίνει με τον τίτλο "Former Bad Company singer". Τελικά είναι απ' αυτούς που δε μπόρεσαν να σταθούν μόνοι μετά από μια καριέρα σ' ένα επιτυχημένο συγκρότημα και επιζητούν τη ρετσινιά του. Καλή φωνή και ωραία τραγούδια. Oι Bad Company, είτε έχουν μπροστάρη τον Rodgers είτε τον Howe, είναι οι Bad Company.

Tower Bridge late afternoon

.

Σήμερα πήγα για τρέξιμο στον Τάμεση. Μαύρα σύννεφα πάνω απ' τη γέφυρα αλλά δεν έβρεξε. Είχε ωραία μέρα και ήταν ευκαιρία να την κάνω απ' την κλεισούρα για λίγο. Εδώ κι ενάμισι μήνα δε θέλω να βγαίνω βόλτες αλλά περιμένω να κατέβω Αθήνα για να βγω με τον κολλητό και με τη γυναίκα. Εδώ δε μ' ενδιαφέρει να βγω έξω με κανέναν. Ξέρω ότι κάνω μαλακία αλλά δε μ' ενδιαφέρει. Το βελάκι είναι κολλημένο και δείχνει μέσα Ιουνίου, όταν θα πάρω τ' αεροπλάνο να φύγω. Δε νοσταλγώ την Αθήνα. Το μόνο που θέλω είναι να δω αγαπημένα πρόσωπα, να παω για κολύμπι και να επισκεφτώ τις παλιές τρύπες που παίζουν πραγματική μουσική (ώπα, τι μας λες ρε μεγάλε) και μετά να ξαναφύγω. Ούτως η άλλως η ζέστη θα θερίζει.

Πολύ σοβαρέψαμε. Ας αλλάξουμε λίγο κλίμα... Χτες έκανα μόνο ένα τσιγάρο και σήμερα κανένα. Για δες που παλεύεται τελικά... Αλλά πάει το πούστικο μαζί με το βράδυ που κάθεσαι και χαλαρώνεις... Ώρες ώρες με πιάνουν τα τρελά αλλά πίνω λίγο νερό και μετα απο λίγο φεύγουν (τα τρελά). Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσουν τα συμπτώματα στέρησης... ή εγώ που καταβάλλω προσπάθειες να μην κάνω τράκα από τον απέναντι. Θέλω να κάνω λίγο Old Holborn Aromatic. Εδώ δεν έχω βρει. Θα πρέπει να περιμένω μέχρι να παω Αθήνα. Καλό είναι, φάση έχει. Ερώτηση: Το κίτρινο δόντι πώς ξαναγίνεται λευκό; Λίιιιγο έχουν κιτρινίσει αλλά τα θυμάμαι και πιο λευκά. Θέλει οδοντίατρο τώρα δηλαδή;

Είναι οι πολίτες της Δυτικής Ευρώπης φασίστες;

