Από μηχανές αναζήτησης οδηγούν σ' αυτό το blog οι εξής φράσεις: "judas priest" "angel of retribution" "running wild" "jenna sanz-agero" vixen london mean fiddler vain "no respect" "san andreas" Kαι διάφορες βρισιές στα ελληνικά. Άσχετο: Αποφάσισα να φανώ λογικός και ξανανέβασα τις φωτογραφίες των Vixen από τη συναυλία της 3ης Ιουνίου χωρίς το "υδατογράφημα".

Y&T

Eπανέρχομαι σ' ένα απ' τα κολλήματά μου. Mετά την ψυχρολουσία της Κυριακής, μια καλή συναυλία ήταν ό,τι πρέπει. Οι Υ&Τ (Yesterday and Today) είναι ένα πολύ καλό συγκρότημα που δεν είχε εμπορική επιτυχία ανάλογη της ποιότητας των τραγουδιών του. Ο frontman Dave Meniketti είναι κγμ τους τραγουδιστές και κγμ τους κιθαρίστες μ' ένα ύφος που "μπλουζίζει". Μερικές φορές τα σόλο του κράτησαν πολλή ώρα αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουν τη φλυαρία του Malmsteen (ευτυχώς). Στο instrumental I'll Cry For You έδωσε ρέστα. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες στο photostream του flickr.

Ο Καρλ στα Badlands (spoilers)

Το Λος Σάντος είναι πια εμπόλεμη ζώνη. Παω πια εκεί μόνο και μόνο γιατί εδώ στην εξοχή δεν έχει γυμναστήριο. Καιρός ήταν όμως να πάμε κανένα ταξιδάκι να ξεφύγουμε από τα καυσαέρια, στο κάτω κάτω καλοκαίρι είναι. Με τη Ντενίς τα πάμε σχετικά καλά. Τη βαριέμαι όταν βγαίνουμε έξω, άσε που όλο θέλει να σκοτώνει μέλη αντίπαλων συμμοριών. Και γώ καλός μαλάκας είμαι... "ναι μωρό μου" το ένα, "ναι γλυκειά μου" το άλλο, πώς να μη με καβαλήσει μετά. Άσε που θα πάθω τίποτα από τους πολλούς καφέδες που μου κάνει στο σπίτι της. Τελευταία την έχω γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, από τότε που απ' αυτήν πήρα αυτό που ήθελα. Είναι ένα χλιδάτο κουστούμι που το φοράω όταν κάνω δρομολόγια πηγαίνοντας κοπέλες στις βίζιτές τους. Καθαρίζω δέκα χιλιάρικα την ημέρα όταν κάνω το νταβατζή. Τώρα με πληρώνουν και οι βιζιτούδες για να κάνουμε μαζί μπίζνες. Τώρα μένω σ' ένα μικρό δωματιάκι στου διαόλου τον κώλο και σιγά σιγά μαζεύω λεφτά. Γνώρισα την Καταλίνα, μια Μεξικάνα που το μόνο που τη νοιάζει είναι να ληστεύει και να σκοτώνει, όχι απαραίτητα μ' αυτή τη σειρά. Δεν την αντέχω, και λίγο θέλω για να της αδειάσω κανένα γεμιστήρα στην κοιλιά, αλλά ξέρει πού παίζει το πολύ χρήμα και θέλω να κάνουμε αυτές τις ληστείες πρώτα. Ποιος ξέρει... αργά ή γρήγορα με τη ζωή που κάνει μπορεί να την καθαρίσει κανένας άλλος. Αυτοί οι τρεις κωλόμπατσοι φταίνε. Η συμμορία μου τα πήγαινε μια χαρά μέχρι να έρθουν. Τώρα δε μπορώ να κάνω πολλά, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα γυρίσει ο τροχός και θα τους γαμήσω το σπίτι που τους έκανε. Δεν ξέρω αν η αστυνομία του Λος Σάντος είναι κουλή. Δεν εξηγείται το ότι αν τα δουν σκούρα φέρνουν το στρατό αντί να καθαρίσουν μόνοι τους. Όταν μπαίνω σε ένα κτίριο περιμένουν να βγω έξω για να με φάνε. Υποτίθεται ότι έχουν τα καλύτερα SWAT του κόσμου αλλά τα έχω δει μόνο μια φορά, όταν είχαμε πάει με τους άλλους σ' εκείνο το ξενοδοχείο για να συζητήσουμε για την επανένωση της φαμίλιας και μας την πέσανε με ό,τι είχανε. Εν τω μεταξύ το κινητό μου έχει φραγή εξερχόμενων για κάποιο λόγο. Μόνο μια φορά δούλεψε, όταν ήθελα να προειδοποιήσω τον αδερφό μου για τους Μπάλας, αλλά δεν τον πρόλαβα. Εδώ στην εξοχή οι αποστάσεις είναι πολύ μεγάλες και ένα κινητό θα ήταν χρήσιμο. Καμιά φορά θέλω να κόψω δρόμο και περνάω μέσα από δέντρα και χωράφια και τρακάρω το αυτοκίνητο, πέφτω από τη μηχανή, αλλά δε θα σκοτωθώ ποτέ. Το πολύ πολύ να καταλήξω σε κανένα νοσοκομείο, όπου ό,τι τραύματα κι αν έχω θα μου γιατρευτούν όλα σε έξι ώρες. Αν κάποιος γνωρίζει το μέλλον μου, ας μη μου το αποκαλύψει. Η γνώση μελλοντικών γεγονότων πιθανότατα ν' αλλάξει την Ιστορία.

