Είναι τραγικό πώς συγγενείς, φίλοι και γνωστοί σού κάνουν κωλοτούμπες για να πας να μείνεις μόνιμα στο μεγάλο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα. Σου σκανάρουν και σου στέλνουν αγγελίες από εφημερίδες. Σου λένε ότι με τα πτυχία που έχεις θα παίρνεις μεγάλο μισθό. Σου λένε μπορώ να σε συστήσω στην τάδε εταιρία γιατί είσαι ακριβώς αυτό που ψάχνουν. Σου λένε ότι θα σε βοηθήσουν ν' αγοράσεις δικό σου σπίτι. Αλλά έλα εσύ εδώ, εκεί πέρα είναι όλοι πούστηδες και φονιάδες των λαών. Μόνο ένας άνθρωπος με στηρίζει στην απόφασή μου να μείνω εδώ. Μόνο ένας μου είπε αυτό που ήδη ξέρω, δηλ. να μην ακούω κανέναν και να κάνω ό,τι μου γουστάρει κι αφού μ' αρέσει να μείνω στο Λονδίνο, τότε να μείνω στο Λονδίνο. Στους πενήντα, ένας. Είναι φυσικό να με θέλουν όλοι πίσω, αφού τους λείπω και μου λείπουν. Αλλά δε θα άντεχα ξανά στην ελληνική πραγματικότητα. Υπάρχει λόγος που άλλαξα χώρα. Δε θα άντεχα να παλέψω μέρα με το ελληνικό δημόσιο ας πούμε. Όλα αυτά τα γράφω γιατί έλαβα μια σκαναρισμένη αγγελία για θέση σε πολυεθνική στην Ελλάδα. Η διαφορά με τις προηγούμενες είναι ότι το όνομα είναι μεγάλο δέλεαρ και τα απαιτούμενα προσόντα δεν παραπέμπουν σε Ζούπερμαν. Το ερώτημα είναι: αν με καλέσουν σε συνέντευξη κι αν μου προσφέρουν θέση, να τα μαζέψω και να πάω κάτω ή να συνεχίσω να ψάχνω εδώ; Θα μου λείψει ο καινούριος κόσμος που μου ανοίχτηκε εδώ, οι πολλαπλές επιλογές που έχει ένας νέος άνθρωπος, θα μου λείψουν πολλά πράγματα. Δε θ΄αντέξω εκεί κάτω ξανά. Εκτός δηλαδή του ότι έχω μάθει πια εδώ. Άσε που πρέπει να θυμηθώ να πάρω εισιτήρια για Saxon.