Οι ακροαριστεροί υποστηρίζουν πως δεν υπάρχουν τρομοκράτες παρά μόνο αγωνιστές. Ο μόνος τρομοκράτης είναι το κράτος, ο δυνατός, ο νταβατζής, ενώ αυτοί που ρίχνουν αεροπλάνα σε ουρανοξύστες είναι οι καταπιεσμένοι, αυτοί που παλεύουν για τα δίκαιά τους. Αυτό που σκεφτόμουν πάντα είναι: τι θα μας πουν οι ακροαριστεροί του καναπέ όταν το επόμενο αεροπλάνο πέσει στον όροφο που εργάζεται κάποιος στενός τους συγγενής; Θα κρίνουν με δύο μέτρα και δύο σταθμά ή όχι; Το ότι οι Αμερικανοί έχουν εγκαταστήσει πενήντα χούντες στον πλανήτη και κάθε τρία χρόνια βομβαρδίζουν μια χώρα της οποίας το όνομα δε μπορούν καν να προφέρουν, δε δικαιολογεί βία απ' την αντίθετη πλευρά γιατί απλά τα εγκλήματα δεν συμψηφίζονται. Ο Νίκος Δήμου μίλησε για τη χώρα του 97%, όπου περιγράφει ότι σε θέματα αμερικανικών επεμβάσεων ο ελληνικός πληθυσμός αντιτίθεται σ' αυτές κατά αυτό το ποσοστό, ή εν πάσει περιπτώσει πάνω από 90%. "Φυσικό είναι" θα ακούσεις αυτό το 97% να λέει. "Αφού είναι λάθος". Μα λάθος είναι. Πώς όμως εξηγείς το ότι σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης το ποσοστό μπορεί να είναι και 80-20 ενώ στην Ελλάδα μάς οργώνει ένας οδοστρωτήρας του 97%; Είμαστε οι σωστοί της υπόθεσης; "Ναι", θ' ακούσεις την αβασάνιστη απάντηση. Ο συλλογισμός είναι ο εξής: Αν ο Σημίτης ως πρωθυπουργός χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (μιλάμε για το 2003) ήθελε να γλύψει λίγο τους "μεγάλους", εκείνες της μέρες θα έστελνε μερικά αεροσκάφη της Π.Α. για να βοηθήσουν στους βομβαρδισμούς. Έτσι θα ανέβαινε στα μάτια και της Αμερικής και της Ευρώπης. Δεν το έκανε όμως γιατί όλοι οι Έλληνες πολίτες θα τον έκραζαν και θα το λάμβαναν σοβαρά υπόχη στις επόμενες εκλογές. Ομοίως και στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν. Γιατί ο Έλληνας ξέρει. Έχει περάσει δυσκολίες, ζουν ακόμα οι γενιές που έβλεπαν τα γερμανικά τανκ στους δρόμους (τι λες, ενώ οι υπόλοιποι λαοί την περνούσαν ζάχαρη). Οι άλλοι, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί, δεν πέρασαν ό,τι περάσαμε εμείς. Μόνο έσπερναν κακουχίες σε άλλους τους προηγούμενους αιώνες. Συμπέρασμα: Δυτικοευρωπαίοι=φασίστες. Έλληνες=μη φασίστες. Τέλος συλλογισμού. Και όπως φαντάστηκες, ήρθε η ώρα για το μπινελίκι. Ρε κακομοίρη/α, "εμείς" τι περάσαμε και δεν έχω πάρει χαμπάρι τόσην ώρα; Αφού σε βλέπω, έκανες έξι χρόνια να βγάλεις τη σχολή που πέρασες κι είσαι όλη την ώρα μ' ένα φραπέ κι ένα τσιγάρο στο χέρι. Πας κι ένα Εξάρχειο για να μη σε πούνε φλώρο, και χώνεις κανένα μπινελίκι για τους Αμερικάνους καθώς ρουφάς μια ακόμη γουλιά από κείνο το νεσκαφέ. Μετά, αυξάνεις τα έσοδα της Coca Cola αγοράζοντας να πιείς, παίρνεις κι ένα ροκάδικο δίσκο από αμερικάνικο συγκρότημα αυξάνοντας και τα έσοδα της RIΑΑ, μετά κάνεις το ίδιο για την MPAA πηγαίνοντας να δεις το Lord of the fucking rings. Και στο ενδιάμεσο αφορίζεις τριάντα χώρες επειδή τόλμησαν να μην έχουν ισοπεδωτική ομοφωνία όπως η δική σου χώρα. Η Ελλάδα δεν έστειλε φραγάτες στο Ιράκ και στρατιώτες στο Αφγανιστάν; Όταν ο Αθνάρ έστειλε στρατιώτες στο Ιράκ, οι Ισπανοί έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια; (θα φτάσουμε και στην Ισπανία πιο κάτω) Για μένα, όταν κάποιος λέει ότι ξερωγώ οι Άγγλοι, οι Σουηδοί κλπ είναι φασίστες, δε διαφέρει από τους φασίστες για τους οποίους μιλά. Mε ποσοστό 97% ο ελληνικός λαός καταδικάζει όλες τις αμερικανικές εισβολές. Αν αυτό οφείλεται στο ότι πολύς κόσμος δε θέλει ή δεν προλαβαίνει να ενημερωθεί από εναλλακτικές πηγές και ενημερώνεται από τα ιδιόκτητα μέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά και έντυπα, δεν έχει σημασία. Υποστηρίζει τη "σωστή" άποψη. Τη δική μας άποψη. Δεν έχει σημασία αν δεν ερευνά τις άλλες απόψεις. Αφού βομβαρδίζουν οι κωλοαμερικάνοι για τα πετρέλαια, τί θα έπρεπε να πουν οι Έλληνες; "Βομβαρδίστε τους να τους ελευθερώσετε απ' τον Σαντάμ;" Επανερχόμαστε στο προκείμενο. Γιατί εμείς 97% και οι άλλοι 80%; Δεν ξέρω, είναι η αλήθεια. Το ότι έχουμε κάνει όμως τις μαλακίες μας, τις έχουμε κάνει. Χειροκροτήσαμε Κάραζιτς και Μιλόσεβιτς. Yποστηρίξαμε Σαντάμ. Μιλόσεβιτς: ο άνθρωπος που όρθωσε ανάστημα και είπε όχι στη Νέα Τάξη, θα πει η Ελευθεροτυπία. Το ότι μπροστά στους Αμερικάνους μοιάζουν με τη Μητέρα Τερέζα δεν τους αφαιρεί την ευθύνη των εγκλημάτων που έχουν κάνει. Ένα άλλο στοιχείο που ίσως πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι ότι τα κοινωνικά στρώματα κατανέμονται σε διαφορετικό ποσοστό σε κάθε χώρα. Π.χ. η μέση και ανώτερη τάξη στη Γαλλία είναι μεγαλύτερη από τις αντίστοιχες της Ελλάδας. Επίσης, η αστική τάξη της Ελλάδας διαφέρει κατά πολύ από αυτές των άλλων δυτικών χωρών. Τρίτον... μπορείς να ρωτήσεις κάποιον ξένο φίλο ή γνωστό σου που υποστηρίζει τις αμερικανικές επιθέσεις γιατί το κάνει. Ίσως μπορείς να ανοίξεις διάλογο μαζί του, αν και στο τέλος θα διατηρήσεις την άποψή σου όπως και κείνος τη δική του. Δε λέμε για τους Αμερικάνους πολίτες που είναι υπέρ, γιατί δε θα χαλάσεις καν οξυγόνο να αντικρούσεις τα επιχειρήματά τους. Μιλάμε για κάποιον άνθρωπο που έχει αναλύσει την κατάσταση είτε στο μυαλό του είτε διαβάζοντας, και για κάποιο λόγο πιστεύει ότι οι Αμερικάνοι καλά έκαναν. 11 Μαρτίου του 2004. 191 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και πάνω από 1800 τραυματίζονται από βόμβες που είχαν τοποθετήσει τρομοκράτες σε αμαξοστοιχίες του ισπανικού σιδηροδρομικού δικτύου. Δεν έφταιγαν σε τίποτα. Βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Η πλειοψηφία τους είχε εναντιωθεί στην αποστολή της Ισπανίας στο Ιράκ. Τι έγινε; "Τα θέλαν και τα πάθανε" θα ακούσεις τον δικό σου ξανά. Συλλογισμός: Δεν έχει σημασία αν έκαναν πορείες διαμαρτυρίας. Έπρεπε να απεργήσουν όλοι δύο εβδομάδες. Δημοκρατία έχουν, πρέπει να πιέσουν την κυβέρνησή τους ώστε να καταλάβει τι θέλουν. Αλλιώς ό,τι κι αν τους συμβεί θα το έχουν προκαλέσει οι ίδιοι έμμεσα. Τέλος συλλογισμού. Δε μου λες, έχεις πάει ποτέ σε πορεία; Σε κομματική νεολαία έχεις ενταχθεί; (τις απεχθάνομαι, αλλά πολλές εκφράζουν ιδεολογία σύμφωνη μ' αυτή του παραπάνω ελληνάρα και αν γινόταν μέλος ίσως παραδεχόμουν ότι είναι ενεργός και συμμετέχει στα κοινά. Είναι κι αυτός τρόπος να συμμετάσχεις στα κοινά.) Έχει και η Ελλάδα στρατό έξω. Αν χάσεις κανένα πόδι από έκρηξη καθώς γυρίζεις το απόγευμα απ' τη δουλειά, τι θα πεις; "Είναι δικό μου λάθος που δεν πίεσα την κυβέρνησή μου και κακώς δεν έχασα και το άλλο μου πόδι για να μάθω"; Έχεις ταξιδέψει ποτέ έξω για να δεις ότι οι Ισπανοι δεν είναι "οι Ισπανοί" αλλά ο Χοσέ, η Ανπάρο και η Μαρία; Ότι "οι Ινδοί" είναι ο Καπίλ, κι ο Ανσούλ; Το ποστ αυτό αφιερώνεται σ' ένα άτομο. Ώρες ώρες έχεις την ικανότητα να με στήνεις στον τοίχο επειδή μπορείς να χειρίζεσαι το λόγο έντεχνα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις υπόθεση. Αργότερα που σκέφτομαι αυτά που είπαμε καταλαβαίνω ότι έχουν πολλά κενά. Όταν έρθω κάτω θα πάμε για καφεδάκι και θα τα πούμε. Ελπίζω τώρα να βλέπεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Καλό το athens.indymedia.org και το eksegersi, αλλά μην απορρίπτεις a priori κι άλλες πηγές.