Αναφέρουν φράγκα στις αγγελίες;

Θα ξέρει καλύτερα και η Λήδα τι συμβαίνει. Τώρα διαβάζω αγγελίες για δουλειά μετά την αποφοίτηση. Παρατήρησα ότι εδώ σχεδόν όλες οι αγγελίες σού αναφέρουν πόσα θα σου ακουμπάνε κάθε χρόνο (άλλο αυτό... τι θα πει μισθός αν σου μιλάνε για ετήσιες αποδοχές;). Ο "ανταγωνιστικός μισθός" αναφέρεται σε σχετικά λίγες αγγελίες. Όταν στην Ελλάδα έψαχνα δουλειά μετά το στρατό, κανείς δεν ανέφερε πόσα λεφτά δίνουν. Όλοι έγραφαν "ανταγωνιστικός μισθός" ή τίποτα απολύτως. Επίσης, οι εταιρίες δε θέλουν οι εργαζόμενοί τους να λένε παραέξω πόσα παίρνουν. Στις ΗΠΑ είναι συνηθισμένο να μην κρύβεις πόσα παίρνεις. Σε ένα graduate fair στην ΑΣΟΕΕ πριν λίγα χρόνια, από τις εταιρίες που παραβρέθηκαν εκεί, μόνο η Ιντρακόμ είχε πλήρη κατάλογο με τη μισθοδοσία. Οι άλλοι έκαναν τους Κινέζους. Τελικά... τι στο διάολο γίνεται;

Mainstream κλαπαναρχιδιές

Θα μπορούσα να αφήσω αυτό το κείμενο για αύριο, αλλά ήθελα να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου όπως είναι φρέσκα σήμερα. Στην Ελλάδα δεν πηγαίνω σε ποζεράδικα/φλώρικα μπαρ και καφετέριες γιατί μπορώ και δεν το κάνω. Με τους κολλητούς έχουμε τα στέκια μας και τα μαγαζάκια που πάμε και συχνάζουμε. Είναι σημαντικό το ότι γνωρίζω τόσους ανθρώπους στην Αθήνα με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα στο χαλάρωμα και στη διασκέδαση. Στην Αγγλία είμαι λίγο άτυχος σ' αυτό τον τομέα. Για κάποιο λόγο κάποιοι καλοθελητές σκέφτηκαν ότι πρέπει να γυρίσω μαζί τους όλα τα "in" μπαρ των πιο "in" περιοχών του Λονδίνου και να χορέψω παπαροdance μπιτιές επειδή γουστάρουν να πηγαίνουν αυτοί. Πέρα από μερικές περιπτώσεις που η παρέα είναι καλή και επικεντρώνομαι σ' αυτή και στην κουβεντούλα που κάνουμε (π.χ. μπαρ στο Σόχο - εσεις οι δύο που διαβάζετε αυτό εδώ ξέρετε :) τις άλλες φορές τι γίνεται; Σήμερα ήμουν με μια παρέα στην οποία μεταξύ άλλων ήταν και δύο μουνόδουλοι. Οταν λέμε μουνόδουλοι, ξέρετε, από αυτούς που σκέφτονται "ας γαμήσω εγώ στα επόμενα τρία λεπτά και μετα να καεί ο κόσμος". Αυτοί οι δύο λοιπόν ήθελαν να πάνε κάπου που να έχει μουνοθύελλα μπας και γαμήσουν. Οι υπόλοιποι στην παρέα ήθελαν απλώς να πάνε σ' ένα συγκεκριμένο super-duper-in μπαρ σε γνωστή περιοχή. Θα έχει μουνιά εκεί, σκέφτηκαν οι άλλοι. Και άμα τέσσερα άτομα θέλουν και συ κλωτσάς, θ' ακολουθήσεις και θα πεις κι ένα τραγούδι. Γαμώ την πουτάνα την Εύα και τον πούστη τον Αδάμ μ' αυτά που είδα εκεί μέσα. Έχοντας περπατήσει ένα μέτρο από την πόρτα βρισκόμενος μέσα στο μαγαζί κατάλαβα ότι τζάμπα τα στάζει εκεί ο κόσμος και ότι το μαγαζί είναι μια αρχιδιά και μισή. Φτιαχτή χαρά, πλαστικά κατασκευασμένα χαρούμενα πρόσωπα που χορεύουν νταπ νταπ νταπ νταπ και τ' αρχίδια μου κουνιούνται, φλωράντζες που κουνάνε τον κώλο τους πέρα δώθε, μουσική με τρεις νότες γραμμένες σε υπολογιστή που κάνει τον κόσμο να σεληνιάζεται. Η κοπέλα της παρέας προσπαθεί να με κάνει να μπω στο κλίμα του χορού τραβώντας μου το χέρι να χορέψω. Προσπάθησε με κανέναν άλλο, αφού ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Η μουσική με ζαλίζει. Είναι και πολύ δυνατά. Θέλω να φύγω. Αλλά θέλω να φύγω αμέσως για να μη φλιπάρω εκεί μέσα! Τελικά χαλάω την παρέα, παίρνω το σακάκι μου, τους χαιρετάω στα γρήγορα και βγαίνω έξω. Αρχίδια μύδια στρείδια. Τι έχουν πάθει όλοι γαμώ το διάολό μου... Μια ζωή οι ίδιες μαλακίες. Θέλεις να πας να χορέψεις σε in venue; Να πας και καλά να περάσεις! Εγώ τι φταίω... Αλλά αν δεν ακολουθήσω, έχω δύο επιλογές. Ή θα χαλάσω τη βόλτα ένας άνθρωπος, ή θα χαλάσω την παρέα και ας πάνε όπου θέλουν εκείνοι. Όταν βλέπω τους γνωστούς με τους οποίους πριν από λίγο τα λέγαμε πάνω από δύο μπυρίτσες αργότερα να χορεύουν σαν χαζοχαρούμενα, χάνω πάσα ιδέα. Λυπάμαι την πολύτιμη μια ώρα που έχασα και που θα αφιέρωνα στη δουλειά που πρέπει να βγει και τα λεφτά που έδωσα για να μπω εκεί πέρα. Εντάξει, και τι έγινε να πας μια φορά στο τόσο θα μου πεις. Δε μπορώ ρε φίλε. Όταν έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή σου θέλεις να τον περνάς όπως γουστάρεις εσύ και όχι όπως δε γουστάρεις. Ο χαρντροκάς είναι χαρντροκάς. Δεν είναι χαρντροκάς όλες τις ώρες εκτός απ' τις φορές που βγαίνει σε "in" μπαρ και κλαμπ. Δεν τ' αντέχω αυτά με τίποτα. Και δε μπορώ να φανταστώ όχι μόνο τη μέρα που θα σταματήσω ν' ακούω rock και metal, αλλά και τη μέρα που θ' αρχίσω ν' ακούω και άλλα πράγματα! Θα πεθάνω. Η ζωή του Phantasmak θα τελειώσει απότομα τη μέρα εκείνη. Παρωπίδες; Μπορεί. Αλλά ξέρεις κάτι; Στον πούτσο μου! Έτσι καυλώνω, έτσι τη βρίσκω. Τέλος και δε συζητάω τίποτα.

Όλα τα ψειρίζουν...

