Η Κινεζούλα

Κυριακή και μέσα στη μαυρίλα ο δικός σου. Κατεβαίνω φορτωμένος με βιβλία και τον υπολογιστή στα Starbucks της παλιάς γειτονιάς να κάτσω να πιω ένα Φρα-πουτσίνο και ν’ ασχοληθώ και λίγο με την αρχιδιά που επισήμως ονομάζω "πτυχιακή", μιας και η βιβλιοθήκη το καλοκαίρι έχει ώρες λειτουργίας λιγότερες κι απ’ της τράπεζας. Μια κοντούλα σχιστομάτα με γυαλάκια με υποδέχεται με χαμογελάκι. "Hellooooo" μου κάνει με την ψιλή φωνίτσα της. Hello, της λέω και παραγγέλνω. Παει να το ετοιμάσει. Κανονικά, βάζει το μείγμα με τα παγάκια και το σιρόπι στο μπλέντερ. Της λέω να το ανακατέψει δύο φορές γιατί στο παράρτημα αυτό συνήθως όταν παίρνεις Φραπουτσίνο μασάς και παγάκια μαζί. Σε κάποια φάση γυρίζει προς τα μένα. "Έχετε ξαναπιεί αυτό το ρόφημα;" με ρωτά με το χαμογελάκι της. Στην παλιά πουτάνα; "Ναι το έχω πιει" "Και σας αρέσει πολύ;" Όχι, το πίνω γιατί με υποχρεώνει η τσούλα γκόμενά μου να είμαι "ιν". "Πάρα πολύ. Πάντως προτιμώ το Mint Mocha Chip Frappuccino αλλά είναι πανάκριβο". "Yeeees it iiis," απαντάει. "Σας ρωτάω πάντως επειδή περίσσεψε λίγο, αν θέλετε να σας το βάλω σε άλλο ποτηράκι" Ενάμισι Caramel Frappuccino στην τιμή του ενός. "Α ωραία." Μου το δίνει και πληρώνω. "Από που είσαι;" με ρωτάει. "Ελλάδα. Εσυ;" "I'm froοοm Chinaaa" Δε μπορεί, θα κάνει σχόλιο τώρα. "Ναι; Ξέρεις, μένω με τέσσερις Κινέζους στο ίδιο σπίτι, τρια αγόρια κι ένα κορίτσι" "Οοοοοο! Μένεις στο Λονδίνο;" Εμ, με το backpack και το φορητό και το σορτσάκι περισσότερο για τουρίστας περνιέμαι (είναι τουριστική περιοχή εκεί που είναι αυτό το παράρτημα). "Ναι, εδώ μένω" Της είπα λίγο πολύ τι κάνω, τι σπουδάζω, το χαμογελάκι από την Κινεζούλα δεν εξαφανίζεται στιγμή. Μετά μπήκαν άλλοι πελάτες, μάλλον έπρεπε να την αφήσω να δουλέψει. Και παω παραμέσα και κάθομαι. Να' ναι καλά η κοπέλα. Χτες ξύπνησα γαμοσταυρίζοντας όλο το σύμπαν και ήμουν έτσι μέχρι να παω στα Starbucks. Μετά την κουβέντα μας ήμουν εμφανώς πολύ καλύτερα, και μόνο από την παρουσία της εκεί. Ελπίζω να την ξαναπετύχω όταν παω πάλι εκεί για καφέ.

E-business, e-commerce, e-tailing...

...και τ' αρχίδια μου κουνιούνται.

H Αλκηστις Πρωτοψάλτη διασκευάζει Nickelback;

Άρα ας περιμένουμε και τη Δήμητρα Γαλάνη να τραγουδήσει Unloco την Τσανακλίδου να τραγουδήσει Whitesnake (συγκεκριμένα, το Still of the Night) την Αλεξίου να τραγουδήσει Tyketto ...αν και νομίζω ότι τον Coverdale θα έπρεπε να τον ερμηνεύσει ο Πάριος. Στιχουργικά δεν τους ξεχωρίζεις. Τα ινδιάνικα δε ονόματά τους μεταφράζονται περίπου το ίδιο στα ελληνικα: "το μουνί που κλαίει". Βασικά τώρα ξύπνησα. Γαμώ το Splinter Cell: Chaos Theory όλη νύχτα χτες γαμώ. Και βαριέμαι σαν τον πούστη.

