Αν και απολύθηκα απ' το στρατό εδώ και λίγο καιρό, είναι πολλοί φίλοι που υπηρετούν αυτή τη χρονική στιγμή τη θητεία τους. Καθώς μου τα διηγούνται θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, και αφηνιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Δε λέω ότι οι μόνιμοι δεν κάνουν δουλειά. Αν κάποιος την παλεύει σε στρατιωτικό περιβάλλον, μαγκιά του. Ενίσταμαι, όμως, όταν πολλοί απ' αυτούς ξεσπούν πάνω σε άτομα που έχουν τραβηχτεί στο στράτευμα χωρίς τη θέλησή τους και δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό το σύστημα (φαντάροι). Αν το στρατιωτικό σύστημα ήταν τελείως κλειστό, και οι θέσεις μας θα ήταν διαχωρισμένες: αυτοί τη δουλειά τους και μεις τη δική μας. Συμβαίνουν σκηνικά που σε κάνουν ν' αναφωνείς "μα δε μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δε μπορεί να είναι τοσο παράλογο". Κι όμως είναι. Πριν τα δω και γω δεν τα πίστευα. Ο αερονόμος που θα γράψει ένα σμηνίτη που δε φορά δίκοχο στην πύλη, ενώ δίπλα είναι πενήντα μονιμάδες που επίσης είναι ασκεπείς. Ο τύπος στη γραμματεία που δε βγάζει φωτοτυπίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με φραπέ και τσιγάρο. Οι καραβανάδες που θα στην πουν απλώς και μόνο επειδή τη νύχτα στραβογάμησαν και σήμερα έτυχε εσύ να περνάς από δίπλα τους. O αξιωματικός που θέλει να καθαρίσεις το γραφείο του επειδή οι καθαρίστριες καθαρίζουν μόνο τα γραφεία του διοικητή και του υποδιοικητή και το διάδρομο του διοικητηρίου και μετά την κοπανάνε, ενώ εσύ μόλις έχεις γυρίσει από τριπλό νούμερο και έχεις δουλειά και στην επιστασία σου. Οι συνάδελφοι σου σμηνίτες και έφεδροι σμηνίες που είναι τόσο καλομαθημένοι που εύχεσαι να πήγαινε όλη η μοίρα σου (και συ μαζί) μετάταξη πεζικό και στον Έβρο, μόνο και μόνο να τους δεις στα δύσκολα. Οι "παλιοί" που νιώθουν πιο άντρες σκίζοντας τις επωμίδες της στολής σου, καθώς και οι λέξεις που χρησιμοποιούν στην ομιλία τους οι οποίες δεν ξεπερνούν τις τριάντα. Η δουλειά που βγάζεις αμισθί ενώ έξω θα ήσουν πολύ καλά αμοιβόμενος. Η εκμετάλλευση του φιλότιμου. Η βαρεμάρα, η βρωμιά και τα πισωμαχαιρώματα που καλύπτονται από μια βιτρίνα καλλωπισμού από παρελάσεις και από καθαρές πύλες στρατοπέδων. Η εθνική ομοψυχία που μας πουλάνε ενώ στα πιο ουσιώδη πράγματα όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και η ποιότητα ζωής, οι Έλληνες κι όλοι οι λαοί είναι χωρισμένοι. Προσπαθώ να θυμηθώ αν η θητεία μού πρόσφερε κάτι καλό. Δε μου πρόσφερε τίποτα απολύτως. Εσύ είσαι αυτός που δίνει τον πολύτιμο χρόνο σου για να σερβίρει φαγητά στη λέσχη αξιωματικών. Το αντάλλαγμα είναι να σε αφήσουν ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου. Έρχεται Ολυμπιάδα. Λυπάμαι όσους έτυχε να κάνουν αυτόν τον καιρό θητεία. Βλέπω κόσμο στην τηλεόραση να πανηγυρίζει τις νίκες της εθνικής του. Σκέφτομαι δύο πράγματα που μπορούν να ενώσουν αυτό το λαό και χίλια που τον χωρίζουν. Αυτά τα δύο πράγματα (Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες) είναι τα τελευταία σε σπουδαιότητα...