Aυτό το βρήκα μια μέρα αναρτημένο στην κουζίνα. Είχαμε μια στοίβα από εφημερίδες που μας έκαναν παρέα κάθε πρωί με τον καφέ, ή κάθε μεσημέρι ή απόγευμα όταν μαζευόμαστε στην κουζίνα και λέμε τις αρχιδιές μας. Και ήρθαν και μας τις πήρανε επειδή, λέει, αποτελούν κίνδυνο εξάπλωσης φωτιάς. Δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πού σταματά η προληπτικότητα και πού ξεκινά η υπερβολή σε μια δυτική χώρα όπου υπάρχουν κανονισμοί κυριολεκτικά για τα πάντα. Σίγουρα σε μια εστία τριακοσίων και ατόμων η μαλακία μπορεί να κάνει την εμφάνισή της ανά πάσα στιγμή. Μια μέρα στις μία το πρωί, ο Ιρακινός συγκάτοικος έψηνε κοτόπουλο και το ξέχασε στο γκριλ. Ντουμάνιασε η κουζίνα και ο διάδρομος. Ο συναγερμός χτύπησε. Αυτό είναι προληπτικότητα. Τελικά o συγκάτοικος δεν έφαγε. Οι εφημερίδες όμως τι έφταιγαν; Σε κανονικό σπίτι δε θα βλέπαμε ποτέ αυτό το σημείωμα... και θα διαβάζαμε ελεύθερα την εφημερίδα μας το πρωί χωρίς να μπούμε στην κουζίνα μια μέρα και να μην τη δούμε εκεί. Αυτό είναι υπερβολή. Και το ίδιο συμβαίνει σε πολλά άλλα πράγματα. Τώρα, δεν ξέρω πώς δουλεύει η κοινωνία τους μέσα κι έξω. Πιθανώς να έχουν δίκιο και να έχουν ένα σύστημα που κάνει καλά τη δουλειά του και παράγει. Επίσης όταν προτωήρθα σ' αυτή τη χώρα μου έκανε εντύπωση και οι κανονισμοί που χτενίζουν κάθε κοινή δραστηριότητα αλλά και το ότι ο κόσμος... τους τηρεί! Όταν κατά μήκος του More London riverside έχουν επιγραφές που λέει ότι απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων και όντως δεν τα δένει εκεί κανένας, βλέπεις έναν πεζόδρομο μόνο με πεζούς που πλησιάζουν στα κάγκελα χωρίς να πρέπει να παραμερίσουν πενήντα ποδήλατα. Στην Ερμού, απαγορεύεται η στάθμευση δίπλα απ' την πλατεία Μοναστηρακίου. Έχεις περάσει ποτέ απο κει και δεν έχεις δει αυτοκίνητα; Παραδοσιακά, ο Έλληνας δεν τηρεί απλούς κανονισμούς που υπάρχουν για την ομαλότερη λειτουργία ενός συστήματος. Επειδή δε γουστάρει να του λένε τι να κάνει. Για αντίδραση. Για χίλια δύο πράγματα. Ομοίως, το κράνος στη μηχανή. Απαγορεύεται να καβαλάς χωρίς κράνος, έτσι; Μόνο που εδώ ΚΑΙ απαγορεύεται να μη φοράς ΚΑΙ όλοι οι μηχανόβιοι φορούν. Μια φορά είχε παρκάρει μια γνωστή σ' εκείνο το σημείο στην Ερμού και της πήραν τις πινακίδες. "Όλοι εδώ παρκέρνουν, γιατί δηλαδή έγραψαν εμένα;" Άντε ντε... Μα φτάσαμε στο σημείο να παρανομούμε και να περιμένουμε νομοτελειακά να τη βγάζουμε και καθαρή κι από πάνω. Αν και εν μέρει δίκιο είχε. Θα έπρεπε να μοιράζουν κλήσεις αδιακρίτως σ' όσους παρκάρουν παράνομα. Θα έπρεπε να μηχανογραφηθεί το δημόσιο για να μην πηγαίνει ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει γνωστό στην τροχαία και να σβήνει τις κλήσεις που τρώει. Eμείς φταίμε που είναι έτσι η χώρα μας και δε θέλουμε και ν' αλλάξει. Στις εκλογές τρώμε κουτόχορτο. Πάντα για τα χάλια μας φταίει κάποιος άλλος, του τα χώνουμε και το θέμα λήγει εκεί. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως και λίγα παθαίνει ο νεοέλλην με τα μυαλά που κουβαλάει. Από την άλλη εδώ έχει παντού επιγραφές που σου λένε μη το ένα, μη το άλλο, όχι αυτό, όχι εκείνο. Στην εστία μας, όπως και σ' όλες τις αγγλικές εστίες, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλη μέρα από το ν' ασχολούνται με την πρόληψη και την αποτροπή φωτιάς. Δοκιμάζουν το συναγερμό μια φορά τη βδομάδα (πολύ θα ήθελα να κατέβω στην υπεύθυνη και να της ρίξω χριστοπαναγίες που με σηκώνει απ' το κρεβάτι, αλλά δε φταίει αυτή, την υποχρεώνουν να το κάνει). Έχουμε προγραμματισμένες κι απρογραμμάτιστες ασκήσεις και σημειώνουν το χρόνο που κάνουμε για να βγούμε στο σημείο συνάντησης. Γι αυτό, το γκαζάκι που έχω για τον καφέ το κρύβω κάτω απ' το κρεβάτι όταν λείπω. Βλέπεις, μπαίνουν στα δωμάτια για ελέγχους και συντήρηση ρουτίνας, ακόμα κι όταν λείπουμε. Aυτή η διαφορά, ότι δηλαδή οι Δυτικοί τα ψειρίζουν όλα ενώ εμείς είμαστε μάγκες και τα έχουμε στ' αρχίδια μας έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές. Έχω συζητήσει με άτομα (Έλληνες) που προτιμούν την αναρχία απ' τους κανονισμούς που τηρούνται. Έχουν μάθει να ζουν σ' αυτό το χάλι και δε θέλουν περιορισμούς πάνω απ' το κεφάλι τους. Έτσι έχουν μάθει και την παλεύουν όπως δουλεύει το πράγμα. Χρειάζονται όμως και οι νόμοι για να δουλέψει μια κοινωνία με τόσα πολλά μέλη. Οι Άγγλοι επίσης δεν αντέχουν τις επιγραφές με το "μη το ένα, μη το άλλο", αλλά δεν έχουν δει πώς ειναι να μη μπορείς να περπατήσεις πεζός από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, να χάνει ο μηχανόβιος το κεφάλι του επειδή δε φορά κράνος και να μη μπορείς να χαρείς μια παραλία επειδή είναι γεμάτη περιτυλίγματα και αποτσιγάρα. Τελικά ο καθένας προτιμά αυτό που θεωρεί μικρότερο από δύο κακά; Μπορεί... Αλλά αυτό με το γκαζάκι να μείνει μεταξύ μας ε :Ρ

