Οι συνέπειες

Δύο Πακιστανοί συμφοιτητές είχαν παει στο Ministry of Sound. Μην έχοντας ζήσει ξανά το δυτικό τρόπο διασκέδασης, θεώρησαν αυτό το μέρος καλό σημείο εκκίνησης. Στόχος τους: να τσιμπήσουν γκόμενες. Τους είχα ευχηθεί καλή τύχη μιας και μου είχαν πει πως είναι τα πράγματα εκεί απ' όπου έρχονται. Δε γκομενίζουν όταν βγαίνουν έξω αλλά βγαίνουν μόνο με τις συζύγους τους τις οποίες πρωτοβλέπουν σε φωτογραφία που φέρνουν οι γονείς της κοπέλας. Ο πατέρας είναι αυτός που αποφασίζει αν ο γιος τελικά θα την παντρευτεί ή όχι. Το δε σεξ πριν το γάμο είναι πράγμα ανεπίτρεπτο. Έχοντας έρθει στο Λονδίνο, λοιπόν, δεν είναι κι εύκολο πράγμα να προσαρμοστούν στα δεδομένα τα δικά μας στην Ευρώπη και σε μια, δύο, πέντε προσπάθειες να πάρουν τηλέφωνο από κοπέλα και να βγουν έξω. Μαζί τους είχε πάει κι ένας Έλληνας συμφοιτητής μόνο και μόνο για να τους χαζέψει. Μετά τους περιέπαιζε πίσω από την πλάτη τους λέγοντας ότι ο ένας είχε κολλήσει σε δέκα και δεν του 'κατσε καμία ενώ εκείνος γνώρισε μια όμορφη λατίνα και βγήκαν τρεις φορές (επιβεβαιώθηκε κι από τους Πακιστανούς και από το λίγο που ξέρω και κείνον δε φαίνεται άτομο που δουλεύει τον κόσμο). Μου είπε ότι από παλιά πήγαινε σε μπαρ και κλαμπ (σημειωτέον είναι κι από τουριστικό νησί) και δε μασούσε καθόλου να "χωθεί" σε όποια κοπέλα του άρεσε μέσα. Κι αυτός γνωρίζοντάς με λίγο καιρό και έχοντας καταλάβει ότι και γω είμαι "στ' αρχίδια μου" τύπος, του σχηματίστηκε η εντύπωση ότι δε χάνω την ευκαιρία να πάω σε ξενυχτάδικο και να την πέσω σε όποια μου τραβήξει την προσοχή. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς όμως. Αποφεύγω μικρά-μεγάλα mainstream κλαμπ και μπαρ (κατά Βαρόμετρον: θαλάμους προβατοποίησης) όπως ο διάολος το λιβάνι. Γουστάρω να τη βγάζω σε τρύπες στα Εξάρχεια και στο Θησείο. Όταν, πριν ανέβω στην Αγγλία φοιτητής, διάφοροι γνωστοί μου ζητούσαν να βγούμε σε ελληνάδικο, καθόμουν σπίτι μου και άκουγα κασέτες με Black Sabbath. Μετά το πτυχίο, όταν στην Αθήνα είχαμε πλέον το Taj Mahal και το Club 22, στέκια της παρέας μου ήταν τα γνώριμα μαγαζιά στην περιοχή Λεωφ. Αλεξάνδρας και Εξαρχείων. Δεν ξενυχτάμε εκτός αν πηγαίνουμε σε ροκάδικο? διαφορετικά άντε καμιά μπύρα ή καφέ ή και τα δύο μαζί. Και φυσικά, συναυλίες... Νιώθω ότι έχω βρει μια μικρή πόλη μέσα στη μεγάλη, όπου όλοι γνωριζόμαστε και έχουμε τις μικρές ζεστές γωνίτσες μας όπου λέμε και μια κουβέντα παραπάνω και νιώθουμε άνετα. Η απρόσωπη πόλη πλέον έχει χαρακτήρα. Και μια ωραία ατμόσφαιρα. Η ζωή που ζω έχει και τις "συνέπειές" της τις οποίες υφίσταμαι. Στην αρχή δε με ένοιαζε, τι διάολο, έτσι τη βρίσκω κι έτσι τη βγάζω. Αρνιόμουν να δω τα "αρνητικά". Δε νομίζω, όμως, ότι χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβει κάποιος περί τίνος πρόκειται. Δεν έχω μεγάλο κύκλο γνωστών και φίλων. Δεν ένιωσα ποτέ την ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας αγοριών-κοριτσιών με τις μπύρες πάνω στο τραπέζι, με τα αστεία, με τα φλερτ. Δεν έχω πάει ποτέ για μπάνιο στη θάλασσα με αυτοκίνητο με δύο μπροστά και τρεις στριμωγμένους στο πίσω κάθισμα ακούγοντας μουσική. Δεν έχω κάνει ποτέ "μεγάλη" νυχτερινή έξοδο τύπου καφετέριας-ταβέρνας-κλαμπ/μπαρ ούτε καν για να δω πως είναι. Και φυσικά, δεν τα είχα ποτέ με τόσες κοπέλες όσες ίσως τα είχαν αρκετοί από τους συνομίληκούς μου μέχρι τώρα, μιας και δε "γυρίζω" αρκετά ώστέ να υπάρχουν και μεγαλύτερες πιθανότητες γνωριμιών. Με τις δε κοπέλες με τις οποίες τα είχα, όπως και με τη νυν, δεν έχουμε γνωριστεί από μπαρ/κλαμπ. Το ίδιο και μ' εκείνες με τις οποίες τελικά δεν έγινε τίποτα. Ας μη λέμε ό,τι θέλουμε, οι πιθανότητες να συμβούν τέτοια σκηνικά στα μαγαζιά που πηγαίνουμε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τα υπόλοιπα μιας και είναι περισσότερο μαγαζιά χαλάρωσης παρά "ψαξίματος". Όποτε και άμα πάω σε κανένα maistream μέρος με άτομα από τον ευρύτερο κύκλο... τέλοσπαν δε μπορώ να το εξηγήσω. Το θέμα είναι ότι δε λειτουργώ έτσι και δεν το έχω κάνει ποτέ. Τώρα στο Λονδίνο, και παλιότερα στην άλλη πόλη που ήμουν, νομίζω ότι κάτι έχει χαθεί από μένα. Μαγαζάκια που τα μαθαίνεις "από στόμα σε στόμα" δεν έχω μάθει και υποθέτω πως αυτό είναι φυσικό μιας και ο κύκλος των φοιτητών που γνωρίζω είναι αρκετά ικανοποιημένος με το τετράπτυχο Picadilly-Leicester-Soho-Covent (μια φορά που είχαμε πάει σε ένα μαγαζί με 80s ποζεριές, κλάσανε μέντες). Ωραία είναι, δε λέω. Αλλά όχι άλλο. Δεν ψάχνω ελληνικό μαγαζί, αλλιώς θα έκανα συχνές στάσεις και στο Bayswater. Περιμένω, και δικαίως, ότι ένα ολόκληρο Λονδίνο θα έχει και κάτι περισσότερο που θα ικανοποιεί όλα τα γούστα και ότι κάποια στιγμή θα το βρώ και μπροστά μου.