Γιατί θέλω να μοιάσω στον Τζακ Μπάουερ

Ο Άντυ μας εξηγεί.

Συνέπειες (2)

To ότι οι Άγγλοι έχουν ένα έτσι κόλλημα με συναγερμούς φωτιάς, εκκενώσεις κτιρίων σε περίπτωση φωτιάς και fire doors σε κτίρια είναι λίγο πολύ γνωστό. Ολόκληρο Λονδίνο τους κάηκε πριν πόσους αιώνες, το έμαθαν το μάθημά τους. Έτσι και έπαιρνε η Αθήνα όλη φωτιά, θα βγαίναν οι πολιτικοί, θα έριχνε ο ένας το βάρος στον άλλον, δε θα αναβαθμίζονταν οι υπηρεσίες πυροσβεστικής και το θέμα θα τελείωνε... μέχρι την επόμενη πυρκαγιά. Έτσι, στην εστία μας δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τεστάρουν το fire alarm μια φορά την εβδομάδα και να μας κατεβάζουν στο προαύλιο μια καθημερινή πρωί κάθε τρεις μήνες και να παίρνουν παρουσίες. Αν μια φορά δε σε δουν και δε σου πάρουν το όνομα, παίρνεις κίτρινη κάρτα. Αν δε σε δουν και δεύτερη φορά σε πετάνε έξω απ' την εστία, αφού ο κανονισμός λέει ότι όταν ο συναγερμός χτυπά πρέπει να κατεβαίνεις στο προαύλιο γιατί θεωρητικά βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Αν είχες περάσει τη νύχτα αλλού και δε βρίσκεσαι στο χώρο της εστίας δεν ξέρω τι γίνεται. Δε φταίει η διεύθυνση γι αυτό. Απλώς υπάρχει αυτός ο κωλονόμος που πρέπει να βγάζει τον άλλο από το μπάνιο και να τον κάνει να τρέχει έξω στο πρωινό αγιάζι και να διατρέξει κίνδυνο πνευμονίας για να μάθει να αποφύγει τον κίνδυνο εγκαύματος. Από την άλλη, σε εστία με τόσες εκατοντάδες άτομα, ένας τουλάχιστον μαλάκας στατιστικά θα υπάρχει να την κάνει την κουτσουκέλα. Δε σε παίρνει να παίζεις και με ζωές. Σήμερα χτύπησε ο συναγερμός ξανά. Όλοι οι συγκάτοικοί μου, εκτός από έναν, έχουν φύγει. ο Έλληνας του δίπλα flat είναι επίσης εδώ. Περιμένοντας τους πυροσβέστες να έρθουν και να ελέγξουν το κτίριο, οι δύο τους έπιασαν συζήτηση για καμιά έξοδο μες στη βδομάδα. Κάτι για Bayswater, κάτι για Ελιζέ, κάτι για ελληνικές βραδιές αλλού. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ό,τι μου έρχεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα πολύ λίγες φορές είχα πάει σε μαζικές εξόδους σε 'trendy' μαγαζιά και δεν έχω σκοπό να ξεκινήσω στο Λονδίνο. Μπουζούκια δεν πήγα ποτέ (άντε σε κανένα πανηγύρι με τους γονείς μου όταν ήμουν πιτσιρικάς) και αν δεν πήγα στην Ελλάδα δε θα το ξεκινήσω εδώ στα ξένα. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω εδώ, αλλά μείνω μόνο μέχρι το τέλος του μάστερ και γυρίσω πίσω, θέλω το λίγο αυτό χρόνο να τον περάσω ζώντας την 'εδώ' ζωή. Complication: τρεις από τους συγκατοίκους μου είναι Έλληνες και δεν αποφασίσαμε να ΄πιάσουμε' σπίτι μαζί, αλλά μας έβαλαν στο ίδιο flat. Όχι ότι είναι κακό, ούτε λέω ότι δε μ' αρέσει. Ίσως να είναι καλύτερα κιόλας, μιας και με τους 'δικούς' σου λες και καμιά μαλακία παραπάνω, μπορείς να είσαι politically incorrect χωρίς να προκαλέσεις δυσανασχετήσεις, κάνεις small talk που είναι κατανοητό απ' όλους. Έτσι, οι 'συνέπειες' του να θέλεις να ζήσεις την 'εδώ' ζωη μετριάζονται. Δε χρειάζεται να περνάς πολλή ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις ανθρώπους διαφορετικούς από σένα, με άλλα ήθη και έθιμα και πολλές φορές με τεράστια χάσματα. Το μόνο που θέλω είναι να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της ελληνικής και μη-ελληνικής παρέας ώστε να συνδυάζονται τα καλύτερα και των δύο κόσμων. Complication του complication: πολλές φορές η συζήτηση ξεφεύγει. Α, και με το ρίσκο του να μου προσαρτηθεί ο χαρακτηρισμός του 'δεν ξέρω τί μου γίνεται', θα πώ ένα πράγμα και σ' αυτό είμαι κατηγορηματικός: Οι παρέες μπορεί να είναι Έλληνες ή μη αλλά στη γκόμενα επιμένω ξένα. Σκέψου ό,τι νομίζεις. Όταν ή αν γυρίσω πίσω θα έχει μπόλικες Ελληνίδες, είναι σίγουρο. Επί του παρόντος, ένα χρόνο εδώ πέρα θέλω να 'την ψάξω' και με... άλλες εθνικότητες (και το τωρινό αίσθημα είναι κατά μία έννοια ξένη). Θέλω πάντως να πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια και ότι το γενικό αίσθημα ότι η πλειοψηφία των Ελληνίδων είναι ψωνάρες περνάει στη σφαίρα του στερεότυπου. Ναι, ξέρω, 'χρησιμοποιούμε' τις ξένες για να 'κανουμε τη δουλειά μας', αλλά στο τέλος Ελληνίδες παντρευόμαστε, το έχουμε ξανακούσει. Προς το παρόν χαλαρώνω με Diana Deville και τσιγαριά. Πριν από λίγο στο KNAC έβαλε το ίδιο τραγούδι από τους Soul Sirkus (project του Neal Schon και τoυ Jeff Scott Soto) όπως και την προηγούμενη εβδομάδα. Από τα κομμάτια που άκουσα από το CD τους, μου φαίνεται ότι το συγκεκριμένο είναι η καλύτερη επίλογή. Και ασφαλώς πρέπει να σημειώσουμε τη διόλου συμπτωματική ομοιότητα του τραγουδιού με το 'Life's a bitch' των Hardline. Παρόλο που εκπέμπει από τις ΗΠΑ, είπε ότι η ώρα είναι 12 και απευθύνθηκε σε 'μας στο UK'. Τί παίζει;

Έχω καταλάβει ότι ο καλύτερος τρόπος να μπεις στο μάτι όλων εκείνων που την έχουν δει προφέσσορες και στο παίζουν αφεντικό συνέχεια είναι ένας: να γίνεις καλός επαγγελματίας όταν αποφοιτήσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τον βρίσκω χτες στο δρόμο έξω απ' τη σχολή. Μεταφράζω το διάλογο ελεύθερα. "Να σας μιλήσω λίγο;" του λεω "Τι θές" μου κάνει και με κοιτάει με μισό μάτι Α, έχει όρεξη πρωϊνιάτικο ε; σκέφτομαι "Μπορώ να περάσω απ' το γραφείο σας σήμερα ή αύριο;" "Γιατί;" πετάει "Θέλω εγώ και ο συνεργάτης μου να σας δούμε για την εργασία" "Και σήμερα γιατί δεν ήρθατε στην αίθουσα;" "Ήρθαμε," του λέω, "και σας περιμέναμε πόση ώρα από της 9.15 που θα ξεκινούσαμε μέχρι τις δέκα παρά κάτι. Ήμασταν οχτώ άτομα." "Δέκα η ώρα σας είπα. Το έβαλα και στο website. Δεν το είδες προφανώς" Εν τω μεταξύ είχα τσεκάρει το site την προηγούμενη μέρα μπας και αλλάξει κάτι. Δεν είδα τίποτα αλλά έτσι όπως το είπε άρχισα ν' αμφιβάλλω και να μη θυμάμαι κι έτσι δεν είπα τίποτα. Ο τύπος πάει να φύγει. "Μέσα στη βδομάδα μπορείτε;" του κάνω "Όχι" λέει "Την επόμενη;" "Δε νομίζω ότι μπορώ" κάνει και απομακρύνεται. Αργότερα την ίδια μέρα ξανατσεκάρω το website που βάζει τις σημειώσεις των μαθημάτων και τις ανακοινώσεις. Η διάρθρωση του site είναι ωε εξής: έχει λινκ για τις εργασίες και τις σημειώσεις αλλά τις ανακοινώσεις τις έχει στην αρχική σελίδα και τις καινούριες τις έχει με κόκκινο χρώμα. Κοιτάω. Αρχίδια. Δεν έλεγε τίποτα για την αλλαγή ώρας. Αλλά για να είπε ότι υπάρχει εκεί, θα υπάρχει. Θα το 'χει χώσει σε κάνα λινκ παραμέσα και άντε να το βρεις. Σήμερα βρίσκω το συνεργάτη μου. Το και το του λέω. Κοιτάει κι αυτός το site. Τίποτα. "Α, να το" μου λέει λίγο μετά. Όντως το είχε παραχώσει κάπου μέσα. "Τελοσπάντων το έβαλε. Αλλά πώς να το ξέρουμε αφού ό,τι ανακοινώσεις βάζει τις έχει στην αρχική σελίδα με τις παλιότερες;" μου λέει το παιδί. "Δεν ξέρω. Με τον τύπο τα 'χω πάρει τώρα" απαντάω. Ε, πώς θα γίνει τώρα, να μυρίζαμε τα νύχια μας; Και πώς το λες στα αγγλικά αυτό; Όταν η κοπέλα μου ήταν ακόμη στο κολλέγιο, κάποιος απ' αυτούς που σου παρέχουν τα εφόδια για να γίνεις καλός σ' αυτό που κάνεις, της ειχε πει ότι δεν πρόκειται να πάρει πτυχίο γιατί είναι χαζή. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν μετά εκείνη το ανέφερε ή πήγαινε στο γραφείο του και του έλεγε "έτσι δίνεις κουράγιο στους φοιτητές σου να συνεχίσουν;" αλλά δε χρειάστηκε να κάνει τίποτε απ' αυτά. Η ικανοποίηση του distinction που πήρε ήταν πολύ μεγάλη. Όταν έψαχνα συστατικές επιστολές για το μεταπτυχιακό, είχα στείλει τις αιτήσεις σε μια καθηγήτρια από το προηγούμενο πανεπιστήμιο. Ήταν η μόνη που απαντούσε στα e-mail μου. Δε δίστασε να τις συμπληρώσει αμέσως και να τις στείλει στα πανεπιστήμια στα οποία είχα κάνει αίτηση. Μετά από δύο εβδομάδες ήρθαν οι προσφορές. Ήθελα να της στείλω ένα e-mail να την ευχαριστήσω. Δεν το έκανα. Είναι όμως το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν πάρω το χαρτί στα χέρια μου.