Earth from the Air exhibition

Ανακάλυψα κατά λάθος αυτή τη δωρεάν έκθεση καθώς έκανα τη βόλτα μου στο More London riverside μια μέρα με καύσωνα. Ο φωτογράφος Yann Arthus-Bertrand ταξίδεψε σε διάφορα σημεία του πλανήτη και τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες με ελικόπτερο. Οι φωτογραφίες του αντλούν τη θεματολογία τους από καταυλισμούς, ηφαίστεια, ερήμους κι άλλα πράγματα. Επίσης εκεί υπάρχει ένας τεράστιος παγκόσμιος χάρτης τοποθετημένος οριζόντια στο πεζοδρόμιο και γύρω του υπάρχουν φωτογραφίες της έκθεσης με διάφορες αναφορές για οικολογικές ανησυχίες και για τον Τρίτο Κόσμο. Η έκθεση θα είναι στο "Scoop" μέχρι τον Σεπτέμβρη. Αν βρίσκεσαι στο Λονδίνο και θέλεις να ρίξεις μια ματιά, υπάρχουν οδηγίες για το πώς να πας. Εδώ και το επίσημο website.

Trust me, I don't give a shit!

Έπρεπε να κατέβω τον Ιούλιο στην Ελλάδα κι όχι την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά δεν ηθελα να σπάσω τη δουλειά στα δύο. Επειδή κατέβηκα την προηγούμενη βδομάδα, δεν είδα τον Κόκκινο Ροκά στο Hammersmith, στη μία και μοναδική του εμφάνιση στο UK. Δε θα δω Twisted Sister και Dio στο Rockwave αυτό το ΣΚ. Παιζουν όμως και οι δύο τον Οκτώβριο στο Λονδίνο κι εύχομαι να έχω βρει σπίτι και δουλειά μέχρι τότε για να μείνω. Τουλάχιστον θα δούμε Υ&Τ την άλλη βδομάδα. Ερώτηση: Μα τα χίλια κατάρτια, γιατί οι Accept να παίξουν μαζί με Slayer, Candlemass και Dismember κι όχι στη μέρα των Twisted Sister και του Dio? Έτσι για το σπάσιμο, για να πληρώσεις εισητήριο για δύο μέρες... Τους Ολέθριο Ρήγμα πού τους θυμηθήκανε;

GTA San Andreas μεταγλωττισμένο;

Πόσο ωραία μιλάνε αυτοί οι άνθρωποι εκεί στα γκέτο... Χάρμα να τους ακούς, λέμε. Ας υποθέσουμε ότι το San Andreas γίνεται ταινία ή ότι βγαίνει ένα αντίστοιχο ελληνικό όμοιο παιχνίδι (και μετά ξυπνησα). Τι θα έλεγαν οι χαρακτήρες; Μήπως τα παρακάτω σου θυμίζουν ελληνική καλτ ταινία με Γαρδέλη, Πετρόχειλο και Μιχαλόπουλο, άντε και Τσαχιρίδη; Ο CJ χώνει ένα κροσέ σ' έναν οδηγό και πάει να του πάρει το αυτοκίνητο: "Δώσ' μου αυτή τη μαλακία που οδηγάς" "Τί μαλάκας είσαι, έτσι εύκολα σε κλέβουν" "Τώρα θα οδηγήσω εγώ" "Θα συνεχίσεις με τα πόδια, μαλάκα" "Με συγχωρείς κιόλας... α' γαμήσου τώρα" "Ή θα χάσεις το αμάξι σου ή θα σε σπάσω στο ξύλο. Διαλέγεις." Ο CJ παλεύει μ' έναν τύπο/τύπισσα: "Εμένα θα δείρεις ρε πούστη;" "Για να σε δούμε" "Μήν το δυσκολεύεις και σήκω φύγε" "Ξέρεις ποιος είμαι γω ρε πούστη;" "Έλα... εσύ και γω, πάμε!" "Θα σε γαμήσω παλιόπουστα" Ο CJ παίρνει τα λεφτά από κάποιον που σκοτώνει: "Δώσμου τα χάρτινα που έχεις" "Σε πειράζει να πάρω αυτά εδώ;" "Αυτά δεν τα χρειάζεσαι πλέον" "Αυτά τα θέλω για τη σύνταξή μου" O CJ πετάγεται μπροστά σ' έναν/μία οδηγό. Εκείνος/η τού φωνάζει: "Φύγε από μπροστά μαλάκα" "Πώς οδηγάς έτσι ρε αρχίδι, πού σε βρήκαν εσένα;" "Αν με τρακάρεις σε γάμησα" "Έτσι έμαθες να οδηγάς γαμιόλη;" "Αχ καλέ, το μανικούρ μου!" O CJ πέφτει πάνω σε κάποιον πεζό καθώς περπατά. Εκείνος/η του λέει: "Αν μου κολλήσεις τη γάμησες" "Βλέπε μπροστά σου μη σου γαμήσω τον κώλο, μαλάκα" "Θέλεις να νιώσεις πραγματικό πόνο, μεγάλε;" "Άλλο ένα τέτοιο και πέθανες" Τον έχω μετατρέψει σε γομάρι, τατουάζια κι έτσι. Θέλω να τον κρατήσω όπως είναι μη μου πάθει και τίποτα. Μιλάμε όλο το παιχνίδι είναι πελώριο και αν οδηγάς σαν άνθρωπος θέλεις αρκετή ώρα να πας από τη μία πόλη στην άλλη. Ακόμα δεν έχω "ξεκλειδώσει" τις άλλες δυο πόλεις και με το ρυθμό που παίζω θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι αυτό να γίνει. Αλλά βλέπουμε.