Αυτό που θα ήθελα πολύ...

...είναι ν' ακούσω τα τραγούδια του Glorious Burden με τον Matthew Barlow στα φωνητικά. Eιδικά το Declaration Day και το Attila.

Ψάρια στο Rip 'n' Tear

Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, έχω και τη γαμημένη την πτυχιακή, η οποία με τους ρυθμούς που πάει δε θα την τελειώσω ούτε του χρόνου τέτοια εποχή. Βασικά τώρα βρίσκομαι στη φάση του development, πρέπει να γράψω σε scripting γλώσσες που δεν έχω μάθει ποτέ μου και οι μαλάκες στο πανεπιστήμιο έχουν την PHP 3. Την PHP τρία! Και είμαστε τώρα στην πέντε! Επίσης, παρότι έχουν ASP .NET, δεν έχουν Microsoft SQL server, αλλά σου λέει αν θέλεις να κάνεις backend βάση δεδομένων, κάντην σε Access. Ναι... γιατί όχι; Όλοι δουλεύουν Access σήμερα, είναι το πιο σταθερό, το πιο αξιόπιστο σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων. Ποιος χέζει και τους SQL servers και όλα. Ενώ θέλω να τελειώνω με την γαμωπτυχιακή να φύγει από τη μέση... εντάξει, τον τίτλο τον θυμάμαι ακόμα, αν τον ξεχάσω, έχω κρατήσει το αρχείο της πρότασης (proposal). Το θέμα της πτυχιακής όμως ακόμα μού είναι καθισμένο στο σβέρκο. Παρότι δύο καθηγητές συμφώνησαν ότι είναι καλό, εμένα μου φαίνεται μαλακοειδές και καθόλου χρήσιμο στην κομπιουτερέ κοινότητα. Αλλά πίεζε ο χρόνος, έπρεπε να παραδώσω και μια γαμωπρόταση (γαμωproposal) και στο κάτω κάτω δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Πρέπει να γίνουν τρεις εκτυπώσεις. Μια για τον supervisor, μια για τη βιβλιοθήκη... και μια για σένα για να θυμάσαι το απαύγασμα των κόπων σου; Τι; Ναι, καλά. 130 σελίδες, τρεις κόπιες; Δύο κόπιες που χρειάζονται, και πολύ είναι. Σιγά μην κρατήσω αντιγραφο για μένα. Θα έχω το soft copy σε δισκάκι και στον σκληρό και απο κει και πέρα στ' αρχίδια μου. Σήμερα το πρωί τηλεφώνησα στη Sonita, της είχα πει ότι το βράδυ θα πήγαινα στο Rip 'n' Tear για μπύρα και ποζεριές και θα την έπαιρνα να κανονίσουμε ώρα (μου είπε ότι ακούει και τέτοια πράγματα). Δεν το σήκωσε. Λίγες ώρες αργότερα την ξαναπήρα. Θα δουλεύει, λέω. Μέχρι τώρα δεν έχει τηλεφωνήσει πίσω ή στείλει μήνυμα. Και μια απ' αυτές τις μέρες θα την πετύχω πουθενά και θα μου πεί "σορρυ Phantasmak, αλλά δούλευα μέχρι αργά και άργησα να δω τις κλήσεις" και άλλα τέτοια, παρότι ξέρω ότι σταμάτησε τη μια από τις δύο δουλειές και μέχρι χτες ήταν σε διακοπές. τα δύο τηλεφωνήματά μου απείχαν ώρες μεταξύ τους. Στο βιβλίο μου όλα αυτά σημαίνουν "κοίτα για άλλα ψάρια στη θάλασσα". Εντάξει, δεν είναι το στύλ μου η Sonia, αλλά ήταν καλή ευκαιρία για "αρπαχτή". Η ίδια είναι ειδήμων της αρπαχτής φάσης, οπότε σ' ένα κλαμπάκι με ποζεράδικα και ποτά και headbanging, πολλά μπορεί να γίνονταν. Δε γαμιέται. Έχει ψάρια η θάλασσα. Ίσως και το Rip 'n' Tear.

