Ψάρια στο Rip 'n' Tear

Σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, έχω και τη γαμημένη την πτυχιακή, η οποία με τους ρυθμούς που πάει δε θα την τελειώσω ούτε του χρόνου τέτοια εποχή. Βασικά τώρα βρίσκομαι στη φάση του development, πρέπει να γράψω σε scripting γλώσσες που δεν έχω μάθει ποτέ μου και οι μαλάκες στο πανεπιστήμιο έχουν την PHP 3. Την PHP τρία! Και είμαστε τώρα στην πέντε! Επίσης, παρότι έχουν ASP .NET, δεν έχουν Microsoft SQL server, αλλά σου λέει αν θέλεις να κάνεις backend βάση δεδομένων, κάντην σε Access. Ναι... γιατί όχι; Όλοι δουλεύουν Access σήμερα, είναι το πιο σταθερό, το πιο αξιόπιστο σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων. Ποιος χέζει και τους SQL servers και όλα. Ενώ θέλω να τελειώνω με την γαμωπτυχιακή να φύγει από τη μέση... εντάξει, τον τίτλο τον θυμάμαι ακόμα, αν τον ξεχάσω, έχω κρατήσει το αρχείο της πρότασης (proposal). Το θέμα της πτυχιακής όμως ακόμα μού είναι καθισμένο στο σβέρκο. Παρότι δύο καθηγητές συμφώνησαν ότι είναι καλό, εμένα μου φαίνεται μαλακοειδές και καθόλου χρήσιμο στην κομπιουτερέ κοινότητα. Αλλά πίεζε ο χρόνος, έπρεπε να παραδώσω και μια γαμωπρόταση (γαμωproposal) και στο κάτω κάτω δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Πρέπει να γίνουν τρεις εκτυπώσεις. Μια για τον supervisor, μια για τη βιβλιοθήκη... και μια για σένα για να θυμάσαι το απαύγασμα των κόπων σου; Τι; Ναι, καλά. 130 σελίδες, τρεις κόπιες; Δύο κόπιες που χρειάζονται, και πολύ είναι. Σιγά μην κρατήσω αντιγραφο για μένα. Θα έχω το soft copy σε δισκάκι και στον σκληρό και απο κει και πέρα στ' αρχίδια μου. Σήμερα το πρωί τηλεφώνησα στη Sonita, της είχα πει ότι το βράδυ θα πήγαινα στο Rip 'n' Tear για μπύρα και ποζεριές και θα την έπαιρνα να κανονίσουμε ώρα (μου είπε ότι ακούει και τέτοια πράγματα). Δεν το σήκωσε. Λίγες ώρες αργότερα την ξαναπήρα. Θα δουλεύει, λέω. Μέχρι τώρα δεν έχει τηλεφωνήσει πίσω ή στείλει μήνυμα. Και μια απ' αυτές τις μέρες θα την πετύχω πουθενά και θα μου πεί "σορρυ Phantasmak, αλλά δούλευα μέχρι αργά και άργησα να δω τις κλήσεις" και άλλα τέτοια, παρότι ξέρω ότι σταμάτησε τη μια από τις δύο δουλειές και μέχρι χτες ήταν σε διακοπές. τα δύο τηλεφωνήματά μου απείχαν ώρες μεταξύ τους. Στο βιβλίο μου όλα αυτά σημαίνουν "κοίτα για άλλα ψάρια στη θάλασσα". Εντάξει, δεν είναι το στύλ μου η Sonia, αλλά ήταν καλή ευκαιρία για "αρπαχτή". Η ίδια είναι ειδήμων της αρπαχτής φάσης, οπότε σ' ένα κλαμπάκι με ποζεράδικα και ποτά και headbanging, πολλά μπορεί να γίνονταν. Δε γαμιέται. Έχει ψάρια η θάλασσα. Ίσως και το Rip 'n' Tear.

Κουίζ

Έχει γίνει της μόδας τελευταία. Σάντι Σαλβαδόρ. Λατίνα τραγουδίστρια ποιού 80s συγκροτήματος; Μην ψάξεις στο Google. Θα το καταλάβω. Άιντε!

Υπάρχουμε... συνυπάρχουμε; Ο Έλληνας στο κινέζικο σπίτι.