Μπλογκοσυνάντηση

Η ας την πούμε D., είναι Αμερικανίδα πακιστανικής καταγωγής. Διαβάζει το αγγλόφωνο blog μου και γω το δικό της εδώ και δύο χρόνια, λίγο πολύ από τότε που ξεκινήσαμε. Η D. βρίσκεται τώρα στην Αθήνα όπου θα κάνει την πρακτική του μεταπτυχιακού της. Όχι Athens, GA, αλλά την Αθήνα που όλοι ξέρουμε. Κουφάθηκα... Βασικά με έφερε προ τετελεσμένου γεγονότος και δεν πρόλαβα να τη μεταπείσω, αλλά σκέφτηκα μετά ας έρθει, μάλλον το αποφάσισε κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Κι εγώ άλλο που δεν ήθελα. Διαβάζω συχνά τα ποστ της και την έχω κατασυμπαθήσει. Είχα μεγάλη περιέργεια να τη δω από κοντά να πάμε να πιούμε καφέ στο Μοναστηράκι και να πούμε καμιά μαλακία. Συναντηθηκαμε δύο φορές. Πηγαίναμε και για τρίτη φορά αλλά οι εργαζόμενοι του ΗΣΑΠ και του μετρό είχαν αντίθετη γνώμη. Είπαμε λοιπόν τις μαλακίες μας. Μου είπε ότι πρέπει να συνηθίσει που τη ρωτάνε στο δρόμο "τί είσαι". Δηλ. νοείται Αμερικάνος με τόσο σκούρα επιδερμίδα; Δεν είναι όλοι όπως στις ταινίες, ή λευκοί ή μαύροι;; Ήρθε μετά και ο κολλητός και κάτσαμε και οι τρεις. Ο κολλητός, στα δύο λεπτά αφού τη γνώρισε, ξεκίνησε έναν καταιγισμό ερωτήσεων για τον Μπους, τον Κέρι, τον Μάικλ Μουρ, τους μαύρους, την Ann Coulter, τον Rush Limbaugh, τον Μichael Savage, τον Sean Hannity, τους Εβραίους, την 11η Σεπτεμβρίου και το Ιρακ αλλά και για τον Περβέζ Μουσάραφ και τη Μπεναζίρ Μπούτο (να μην ξεχάσει και τις ρίζες της).. Κανονικο talk show. Δεν πιστεύω να ξέχασε κανέναν και δημιουργηθεί διπλωματικο επεισόδιο. Για τον Γκορ Βιντάλ και τον Αλ Φράνκεν δε ρώτησε τίποτα, ξέχασε. Πριν λίγες μέρες είχαμε βρει στο δρόμο μια Νοτιοαφρικάνα και τη ρωτούσε για το απαρτχάιντ και για τον Μαντέλα. Εμένα με ρωτούσε για το πως βλέπουν οι Άγγλοι το ευρωσύνταγμα. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που απλώς θέλουν να ρουφάνε πληροφορίες. Αλλά δεν είναι όλα πολιτική πια! Ήταν μια μπλογκοσυνάντηση που δε θα ξεχαστεί. Άλλωστε δε θα ξαναιδωθούμε ποτέ. Το λέω και δεν το πιστεύω όμως.

Στην Ελλάδα

Όπως τα περίμενα τα βρήκα. Για δεύτερη φορά έφυγα από την Αγγλία με μισή καρδιά. Υποθέτω γι' αυτό φταίει το Λονδίνο, που βρίσκεται σε διαφορετικό σύμπαν από την υπόλοιπη Αγγλία. Βέβαια, όταν πάτησα πόδι στην Αθήνα, το πρώτο που παρατήρησα ήταν οι γυναίκες. Πολλές ωραίες γυναίκες. Εντάξει, και στην Αγγλία έχει πολλές γυναίκες ωραίες αλλά μεσογειακές ωραίες γυναίκες δεν παίζουν πολλές. Μάλιστα, ωραίες μεσογειακές γυναίκες που μιλούν τη γλώσσα σου μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις στο Λονδίνο (πάντως εγώ ωραίες Ελληνίδες εδώ μόνο στην Ανάσταση είχα δει). Οι γυναίκες Hondos Centre ήταν διάσπαρτες εδώ και κει αλλά ξέρεις κάτι; Να τις παντρευτείς θέλεις ή να κάνεις κανα σκηνικό μιας βδομάδας; Τεσπαν. Βλέποντας την καλοστρωμένη Αττική Οδό πίστεψα για λίγο ότι έφυγα από μια πολιτισμένη χώρα και πήγα σε μιαν άλλη. Αυτή η εντύπωση διαλύθηκε μόλις βγήκαμε από την Αττική Οδό και περάσαμε στις Οδούς Με Τις Λακκούβες. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα, σκέφτομαι ότι πολλά θα έχουν βελτιωθεί και κάθε φορά διαψεύδομαι. Αυτή τη φορά μάλιστα είχα μια παραπάνω ελπίδα, σκεφτόμενος το υψηλό επίπεδο, τον τρόπο σκέψης και τα ελπιδοφόρα μηνύματα των blogs. Φαίνεται όμως πως οι bloggers τελικά είναι μειοψηφία. Όλα εκείνα που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις παραμένουν ίδια. Ο ταξιτζής που θα τσατιστεί αν φορέσεις ζώνη στο ταξί του. Το "Number One" που παίζεται όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. Τα ιδιωτικά κανάλια που έχουν αποθρασυνθεί τελείως. Η βρωμιά των δρόμων και τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Ο ξενοδόχος που σε βλέπει ως κομμάτι κρέας που δίνει λεφτά. Η στάση εργασίας στα αστικά τρένα που δε με άφησε να δω κάποιους γνωστούς την τελευταία μέρα. Εδώ μια φορά θα πω ότι καλά και άγια τα δίκαια αιτήματά σας αλλά όχι και να παραλύσετε μια πόλη σταματώντας έναν νευραλγικό τομέα των καθημερινών δραστηριοτήτων μιας μεγαλούπολης και ειδικά σε εργάσιμη μέρα. Για τα σκουπίδια στους δρόμους, το ίδιο. Οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν παρομοιάσει την Ελλάδα με παράδεισο επί γης που πάντοτε νοσταλγούν και πάντοτε θέλουν να επισκέπτονται. Μιλάμε κυρίως για πενηντάρηδες ή συνταξιούχους με παιδιά Έλληνες δεύτερης γενιάς. Επίσης, αυτοί οι ίδιοι το παίζουν εκ του ασφαλούς μιας και έρχονται μόνο για διακοπές κι όχι για να μείνουν να δουν τη γλύκα. Ακούς από τους ίδιους ότι τα ελληνικά τραγούδια είναι τα μόνα που έχουν ψυχή και συναίσθημα. Ναι, εκείνα τα "ελληνικά" τραγούδια με την αραβική μελωδία που γράφονται σε πέντε λεπτά. Το "Dreaming" του Μalmsteen δεν έχει ψυχή και συναίσθημα, όοχι... Και ούτε μπάνια έκανα, ούτε στις 5 το πρωί γυρνούσα. Είδα λίγο τους κολλητούς και την κοπέλα μου και μετά τα χαλάσαμε. Yup, είμαι πάλι single. Δεν ψάχνω ακόμη για replacement. Όταν ξαναρχίσει το ψαξίδι, αν πρόκειται για μικρά ευκαιριακά σκηνικά δε θα κοιτάξουμε και το γάιδαρο στα δόντια. Ας είναι και γκόμενα Hondos Centre (ναι, αυτό το post εδώ το γράφει χαρντροκάς).