The following takes place between 4:00am and 5:00am

Τελικά ο Μαρβάν είχε τουλάχιστον μια ακόμη απόδραση στα αποθέματά του. Αυτός ο κωλοφτιαγμένος Κρουζ θα πετάει για ακόμη λιγες ώρες οπότε ο Κίφερ έχει καιρό να τον βρει. Σ' αυτή την ώρα μαθαίνουμε ότι ο Μαρβάν δέχτηκε μια κλήση απ' το τηλέφωνο του γιου του υπουργού άμυνας. Πάνε και φέρνουνε τον Γιο. Με τα πολλά τους λέει ότι κάνανε όργια μ' ένα ζευγάρι και το ζευγάρι έφυγε μετά με ταξί. Δε συγκράτησε ούτε ονόματα, ούτε την εταιρία ταξί που τους πήρε, παρόλα αυτά η CTU σε λίγα λεπτά βρίσκει και την εταιρία, και τον οδηγό και το πού τους πήγε όταν έφυγαν από το σπίτι του Γιου. Ο Γιος δέχτηκε να περάσει βασανιστήρια στη CTU το πρωί και τώρα, σχεδόν 24 ώρες μετά δεν έδωσε αμέσως τις πληροφορίες που έπρεπε, γιατί θα αποκάλυπτε ότι... γουστάρει άντρες. Ναι, όσο αυτός το έκανε με τον γκόμενο του ζευγαριού, η γκόμενα πήρε τον Μαρβάν απ' το τηλέφωνό του. Η Όντρει Ρέινς είναι φαν της Dell, υπολογιστής της οποίας φαίνεται σε πρώτο πλάνο. Μήπως μέχρι το τελικό επισόδιο μάθουμε ότι η βάση δεδομένων της CTU εκτός από κατανεμημένη είναι και ετερογενής; Σε λίγα λεπτά ελικόπτερα, περιπολικά και το κακό συναπάντημα περικυκλώνουν το σπίτι του ζευγαριού. Βλέπουμε ποια είναι η γκόμενα. Καλώστηνε κι ας άργησε. Με τη Μάντυ στο προσκήνιο δεν πα να φέρουν και τανκς να διαλύσουν όλο το οικιακό συγκρότημα; Θα τους ξεφύγει και θα τους κάνει και κωλοδάχτυλο. Τέσπα, η τύπισσα καθαρίζει τον γκόμενό της για τον βρουν πρώτο και να κερδίσει χρόνο. Προσέξτε τη γκόμενά σας μετά από μια νύχτα αχαλίνωτου σεξ. Ίσως να μάθετε πράγματα γι' αυτήν που δεν ξέρατε, π.χ. να ξέρει να χειρίζεται όπλο με σιγαστήρα. Μετα το σεξ, αν ακούσετε ελικόπτερα έξω απ' το σπίτι σας, πείτε της ότι πάτε για μια μπύρα απ' το ψυγείο και σηκωθείτε πάραυτα και περπατήστε γρήγορα προς την κουζίνα. Κλειδαμπαρωθείτε. Ίσως η σχέση σας καταρρεύσει αν μετά μάθετε πως γκόμενά σας έχει ανατινάξει επιβατικά αεροπλάνα και έχει επιτεθεί στον πρόεδρο των ΗΠΑ με βιολογικό όπλο. Ο Κασλ έχει άδοξο τέλος. Αν είχε διατηρήσει τις ιδιότητες του Εθάνιελ απο τον "Κωδικό Αιωνιότητα" ίσως τη γλύτωνε. Ο Τόνυ Αλμέιντα πιάνεται όμηρος. Λες η Ντέσλερ να διαπράξει προδοσία για να τον σώσει; Είναι δίκαιη αντιστροφή ρόλων. Θα δούμε Τζακ Μπάουερ και Μάντυ σε street fighting με τους άντρες της CTU γύρω να παρακολουθούν και να βάζουν στοιχήματα; Την άλλη Δευτέρα το φινάλε του τέταρτου κύκλου. Αυτος ο Πάλμερ αν ήταν χάλιας μια φορά στους προηγούμενους κύκλους, εδώ έχει πιάσει πάτο.