Οι συνέπειες

Δύο Πακιστανοί συμφοιτητές είχαν παει στο Ministry of Sound. Μην έχοντας ζήσει ξανά το δυτικό τρόπο διασκέδασης, θεώρησαν αυτό το μέρος καλό σημείο εκκίνησης. Στόχος τους: να τσιμπήσουν γκόμενες. Τους είχα ευχηθεί καλή τύχη μιας και μου είχαν πει πως είναι τα πράγματα εκεί απ' όπου έρχονται. Δε γκομενίζουν όταν βγαίνουν έξω αλλά βγαίνουν μόνο με τις συζύγους τους τις οποίες πρωτοβλέπουν σε φωτογραφία που φέρνουν οι γονείς της κοπέλας. Ο πατέρας είναι αυτός που αποφασίζει αν ο γιος τελικά θα την παντρευτεί ή όχι. Το δε σεξ πριν το γάμο είναι πράγμα ανεπίτρεπτο. Έχοντας έρθει στο Λονδίνο, λοιπόν, δεν είναι κι εύκολο πράγμα να προσαρμοστούν στα δεδομένα τα δικά μας στην Ευρώπη και σε μια, δύο, πέντε προσπάθειες να πάρουν τηλέφωνο από κοπέλα και να βγουν έξω. Μαζί τους είχε πάει κι ένας Έλληνας συμφοιτητής μόνο και μόνο για να τους χαζέψει. Μετά τους περιέπαιζε πίσω από την πλάτη τους λέγοντας ότι ο ένας είχε κολλήσει σε δέκα και δεν του 'κατσε καμία ενώ εκείνος γνώρισε μια όμορφη λατίνα και βγήκαν τρεις φορές (επιβεβαιώθηκε κι από τους Πακιστανούς και από το λίγο που ξέρω και κείνον δε φαίνεται άτομο που δουλεύει τον κόσμο). Μου είπε ότι από παλιά πήγαινε σε μπαρ και κλαμπ (σημειωτέον είναι κι από τουριστικό νησί) και δε μασούσε καθόλου να "χωθεί" σε όποια κοπέλα του άρεσε μέσα. Κι αυτός γνωρίζοντάς με λίγο καιρό και έχοντας καταλάβει ότι και γω είμαι "στ' αρχίδια μου" τύπος, του σχηματίστηκε η εντύπωση ότι δε χάνω την ευκαιρία να πάω σε ξενυχτάδικο και να την πέσω σε όποια μου τραβήξει την προσοχή. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς όμως. Αποφεύγω μικρά-μεγάλα mainstream κλαμπ και μπαρ (κατά Βαρόμετρον: θαλάμους προβατοποίησης) όπως ο διάολος το λιβάνι. Γουστάρω να τη βγάζω σε τρύπες στα Εξάρχεια και στο Θησείο. Όταν, πριν ανέβω στην Αγγλία φοιτητής, διάφοροι γνωστοί μου ζητούσαν να βγούμε σε ελληνάδικο, καθόμουν σπίτι μου και άκουγα κασέτες με Black Sabbath. Μετά το πτυχίο, όταν στην Αθήνα είχαμε πλέον το Taj Mahal και το Club 22, στέκια της παρέας μου ήταν τα γνώριμα μαγαζιά στην περιοχή Λεωφ. Αλεξάνδρας και Εξαρχείων. Δεν ξενυχτάμε εκτός αν πηγαίνουμε σε ροκάδικο? διαφορετικά άντε καμιά μπύρα ή καφέ ή και τα δύο μαζί. Και φυσικά, συναυλίες... Νιώθω ότι έχω βρει μια μικρή πόλη μέσα στη μεγάλη, όπου όλοι γνωριζόμαστε