Θα μου λείψουν τα τομάρια. Είχαμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές, αλλά πριν ένα χρόνο οικειοποιήθηκα μια παρέα άγνωστη. Γνωριστήκαμε όλοι και μείναμε στο ίδιο διαμέρισμα. Καθώς το δωμάτιο αδειάζει από πράγματα βλέπω τι ιστορία γράψαμε εκεί και ότι αυτό που είχαμε στην άκρη του μυαλού μας τελικά έγινε. Ήμασταν προσωρινοί, άλλοι πριν από μας έμεναν εκεί και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πούλο. Την μετακόμιση την έκανα μόνος χωρίς βοήθεια, πηγαινοερχόμενος δύο φορές τη μέρα από το παλιό στο καινούριο σπίτι κι αντίστροφα. Ακόμα έχουν μείνει κάποια πράγματα, αλλά πλέον άυριο θα έχει τελειώσει. Έπρεπε να παίξει κι η απαραίτητη σκούπα και το σφουγγάρισμα, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σου κρατήσουν ποσό απ' την εγγύηση αν στην επιθεώρηση δε βρουν το σπίτι αρκετά καθαρό. Καθόλου παράξενο, καθότι στη χώρα αυτή ούτε ένα ποτήρι νερό δε σου δίνουν δωρεάν. Αυτό έβλεπα για έντεκα μήνες απ' το παράθυρό μου. Όταν πάρθηκε η φωτογραφία ο καιρός ήταν καλός (για Λονδίνο). Τώρα θα μένω με τέσσερις (4) Κινεζους. Βέροι Κινέζοι όλοι τους με 2-3 χρόνια στην Αγγλία ο καθένας. Οι Κινεζοι είναι ένας λαός που μέχρι τώρα προτιμούσα να είμαστε από μακριά και αγαπημένοι. Είναι τόσο διαφορετικοί από μας στον τρόπο έκφρασης, στις συνήθειες, στη γλώσσα, στα πάντα. Όσες φορές τύχαινε να έχουμε Κινέζο σε εστία δεν καταλαβαίναμε γιατί ήταν τόσο απόμακρος. Τώρα το κατάλαβα. Πώς θα μπορέσουμε λοιπόν να συνυπάρξουμε; Αγγλικά είτε δεν καταλαβαίνουν καλά, είτε ερμηνεύουν τις αγγλικές εκφράσεις διαφορετικά. Πρέπει να τους λες κάτι πέντε φορές με πέντε διαφορετικούς τρόπους για να το πιάσουν και πάλι δεν καταλαβαίνεις αν το πήραν στραβά ή όχι. Φαίνεται ότι δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο να κάνουμε πλάκα, ούτε η αίσθηση ειρωνίας είναι ίδια. Τα φαγητά που τρώνε είναι όλα εισαγόμενα. Όλα από Κίνα. Η κουζίνα μυρίζει συνεχώς ασιατικό άρωμα. Στο τραπέζι κάθε απόγευμα μαζεμένοι μιλάνε την όλο φωνήεντα γλώσσα τους και σε κάποιες φάσεις γελάνε όλοι μαζί και λες "τι να είπε τώρα αυτός εκεί;" Οι άνθρωποι αυτοί έχουν φέρει τη χώρα τους μαζί τους, όπως έχουν κάνει τόσοι λαοί που έχουν έρθει εδώ. Πόσο δύσκολο να είναι γι' αυτούς να ζουν σ' ένα μέρος που δεν καταλαβαίνουν; Πόσο δύσκολο θα ήταν για μας αν χρειαζόταν να πάμε στην Κίνα; Εδώ ακόμα δεν έχω μάθει τα ονόματά τους. Άραγε έκανα καλά που έκλεισα αυτό το δωμάτιο; Θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε; Θα δείξει.

Η εξίσωση του Νεοέλληνα

Ατάκα φίλου σε SMS που μου είχε στείλει απ' τη σκοπιά: Νεοέλληνας=Άραβας+Ευρωπαίος+Αρχαίος Έλληνας+Μαλάκας Το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης είναι ελλειπές κατά μια παράμετρο και ο φίλος δεν τη θυμάται πια. Αν κανείς μπορεί να προσθέσει μια ιδέα, ας το κάνει ελεύθερα.

Κάτι που άκουσα και χάρηκα

Oι Steelhouse Lane άκουγαν Hardline.