Ρε, έπρεπε να χάνατε 4-0 από τους Γάλλους να δούμε αν θα μου κορνάρατε απ΄ έξω από το σπίτι! Δεν πειράζει, στο επόμενο...

Βρε παιδιά, ηρεμία. Αυτό που έγραφα σε προηγούμενο post μου για το ότι θα επιδιώκω από δω και στο εξής σχέσεις της μιας βραδιάς όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, ήταν καθαρά ειρωνικό σχόλιο. Ας μην τρελαινόμαστε!

Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι ο τόπος αυτός κατοικείται προτίστως από λαμόγια... Και τα λαμόγια πάντοτε μένουν τελευταίοι στο τρένο της προόδου. Για μια φορά νόμισα ότι η Didi Music έμαθε μετά από 20 χρόνια να διοργανώνει φεστιβάλ... τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου δώθηκε το Σάββατο, που η εξυπηρέτηση ήταν άρτια. Μετά από έναν μαινόμενο Blackie Lawless στη σκηνή, το διαλύσαμε ήσυχα κι ωραία και πήραμε αμέσως το πούλμαν της εταιρίας που έχει συνάψει συμφωνία με τη Didi για μεταφορά προς και από το χώρο του φεστιβάλ, για να γυρίσουμε πίσω. Τη μέρα των Judas Priest όμως μας περίμενε μια άσχημη έκπληξη. Μετά το τέλος της συναυλίας βγήκαμε έξω με την προσδοκία να μπούμε σε ένα από τα πολλά πούλμαν του Rockwave ώστε να πάμε σπίτι μας. Άυτό όμως που διαπιστώσαμε ήταν ότι τα πούλμαν δεν ήταν και τόσο πολλά. Δύο ή τρία έκαναν τη διαδρομή Αθήνα-Μαλακάσα-Αθήνα φορτώνοντας και αδειάζοντας κόσμο, κι όλα αυτά για μια μέρα που είχε μαζέψει περισσότερο κόσμο από την προηγούμενη. Περιμένοντας, διψάσαμε και διαπιστώσαμε ότι τα μικρά μπουκάλια νερό τα πουλούσαν ένα (1) ευρώ στο δρόμο έξω από το συναυλιακό χώρο. Με τα πολλά, κατά τις 3 παρά το πρωί (οι Priest τελείωσαν στις 11.30), μπήκαμε με τους τελευταίους από τη συναυλία σ' ένα πούλμαν και φύγαμε. Το πρωί δούλευα και ήμουν κομμάτια. Τι να πεις από κει κι έπειτα; Να σε έχουν σαν το ζώο τρεις ώρες μέσα στο κρύο να περιμένεις να πας σπίτι σου... Να έχεις την απαίτηση να σου παρέχονται πράγματα για τα οποία ο ίδιος πλήρωσες αλλά εκείνοι να μην τηρούν το δικό τους μέρος της συμφωνίας. Κι αμα πας να τους πεις τίποτα, σου λένε "Κύριε, σε πήγα στο φεστιβάλ; Σε πήγα. Σε γύρισα πίσω; Σε γύρισα. Χτύπησες, κινδύνευσες; Όχι. Εντάξει, το δελτίο συμμετοχής γράφει τελευταίο πούλμαν στις 01:30 αλλά στο κάτω κάτω είναι ενδεικτική ώρα, συμβαίνουν και απρόοπτα, δεν υπογράψαμε και κανένα συμβόλαιο να βρίσκεσαι στην Αθήνα την αναφερθείσα ώρα." Ναι, με το γράμμα του νόμου δεν παρανόμησαν. Συντηρώντας τρία μόνο πούλμαν εκείνη τη νύχτα, γλύτωσαν ποιος ξέρει πόσα λεφτά, λεφτά που θα μπορούσαν να δώσουν ώστε να εκτιμήσεις την άρτια οργάνωσή τους και να θέλεις να ξαναπάς και του χρόνου και να τους δώσεις μακροπρόθεσμα και περισσότερα κέρδη. Αντίθετα προτίμησαν να τσεπώσουν ό,τι μπορούσαν εδώ και τώρα σκεφτόμενοι μόνο το άμεσο κέρδος, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Αυθαιρέτησαν μόνο και μόνο επειδή μπορούν. Η Didi Music δεν έχει ανταγωνιστή στη διοργάνωση συναυλιών και φεστιβάλ στην Ελλάδα και ως εκ τούτου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Φοβάμαι πως κανένας δε θα αναφέρει αυτό το περιστατικό σε εφημερίδες ή μουσικά περιοδικά μιας και οι συντάκτες που καλύπτουν το φεστιβάλ πιθανότατα πηγαινοέρχονται με άλλο μέσο. Θα παρουσιάσουν μια ωραιοποιημένη εικόνα της διοργάνωσης και θα καλύψουν τα παρατράγουδα ώστε αν είναι ο κόσμος να μάθει τι συμβαίνει, να τα μάθει από πρώτο χέρι έχοντας πρώτα ακουμπήσει τα λεφτά για τα εισιτήρια της συναυλίας και του λεωφορείου. Αυτό σκέφτηκα χτες κι έτσι γεννήθηκε αυτή η εγγραφή.