και έχουμε τις μικρές ζεστές γωνίτσες μας όπου λέμε και μια κουβέντα παραπάνω και νιώθουμε άνετα. Η απρόσωπη πόλη πλέον έχει χαρακτήρα. Και μια ωραία ατμόσφαιρα. Η ζωή που ζω έχει και τις "συνέπειές" της τις οποίες υφίσταμαι. Στην αρχή δε με ένοιαζε, τι διάολο, έτσι τη βρίσκω κι έτσι τη βγάζω. Αρνιόμουν να δω τα "αρνητικά". Δε νομίζω, όμως, ότι χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβει κάποιος περί τίνος πρόκειται. Δεν έχω μεγάλο κύκλο γνωστών και φίλων. Δεν ένιωσα ποτέ την ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας αγοριών-κοριτσιών με τις μπύρες πάνω στο τραπέζι, με τα αστεία, με τα φλερτ. Δεν έχω πάει ποτέ για μπάνιο στη θάλασσα με αυτοκίνητο με δύο μπροστά και τρεις στριμωγμένους στο πίσω κάθισμα ακούγοντας μουσική. Δεν έχω κάνει ποτέ "μεγάλη" νυχτερινή έξοδο τύπου καφετέριας-ταβέρνας-κλαμπ/μπαρ ούτε καν για να δω πως είναι. Και φυσικά, δεν τα είχα ποτέ με τόσες κοπέλες όσες ίσως τα είχαν αρκετοί από τους συνομίληκούς μου μέχρι τώρα, μιας και δε "γυρίζω" αρκετά ώστέ να υπάρχουν και μεγαλύτερες πιθανότητες γνωριμιών. Με τις δε κοπέλες με τις οποίες τα είχα, όπως και με τη νυν, δεν έχουμε γνωριστεί από μπαρ/κλαμπ. Το ίδιο και μ' εκείνες με τις οποίες τελικά δεν έγινε τίποτα. Ας μη λέμε ό,τι θέλουμε, οι πιθανότητες να συμβούν τέτοια σκηνικά στα μαγαζιά που πηγαίνουμε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τα υπόλοιπα μιας και είναι περισσότερο μαγαζιά χαλάρωσης παρά "ψαξίματος". Όποτε και άμα πάω σε κανένα maistream μέρος με άτομα από τον ευρύτερο κύκλο... τέλοσπαν δε μπορώ να το εξηγήσω. Το θέμα είναι ότι δε λειτουργώ έτσι και δεν το έχω κάνει ποτέ. Τώρα στο Λονδίνο, και παλιότερα στην άλλη πόλη που ήμουν, νομίζω ότι κάτι έχει χαθεί από μένα. Μαγαζάκια που τα μαθαίνεις "από στόμα σε στόμα" δεν έχω μάθει και υποθέτω πως αυτό είναι φυσικό μιας και ο κύκλος των φοιτητών που γνωρίζω είναι αρκετά ικανοποιημένος με το τετράπτυχο Picadilly-Leicester-Soho-Covent (μια φορά που είχαμε πάει σε ένα μαγαζί με 80s ποζεριές, κλάσανε μέντες). Ωραία είναι, δε λέω. Αλλά όχι άλλο. Δεν ψάχνω ελληνικό μαγαζί, αλλιώς θα έκανα συχνές στάσεις και στο Bayswater. Περιμένω, και δικαίως, ότι ένα ολόκληρο Λονδίνο θα έχει και κάτι περισσότερο που θα ικανοποιεί όλα τα γούστα και ότι κάποια στιγμή θα το βρώ και μπροστά μου.

