Αν και απολύθηκα απ' το στρατό εδώ και λίγο καιρό, είναι πολλοί φίλοι που υπηρετούν αυτή τη χρονική στιγμή τη θητεία τους. Καθώς μου τα διηγούνται θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, και αφηνιάζω και μόνο που τα σκέφτομαι. Δε λέω ότι οι μόνιμοι δεν κάνουν δουλειά. Αν κάποιος την παλεύει σε στρατιωτικό περιβάλλον, μαγκιά του. Ενίσταμαι, όμως, όταν πολλοί απ' αυτούς ξεσπούν πάνω σε άτομα που έχουν τραβηχτεί στο στράτευμα χωρίς τη θέλησή τους και δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό το σύστημα (φαντάροι). Αν το στρατιωτικό σύστημα ήταν τελείως κλειστό, και οι θέσεις μας θα ήταν διαχωρισμένες: αυτοί τη δουλειά τους και μεις τη δική μας. Συμβαίνουν σκηνικά που σε κάνουν ν' αναφωνείς "μα δε μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δε μπορεί να είναι τοσο παράλογο". Κι όμως είναι. Πριν τα δω και γω δεν τα πίστευα. Ο αερονόμος που θα γράψει ένα σμηνίτη που δε φορά δίκοχο στην πύλη, ενώ δίπλα είναι πενήντα μονιμάδες που επίσης είναι ασκεπείς. Ο τύπος στη γραμματεία που δε βγάζει φωτοτυπίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με φραπέ και τσιγάρο. Οι καραβανάδες που θα στην πουν απλώς και μόνο επειδή τη νύχτα στραβογάμησαν και σήμερα έτυχε εσύ να περνάς από δίπλα τους. O αξιωματικός που θέλει να καθαρίσεις το γραφείο του επειδή οι καθαρίστριες καθαρίζουν μόνο τα γραφεία του διοικητή και του υποδιοικητή και το διάδρομο του διοικητηρίου και μετά την κοπανάνε, ενώ εσύ μόλις έχεις γυρίσει από τριπλό νούμερο και έχεις δουλειά και στην επιστασία σου. Οι συνάδελφοι σου σμηνίτες και έφεδροι σμηνίες που είναι τόσο καλομαθημένοι που εύχεσαι να πήγαινε όλη η μοίρα σου (και συ μαζί) μετάταξη πεζικό και στον Έβρο, μόνο και μόνο να τους δεις στα δύσκολα. Οι "παλιοί" που νιώθουν πιο άντρες σκίζοντας τις επωμίδες της στολής σου, καθώς και οι λέξεις που χρησιμοποιούν στην ομιλία τους οι οποίες δεν ξεπερνούν τις τριάντα. Η δουλειά που βγάζεις αμισθί ενώ έξω θα ήσουν πολύ καλά αμοιβόμενος. Η εκμετάλλευση του φιλότιμου. Η βαρεμάρα, η βρωμιά και τα πισωμαχαιρώματα που καλύπτονται από μια βιτρίνα καλλωπισμού από παρελάσεις και από καθαρές πύλες στρατοπέδων. Η εθνική ομοψυχία που μας πουλάνε ενώ στα πιο ουσιώδη πράγματα όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και η ποιότητα ζωής, οι Έλληνες κι όλοι οι λαοί είναι χωρισμένοι. Προσπαθώ να θυμηθώ αν η θητεία μού πρόσφερε κάτι καλό. Δε μου πρόσφερε τίποτα απολύτως. Εσύ είσαι αυτός που δίνει τον πολύτιμο χρόνο σου για να σερβίρει φαγητά στη λέσχη αξιωματικών. Το αντάλλαγμα είναι να σε αφήσουν ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου. Έρχεται Ολυμπιάδα. Λυπάμαι όσους έτυχε να κάνουν αυτόν τον καιρό θητεία. Βλέπω κόσμο στην τηλεόραση να πανηγυρίζει τις νίκες της εθνικής του. Σκέφτομαι δύο πράγματα που μπορούν να ενώσουν αυτό το λαό και χίλια που τον χωρίζουν. Αυτά τα δύο πράγματα (Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες) είναι τα τελευταία σε σπουδαιότητα...