Μια σύντομη εγγραφή πριν φύγω για τη δουλειά. Κάθε μέρα περνάω με το τρένο από τα ολυμπιακά έργα. Βλέπω αυτά τα τόξα που έχει φτιάξει ο Καλατράβα, το ολυμπιακό χωριό και κάτι γιαπιά κοντά στην Αττική Οδό. Βλέπω το ΟΑΚΑ που έχει γίνει ένα τεράστιο εργοτάξιο, κι όλα αυτά τα πληρώσαμε εγώ, εσύ, οι μανάδες μας, οι πατεράδες μας, τα αγέννητα παιδιά μας... "Καλά, όμορφο το στέγαστρο Καλατράβα, δε λέω, αλλά χρειαζόταν να το φτιάξουν;" ρωτάω έναν τύπο γνωστό. "Ε, κοίτα, δε χρειάζεται το ένα, δε χρειάζεται το άλλο, αν είναι έτσι ας μη φτιάχναμε τίποτα", λέει με απάθεια εκείνος. Εκεί είναι που τα πήρα (τα παίρνω και λίγο εύκολα, πώς να το κάνουμε). "Καλά, ρε, πρώτα δεν πρέπει να φροντίσεις τις βασικές σου ανάγκες και μετά την αισθητική σου και όλα τ' αλλα; Άλλοι ζουν με 550 ευρώ το μήνα! Δεν υπάρχουν δημόσια νοσοκομεία! Μας λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για όλα αυτά! Τώρα γι' αυτό το τσουτσούνι του Καλατράβα πώς και βρέθηκαν;" 550 ευρώ! Αυτά ακούς και τρελαίνεσαι. Και μετά σου λέει ότι η ζωή στην Ελλάδα είναι για τους πολλούς, όχι όπως στην "απάνθρωπη Ευρώπη". Αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο το κράτος και οι πολιτικοί δουλεύουν σκληρά, δεν είναι ούτε για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, ούτε για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν ήθελαν, ή μπορούσαν, θα το είχαν ήδη κάνει. Δουλεύουν για να μας πουλήσουν τα παραμύθια τους και να μας δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: ότι δε μπορούμε να ζήσουμε άνετα με αξιοπρέπεια. Είναι δύσκολο να χωνέψεις ότι δε σε υπολογίζει το κράτος σου. Όταν ο μπούλης και οποιοσδήποτε άλλος -που τους κάναμε την τιμή να τους ανεβάσουμε στο πρωθυπουργικό θώκο- επισκέπτεται νοσοκομεία, τον ΟΑΕΔ και ορφανοτροφεία, και αυτή είναι μια εικόνα που βλέπεις από μωρό παιδί, δε μπορείς να φανταστείς ότι όλα είναι μια βιτρίνα που έχει ως σκοπό να σου δείχνει κάτι ωραίο για να σε αποπροσανατολίσει από την πραγματικότητα, δηλαδή ότι σε κρατούν σε επίπεδο εξαθλίωσης αλλά δε θέλουν να σου το πουν στα μούτρα μην αντιδράσεις κιόλας. Τεράστια έργα που τα χτίζουν για δέκα μέρες και μετά θα ερημωθούν (εκτός από τους δρόμους). Όλα από τους φόρους μας κι από την έμμεση φορολογία. Μα είναι δικά μου λεφτά, και πολλά μάλιστα. Τι τα κάνετε όλοι εσεις; ΤΙ ΧΤΙΖΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ;; ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ;;;;