Κουίζ

Έχει γίνει της μόδας τελευταία. Σάντι Σαλβαδόρ. Λατίνα τραγουδίστρια ποιού 80s συγκροτήματος; Μην ψάξεις στο Google. Θα το καταλάβω. Άιντε!

Υπάρχουμε... συνυπάρχουμε; Ο Έλληνας στο κινέζικο σπίτι.

Θα μου λείψουν τα τομάρια. Είχαμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές, αλλά πριν ένα χρόνο οικειοποιήθηκα μια παρέα άγνωστη. Γνωριστήκαμε όλοι και μείναμε στο ίδιο διαμέρισμα. Καθώς το δωμάτιο αδειάζει από πράγματα βλέπω τι ιστορία γράψαμε εκεί και ότι αυτό που είχαμε στην άκρη του μυαλού μας τελικά έγινε. Ήμασταν προσωρινοί, άλλοι πριν από μας έμεναν εκεί και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πούλο. Την μετακόμιση την έκανα μόνος χωρίς βοήθεια, πηγαινοερχόμενος δύο φορές τη μέρα από το παλιό στο καινούριο σπίτι κι αντίστροφα. Ακόμα έχουν μείνει κάποια πράγματα, αλλά πλέον άυριο θα έχει τελειώσει. Έπρεπε να παίξει κι η απαραίτητη σκούπα και το σφουγγάρισμα, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σου κρατήσουν ποσό απ' την εγγύηση αν στην επιθεώρηση δε βρουν το σπίτι αρκετά καθαρό. Καθόλου παράξενο, καθότι στη χώρα αυτή ούτε ένα ποτήρι νερό δε σου δίνουν δωρεάν. Αυτό έβλεπα για έντεκα μήνες απ' το παράθυρό μου. Όταν πάρθηκε η φωτογραφία ο καιρός ήταν καλός (για Λονδίνο). Τώρα θα μένω με τέσσερις (4) Κινεζους. Βέροι Κινέζοι όλοι τους με 2-3 χρόνια στην Αγγλία ο καθένας. Οι Κινεζοι είναι ένας λαός που μέχρι τώρα προτιμούσα να είμαστε από μακριά και αγαπημένοι. Είναι τόσο διαφορετικοί από μας στον τρόπο έκφρασης, στις συνήθειες, στη γλώσσα, στα πάντα. Όσες φορές τύχαινε να έχουμε Κινέζο σε εστία δεν καταλαβαίναμε γιατί ήταν τόσο απόμακρος. Τώρα το κατάλαβα. Πώς θα μπορέσουμε λοιπόν να συνυπάρξουμε; Αγγλικά είτε δεν καταλαβαίνουν καλά, είτε ερμηνεύουν τις αγγλικές εκφράσεις διαφορετικά. Πρέπει να τους λες κάτι πέντε φορές με πέντε διαφορετικούς τρόπους για να το πιάσουν και πάλι δεν καταλαβαίνεις αν το πήραν στραβά ή όχι. Φαίνεται ότι δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο να κάνουμε πλάκα, ούτε η αίσθηση ειρωνίας είναι ίδια. Τα φαγητά που τρώνε είναι όλα εισαγόμενα. Όλα από Κίνα. Η κουζίνα μυρίζει συνεχώς ασιατικό άρωμα. Στο τραπέζι κάθε απόγευμα μαζεμένοι μιλάνε την όλο φωνήεντα γλώσσα τους και σε κάποιες φάσεις γελάνε όλοι μαζί και λες "τι να είπε τώρα αυτός εκεί;" Οι άνθρωποι αυτοί έχουν φέρει τη χώρα τους μαζί τους, όπως έχουν κάνει τόσοι λαοί που έχουν έρθει εδώ. Πόσο δύσκολο να είναι γι' αυτούς να ζουν σ' ένα μέρος που δεν καταλαβαίνουν; Πόσο δύσκολο θα ήταν για μας αν χρειαζόταν να πάμε στην Κίνα; Εδώ ακόμα δεν έχω μάθει τα ονόματά τους. Άραγε έκανα καλά που έκλεισα αυτό το δωμάτιο; Θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε; Θα δείξει.