Συνέντευξη

Πριν αρχίσετε να βαράτε όλοι μαζί, ξέρω ότι οι εταιρίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Θέλουν ανθρώπους που θα τους παράγουν όσο περισσότερο γίνεται. Όταν καλούν κάποιους υποψήφιους υπαλλήλους, θέλουν να μάθουν τι καπνό φουμάρουν και αν θα τους παράγουν έργο. Επειδή όμως τον κάθε υποψήφιο δεν τον ξέρουν κι από χτες, έχουν ένα βιογραφικό και γύρω στη μισή ώρα για να τον αξιολογήσουν. Με τι κριτήρια; Έχουν πέντε-έξι κριτήρια. Μπορεί να είναι σωστά, μπορεί να είναι και λάθος. Αν είναι λάθος, τι ρίσκο παίρνουν και τι υπάλληλος προσλαμβάνεται; M' αυτό το σκεπτικό, μήπως πρέπει να πάρουν ένα άλλο ρίσκο, αυτό της πρόσληψης κάποιου βάσει παραμέτρων που δεν εξετάζει η εταιρία στην οποία εκείνος στέλνει βιογραφικό; Τα απανταχού τμήματα ανθρώπινου δυναμικού των εταιριών δε θα συμφωνήσουν μ' αυτή την τοποθετηση. Αν σου πω ότι μ' ενδιαφέρει, θα 'ναι ψέμα. Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε. Πώς θα ζήσουμε, αντιγράφοντας και πουλώντας CD; Πολλοί παρουσιάζουν τις δυτικές χώρες ως τόπους ευκαιριών και ανέλιξης, σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου 'κυριαρχεί το ρουσφέτι και το βύσμα'. Γνωστά και χιλιοειπωμένα. Παραδόξως enough, κανείς απ' αυτούς που τα ισχυρίζονται δεν τα μαζεύει και δεν την κάνει γι' Αμερικές και δεν ξέρω και γω που αλλού (δε μιλάω για κείνους που για λόγους ανωτέρας βίας δε μπορούν να κάνουν αλλιώς). Δεν είναι ότι έχουν άδικο. Αλλού υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, οργάνωση, λεφτά, και τα 'βυσματικά' φαινόμενα δεν είναι τόσο διαδεδομένα όσο στην Ελλάδα. Eίναι όμως και έξω δύσκολα, όπως κάθε φορά που ξεκινάς κάτι καινούριο. Πρέπει να τρέξεις, να χτυπήσεις πόρτες, και θα σου κλείσουν και πόρτες στη μούρη. Είναι περισσότερες οι δουλειές, αλλά περισσότεροι και οι υποψήφιοι. Δεν προσγειώνεσαι στο Χήθροου και βρίσκεις δουλειά σε μια βδομάδα. Αυτή που μου πήρε χτες συνέντευξη είναι μια γλυκύτατη κοπελίτσα, το πολύ συνομήλική μου αν όχι μικρότερη. Ευτυχώς που στα Αγγλικά δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας γιατί αλλιώς θα ξενέρωνα άσχημα. Ήμουν στην Αγγλία για πτυχίο, και όταν τελείωσα, στην Ελλάδα μου μιλούσαν στον πληθυντικό, στο δρόμο και στις συνεντεύξεις. Τόσο μπόι πήρα ρε τον καιρό που ήμουν εδώ; Κυλά η συνέντευξη, μπλα μπλα μπλα, οι γνωστές μαλακίες που σε ρωτάνε όταν σε καλούν για μια θέση που θέλεις. Αυτή ήταν από τις λίγες συνεντεύξεις απ' όπου έφυγα με τ' αρχίδια μου στο κανονικό τους μέγεθος. Στην προηγούμενη, είχα παρουσιαστεί μπροστά σ' ένα πάνελ και δε σταματούσαν τις ερωτήσεις. Στο πάνελ ήταν κι ένας Έλληνας, χειρότερος απ' τους υπόλοιπους. Η ύστατη μαλακοειδής ερώτηση του τυπά αυτού ήταν "Αν κέρδιζες τη λοταρία και δε χρειαζόταν να ξαναδουλέψεις ποτέ τι θα έκανες;" Δεν έχει σημασία τι απάντησα. Σημασία έχει ότι θα ήθελα να του πω "θα πήγαινα στο γραφείο του διευθυντή και θα του έλεγα ότι γαμιέται". Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι ότι τελειώνουν τα φράγκα και σε λίγο θα κοιμάμαι σε υπνόσακο δίπλα στον Τάμεση. Όσο για την κοπελίτσα που μου πήρε τη συνέντευξη, εύχομαι να είναι χαμογελαστή και στο υπόλοιπο της ημέρας κι όχι μόνο όταν μιλά σε πελάτες ή υποψήφιους υπαλλήλους.

