Πέμπτη, Μαρτίου 17, 2005

Έχω καταλάβει ότι ο καλύτερος τρόπος να μπεις στο μάτι όλων εκείνων που την έχουν δει προφέσσορες και στο παίζουν αφεντικό συνέχεια είναι ένας: να γίνεις καλός επαγγελματίας όταν αποφοιτήσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τον βρίσκω χτες στο δρόμο έξω απ' τη σχολή. Μεταφράζω το διάλογο ελεύθερα. "Να σας μιλήσω λίγο;" του λεω "Τι θές" μου κάνει και με κοιτάει με μισό μάτι Α, έχει όρεξη πρωϊνιάτικο ε; σκέφτομαι "Μπορώ να περάσω απ' το γραφείο σας σήμερα ή αύριο;" "Γιατί;" πετάει "Θέλω εγώ και ο συνεργάτης μου να σας δούμε για την εργασία" "Και σήμερα γιατί δεν ήρθατε στην αίθουσα;" "Ήρθαμε," του λέω, "και σας περιμέναμε πόση ώρα από της 9.15 που θα ξεκινούσαμε μέχρι τις δέκα παρά κάτι. Ήμασταν οχτώ άτομα." "Δέκα η ώρα σας είπα. Το έβαλα και στο website. Δεν το είδες προφανώς" Εν τω μεταξύ είχα τσεκάρει το site την προηγούμενη μέρα μπας και αλλάξει κάτι. Δεν είδα τίποτα αλλά έτσι όπως το είπε άρχισα ν' αμφιβάλλω και να μη θυμάμαι κι έτσι δεν είπα τίποτα. Ο τύπος πάει να φύγει. "Μέσα στη βδομάδα μπορείτε;" του κάνω "Όχι" λέει "Την επόμενη;" "Δε νομίζω ότι μπορώ" κάνει και απομακρύνεται. Αργότερα την ίδια μέρα ξανατσεκάρω το website που βάζει τις σημειώσεις των μαθημάτων και τις ανακοινώσεις. Η διάρθρωση του site είναι ωε εξής: έχει λινκ για τις εργασίες και τις σημειώσεις αλλά τις ανακοινώσεις τις έχει στην αρχική σελίδα και τις καινούριες τις έχει με κόκκινο χρώμα. Κοιτάω. Αρχίδια. Δεν έλεγε τίποτα για την αλλαγή ώρας. Αλλά για να είπε ότι υπάρχει εκεί, θα υπάρχει. Θα το 'χει χώσει σε κάνα λινκ παραμέσα και άντε να το βρεις. Σήμερα βρίσκω το συνεργάτη μου. Το και το του λέω. Κοιτάει κι αυτός το site. Τίποτα. "Α, να το" μου λέει λίγο μετά. Όντως το είχε παραχώσει κάπου μέσα. "Τελοσπάντων το έβαλε. Αλλά πώς να το ξέρουμε αφού ό,τι ανακοινώσεις βάζει τις έχει στην αρχική σελίδα με τις παλιότερες;" μου λέει το παιδί. "Δεν ξέρω. Με τον τύπο τα 'χω πάρει τώρα" απαντάω. Ε, πώς θα γίνει τώρα, να μυρίζαμε τα νύχια μας; Και πώς το λες στα αγγλικά αυτό; Όταν η κοπέλα μου ήταν ακόμη στο κολλέγιο, κάποιος απ' αυτούς που σου παρέχουν τα εφόδια για να γίνεις καλός σ' αυτό που κάνεις, της ειχε πει ότι δεν πρόκειται να πάρει πτυχίο γιατί είναι χαζή. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν μετά εκείνη το ανέφερε ή πήγαινε στο γραφείο του και του έλεγε "έτσι δίνεις κουράγιο στους φοιτητές σου να συνεχίσουν;" αλλά δε χρειάστηκε να κάνει τίποτε απ' αυτά. Η ικανοποίηση του distinction που πήρε ήταν πολύ μεγάλη. Όταν έψαχνα συστατικές επιστολές για το μεταπτυχιακό, είχα στείλει τις αιτήσεις σε μια καθηγήτρια από το προηγούμενο πανεπιστήμιο. Ήταν η μόνη που απαντούσε στα e-mail μου. Δε δίστασε να τις συμπληρώσει αμέσως και να τις στείλει στα πανεπιστήμια στα οποία είχα κάνει αίτηση. Μετά από δύο εβδομάδες ήρθαν οι προσφορές. Ήθελα να της στείλω ένα e-mail να την ευχαριστήσω. Δεν το έκανα. Είναι όμως το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν πάρω το χαρτί στα χέρια μου.

1 σχόλιο:

evee είπε...

δεν θα μπορούσες να έχεις περισσότερο δίκιο... και αναφέρομαι στην πρώτη παράγραφο! Έχω και εγώ ένα κάρο ιστορίες τόσο από το ΕΜΠ στην Αθήνα όσο και από το master στην Αγγλία. Και καταλαβαίνω απόλυτα τα νεύρα σου απέναντι σε τέτοιου τύπου συμπεριφορές.

Κάποτε στεναχωριόμουνα, γινόμουν ένα με το πάτωμα κλπκλπ... μετά πέρασα στην αντεπίθεση(και δεν έχασα). Στο τέλος όμως έμαθα να "μην ακούω" ότι δεν αξίζει.