Η εξίσωση του Νεοέλληνα

Ατάκα φίλου σε SMS που μου είχε στείλει απ' τη σκοπιά: Νεοέλληνας=Άραβας+Ευρωπαίος+Αρχαίος Έλληνας+Μαλάκας Το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης είναι ελλειπές κατά μια παράμετρο και ο φίλος δεν τη θυμάται πια. Αν κανείς μπορεί να προσθέσει μια ιδέα, ας το κάνει ελεύθερα.

Κάτι που άκουσα και χάρηκα

Oι Steelhouse Lane άκουγαν Hardline.

Συνέντευξη

Πριν αρχίσετε να βαράτε όλοι μαζί, ξέρω ότι οι εταιρίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Θέλουν ανθρώπους που θα τους παράγουν όσο περισσότερο γίνεται. Όταν καλούν κάποιους υποψήφιους υπαλλήλους, θέλουν να μάθουν τι καπνό φουμάρουν και αν θα τους παράγουν έργο. Επειδή όμως τον κάθε υποψήφιο δεν τον ξέρουν κι από χτες, έχουν ένα βιογραφικό και γύρω στη μισή ώρα για να τον αξιολογήσουν. Με τι κριτήρια; Έχουν πέντε-έξι κριτήρια. Μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος. Αν είναι λάθος, τι ρίσκο παίρνουν και τι υπάλληλος προσλαμβάνεται; M' αυτό το σκεπτικό, μήπως πρέπει να πάρουν ένα άλλο ρίσκο, αυτό της πρόσληψης κάποιου βάσει παραμέτρων που δεν εξετάζει η εταιρία στην οποία εκείνος στέλνει βιογραφικό; Τα απανταχού τμήματα ανθρώπινου δυναμικού των εταιριών δε θα συμφωνήσουν μ' αυτή την τοποθετηση. Αν σου πω ότι μ' ενδιαφέρει, θα 'ναι ψέμα. Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε. Πώς θα ζήσουμε, αντιγράφοντας και πουλώντας CD; Πολλοί παρουσιάζουν τις δυτικές χώρες ως τόπους ευκαιριών και ανέλιξης, σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου 'κυριαρχεί το ρουσφέτι και το βύσμα'. Γνωστά και χιλιοειπωμένα. Παραδόξως enough, κανείς απ' αυτούς που τα ισχυρίζονται δεν τα μαζεύει και δεν την κάνει γι' Αμερικές και δεν ξέρω και γω που αλλού (δε μιλάω για κείνους που για λόγους ανωτέρας βίας δε μπορούν να κάνουν αλλιώς). Δεν είναι ότι έχουν άδικο. Αλλού υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, οργάνωση, λεφτά, και τα 'βυσματικά' φαινόμενα δεν είναι τόσο διαδεδομένα όσο στην Ελλάδα. Eίναι όμως και έξω δύσκολα, όπως κάθε φορά που ξεκινάς κάτι καινούριο. Πρέπει να τρέξεις, να χτυπήσεις πόρτες, και θα σου κλείσουν και πόρτες στη μούρη. Είναι περισσότερες οι δουλειές, αλλά περισσότεροι και οι υποψήφιοι. Δεν προσγειώνεσαι στο Χήθροου και βρίσκεις δουλειά σε μια βδομάδα. Αυτή που μου πήρε χτες συνέντευξη είναι μια γλυκύτατη κοπελίτσα, το πολύ συνομήλική μου αν όχι μικρότερη. Ευτυχώς που στα Αγγλικά δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας γιατί αλλιώς θα ξενέρωνα άσχημα. Ήμουν στην Αγγλία για πτυχίο, και όταν τελείωσα, στην Ελλάδα μου μιλούσαν στον πληθυντικό, στο δρόμο και στις συνεντεύξεις. Τόσο μπόι πήρα ρε τον καιρό που ήμουν εδώ; Κυλά η συνέντευξη, μπλα μπλα μπλα, οι γνωστές μαλακίες που σε ρωτάνε όταν σε καλούν για μια θέση που θέλεις. Αυτή ήταν από τις λίγες συνεντεύξεις απ' όπου έφυγα με τ' αρχίδια μου στο κανονικό τους μέγεθος. Στην προηγούμενη, είχα παρουσιαστεί μπροστά σ' ένα πάνελ και δε σταματούσαν τις ερωτήσεις. Στο πάνελ ήταν κι ένας Έλληνας, χειρότερος απ' τους υπόλοιπους. Η ύστατη μαλακοειδής ερώτηση του τυπά αυτού ήταν "Αν κέρδιζες τη λοταρία και δε χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτέ τι θα έκανες;" Δεν έχει σημασία τι απάντησα. Σημασία έχει ότι θα ήθελα να του πω "θα πήγαινα στο γραφείο του διευθυντή και θα του έλεγα ότι γαμιέται". Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι ότι τελειώνουν τα φράγκα και σε λίγο θα κοιμάμαι σε υπνόσακο δίπλα στον Τάμεση. Όσο για την κοπελίτσα που μου πήρε τη συνέντευξη, εύχομαι να είναι χαμογελαστή και στο υπόλοιπο της ημέρας κι όχι μόνο όταν μιλά σε πελάτες ή υποψήφιους υπαλλήλους.