Χρήματα

Μπορείς να αγοράζεις ένα σπίτι Αλλά όχι ένα σπιτικό Μπορείς να αγοράζεις ένα κρεβάτι Αλλά όχι τον ύπνο Μπορείς να αγοράζεις ένα ρολόι Αλλά όχι τον χρόνο Μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο Αλλά όχι την γνώση Μπορείς να αγοράζεις μία θέση Αλλά όχι τον σεβασμό Μπορείς να αγοράζεις φάρμακα Αλλά όχι την υγεία Μπορείς να αγοράζεις αίμα Αλλά όχι την ζωή Όπως βλέπεις τα χρήματα δεν είναι το παν. Και συχνά σου δίνουν περισσότερο πόνο και στεναχώρια. Στα λέω αυτά γιατί είμαι φίλος σου και σαν φίλος σου θέλω να μην πονάς και υποφέρεις! Για αυτό στείλε μου όλα σου τα χρήματα να υποφέρω εγώ για σένα. Δέχομαι μόνο μετρητά. (Τί περίμενες, ότι θα 'ταν κανένα από κείνα τα φλώρικα;;;)

The girls are out tonight

Αυτό το ποστ το λιβάνιζα από την Παρασκευή το βράδυ. 3 Ιουνίου απόγευμα κλείνω τα βιβλία. Είχα πάρει εισιτήριο μόλις δύο μέρες πριν, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εξαντληθούν. Ένα πράγμα που δε γουστάρω στα εισιτήρια εδώ είναι ότι δεν έχουν καλλιτεχνικά σχέδια με τα ονόματα των συγκροτημάτων επάνω, αλλά είναι κενά χαρτιά με το ολόγραμμα του διοργανωτή και όταν τα αγοράζεις ένας εκτυπωτής εκτυπώνει το όνομα του συγκροτήματος, την ημερομηνία και το χώρο που θα γίνει η συναυλία. Εν πάσει περιπτώσει... Φοράω ένα παλιό τζιν κι ένα μπουφάν και παίρνω το λεωφορείο για Tottenham Court Road. Όταν έφτασα στο μαγαζί είχαν ήδη ξεκινήσει οι Girlschool. Aλήτικο NWOBHM αρχών του '80, just the way I like it. Λίγο πολύ περίμενα τι θα δω αλλά αυτό που εμφανίστηκε τελικά μπροστά μου κάπως με παραξένεψε. Ήξερα ότι δε θα έβλεπα τίποτα εικοσάχρονες όπως ήταν τότε που ξεκίνησαν, αλλά αυτές, διάολε, ήταν πάνω από σαράντα πέντε η καθεμιά τους. Δηλαδή κλασικό δεινοσαυρικό συγκρότημα που ξαναφτιάχνεται να κάνει άλλη μια μπάζα από περιοδείες. Κρατούσαν πάντως. Αν και δεν πολυκατέχω τα της μουσικής τους, διέκρινα μερικά κομμάτια, όπως το "Yeah, right", το "Take it all away" και το "Demolition boys". Kαλό συγκρότημα αλλά προτιμώ τις Rock Goddess, των οποίων η τύχη αγνοείται. Η Jackie Chambers, η καινούρια κιθαρίστρια, μ' έκανε να καταλάβω πώς νιώθουν οι groupies στις συναυλίες. Oι Girlschool έπαιξαν πάνω κάτω μια ώρα και έφυγαν απ΄τη σκηνή για να δώσουν τη θέση τους στις Vixen. Καμία σχέση με τις ορίτζιναλ, μόνο η κιθαρίστρια Jan Kuehnemund έχει μείνει από την αρχική σύνθεση. Ήμουν αρκετά τυχερός ώστε στο διάλειμμα να πιάσω πρώτη σειρά, ακριβώς κάτω απ΄τη σκηνή. Τι να πει κανείς για τη μουσική με την οποία έβγαλες το γυμνάσιο; Οι Vixen ήταν μακράν από τα καλύτερα hair συγκροτήματα των τελών '80 - αρχών '90. Η δημοτικότητά τους στηρήχτικε κατά ένα ποσοστό στο ότι είναι ενα συγκρότημα αποκλειστικά αποτελούμενο από γυναίκες. Την Παρασκευή μας ταξίδεψαν 15 χρόνια πίσω με τα "Rev It Up", "Streets In Paradise", "Cryin'", "How Much Love", "I Want You To Rock Me", "Love Made Me", "Love is a Killer", ενώ έπαιξαν κι από το νέο τους δίσκο. Περιττεύει να πούμε ότι το κοινό σείστηκε στο άκουσμα του "Edge of a Broken Heart", το οποίο έκλεισε τη συναυλία. Πάντα τέτοια! Κάτω από το stage... Κάτω απ' τη σκηνή κάνεις και λίγο "παιχνίδι" με τους μουσικούς. Δε μας χώριζαν παραπάνω από δύο μέτρα από τη μπασίστρια και γενικώς όταν είσαι τόσο κοντά έχεις και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους καλλιτέχνες. Δεν είχα πολλές φορές την ευκαιρία να πλησιάσω τόσο κοντά σε σκηνή, αλλά στην περίπτωση αυτή ήταν δεδομένο πως δε θα έπεφταν μπουνίδια και αγκωνιές και όντως δεν έπεσαν. H Lynn Louise Lowrey στο μπάσο. Μου έδωσε λίγες πόζες όταν με είδε να τη σημαδεύω με την κάμερα. Η τραγουδίστρια Jenna Sanz-Agero ήταν η συμπαθητική φιγούρα από τις τέσσερις. Απογοητεύτηκα που άκουγα κάποια άλλη στη θέση της Janet Gardner αλλά αποδείχτηκε πως είχε πολύ καλή σκηνική παρουσία. Τα περιττά κιλάκια της καθόλου δε μέτρησαν εναντίον της, στο κάτω κάτω μιλάμε για hard rock στο οποίο μετράει προπάντων η μουσική και τα υπόλοιπα παίζουν δευτερεύουσα σημασία. Με τη Jenna ανταλλάξαμε δύο χειραψίες τις φορές που πέρασε από τη μεριά που στεκόμουν. Κανονικές χειραψίες, όχι απλώς αγγίγματα. Και τι έγινε, θα πεις. Γιατί; Φάση έχει. Είναι απ' τα ωραία πράγματα των live να κάνεις και "παιχνίδι" με τους μουσικούς πάνω στη σκηνή. Η μοναδική φορά που μου είχε συμβεί αυτό πριν, ήταν με την Doro Pesch στην Αθήνα, αλλά εκείνο ήταν απλώς γρήγορο άγγιγμα κι όχι χειραψία. Πιστεύω πως αν παίξουν κάποια στιγμή Ελλάδα, γεμίζουν την "Υδρόγειο" της Θεσσαλονίκης χαλαρά. Δε μπορεί, του πούστη, δε θα πατήσουν μια μέρα;

Αν θέλεις μια δουλειά να γίνει σωστά...

