Για τους Judas Priest δε χρειάζεται να πούμε λόγια. Η φωτογραφία του καινούριο τους δίσκου τα λέει όλα. Δεν υπάρχει τίποτε να πεις, γιατί πολύ απλά και δε χρειάζεται ν' αποδείξουν τίποτα πια, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο πια για να αποδείξουν. Για τους Running Wild, όμως, χωράνε λίγα λόγια. Καινούριο δίσκο λοιπόν κι αυτοί. Τώρα θα βγουν οι "προοδευτικοί" και θ΄αρχίσουν τα γνωστά περί κολλήματος στο παρελθόν κι άλλες τέτοιες αρχιδιές. Εντάξει, οι Running Wild δε διεκδικούν και πρωτεία προοδευτικότητας, αυτό είναι γνωστό. Μπορεί ο Rolf Kasparek να είναι μονολιθικός και κολλημένος σε ένα στυλ ήχου, μπορεί να έχει μείνει μόνος του επειδή δεν ακούει συναδέλφους του, μπορεί οι Running Wild να είναι one man band (Στο Brotherhood δεν είχε καν φωτογραφίες των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος) Δεν πειράζει όμως καθόλου μα καθόλου που παίζουν τα ίδια πράγματα από την εποχή του Under Jolly Roger. Όπως και οι Jaded Heart, έτσι και ο Kasparek βγάζει δίσκους που ξέρεις τι θ' ακούσεις πριν τους αγοράσεις και αν σου αρέσει το αλήτικο, "πειρατικό" metal του Rolf, ξέρεις ότι δε θα μείνεις απογοητευμένος.