Make Britain proud - Fuck the bid

Στα τρένα. Στο Tower Bridge. Στα παραλιακά κτίρια του City. Στην Thames Street. Παντού. Το σήμα που καλεί τους Βρετανούς να υποστηρίξουν τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών 2012. Τελικά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Μας πίεσαν σώνει και καλά να νιώσουμε περήφανοι ως Έλληνες που πήραμε τους Ολυμπιακούς και τώρα που τους κάναμε και φύγανε, πιέζουν τώρα τους Βρετανούς να νιώσουν το ίδιο. Και άντε, σε μας πουλήσανε και ιστορία, "οι Ολυμπιακοί επιστρέφουν στην κοιτίδα τους, στη χώρα που τους γέννησε" και τέτοιες παπαριές και κάπως το πέρασαν στη συνείδηση του κόσμου αυτό το παραμύθι. Σ' αυτούς τι λένε; Τι νόμιζες, μικρέ Φαντασμάκ, άλλαξες χώρα και καθάρισες;

DiS, φχαριστούμε για τα τίπς. Δε με χαλάει η μπάρα, αλλά και να μην υπάρχει επίσης δε με χαλάει...

Thunder (aftermath)

Το Shepherds Bush Empire ήταν κατάμεστο. H βικτωριανή αρχιτεκτονική του δε σε προδιαθέτει για ροκ συναυλία, αλλά οι εποχές αλλάζουν. Αν ήξερα ότι θα έβγαιναν στις 9 δε θα ήμουν με την ψυχή στο στόμα και δε θα έδινα £2.30 για μετρό. Θα πήγαινα με την άνεσή μου με λεωφορείο. Στο ζουμί τώρα. Χλιαρό παίξιμο οι Thunder. Έπαιξαν πάνω από το μισό Magnificent Seventh και γενικά από τα τελευταία τους άλμπουμ. Έκαναν μεγάλες παραλείψεις. Τουλάχιστον μου' φυγε η περιέργεια. Και καθώς γυρνούσα βρήκα και τούρκικο καφέ σε μαγαζί.