Πριν ένα χρόνο και κάτι είχα στείλει στο www.planetdeusex.com το πρώτο κεφάλαιο μιας ιστορίας που διαδραματίζεται αμέσως μετά το τέλος του Deus Ex 1. Όταν είδα πως τη δημοσίευσαν κάθησα και έγραψα και δεύτερο κεφάλαιο. Δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Στο fanfic.org μπορείς να ανεβάσεις δικά σου αρχεία κειμένου και υπάρχουν ταξινομημένες χιλιάδες ιστορίες θαυμαστών ταινιών, βιβλίων, τηλεοπτικών σειρών και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου. Έγραψα και δεύτερο και τρίτο κεφάλαιο. Το θέμα με το fanfic.org είναι πως σου χαλάει το format. Δε δέχεται italics και παίρνει μόνο ένα μέγεθος γραμματοσειράς. Επίσης δε δέχεται αστερίσκους (*). Όταν ανεβάσεις ένα αρχείο word που περιέχει τα παραπάνω, το προϊόν που θα δεις στην οθόνη μπορεί να σε ξενίσει... Τώρα που βρίσκομαι και στην Αγγλία μπορεί να έβρισκα κανέναν εκδότη έτσι και το βιβλίο τέλειωνε ποτέ, αλλά μόνο που βασίζεται σε εμπορικό προϊόν. Οπότε πείραξα ένα πρότυπο του blogger και το ανέβασα εδώ (με άδεια προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, εννοείται). Το έχει κάνει πολύς κόσμος, να ανεβάζει νουβέλες στο blogger. Μάλιστα, το ίδιο το Blogger σε ενθαρρύνει να το κάνεις. Έχω να συνεχίσω το βιβλίο εδώ και τέσσερις μήνες, αλλά τώρα βρήκα λίγο χρόνο να κάνω αυτή τη ταρζανιά και θέλω να ξαναρχίσω να δουλεύω πάνω του. Τέρμα τα λόγια. Deus Ex: Behind Closed Doors !

Πότε θα κατέβεις Ελλάδα;

Αγαπητοί φίλοι και γνωστοί στις Ελλάδες, Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν ξέρω τι κάνουν άλλοι, αλλά για μένα, η διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πηγαινέλα Ομόνοια-Σύνταγμα. Έχουμε δουλειές και άλλα πράγματα να κάνουμε. Αν κάποιος είναι πρωτοετής, το καταλαβαίνω, αλλά μαστεράς με μερικά χρόνια στο νησί δεν έχει ούτε την πολυτέλεια, ούτε τα λεφτά αλλά ούτε και την όρεξη να κατεβαίνει κάθε τρεις ή πέντε μήνες. Μπόρεσα και στρίμωξα πέντε μέρες μεταξύ εξετάσεων και ξεκινήματος διπλωματικής μ' έναν σουπερβάιζορ να αναμένει. Με το ρίσκο του να επαναλάβω τον εαυτό μου, ξαναλέω ότι πηγαίνω Ελλάδα για διακοπές, ήτοι: Θα πάμε βόλτες, θα επισκεφτούμε παλιά ροκάδικα στέκια και θα γαμηθούμε στις μπύρες (χμμμ). Εντάξει, και κανα μπάνιο στη θάλασσα. Και μετά πίσω στο Λονδίνο. Κι αν τσατιστώ από τίποτα, πέντε μερούλες είναι έτσι κι αλλιώς, θα περάσουν. Και ΔΕΝ ΞΕΡΩ πότε θα ξαναπάω Ελλάδα. Μη ρωτάτε άλλο, αγαπητοί φίλοι και γνωστοί. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα. Μικρό ποστ, αλλά παίζουν κι εξετάσεις. Θα ακολουθήσει μεγαλύτερο με περιγραφή της συναυλίας Vixen και Girlschool.

Zητείται δωμάτιο

Σε περιοχή Inner ή Greater London, effective από μέσα Αυγούστου. Όποιος/α ψάχνει να συγκατοικήσει με Έλληνα που δε γουστάρει να πηγαίνει μπουζούκια και ελληνικά γλέντια ούτε στην Αθήνα ούτε στο Λονδίνο, ας ενημερώσει.