Σε άρθρο του στην Απογευματινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης πλέκει εγκώμιο στο Ρόναλντ Ρέιγκαν. Στο Indymedia, πάλι, τον θάβουν κανονικότατα. Ένα έντυπο κι ένας δικτυακός τόπος με φιλοσοφίες σε αντιδιαστολή. Το ένα δίνει την εντύπωση ότι σε γενικές γραμμές όλα βαίνουν καλώς και απλώς υπάρχουν διάφορα προβλήματα στον κόσμο που ο άνθρωπος πασχίζει να διορθώσει και συχνά τα καταφέρνει. Το άλλο τα παρουσιάζει όλα μαύρα, με σκοτεινές συνωμοσίες, με την απάνθρωπη πολιτική των κυβερνήσεων, με, με, με... έρχεται ο μπαμπούλας, πηγαίντε να κρυφτείτε! Το κάθε περιοδικό, εφημερίδα, site, διαμορφώνει και παράλληλα επιλέγει το κοινό του. Ο Μανδραβέλης και όσοι γράφουν στο ίδιο ύφος, προσπαθούν να περάσουν τη γραμμή των εργοδοτών τους στους ευκολόπιστους και ταυτόχρονα να πει στους ομοϊδεάτες του αυτά που θέλουν ν' ακούσουν ώστε το προϊόν να πουλά (και η εφημερίδα επιχείρηση είναι). Όσοι αρθρογραφούν στο Indymedia, θέλουν επίσης το ίδιο, όχι βέβαια σε συνάρτηση με το χρήμα μιας και το site είναι δωρεάν, αλλά να προσελκύσουν το κοινό τους. Αν διαφωνείς, απλώς μπορείς να σταματήσεις να αγοράζεις την εφημερίδα ή να επισκέπτεσαι το site. Μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την εμμονή του Μανδραβέλη σε ιδέες που ο μέσος Έλληνας πολίτης δε συμμερίζεται. "Η πολύτιμη συμβολή των ΗΠΑ στα παγκόσμια δρώμενα". Ίμια, Σομαλία, Κόσοβο... ΗΠΑ, η χώρα όπου "η δημοκρατία ανθίζει περισσότερο". Ο Ρέιγκαν, ο μεγάλος πολιτικός. Τα τακτικά του "χωσίματα" στους έλληνες Αριστερούς (αν και σ' αυτό μάλλον καλά κάνει, μιας και η Αριστερά στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον όσο δογματική είναι και η Δεξιά). Μόνο σε θέματα απροκάλυπτα απάνθρωπα δε συμφωνεί, όπως π.χ. τα βασανιστήρια των Ιρακινών κρατουμένων. 'Οσο για τα αναρχικά/αντεξουσιαστικά/αντικαπιταλιστικά έντυπα και ιστοσελίδες, λαϊκίζουν όσο μπορεί κάποιος να λαϊκίσει. Ακόμα και ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης είχε ξεχωρίσει το άμεσα απτό από το μακροπρόθεσμα επιτεύξιμο. Δε γίνεται, είπε, να ανατραπεί ο καπιταλισμός αύριο. Όσο και να φωνάζουν, λοιπόν, αυτοί οι τύποι ότι θα ανατρέψουν το σύστημα, μάλλον αγνοούν ότι ισχυροί θα υπάρχουν πάντα και θα ενεργούν σε βάρος των αδύναμων, μόνο και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Αυτές οι τοιχοκολλημένες αφίσες που βλέπουμε στα Εξάρχεια είναι προϊόν μιας ιδεολογίας-βαλβίδας σε χύτρα ταχύτητας που μένει ανοικτή ώστε να αποδρά η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια των πολιτών στο άδικο σύστημα ώστε αυτό να μην εκραγεί. Επίτηδες δε θέλουν να υπάρχει ισορροπία στο