Live to ride (Πράγματα που δε λες σε μια συνέντευξη για δουλειά)

Μετά από τόσες βδομάδες βγήκα έξω το Σάββατο να πιω καφέ. Αν είσαι όλη την ώρα μέσα στο κωλόσπιτο, το να πάρεις λεωφορείο να βγεις βόλτα σου φαίνεται ταξίδι στην εξοχή. Παρένθεση. Απ' όλες τις μέρες βρήκαμε να βγούμε τη μόνη μέρα που είχε σκατόκαιρο. Κλείνει η παρένθεση. Από το λεωφορείο κοιτούσαμε έξω τον κόσμο. Σε μια φάση το μάτι μου πέφτει στο πεζοδρόμιο, σ' έναν τύπο σαραντάρη με μακρύ μαλλί και μούσι, μαύρη μπλούζα και μαύρο δερμάτινο παντελόνι. Ωραία πράγματα. Ααααυτά είναι. Πριν από λίγα χρόνια παραδέχτηκα ότι αυτή τη ζωή θέλω τελικά. Αν δε φοβόμουν και τις μηχανές, θα ήθελα να οδηγώ και μια Virago. Γουστάρω ν' ακούω τη μουσική μου, να έχω τις παρέες μου και να μη με νοιάζει π.χ. το τι θα πει ο αφεντικός αν το πρότζεκτ δεν ετοιμαστεί στην ώρα του, αν ο πελάτης θα μείνει ευχαριστημένος μ' ένα προϊόν, το πώς πάνε οι μετοχές της εταιρίας, η απόλυση που μπορεί να έρθει για ψύλλου πήδημα, το ωράριο 9πμ - 10μμ, το κυνήγι της καριέρας, ο καθωσπρεπισμός. Όταν τελείωσα το σχολείο, αν με ρωτούσε κανείς τί μου άρεσε πραγματικά και τί θα ήθελα να κάνω για τον εαυτό μου το υπόλοιπο της ζωής μου, έλεγα "δεν ξέρω". Τα χρόνια πέρασαν, πτυχίο μετά, φανταριλίκι αργότερα, τελικά όταν βρέθηκα να ψάχνω για δουλειά, βρήκα -ή μάλλον παραδέχτηκα- την απάντηση στο μεγάλο ερώτημα. "Τίποτε". Ακριβώς! Γιατί θα έπρεπε να κάνω, να γίνω "κάτι"; Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να βγάζω πέντε φράγκα για να συντηρούμαι και να κάνω και πέντε πράγματα που μου γουστάρουν. Όσο και να έλεγα ψέματα στον εαυτό μου ότι σπούδασα επειδή το ήθελα, στο τέλος παραδέχτηκα ότι το έκανα για τους γονείς μου. Πώς τους λες στα 18 σου ότι θες να τη βγάζεις στο "χύμα" και ότι δε γουστάρεις σπουδές, ειδικά σε μια κοινωνία όπου το πανεπιστήμιο θεωρείται φυσική συνέχεια του σχολείου; Έτσι έχεις προγραμματιστεί από πιτσιρίκι και δε σ' εχουν μάθει να κάνεις κάτι άλλο. Στο κάτω κάτω καλό να τη βγάζεις στο "έτσι" αλλά δε θα πρέπει κάποια στιγμή να επενδύσεις και στο "μέλλον σου"; Όχι πως δε μ' αρέσει η δουλειά που (θα) κάνω, ούτε πως δεν έχω αποκτήσει "φιλοδοξίες" με τον καιρό έχοντας μπει σ' αυτόν τον κόσμο της γνώσης. Και δεν είναι ότι δε θέλω να δημιουργήσω κάτι μέσα σ' αυτή τη δουλειά. Όμως, καθώς πέρασαν τα χρόνια, καταστάλαξα σε μερικά πράγματα και αποφάσισα πως αυτό το μοντέλο ζωής δε θέλω να το ακολουθήσω. "Εντάξει, πήγαινε στη δουλειά σου τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα φόρα τα δερμάτινά σου και τα τζιν σου και κάνε ό,τι σου γουστάρει", θα πούνε πολλοί. Σοβαρά; Δηλαδή όταν ξεκωλώνεσαι πέντε μέρες τη βδομάδα και ίσως πρέπει να αφιερώσεις και λίγες ώρες τα σαββατοκύριακα αν πέφτει μεγάλος φόρτος εργασίας στην εταιρία, έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνεις ό,τι σου γουστάρει; Τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο. Για μένα ή είσαι "χύμα" τύπος ή δεν είσαι. Ή την κάνεις αυτή τη ζωή ή δεν την κάνεις. Δεν υπάρχει μέση οδός. Το μαλλί, το "denim and leather" δεν είναι ένα ακόμη σετ ρούχων στη ντουλάπα σου. Είναι εσύ ο ίδιος. Δεν είσαι ο "δήθεν" χαρλεάς που όταν για κάποιες ώρες δε θέλει να δείχνει γιάπης καβαλάει την καινούρια του μηχανή και πάει στο Κολωνάκι για καφέ. Παρόλα αυτά, ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως θα ήταν καλύτερα να είχα σπουδάσει πολιτικές επιστήμες ή διεθνείς σχέσεις, δύο από τα πράγματα που ίσως να ήθελα να τα κάνω επάγγελμα, και να μην είχα πάρει την αγάπη μου για τους υπολογιστές τόσο στα σοβαρά. Δε γίνεται να μη δουλεύεις και καθόλου, κάτι πρέπει να κάνεις. Αν ήμουν στην "αλητεία", θα ήθελα να είτε να είμαι επαγγελματίας μουσικος, είτε να διατηρώ μαγαζί με μουσικά είδη, δισκάδικο, χαρντ ροκ και μέταλ μπαρ. Απλώς είναι δύσκολο όταν δεν ακολουθείς την πεπατημένη, γιατί δεν έχεις κανέναν να σε υποστηρίξει ή να ξέρει πέντε πράγματα να σε βοηθήσει (και να μην έχει τα μυαλά πάνω απ' το κεφάλι). Είσαι μόνος σου. Κι αν έχεις μεγαλώσει σε περιβάλλον που δεν ευνοεί τη συμπεριφορά του "αλητόβιου", δεν έχεις και πάτημα να ξεκινήσεις. Έχεις περισσότερα ρίσκα να πάρεις όταν βγεις "εκεί έξω" και περισσότερες πιθανότητες να φας το κεφάλι σου. Αν όμως ξέρεις τι κάνεις και είσαι αποφασισμένος τότε δε σε σταματά τίποτα από το να ζήσεις τη ζωή που εσένα σ' αρέσει (και δεν παραβιάζεις τα δικαιώματα των συνανθρώπων σου στο ίδιο κοινωνικό σύνολο. Δε μπορείς πχ να ζήσεις σπάζοντας καταστήματα). Αλλά γιατί να μην ακολουθήσεις την πεπατημένη και θέλεις τα δύσβατα μονοπάτια; Στο κάτω κάτω το σύστημα σε φροντίζει, σου παρέχει δουλειά, σου δείχνει κι ένα δρόμο ν' ακολουθήσεις και από κει και πέρα χρειάζεται δουλειά εκ μέρους σου για να εκπληρώσεις κάθε στόχο μέχρι το επόμενο βήμα, το οποίο είναι προκαθορισμένο. Αν δε θέλεις ν' ακολουθήσεις αυτό το μοτίβο θα πρέπει να βρεις εσύ τα βήματα που πρέπει ν' ακολουθήσεις, θα έχεις περισσότερες δυσκολίες και δε θα σε παίρνουν στα σοβαρά γιατί θα βλέπουν έναν άνθρωπο που φαινομενικά δεν έχει φιλοδοξίες και δεν κάνει τίποτα "χρήσιμο". Αν ακολουθήσεις τις παραμέτρους με τις οποίες σε προγραμματίζουν, αυτά τα γλυτώνεις. Αν ακολουθήσεις αυτές τις παραμέτρους, το μόνο που απαιτείται από σένα είναι να δουλέψεις και συ σκληρά για να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Το "σκληρά" αναφέρεται και στα μεγάλα ωράρια των ημερών μας με την απόλυση να κρέμεται απο πάνω σου συνέχεια. Παράλληλα συντηρείς και συ με τη σειρά σου το σύστημα. Και τελικά βρίσκεις τον εαυτό σου να ζει μια ζωή την οποία υποψιάζεσαι ότι δεν ήθελες και τόσο να ζεις, ενώ ήθελες άλλα πράγματα. Σου είναι δύσκολο να το χωνέψεις. Τόσα χρόνια σπουδών απλώς για να γίνεις αποδεκτός απ' τον κοινωνικό σου περίγυρο, γνωστούς κι αγνώστους κι αυτό ξεκινά από τον καιρό που είσαι πιτσιρικάς και σου βάζουν όλοι οι μεγάλοι ιδέες να "γίνεις κάτι". Όχι ό,τι θέλουν αυτοί αλλά "ό,τι θέλεις εσύ". Μπορείς να έχεις την ενημέρωσή σου από βιβλία και περιοδικά, να διαβάζεις αστρονομία, φυσική, ιστορία, υπολογιστές και να μην είσαι επαγγελματίας σ' αυτούς τους κλάδους αλλά να είσαι ενεργός και να έχεις δραστηριότητες. Όσο για δουλειά ίσως να κάνεις αυτό που θέλεις και να μη "γίνεις ό,τι θέλεις εσύ" που σου λέγανε τότε. Ίσως. Αν όχι... ακολούθα την πεπατημένη. Δε μ' έχει πιάσει παραλογισμός και δεν τα έχω βάλει με όλους τους επαγγελματίες όλων των κλάδων. Απλώς διακρίνω εκείνους που όντως θέλουν να γίνουν επαγγελματίες σ' έναν κλάδο -και καλά κάνουν- από εκείνους που καταπιέζουν τα αληθινά όνειρά τους για να "θελήσουν" να κάνουν κάτι άλλο με περισσότερο πρεστίζ. Όταν συνειδητοποίησα ότι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία είπα "και τώρα τι κάνουμε;;" Δε λέω ότι οι σπουδές δε μου έχουν προσφέρει πράγματα. Έχω αποκομίσει αρκετά, αλλά έχω χάσει άλλα. Και τώρα εδώ, για ένα ακόμη χαρτί. Πλέον το αμφιθέατρο δε μου κάνει αίσθηση. Αν είχα τα αρτσιήθκια να τα παρατήσω όλα να κάνω μια δουλειά που μου γουστάρει χωρίς να έχω άλλους από πάνω μου, θα το' κανα. Και στο Λονδίνο ή αλλού. Ήθελα να κλείσω τα σχόλια και σ' αυτή την εγγραφή γιατί αρχικά σκέφτηκα πως περιγράφει κάτι για μένα και δεν υπάρχει νόημα για σχολιασμό. Μετά όμως είπα ότι κάποιος ίσως σκέφτεται κάτι παρόμοιο, συμφωνεί ή διαφωνεί, οπότε το αφήνω ανοιχτό αν θέλει να αφήσει τις δύο πένες του. Περισσότερα εδώ. Y.Γ. Hell to Pay. Yeah! To URL παραμένει ίδιο για να θυμίζει πώς λεγόταν αυτό το blog πριν. Ένα χρόνο σχεδόν η καταιγίδα ήταν ορθούμενη. (και ποιος τώρα κάνει update τα link του;)