Fucking hilarious

Όλα ξεκίνησαν πριν από 212.427 χρόνια, όταν πίθηκοι από ένα μακρινό αστρικό σύστημα, έχοντας επικεφαλής κάποιον Αβραάμ επιτέθηκαν στη γη. Δυστυχώς, το ανθρώπινο γένος που τότε αποτελείτο μόνο από Έλληνες, αιφνιδιάστηκε. Χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι να φτάσουμε στον Τρωικό πόλεμο όπου οι Έλληνες ξανασήκωσαν κεφάλι. Αργότερα, όταν εμπνευσμένος ηγέτης του Ελληνισμού ήτο ο Περίανδρος ο Κορίνθιος η επικράτησις των Ελλήνων οριστικοποιήθηκε, ιδίως μετά την Mάχη του Mαραθώνα. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων οι εχθροί των Ελλήνων άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι και να ζητούν εκδίκηση. Όπως έγινε φανερό αμέσως μετά τον Δ' Παγκόσμιο πόλεμο, οι Εβραίοι είχαν ξεκινήσει την προεργασία για την παγκόσμια επικράτησή τους επί των Ελλήνων της Ομάδας Έψιλον. Ένας από τους τελευταίους αρχηγούς της Ομάδας Έψιλον ήταν η Μελίνα Μερκούρη την οποία φρόντισαν δολίως να βγάλουν από τη μέση, μη γνωρίζοντες πως ο μυστικός ηγετικός πυρήνας των Ε βρίσκεται στο μυστικό αρχηγείο των Ε στα νησιά Φίτζι όπου εργάζεται κατασκευάζοντας τα μυστικά υπερόπλα σχάσεως φωτονίων τα οποία περιγράφει ο Πλάτωνκωδικοποιημένα στα βιβλία του. Αυτή τη μυστική γνώση είναι που θέλουν να καρπωθούν, ή έν ανάγκη να εμποδίσουν οι ανθέλληνες, και για το σκοπό αυτό σύστησαν την ανθελληνική οργάνωση NSA η οποία πίσω από το αθώο της προσωπείο τρομοκρατεί και δηλητηριάζει τον κορμό του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Μάκης Βορίδης και ο Blackie Lawless, ως γνήσιοι Έλληνες, τόλμησαν κατά το παρελθόν να καταγγείλουν την εν λόγω οργάνωση. Δυστυχώς, όσο υπάρχουν προδότες όπως ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και ο Γιώργος Αλογοσκούφης που και οι δύο είναι κρυφο-υποστηρικτές της ολυμπιάδας Αθήνα 2004, το μέλλον του ελληνισμού θα κρέμεται από μια κλωστή, όπως λέει και ο συγγραφέας-ερευνητής Κυριάκος Βελόπουλος. Όμως ο Ζεύς που πάντοτε σώζει την Ελλάδα θα επέμβει σε 17 χρόνια και θα οδηγήσει τους Έλληνες στην οριστική επικράτηση, όπως κωδικοποιημένα προφητεύει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στο έργο του Δεν Είμαι Εγώ ή Η Λογική ! Δημιούργησε και συ τη δική σου ελληνοκεντρική θεωρία στο Perikallos Project. Από την Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη που με τη σειρά του παραπέμπει στο Περιγλώσσιο. Koίτα που ο Blackie μας βγήκε Έλληνας!

To ειρωνικό μανιφέστο του καπνιστή

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ Τι λε ρε παιδί μου... 2.500.000 θύματα του τσιγάρου κάθε χρόνο. Ένα θύμα κάθε δεκατρία δευτερόλεπτα. Καρκίνος του πνεύμονα. Εμφράγματα. Θρομβώσεις. Δε σου σηκώνεται. Αυτά διαβάζω και λέω γι' αυτό ρε πούστη μ' έτρωγε το δεξί μου το παπάρι; Λαχανιάζεις πιο εύκολα; Μήπως είναι επειδή δεν ασκείσαι πλέον και το 'χεις ρίξει στο φαΐ; Λέω, μήπως φταίνε τα εικοσιπέντε κιλά που έβαλες κατά τη διάρκεια του καιρού που καπνίζεις. Πού το ξέρεις ότι οφείλεται στο τσιγάρο; Θρόμβωση αρτηριών. Αμα κόψεις την άσπρη ζάχαρη και τα πολλά τα κρέατα θα τη δεις τη βελτίωση. Το τσιγάρο σκοτώνει. Κααααλά. Μας τα 'παν κι άλλοι. Παίρνουν τα φυλλάδια της Αντικαπνιστηκής Εταιρίας, τα διαβάζουν και παπαγαλίζουν. Απο τότε που γεννήθηκα ακούω ότι το τσιγάρο σκοτώνει. Απόδειξη σου λέει οι θάνατοι από καρκίνο, λες και μόνο απ' το τσιγάρο παθαίνεις καρκίνο. Κάθε Σαβ/κο θρηνούμε περισσότερα θύματα από τροχαία παρά από τσιγάρα. Εσύ, τώρα, μπορεί να μην οδηγάς ούτε πατίνι και να μένεις σε μέρος που βρίσκεις τα πάντα με τα πόδια αλλά δεν έχει σημασία. Πάλι απο τροχαίο θα πας. Δεν έχει πώς και γιατί. Όλοι το λένε (όσοι καπνίζουν)! Οι καπνιστές καταπατούν την ελευθερία των μη καπνιστών. Δε φτάνει που οι μη καπνιστές δεν ξεπερνούν τους 35 (τριάντα πέντε) σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, μου θέλουν και δικαιώματα; Ρε θα σας φάμε ζωντανούς, ρε! Άντε στην εξοχή που μου θέλετε και καθαρό αέρα. Γιατί στην πόλη δε θα βρείτε. Το τσιγάρο κοστίζει. Εγώ χαλάω τρία ευρά για να πάρω εικοσιπεντάρι καπνό που μου κρατάρι 6 μέρες. Ακόμα και στην Αγγλία που κάνει έξι ευρώ, δεν είναι τόσα πολλά σε σύγκριση με τα έτοιμα τσιγάρα. Κολλούες και φιλτρούθκια έχουν αμελητέο κόστος. Σίγουρα αν τα μαζέψεις όλα μαζί θα βγει μεγάλο το ποσό αλλά σιγά, λες κι έχω σοβαρή κοινωνική ζωή για να ξοδέψω λεφτά αλλού... Κάπνισε, αλλά να βγεις έξω. Προτιμώ να καπνίσω μέσα και αφού δεν καπνίζεις και δεν έχεις τασάκι, no problemo, θα το τινάζω στο μεγάλο (μοκέτα). Δε σε καταλαβαίνω, τι τη θες τη ζωή χωρίς μπύρες, τσιγάρο και σεχ; Δεν το 'χεις καταλάβει ότι ανταλλάζεις πολλές μικρές χαρές με μία μεγαλύτερη; Σίγουρα κάποια στιγμή θα το κόψω. Έχω βάλει και ημερομηνία από τώρα. Του Α.Π. Ανήμερα. Το κάπνισμα το απομυθποίησα όταν το άρχισα. Δεν τα έπαιρνα σοβαρά αυτά περί εθισμού. Τώρα πλέον ξέρω τα περί συμπτωμάτων του καπνίσματος (λαχάνιασμα κλπ) και τι θα πεί εθισμός σε ναρκωτικό. Και δε μ΄αρέσει καθόλου. Είναι κι ο ψυχολογικός παράγοντας, π.χ. έχεις συνδυάσει τον καφέ σου με μια τσιγαριά. Είναι και η βαρεμάρα... Τώρα το έχω κατεβάσει στα 2-3 την ημέρα -πλην του προηγούμενου Σαββάτου- και μετά τις εξετάσεις που θα ηρεμήσω, πιστεύω θα σταματήσω τελείως. Σου διαλύει τα πάντα και σε σου δίνει τίποτα.