Λάιλα Λαλάμι

Ένα πολύ καλό blog που ξετρύπωσα είναι αυτό της Μαροκινής γλωσσολόγου-συγγραφέως Λάιλα Λαλάμι. Το ξεκίνησε για να περιγράψει της σκέψεις της στην μετά την 9/11 Αμερική και από τότε έχει εξελιχθεί (είναι μόνιμη κάτοικος ΗΠΑ). Το blog της περιέχει λίγο απ' όλα. Από παρουσίαση βιβλίων μέχρι λογοτεχνικά κείμενα μέχρι τα προβλήματα των Αράβων στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το blog της, MoorishGirl.

Δε λέμε να μη κουτσομπολεύεις για γκόμενες...

...αλλά αν κάνεις μόνο αυτό, δίνεις την εντύπωση -και έτσι είναι κιόλας δηλαδή- ότι η ζωή σου είναι αρκετά μίζερη και επίπεδη και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις παρά να ασχολείσαι με το ποιον γαμιέται η μία και η άλλη που εσύ δεν έχεις τα αρχίδια να την πέσεις. Δηλαδή, πραγματικά, άλλη δουλειά δεν έχεις;

Όλο συζητάμε για την παρουσίαση...

...των γυναικών στην τιβί και στα μέσα μαζικής εξημέρωσης και δε λέμε τίποτα για τις ισάριθμες περιπτώσεις που ο άνδρας παρουσιάζεται ως α-νόητο μονολιθικό πιθήκι, έρμαιο της γυναικείας δύναμης και καπατσοσύνης.