Βαρέθηκα

Στο στρατό είχαμε τις εξόδους μας, τους καφέδες μας, τα ποτά μας, τα σουβλάκια μας. Όταν ήμαστε στη μονάδα μέχρι και για μπάνιο πηγαίναμε. Τώρα τι έχω πάθει και δεν παω πουθενά; Φαντάρος πια δεν είμαι. Είμαι... ελεύθερος. Γυρω μου έχει πράγματα που στην Αθήνα θα φτιαχτούν μόνο όταν ξαναναλάβει η Γιάννα Ολυμπιακούς, και πάλι έτσι δε θα γίνει. Μπορείς να τη βγάλεις και σχεδόν ανέξοδα με μια απλή βόλτα. Όμως τώρα κάθε φορά που χρειάζομαι κάτι αντί να παω στο μαγαζάκι από κάτω παω μέχρι το μεγάλο σούπερ μάρκετ μόνο και μόνο για να παω λίγο παραπέρα από το τετράγωνο που μένω. Συναυλίες; καρφί δε μου καίγεται. Μόνο αν είναι κανένας πολύ σπουδαίος που δε θέλω να χάσω με τίποτα ή αν έχω όρεξη να παω κι αλλού. Εγώ που άκουγα συναυλία και καθόμουν έξω από το Ticket House στην Πανεπιστημίου μέχρι ν' ανοίξει, από τις πρώτες μέρες προπωλήσεων (ανοίγει στις 10, μη φανταστείς). Έπρεπε να έρθει η "γυναίκα μου" για να βγω λίγο πέρα από την περιοχή μου. Έχω βαρεθεί. Αυτό είναι. Όλο δουλειά και καθόλου παιχνίδι. Λίγο σερφάρισμα στο Internet, λίγο κανένα ποστ και τίποτε άλλο. Τις λίγες φορές που βγαίνω έχω το νου μου στο πρότζεκτ που δεν προχωράει, στο προπόζαλ της πτυχιακής, στα βιογραφικά και τις συνοδετικές που πρέπει σιγά σιγά ν' αρχίσω να στέλνω σε εταιρίες, στο ότι έχω βάλει κιλά από το καθισιό... Με τους συγκατοίκους δε θέλω να βγαίνω για πολλούς λόγους. Όταν τρία άτομα μιλάνε για αθλητικά όλη την ώρα (δηλαδή ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει άλλα σπορ ο Έλλην) εγώ δεν την παλεύω. Κάποιος άλλος με τον οποίο είμαστε μαζί στη σχολή έφυγε στο σπίτι του για 3 εβδομάδες. Θα ησυχάσω λίγο από το κλαψομούνιασμά του. Για τρεις ολόκληρες εβδομάδες δε θα ακούσω για το μπαράκι που δουλεύει στο νησί του, για τα "σκηνικά" που "παίζουν" εκεί, για τις τουρίστριες που συναντά και πόσο του λείπουν όλα αυτά και τι μαλάκας καθηγητής είναι ο ένας και ο άλλος. Δηλαδή ρε πούστη μου τι να πουν και τα παιδιά οι Πακιστανοί που δεν πήγαν σπίτι τους ούτε Χριστούγεννα, ούτε την άνοιξη που κλείσαμε, ουτε θα πάνε το καλοκαίρι; Και στο φινάλε γαμώ το καντήλι μου τι εκπέμπω και έρχονται όλοι και μου αδειάζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα; Σου 'δωσα τον ώμο μου για να κλάψεις; Όχι! Είναι για λίγους και γνωστούς. Τουλάχιστον αυτός δε μιλάει για ποδόσφαιρο και δεν είναι "Ελληναράς". Ευτυχώς. Θα μου πεις και συ τι κάνεις ρε μεγάλε, για τι μιλάς; Για τίποτα. Αυτό είναι το θέμα. Νιώθω έξω από τα νερά μου. Νιώθω σα σκλάβος κι αυτό πιθανώς να επιδεινωθεί όταν ξαναβγώ στην παραγωγή. Μου φαίνεται ότι θα βγάλω ρυτίδες πριν την ώρα τους. Δε λεω άλλα γιατί μπορεί να το διαβάσουν άτομα που δεν πρέπει. Καλωσήλθα στην καθημερινότητα. Τι να πουν και οι πενηντάρηδες που σηκώνονται στις έξι εδώ και τριάντα χρόνια. Και έχουν και παιδιά να φροντίσουν όταν γυρίζουν σπίτι.