Λάιλα Λαλάμι

Ένα πολύ καλό blog που ξετρύπωσα είναι αυτό της Μαροκινής γλωσσολόγου-συγγραφέως Λάιλα Λαλάμι. Το ξεκίνησε για να περιγράψει της σκέψεις της στην μετά την 9/11 Αμερική και από τότε έχει εξελιχθεί (είναι μόνιμη κάτοικος ΗΠΑ). Το blog της περιέχει λίγο απ' όλα. Από παρουσίαση βιβλίων μέχρι λογοτεχνικά κείμενα μέχρι τα προβλήματα των Αράβων στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το blog της, MoorishGirl.

Δε λέμε να μη κουτσομπολεύεις για γκόμενες...

...αλλά αν κάνεις μόνο αυτό, δίνεις την εντύπωση -και έτσι είναι κιόλας δηλαδή- ότι η ζωή σου είναι αρκετά μίζερη και επίπεδη και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις παρά να ασχολείσαι με το ποιον γαμιέται η μία και η άλλη που εσύ δεν έχεις τα αρχίδια να την πέσεις. Δηλαδή, πραγματικά, άλλη δουλειά δεν έχεις;

Όλο συζητάμε για την παρουσίαση...

...των γυναικών στην τιβί και στα μέσα μαζικής εξημέρωσης και δε λέμε τίποτα για τις ισάριθμες περιπτώσεις που ο άνδρας παρουσιάζεται ως α-νόητο μονολιθικό πιθήκι, έρμαιο της γυναικείας δύναμης και καπατσοσύνης.

Τα συλληπητήρια μου σε όσους επηρεάστηκαν από τη σημερινή τραγωδία. Kαθόμασταν σήμερα με το συγκάτοικο και ακούγαμε ράδιο. Δεν ξέρω αν αληθεύει ότι ενώ ήξεραν ότι το αεροπλάνο είχε πρόβλημα δεν το απέσυραν για συντήρηση για να μη χάσουν λεφτά. Αν αποδειχτεί κάτι τέτοιο, να δούμε ποιος θα ξαναπετάξει με την Helios. Ποιος δε θυμάται το "Σάμινα"; Προσθήκη: Προσπάθησα να μην πάει ο νους μου στο κακό (ότι το δυστύχημα έγινε ως "παράπλευρη απώλεια" κάποιων κερδοσκόπων) κι αν πήγαινε να μην το περνούσα στο ποστ. Βασικά ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του για το πώς έγινε το δυστύχημα και το συμπέρασμα είναι ότι δε μπορούμε να ξέρουμε. Με βάση όμως την ιστορία των ελληνικών (και κυπριακών;) δυστυχημάτων δεν κρατήθηκα να μην το γράψω, γιατί αν (ή αφού) γίνονται τόσα δυστυχήματα (όχι όλα) γιατί κάποιοι χρησιμοποιούν φτηνά μέσα κι εξοπλισμό, δεν μπορούμε απλώς να το προσπεράσουμε. Είναι ένα βήμα ώστε να αποτραπούν κι άλλα τέτοια στο μέλλον.

Έχω την εντύπωση ότι η ιδεολογία των Ελλήνων "φιλελεύθερων" συνοψίζεται στην παρακάτω γελοιογραφία. "Τουλάχιστον η δική μας πλευρά δεν βάζει τους κρατούμενούς της να χορεύουν με βρακί στο κεφάλι" "Η πλευρά σας δεν έχει κρατούμενους με κεφάλια" Mike Lester, Rome News-Tribune, Rome, GA Εδώ δεν υπήρχε ένας Έλληνας που έλεγε ότι οι Αμερικάνοι πρέπει να επέμβουν στρατιωτικά στην Ελλάδα; Δεν ξέρω, δεν είναι ερώτηση "κουίζ", εκτός του ότι αδυνατώ να το πιστέψω κιόλας.

Politically incorrect. Θέλω βοήθεια.