Τα συλληπητήρια μου σε όσους επηρεάστηκαν από τη σημερινή τραγωδία. Kαθόμασταν σήμερα με το συγκάτοικο και ακούγαμε ράδιο. Δεν ξέρω αν αληθεύει ότι ενώ ήξεραν ότι το αεροπλάνο είχε πρόβλημα δεν το απέσυραν για συντήρηση για να μη χάσουν λεφτά. Αν αποδειχτεί κάτι τέτοιο, να δούμε ποιος θα ξαναπετάξει με την Helios. Ποιος δε θυμάται το "Σάμινα"; Προσθήκη: Προσπάθησα να μην πάει ο νους μου στο κακό (ότι το δυστύχημα έγινε ως "παράπλευρη απώλεια" κάποιων κερδοσκόπων) κι αν πήγαινε να μην το περνούσα στο ποστ. Βασικά ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του για το πώς έγινε το δυστύχημα και το συμπέρασμα είναι ότι δε μπορούμε να ξέρουμε. Με βάση όμως την ιστορία των ελληνικών (και κυπριακών;) δυστυχημάτων δεν κρατήθηκα να μην το γράψω, γιατί αν (ή αφού) γίνονται τόσα δυστυχήματα (όχι όλα) γιατί κάποιοι χρησιμοποιούν φτηνά μέσα κι εξοπλισμό, δεν μπορούμε απλώς να το προσπεράσουμε. Είναι ένα βήμα ώστε να αποτραπούν κι άλλα τέτοια στο μέλλον.

Έχω την εντύπωση ότι η ιδεολογία των Ελλήνων "φιλελεύθερων" συνοψίζεται στην παρακάτω γελοιογραφία. "Τουλάχιστον η δική μας πλευρά δεν βάζει τους κρατούμενούς της να χορεύουν με βρακί στο κεφάλι" "Η πλευρά σας δεν έχει κρατούμενους με κεφάλια" Mike Lester, Rome News-Tribune, Rome, GA Εδώ δεν υπήρχε ένας Έλληνας που έλεγε ότι οι Αμερικάνοι πρέπει να επέμβουν στρατιωτικά στην Ελλάδα; Δεν ξέρω, δεν είναι ερώτηση "κουίζ", εκτός του ότι αδυνατώ να το πιστέψω κιόλας.

Politically incorrect. Θέλω βοήθεια.

Ο Άγγλος συγκάτοικος θ' αδειάσει νωρίς το δωμάτιό του, πριν τελειώσει το συμβόλαιό του. Μείναμε μαζί έντεκα μήνες. Δε μου έχει συμβεί ποτέ να μείνω με κάποιον έντεκα μήνες και να μη μάθω τι καπνό φουμάρει. Ε, μ' αυτόν έτσι έγινε. Απέφευγε συστηματικά να βγαίνει μαζί μας. Πάντοτε είχε τις δικές του παρέες και καλά έκανε, αλλά αυτούς τους έντεκα μήνες άντε να βγήκαμε 3-4 φορές. Είμαι που είμαι κλεισμένος και στο σπίτι, αλλά και οι άλλοι που βγαίνουν έχουν σταματήσει προ πολλού να του λένε να βγει μαζί τους. Έντεκα μήνες πέρασαν και 99 από τις 100 φορές που ερχόταν στο δωμάτιό μου ήταν για να μου ζητήσει να του γράψω κανένα CD ή να δανειστεί κάτι από μένα. Όταν έρχεται κανένας φίλος του, τον βάζει στο δωμάτιό του αντί να κάτσουν στην κουζίνα να τα πουν. Έτσι κάνουν εδώ στα σπίτια. Φέρνεις ένα φίλο σου, τον κλείνεις στο δωμάτιό σου για να μην "ενοχλούνται" οι συγκάτοικοι. Δεν τον έμαθα καθόλου. Δεν ξέρω τι του αρέσει, τι του τη σπάει, αν γουστάρει ξανθιές, μελαχρινές, μαύρες, σχιστομάτες... Όσες φορές πηγαίνω να του πιάσω κουβέντα απογοητεύομαι. Μη χαραμίσει καμιά παραπάνω κουβέντα να περάσει η ώρα. Μην πει δύο λέξεις παραπάνω λες και μιλάει σε κινητό και έχει χρονοχρέωση και μην δείξει συναισθήματα. Ίδιος ο Σποκ. Κι όχι μόνο αυτός. Όλοι οι Άγγλοι που ξέρω, δεν ξέρω τι καπνό φουμάρουν. Kαι να πεις ότι δεν έχουμε προσπαθήσει... έχουμε όμως κι άλλα πράγματα να κάνουμε από το να κρατάμε τσιγκέλι. Και οτιδήποτε άλλο να ήταν, και Έλληνας να ήταν που δε θα μίλαγε, μέχρι ένα βαθμό θ' ασχολιόμουν. Τα μόνα που έχω μάθει για το συγκάτοικο είναι ότι γουστάρει μπάλα και μπύρα. Τι μας λες, θα μου πεις. Πριν μερικά χρόνια έμαθα ότι γνωστή μου Ελληνίδα τα έχει με Άγγλο. Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι συνδυασμοί. Ως κλασικός Ελληνάρας που μου βγαίνει καμιά φορά, σκέφτηκα "ορίστε, μια χαρά κοπέλα τι πάει και κάνει". Μετά σκέφτηκα πως μπορεί να ήμουν και άδικος μιας και δεν τον είχα γνωρίσει. Σε κάποια φάση τον γνώρισα. Ε, πώς είναι το στερεότυπο του Άγγλου που κοροϊδεύουμε εμείς οι Έλληνες; Ακριβώς έτσι είναι! Η ίδια η κοπέλα μάς είπε ότι δεν τον αντέχει, ένα καλό λόγο δε μας είπε γι αυτόν, μόνο του τα "έσουρνε" καλά καλά κάθε φορά που δεν ήταν μπροστά ν' ακούει (δε μιλάει ελληνικά μπροστά του ποτέ). Ένας απ' τους λόγους που ήρθα στο Λονδίνο και δεν πήγα πουθενά αλλού στην Αγγλία είναι κι αυτός. Ότι δε χρειάζεται ν' αλληλεπιδρώ μ' αυτούς συνέχεια. Εδώ ζει το 47% των εθνικών μειονοτήτων.