Oι "Τ"

Όχι, αν ολόκληρη Wikipedia έχει άρθρα για τις ιδέες του κάθε Λιακοπουλοβελόπουλου, απαιτώ να ανανεώσει τη βάση δεδομένων της με ένα ακόμα άρθρο. Πρέπει και οι γείτονές μας να έχουν ίσο μερίδιο στις βιβλιοθήκες γνώσης. ΟΜΑΔΑ ΤΑΥ Η Ομάδα Ταυ είναι ένας αστικός θρύλος για μια μυστική κοινωνία αποτελούμενη από Τούρκους επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, μηχανικούς, στρατιωτικούς, επιχειρηματίες και πολιτικούς, οι οποίοι διαθέτουν υψηλή τεχνολογία. Εικάζεται επίσης ότι κυβερνούν τις ΗΠΑ στο παρασκήνιο. Σκοπός και αρχές της "Τ" - Εξάπλωση των τουρκικών ιδεωδών και της τουρκικής κουλτούρας σ' όλο τον κόσμο. - Προβολή όλων των θετικών της Τουρκίας και των τουρκικών τεχνών, τη τουρκική γλώσσα και τον πολιτισμό σε όλο τον κόσμο. - Στρατιωτική άμυνα της Τουρκίας με μυστική, αποκλειστική και ιδιόκτητη τεχνολογία. Προέλευση Αν και όσοι υποστηρίζουν την υπαρξή της Ομάδα Τ δίνουν διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας της, η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι δημιουργηθηκε ως αντιστάθμισμα στη μυστική κοινωνία που εδρεύει στην Ελλάδα ονόματι Ομάδα Έψιλον. Παρά τη συγκριτικά νεότερη ιστορία της, η Ομάδα Τ κατάφερε να φτάσει σε αρκετά υψηλό τεχνολογικό επίπεδο που ανταγωνίζεται τους "Ε" λόγω των επιστημόνων που αποτελούν κομμάτι της καθώς και με εμπορικές δοσοληψίες με ξένες επιχειρήσεις που ειδικεύονται στην κατασκευή όπλων. Ειδικά για τα υπερόπλα Τέσλα έχουν ειπωθεί πολλά, ακόμη και ότι ίσως οι ίδιοι οι Τέσλα πήγαιναν κάποια μέρα στην Άγκυρα για δύο συναυλίες. Δεν έκατσε. Κρίμα που δεν τους έφεραν από δω μια μέρα οι "Ε". H Ομάδα Τ διαθέτει εξωτικά υπερόπλα (αγορασμένα από τις Παρθένες Νήσους και ουχί Γαμημένες Νήσους όπως πολλοί εσάρκαζαν). Aν εμείς το πόπολο δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα είναι επειδή το όλο σκηνικό παίζεται κάτω από τη μύτη μας. Λέγεται ότι μέλος της Ομάδας Τ είναι και ο Τούρκος τραγουδιάρης Αμάν Μασγκαμάν αν και ο ίδιος ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε αυτό τον ισχυρισμό. ΑΝΕΠΙΒΕΒΑΙΩΤΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ "Τ" Καθότι η ίδια η ύπαρξη της Ομάδας Τ είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ακούγοται πολλά για αναθεώρηση των στόχων της. Ακούγεται, λοιπόν ότι η Ομάδα ακτός από τους παραπάνω πάγιουσ στόχους επιβουλεύεται το ελληνικό έθνος! Πιο συγκεκριμένα, θέλει:

• Να βλάψει επιφανείς Έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους και να ρίξει το έθνος σε χάος. Μερικά ονόματα: Βελόπουλος, Λιακόπουλος, Βορίδης, Καρατζαφέρης.
• Να αποτρέψει τα ελληνικά κανάλια από το να αφιερώνουν τα δελτία ειδήσεών τους σε θρησκευτικές εορτές ανήμερά τους. Η Κυριακή του Πάσχα και τα Θεοφάνεια δε θα έχουν πλέον τη μερίδα του λέοντος στα μεσημεριανά και βραδυνά δελτία.
• Να δώσει τους Ολυμπιακούς του 2016 στην Άγκυρα αλλά μόνο αν τους διεκδικήσει η Ελλάδα ξανά (τώρα τα χτίσανε όλα πια)
• Να φτάσει η Ελλάδα στον τελικό του Euro 2008 και να χάσει το ματς από πένταλτι στο 91'.

Ο Τουρκισμός της Διασποράς τους υποστηρίζει 100%.