Thunder

Οι Thunder έχουν να βγάλουν καλό δίσκο από το '92. Από τότε παρότι οι δίσκοι τους δε λένε και πολλά, τυγχάνουν περιττής προβολής μόνο και μόνο επειδή είναι από τα λίγα εναπομείναντα αγγλικά συγκροτήματα που παίζουν ακόμη hard rock. Το τελευταίο τους 'The Magnificent Seventh' είναι αισθητά κάτω του μετρίου, κάτω ακόμη κι απ' το προηγούμενό τους άλμπουμ. Τετριμμένα γκομενοτράγουδα σε άλμπουμ 'του κιλού' που μας έχουν συνηθίσει κι αυτοί. Όλο αυτό το διάστημα, πάντως, υπάρχουν και μερικά τραγούδια-φωτεινές εξαιρέσεις που ακούγονται με ευχαρίστηση. Όπως και να' χει, το live τους αύριο στο Shepherds Bush Empire είναι μια ευκαιρία που δε θέλω να χάσω, μιας και δεν τους έχω δει ποτέ από κοντά και, αν δεν μου αφήσει καλές εντυπώσεις δεν πιστεύω να ξαναπάω. Θέλω να ακούσω πολύ τα τραγούδια από τα δύο πρώτα άλμπουμ τους και ό,τι καλό έχουν βγάλει από τότε. Το ξεσκαρτάρισμα των σωσμένων ΜΡ3 και η πνευματική προετοιμασία έχει ξεκινήσει εδώ και πέντε μέρες. Θα ακολουθήσει ρεπορτάζ από τη συναυλία σύντομα. "Θα πας με κανέναν άλλο στους Thunder;" με ρωτά ο κολλητός στο τηλέφωνο "Ναι, πως" "Κατάλαβα. Απορώ πώς βρήκες εισιτήριο. Θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί με τόσο κόσμο που θα πάει" αστειεύεται. Οι Danger Danger (πω ρε τι θυμήθηκα) θα δώσουν το δικό τους παρόν στις 8 Απριλίου στο Camden Underworld. Με Ted Poley παρακαλώ. Τα παλιά αμερικάνικα ποζεροσυγκροτήματα φαίνεται ότι έφαγαν τα λεφτά που έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια και επανεμφανίζονται με live και δίσκους. Καλύτερα για μας! Σε Ελλάδα και Αγγλία είχαμε L.A. Guns και παίζουν και οι Dokken 18 Απριλίου στο Κάμντεν. Θα βρούμε κανα εισιτήριο ή θα πλακώσει όλο το Λονδίνο;

Ρε τους παλιοκλέφτες

5 λίρες το καμελάκι... 8 ευρώ τσιγάρα... πού πάμε;

24 musings

Πέρασαν οι πρώτες δώδεκα ώρες. Έμειναν άλλες δώδεκα. Βαθμολογώ το χτεσινό επεισόδιο ως το καλύτερο αυτού του κύκλου μέχρι τώρα. Είχα παρεξηγήσει τους σεναριογράφους. Μετά από την πατάτα που λέγεται "La Femme Nikita" αποφάσισαν να στρωθούν στη δουλειά στα σοβαρά και να δείξουν ότι όντως αξίζουν το επάγγελμά τους. Α, κατ΄αρχάς μη διαβάσεις παρακάτω αν δεν έχεις δει και σκοπεύεις να δεις το επεισόδιο "6-7 μμ". Ειδικά για σειρά σαν το 24 δε λέει να ξέρεις από πριν τί θα γίνει. Ο Άρνολντ Φόσλου είναι μεγάλη μορφή. Τελεία και παύλα. Ιμ-χο-τέπ! Πολύ καλή επιλογή για το κάστ της σεζόν. Ασφαλώς δε γίνεται κοντά στη μέση της σειράς να μπορούν να κλείσουν όλα τα πυρηνικά εργοστάσια, 13 ώρες πριν το τέλος. Μία ώρα μετά, λοιπόν, αποκαλύπτεται ότι υπάρχει μια κρυφή ατζέντα στην εταιρία όπου ο Μαρβάν δούλευε ως τεχνικός. Η CTU μαθαίνει ότι η εταιρία εκπαιδεύει τους αγοραστές των όπλων της στη χρήση τους και δε θα δώσουν πληροφορίες έτσι εύκολα. Όταν ο Μπάουερ και ο Πωλ Ρέινς πηγαίνουν να βρουν στοιχεία για τον Μαρβάν, τα ανώτατα στελέχη της εταιρίας αποφασίζουν να συγκαλύψουν τα αρχεια του τρομοκράτη και αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν ένα όπλο ηλεκτρομαγνητικού παλμού (ΕΜΡ). Αυτό κι αν ήρθε από το πουθενά. Μετά μας πληροφορούν ότι φτιάχνουν όπλα για την αμυντική βιομηχανία. Τα λεπτά που ακολουθούν μέχρι την έκρηξη της ΕΜΡ βόμβας σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη κι αν χτυπήσει κανείς την πόρτα σου να τον βρίσεις. Κι όταν δεν τα καταφέρνουν και μένουν πέντε τετράγωνα χωρίς ρεύμα... Πού να περιμένεις άλλη μια εβδομάδα τώρα!