Μπατσίνες

Το πρωί πάω στο σταθμό του μετρό. Απ' έξω ήταν τρεις μπάτσοι με τα κλασικά φωσφοριζέ γιλέκα. Τυπική σκηνή τις τελευταίες μέρες. Ένας μπάτσος παίρνει κάτι Evening Standard απ΄το διπλανο περίπτερο και τις μοιράζει στους περαστικούς. Μου δίνει και μένα μια. "Free paper!" φωνάζει. Έπρεπε να δεις τη σκηνή χτες: ο Phantasmak με γραβάτα, "καλό" παντελόνι και το λάπτοπ στο τσαντάκι του. "Ευχαριστώ. Έγινε τίποτα σήμερα ή έτσι είστε εδώ;" τον ρωτάω. "Όχι, μου λέει. Είμαστε δω για προληπτικούς λόγους... ελπίζω", λέει. "Και γω ελπίζω φίλε" του απαντάω και μπαίνω μέσα στο μετρό. Στην επιστροφή περνάω έξω από άλλο σταθμό. Δύο μπατσίνες μιλάνε. Χωρίς φωσφορίζοντα γιλέκα και φορούν το γυναικείο πηλίκιο, όχι τον "τρούλο".. Τις κοιτάω καλά καλά. Πολύ όμορφες και οι δύο. Τι έγινε ρε παιδιά; Μοντέλα βάζουν στη σχολή δοκίμων; Απ' όλα τα επαγγέλματα πήγαν κι έγιναν αυτό! Δεν ξέρω, έχω σχηματίσει εντύπωση ότι πρέπει να είναι πολύ "καμένη" μια κοπέλα που θα πάει να γίνει μπατσίνα ή καραβανού. Έβλεπα τις καραβανούδες στο στρατό και έλεγα εδώ εμείς οι άντρες δε θέλουμε θητεία κι αυτές εδώ πάνε για μόνιμα. Χάλασε ο κόσμος, πάει. Πρέπει να μιλήσω και στις δύο (δε μου φτάνει η μία). Λες ρε να πάρω και κανένα τηλέφωνο απ' τη μία να γίνει τίποτα κανένα βράδυ που θα 'χει ρεπό; Ναι, ονειρέψου μεγάλε. Να την πετύχαινες όταν φορά πολιτικά να πάει στο καλό. Τις βάλανε να φυλάνε ό,τι φυλάνε εκεί πέρα εν πάσει περιπτώσει και θα κάτσουν να γκομενίσουν κιόλας... Αλλά λέω για να δούμε τι καπνό φουμάρουν. Τις ρωτάω πώς μπορώ να παω σ' ένα μέρος που θέλω. Τουλάχιστον θα μάθουμε και μια πληροφορία, που στο κέρατο βρισκόμουν τώρα εν πάσει περιπτώσει; Μου απαντάει η μία αλλά φαίνεται πως έχουν όρεξη για δουλειά. Αναλύω την κατάσταση και φεύγω. Φτάνω εκεί που μου είπε. Έχει κι άλλο σταθμό του μετρό. Κι άλλοι μπάτσοι, άντρες, και φορούσαν αυτά τα φωσφοριζέ γιλέκα. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς θα αποτρέψουν βομβιστική επίθεση τοποθετώντας μπάτσους στους σταθμούς των τρένων. Θα ψάχνουν τυχαία όποιον φαίνεται αραβοειδής; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Τα λεωφορεία τώρα γράφουν "London United". Τώρα, τι united μπορεί να είναι μια πόλη με τόσες ταξικές διαφορές και με 150 εθνικότητες που προσπαθούν να προσαρμοστούν σε ξένο τρόπο ζωής και με τόσο έγκλημα, είναι άγνωστο. Ενωμένοι στο να βοηθήσουμε τους κρατικούς υπαλλήλους να βρουν φιλόδοξους βομβιστές, ναι. Αλλά όχι να γίνουμε και οι πουτάνες του κράτους και να μας περνούν καπέλο ό,τι μέτρα θέλουν.

