Αγαπητέ Dr. Love, Μου πήρε δύο ώρες να μαζέψω ό,τι θάρρος είχα μέσα μου και να πάω να ζητήσω από την Τ. να βγούμε. Εκείνη δέχτηκε και μετά από δύο μέρες της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού δύο το μεσημέρι στο σταθμό του μετρό του Covent Garden. Με παίρνει τηλέφωνο και με προλαβαίνει πριν φύγω από το σπίτι και μου λέει ότι είναι ακόμη στο κομμωτήριο και αν γινόταν να βγούμε πιο αργά. Καλά, λέω, και το κάνουμε τέσσερις. Εγώ φτάνω τέσσερις, εκείνη έρχεται στις πέντε (με πήρε από το δρόμο και μου είπε ότι έχει κίνηση). Κακή αρχή, σκέφτομαι. Και η αρχή είναι το ήμισυ... Πάμε σ' ένα μαγαζί και καθόμαστε. Παραγγέλνουμε καφέδες και τους πίνουμε. "Πάμε αλλού;" με ρωτάει μετά. "Δεν είμαστε ούτε μισή ώρα εδώ. Δε σου αρέσει το μαγαζί;" της λέω "Καλό είναι, αλλά πρέπει να φύγω σε λίγο. Στις επτά πρέπει να βρω μια φίλη." Χέστηκα. Είπαμε να κάτσουμε λίγο να πούμε καμιά κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν κακή ιδέα. Δηλαδή εγώ που κανόνισα τις υποθέσεις μου πριν βγούμε μαλάκας είμαι; "Εντάξει, πάμε. Είσαι για να κάνουμε αργιλέ;" "Δεν έχω καπνίσει ποτέ τέτοιο πράγμα", μου λέει. "Καλό είναι;" Σε τρία τέταρτα ήμασταν σ' ένα αραβικό καφενείο. Εγώ είχα δίπλα μου έναν αργιλέ με γεύση μήλου και κείνη είχε φράουλα. Έκανα την κίνηση να της προσφέρω λίγο να δοκιμάσει και κείνη ευγενικά αρνήθηκε. Είπε δεν της άρεσε το μήλο. Φτάσαμε μέχρι τις 7 λέγοντας μαλακίες ο ένας στον άλλο και με την Τ. να κοιτά το ρολόι της κάθε πέντε λεπτα. Κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας, η Τ. χαμογέλασε δύο φορές, μιλούσε συνεχώς για τον εαυτό της χωρίς να ρωτήσει παρά μια δυο φορές για το πρόσωπο που ήταν μαζί της και γενικά βρισκόμασταν σε διαφορετικό μήκος κύματος και στεκόμασταν ο ένας δίπλα ή απέναντι στον άλλο χωρίς να μιλάμε καθόλου. Την παρέα της δεν την ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Ίσως είναι οι διαφορετικές μας κουλτούρες (είναι Νιγηριανή). Ξέρω και γω, έχει σημασία; Ίσως ένα δεύτερο ραντεβού να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Κατηφορήσαμε στο σταθμό του μετρό για να πάρω το τρένο του γυρισμού. "Ευχαριστώ" μου λέει. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να βγούμε για καφέ την άλλη βδομάδα" και χαμογελάει. Αρχίδια θα πάρεις τηλέφωνο λέω από μέσα μου. Ας είμαι όμως ευγενικός, ένα ραντεβού βγήκαμε, δε χρειάζεται να είμαστε καθάρματα. "Σ' ευχαριστώ και γω, θα τα πούμε" της λέω και μπαίνω μέσα στο σταθμό. Γιατί όλα σε μένα ρε ΠΟΥΣΤΗ; Τι έχω κάνει, δεν έχω πειράξει κανέναν. Γιατί να μη μπορώ να βγω ένα καλό ραντεβού και να περάσουμε και οι δύο καλά; Δεν είναι κακή κοπέλα η Τ. αλλά μάλλον δεν τα βρήκαμε. Η σκέψη μου να τα ξαναπούμε όλο και ξεθωριάζει καθώς περνούν οι μέρες. Ευκαιρία να δω πόσο μακριά διατίθεται να το πάει εκείνη η τσαχπίνα η Ισπανίδα του δίπλα flat. Phantasmak, που τού έχουνε γίνει καρπούζια.