DOOM 3

Καλωσήλθες στον κόσμο μου... Ιδού η μορφή των πραγμάτων που θα έρθουν... Ήρθε η ώρα που οι δυνάμεις της Κόλασης θα ελευθερωθούν από τη φυλακή τους και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στο σκοτάδι. Οι πιο σκοτεινοί σου φόβοι θα υλοποιηθούν καθώς η ψυχή σου θα καίγεται στην Κόλαση!! (Το Κόλαση το φωνάζει δυνατά, να κάνει αίσθηση) Ναι, μετά από έξι μήνες από την κυκλοφορία του έπεσε επιτέλους στα χέρια μου. Αυτό τo νοσηρό-δαιμονικό-σατανικό κομμάτι λογισμικού πιάνει τρία CD γεμάτο βαριά γραφικά και βαριά δράση. Υπόθεση: Είσαι πεζοναύτης που πηγαίνει στον Άρη για να ενισχύσει την ασφάλεια της βάσης εκεί μετα από κάτι μυστηριώδεις εξαφανίσεις προσωπικού. Αφ' ότου προσγειωθείς και πάρεις το πιστόλι σου, δε θ' αργήσεις να μάθεις το γιατί. Πρίν περάσει πολλή ώρα θα βρεθείς αντιμέτωπος με τα πιο αποτρόπαια δαιμονικά πλάσματα που έχουν υπάρξει ποτέ σε παιχνίδι (μάλλον ήταν χασισωμένος ο Κάρμακ όταν σκεφτόταν την ιδέα). Η υπόθεση δε λέει και πολλά, αλλά δε χρειάζεσαι και υπόθεση σ' ένα παιχνίδι που ο μόνος του σκοπός είναι να σφαγιάζεις ανελέητα διαβόλια, τριβόλια και σατάνια. Δε θα πω ψέματα. Τέτοιο χεσίδι σε παιχνίδι είχα να νιώσω από την εποχή του πρώτου Aliens vs Predator όταν έπαιζες με τον πεζοναύτη (σύμπτωση;). Μόνο που στο Doom 3 μπαίνεις στο πνεύμα μετά τα είκοσι λεπτά και κάπως συνηθίζεις. Δεν προβλέπεις όμως τον τρόπο με τον οποίο θα σου εμφανιστούν τα τέρατα στο διάβα. Από τους τοίχους, από τα πατώματα, από το ταβάνι, με τηλεμεταφορά... ό,τι σκεφτείς. Το μηχάνημα το δέχτηκε εύκολα με τα settings στο medium. Νομιζω ότι ο,τιδήποτε λιγότερο παίρνει από τη ρεαλιστικότητα του παιχνιδιού, αλλά πρέπει να έχεις high end μηχάνημα για να αντέξει παραπάνω λεπτομέρεια. Περιμένουμε τώρα το Splinter Cell Chaos Theory.

Αν ακούς για ποσότητα και λεφτά...

Περιμένοντας ν΄αρχίσει το μάθημα έρχεται ο Τούρκος συμφοιτητής από πάνω μου. "Εντάξει, σου βρήκα αυτό που μου' λεγες. Θα στο φέρω την άλλη βδομάδα" μου λέει. "Ωραία. Είναι μεγάλη ποσότητα;" τον ρωτάω Μου δείχνει με τα χέρια του. "Α, εντάξει πολύ είναι. Πόσο κάνει;" τον ξαναρωτάω "Δυόμισι λίρες." λέει. Τον διπλανό μου τον έφαγε η αγωνία "Τι έγινε για 'χόρτο' μιλάτε;" μας κάνει Του εξηγήσαμε ότι πρόκειται για ελληνικό (δηλ. τούρκικο) καφέ που ο Τούρκος ήξερε σε ποιο μαγαζί να βρει. Πλάκα πλάκα έτσι όπως συνεννοηθήκαμε...!