σύστημα, δεν προωθούν τη δημόσια παιδεία και την υγεία, δεν δίνουν έναν αξιοπρεπή βασικό μισθό για να ζήσει ένας άνθρωπος. Ο πολίτης, παρά το γεγονός ότι στερείται θεμελιώδη αγαθά, δεν εξεγείρεται, δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη (συντηρητική) εξουσία γιατί αυτή του παρέχει βαλβίδα για να εκτονώνεται και να ηρεμεί. Αν δημιουργούνται αναταραχές και συγκρούσεις, αυτές δεν είναι τέτοιες ώστε να απειλήσουν τη σταθερότητα της καθεκυστηκυίας τάξης. Αυτό το post εμπνεύστηκε από το θυμό μου όταν είδα πόσο πληρώθηκα από τη δουλειά καθώς και από το πρόσφατο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Είναι μια κοπέλα η οποία έχει ένα blog. Στην τελευταία της εγγραφή (η οποία κοντεύει να κλείσει μήνα) αναφέρει εν ολίγοις ότι παλιά τα είχε με έναν τύπο με τον οποίο έχασε την επιθυμία να κάνει "σοβαρή" σχέση ξανά κι από τότε ψάχνει μόνο να γαμιέται. Διάβασα πολλές φορές εκείνη την παράγραφο για να βεβαιωθώ ότι λέει ακριβώς αυτό. Ένα έχω να πω: μπράβο της που έκατσε και το είπε (δεν το' πε έτσι ακριβώς, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις τώρα). Στην Αγγλία έχω ακούσει πολλές κοπέλες να λένε ότι δε θέλουν παρά μόνο σχέση "γαμησιού". Αλλά να το πει Ελληνίδα, έστω και σε blog, ήταν κάτι που δεν περίμενα, τουλάχιστον κρίνοντας από τα άτομα που συναντώ εγώ. Βλέπεις, έρχεται σε σύγκρουση με τα "ελληνορθόδοξα ήθη" και οι κοπέλες εδώ φοβούνται μην τις βγάλουν και πουτάνες κι από πάνω. Βέβαια οι καιροί αλλάζουν και οι πιο πολλές κοπέλες της ηλικίας βγαίνουν έξω μόνες τα βράδια, σπουδάζουν, δουλεύουν, έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μένουν μόνες. Τα κόμπλεξ της γαλουχίας και της γενετικής μνήμης, όμως, παραμένουν και ίσως χρειαστούν αρκετές γενιές ακόμη για να σβήσουν. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κοπέλα στην Ελλάδα να λέει ότι ψάχνει μόνο να γαμηθεί. Έχω μια γνωστή η οποία διατείνεται το γνωστό τροπάρι. Λέει πως εμείς οι άνδρες: 1. Δεν έχουμε αισθήματα. 2. Μονίμως σκεφτόμαστε με το "κάτω κεφάλι". 3. Ξεφτυλίζουμε το γυναικείο φύλο με τα λεγόμενά μας στις ανδροπαρέες μας. 4. Δε σεβόμαστε τις γυναίκες και τις έχουμε μόνο για να τις πηδάμε. Στα νησιά που πηγαίνει διακοπές λέει ότι κάνει πολλά one night. Τι να πεις τώρα; Μου θυμίζει τις γκομενίτσες που λένε ότι θέλουν σοβαρή σχέση και τον άνδρα τον θέλουν έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα ενώ συχνά απλώς τις ποτίζει κάποιος στα μαγαζιά που πηγαίνουν και μετά ρίχνουν κι ένα πήδουλο. Αλλάζουν τα πράγματα. Κάλό αυτό.