Τώρα θα βρίσω...

Την εποχή που έκανα παραμεθόριο κάποιοι κομπλεξικοί καραβανάδες μάς κοπανούσαν συνέχεια ότι είμαστε βολεψάκηδες και έχουμε σπουδάσει με τα λεφτά των γονιών μας. Και εντάξει, οι καραβανάδες είναι καραβανάδες, μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψή τους. Από κει και έπειτα το έχω ακούσει κι από άλλους. Κι έρχομαι και αναφωνώ: Όλοι εσείς γιατί κόπτεστε και ορύεστε για το από πού έρχεται το εισόδημά μας; Δηλαδή τι νομίζετε, στις πουτάνες τα χαλάμε τα λεφτά; Κοντά ένα χρόνο που είμαι εδώ τώρα, ζήτημα είναι αν έχω βγει είκοσι φορές. Και λόγω χρόνου και λόγω χρημάτων και γιατί ξέρω τι ζόρι περνάνε κάποιοι στο σπίτι που μεγάλωσα. Αλλά δε θέλω να συνεχίσω και να δώσω την εντύπωση ότι απόλογούμαι για κάτι, γιατί απλώς δεν υπάρχει κάτι για να απολογηθώ. Δεν το καταλαβαίνω αυτόν τον ντόρο. Καταλαβαίνω, δηλαδή, απλώς προσπαθώ να γράψω ευγενικά. Θα προτιμούσα πάντως να μη γράψω ευγενικά και να πω ότι όλα αυτά τα μίζερα τσουτσούνια που εκτοξεύουν αυτές τις σκατοκουβέντες εναντίον ανθρώπων που γνωρίζουν μόνο 1-2 ώρες ή καθόλου, καλά θα κάνουν να μαζευτούν γιατί μόνο τον εαυτό τους εκθέτουν αποκαλύπτοντας τον κομπλεξισμό που τους δέρνει. Ας είχαν και οι δικοί τους γονείς να τους δώσουν, κι άλλη φορά να μην ξεσπούν σ' αυτούς/αυτές των οποίων οι γονείς εχουν τα λεφτά που χρειάζονται για να κάνουν μια επένδυση στο μέλλον τους. Από κει και πέρα, στον πούτσο μας λουλούδια.