The following takes place between 3:00am and 4:00am

Πολλοί λένε ότι στον κύκλο αυτό, το 24 πήδηξε τον καρχαρία. To κόνσεπτ του πραγματικού χρόνου έχει καταργηθεί, εκτός αν υπάρχει κανένα υπόγειο οδικό δίκτυο που ανήκει στη CTU και πηγαίνουν όπου θέλουν μέσα στην πόλη σε δέκα λεπτά. Δέκα επεισόδια καθώς τελείωναν δε σου έκαναν αίσθηση ώστε να θέλεις να δεις το επόμενο. Και βέβαια όσα συμβαίνουν σε ένα κύκλο δε μπορούν να συμβούν σε μια μέρα. Ο κολλητός μου υποστηρίζει ότι το 24 πήδηξε τον καρχαρία απ' την αρχή... ενώ δεν έχει δει ούτε ένα επεισόδιο. Ενώ βλέπει αρχιδιές του τύπου "La Femme Nikita", που είχε και τους ίδιους παραγωγούς, τον ενοχλούν οι "καλοί Αμερικάνοι" που τα βάζουν με Σέρβους, Άγγλους, Τούρκους και Άραβες στο "24". Λες και δεν υπήρχαν Αμερικάνοι κακοί στο δεύτερο κύκλο. Λες και ο πιλότος του F-117 που έριξε πύραυλο στο Air Force One (10:00ΡΜ-11:00ΡΜ) ήταν Ιρακινός. Λες και είναι όλα αλήθεια κι όχι τηλεοπτική σειρά. Επιτέλους ο Μπάουερ έπιασε τον Χαμπίμπ Μαρβάν. Ναι, τον έπιασε αυτή τη φορά! Κι έχουν μείνει ακόμη τρεις ώρες. Εκτοξεύτηκε ένας "κωλοφτιαγμένος" Κρουζ με πυρηνική κεφαλή, οι Κινέζοι μπορεί να πάνε σε πόλεμο με τις ΗΠΑ τώρα που έμαθαν ότι ο Μπάουερ έκανε συγκαλλυμένη επίθεση στο κινέζικο προξενείο, κι όλα αυτά επειδή ο αντιπρόεδρος που έγινε πρόεδρος είναι μεγάλος μα μεγάλος μαλάκας. Αν δεν έστελνε τη Μυστική Υπηρεσία να συλλάβει τον Τζακ δύο ώρες πριν, θα είχαν πιάσει τον Μαρβάν τότε και τίποτε απ' όλα αυτά δε θα συνέβαινε. Ούτε θα αναγκαζόταν ο Τζακ να βάλει το πιστόλι του στο κεφάλι του γιατρού που χειρουργούσε το σύζυγο της γκόμενάς του για να τον κάνει να χειρουργήσει το συνεργάτη του Μαρβάν για να επιβιώσει και να ανακριθεί. Ο Τόνυ Αλμέιντα και η Μισέλ Ντέσλερ εμφανίζονται πέντε λεπτά σε κάθε επεισόδιο και δεν κάνουν τίποτα. Ήρθαν μερικοί νέοι χαρακτήρες αλλά οι περισσότεροι πέθαναν (24 είναι αυτό). Ετοιμάζεται πέμπτος κύκλος. Ας δούμε πώς θα τελειώσει ο τέταρτος και βλέπουμε. Αντί κάτω να παίζονται σειρές τύπου "Βέρα στο δεξί" και αρχιδιές, μήπως πρέπει να τα σκάσει κανένα κανάλι να προσαρμόσει το 24 στα ελληνικά δεδομένα; Mε Χριστόφορο "κλειδώστε μάνες, κόρες και πατέρες" Παπακαλιάτη με ξανθό μαλλί στον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Οι "Ε"

Μην ανησυχείτε, Έλληνες. Η Ομάδα Έψιλον υπάρχει τελικά! Όλοι το λένε! (ο Μπάμπης ο Σουγιάς κλπ). Σιγά μη μας κουνηθούν τα ασπρουλιάρικα τα πιθήκια που όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες εκείνα χοροπηδούσαν στα δέντρα. Εεεεδώ και το άρθρο. Μόνος άξιος αντίπαλος των "Ε" είναι η Ομάδα Ταυ από απέναντι. Θα ξαναποστάρω κανονικά όταν παραδώσω τις εργασίες.

Ανάσταση: The Aftermath

Όπως ίσως κατάλαβες, δεν ήμουν απ' αυτούς που ξεχύθηκαν σε ξενυχτάδικο για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Ούτε καν εκκλησία δεν πήγα, φτάσαμε στην Αγία Σοφία στο Bayswater κατά τις 11 και φύγαμε στις 11:20 γιατί βαριόμασταν να περιμένουμε. Οι άλλοι ήθελαν να πάμε μία ώρα πριν το "Χριστός Ανέστη" για να βρουν κανένα γνωστό, μετά έσπασε η παρέα στον κόσμο καθώς τους βρήκαν. Οι υπόλοιποι δύο ούτε τους ψάξαμε μετά ούτε τίποτα. Να πάμε μπουζούκια δεν υπήρχε περίπτωση. Την κάναμε για κέντρο. Πήραμε πάντως μια ιδέα από Ανάσταση στο Λονδίνο. Στο κέντρο οι παμπ είχαν κλείσει και τα μπαρ ήθελαν είσοδο. Τελικά πήραμε δύο "πράσινες" και την αράξαμε στο σπίτι μου με άφθονη μουσική από internet radio. Περάσαμε καλύτερα από πολλά βράδια όταν έβγαινα στις κλασικές γωνιές του West End.

Αναστήθηκε ε;

Έτσι πρέπει να είναι. Αφού όλοι το λένε! Ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Πέτρος ο Μπαλτάς, ο Πεταλούδας ο Νίκος, ακόμα και ο Περικλάρας ο Μεντεσές. Όλοι!