Πριν δύο μέρες ανέβηκαν οι τιμές στα ροφήματα. Όχι σ' όλα, αλλά σ' αυτά που πουλάνε περισσότερο. Οι πελάτες μεταξύ έκπληξης και θυμού παραπονιούνται, και με το δίκιο τους. Να δώσεις 4,30? για ένα καφέ δεν είναι και λίγο. Ειδικά ο κόσμος ο οποίος έρχεται τακτικά και παίρνει το ίδιο ρόφημα, θα πρέπει τώρα να πληρώνει 20 και 30 λεπτά παραπάνω, γιατί... έτσι. Μια κυρία γύρω στα πενήντα με το που είδε την τιμή στο ταμείο άρχισε να μας φωνάζει, "και ξέρω ότι εσείς δε φταίτε σε τίποτα, αλλά πρέπει να το ακούσει κανένας προϊστάμενός σας, και στο κάτω κάτω δεν κάνετε και τίποτα σπουδαίο πια, καφέ πουλάτε". Δυστυχώς ο κώδικας συμπεριφοράς που είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε, δε μας επέτρεψε να της πούμε ότι ουσιαστικά παρ' ότι έχει δίκιο μιλάει σε ντουβάρι και ούτε ο διευθυντής του καταστήματος μπορεί να κάνει τίποτα. Οι τιμές έρχονται από τα κεντρικά και εμείς απλώς είμαστε υποχρεωμένοι να πουλάμε σ' αυτές. Αυτό που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε πελάτης είναι να συμπληρώσει ένα φυλλάδιο παραπόνων (υπάρχουν σε κάθε κατάστημα) και να το δώσει στους υπαλλήλους να το προωθήσουμε στα κεντρικά της εταιρίας όπου υποθέτω πως το συγκεκριμένο ζήτημα θα... πάρει το δρόμο των σκουπιδιών. Αν το δούμε σε απόλυτα νούμερα, πρέπει να συμπληρωθούν καμιά πενηνταριά τουλάχιστον τέτοια φυλλάδια ώστε να καταλάβουν οι corporate lackeys εκεί ότι δε χάνουν έναν και δύο πελάτες αλλά μια μεγάλη μερίδα. Αυτοί που είχαν τη φαεινή ιδέα να ανεβάσουν τις τιμές, και μάλιστα στα προϊόντα που πουλάνε περισσότερο, νομίζουν ότι θα βγάλουν περισσότερα. Αυτό, όμως, που θα γίνει είναι οι πελάτες να έρχονται λιγότερο συχνά και κάποιοι να σταματήσουν και τελείως. Σε απόλυτες τιμές (μη υπολογίζοντας την αναλογία μισθών-αγαθών) ήταν ήδη πιο ακριβά από τα αντίστοιχα καταστήματα της Αμερικής, τώρα μάλλον και οι Αμερικάνοι στην Ελλάδα το σκέφτονται να πιουν καφέ εδώ. Ο Έλληνας καταναλωτής είτε θα σκύψει το κεφάλι και θα περικόψει από αλλού για να συνεχίσει να πίνει το αγαπημένο του Frappuccino (πράγμα το οποίο οι μάγκες στα κεντρικά ελπίζουν να γίνει), είτε θα πηγαίνει να πίνει τον καφέ του αλλού. Στη δεύτερη περίπτωση τα ίδια λαμόγια θα ανεβάσουν τις τιμές λίγο ακόμη για να καλύψουν τα χαμένα έσοδα, αν και αυτό ίσως γίνει ούτως η άλλως σε λίγα χρόνια πάλι. Ίσως μάλιστα ήδη είχαν υπολογίσει ένα ποσό κέρδους το οποίο δεν τους βγήκε και γι' αυτό ανέβασαν τις τιμές εξ' αρχής. Τουλάχιστον στις ΗΠΑ οι τιμές είναι τέτοιες ώστε να πηγαίνει αναλογικά μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού να πίνει καφέ σ' αυτή την αλυσίδα και τα κέρδη της εταιρίας αυξάνονται μακροσκοπικά και πιο σίγουρα. Εδώ, ο Έλληνας επιχειρηματίας θέλει να κάνει την αρπαχτή για να βγάλει όσα φράγκα μπορεί εδώ και τώρα. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Έλληνα επιχειρηματία είναι ότι ούτε να κλέψει "σωστά" δεν ξέρει.