Ο Άγγλος συγκάτοικος θ' αδειάσει νωρίς το δωμάτιό του, πριν τελειώσει το συμβόλαιό του. Μείναμε μαζί έντεκα μήνες. Δε μου έχει συμβεί ποτέ να μείνω με κάποιον έντεκα μήνες και να μη μάθω τι καπνό φουμάρει. Ε, μ' αυτόν έτσι έγινε. Απέφευγε συστηματικά να βγαίνει μαζί μας. Πάντοτε είχε τις δικές του παρέες και καλά έκανε, αλλά αυτούς τους έντεκα μήνες άντε να βγήκαμε 3-4 φορές. Είμαι που είμαι κλεισμένος και στο σπίτι, αλλά και οι άλλοι που βγαίνουν έχουν σταματήσει προ πολλού να του λένε να βγει μαζί τους. Έντεκα μήνες πέρασαν και 99 από τις 100 φορές που ερχόταν στο δωμάτιό μου ήταν για να μου ζητήσει να του γράψω κανένα CD ή να δανειστεί κάτι από μένα. Όταν έρχεται κανένας φίλος του, τον βάζει στο δωμάτιό του αντί να κάτσουν στην κουζίνα να τα πουν. Έτσι κάνουν εδώ στα σπίτια. Φέρνεις ένα φίλο σου, τον κλείνεις στο δωμάτιό σου για να μην "ενοχλούνται" οι συγκάτοικοι. Δεν τον έμαθα καθόλου. Δεν ξέρω τι του αρέσει, τι του τη σπάει, αν γουστάρει ξανθιές, μελαχρινές, μαύρες, σχιστομάτες... Όσες φορές πηγαίνω να του πιάσω κουβέντα απογοητεύομαι. Μη χαραμίσει καμιά παραπάνω κουβέντα να περάσει η ώρα. Μην πει δύο λέξεις παραπάνω λες και μιλάει σε κινητό και έχει χρονοχρέωση και μην δείξει συναισθήματα. Ίδιος ο Σποκ. Κι όχι μόνο αυτός. Όλοι οι Άγγλοι που ξέρω, δεν ξέρω τι καπνό φουμάρουν. Kαι να πεις ότι δεν έχουμε προσπαθήσει... έχουμε όμως κι άλλα πράγματα να κάνουμε από το να κρατάμε τσιγκέλι. Και οτιδήποτε άλλο να ήταν, και Έλληνας να ήταν που δε θα μίλαγε, μέχρι ένα βαθμό θ' ασχολιόμουν. Τα μόνα που έχω μάθει για το συγκάτοικο είναι ότι γουστάρει μπάλα και μπύρα. Τι μας λες, θα μου πεις. Πριν μερικά χρόνια έμαθα ότι γνωστή μου Ελληνίδα τα έχει με Άγγλο. Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι συνδυασμοί. Ως κλασικός Ελληνάρας που μου βγαίνει καμιά φορά, σκέφτηκα "ορίστε, μια χαρά κοπέλα τι πάει και κάνει". Μετά σκέφτηκα πως μπορεί να ήμουν και άδικος μιας και δεν τον είχα γνωρίσει. Σε κάποια φάση τον γνώρισα. Ε, πώς είναι το στερεότυπο του Άγγλου που κοροϊδεύουμε εμείς οι Έλληνες; Ακριβώς έτσι είναι! Η ίδια η κοπέλα μάς είπε ότι δεν τον αντέχει, ένα καλό λόγο δε μας είπε γι αυτόν, μόνο του τα "έσουρνε" καλά καλά κάθε φορά που δεν ήταν μπροστά ν' ακούει (δε μιλάει ελληνικά μπροστά του ποτέ). Ένας απ' τους λόγους που ήρθα στο Λονδίνο και δεν πήγα πουθενά αλλού στην Αγγλία είναι κι αυτός. Ότι δε χρειάζεται ν' αλληλεπιδρώ μ' αυτούς συνέχεια. Εδώ ζει το 47% των εθνικών μειονοτήτων.

Μπατσίνες

Το πρωί πάω στο σταθμό του μετρό. Απ' έξω ήταν τρεις μπάτσοι με τα κλασικά φωσφοριζέ γιλέκα. Τυπική σκηνή τις τελευταίες μέρες. Ένας μπάτσος παίρνει κάτι Evening Standard απ΄το διπλανο περίπτερο και τις μοιράζει στους περαστικούς. Μου δίνει και μένα μια. "Free paper!" φωνάζει. Έπρεπε να δεις τη σκηνή χτες: ο Phantasmak με γραβάτα, "καλό" παντελόνι και το λάπτοπ στο τσαντάκι του. "Ευχαριστώ. Έγινε τίποτα σήμερα ή έτσι είστε εδώ;" τον ρωτάω. "Όχι, μου λέει. Είμαστε δω για προληπτικούς λόγους... ελπίζω", λέει. "Και γω ελπίζω φίλε" του απαντάω και μπαίνω μέσα στο μετρό. Στην επιστροφή περνάω έξω από άλλο σταθμό. Δύο μπατσίνες μιλάνε. Χωρίς φωσφορίζοντα γιλέκα και φορούν το γυναικείο πηλίκιο, όχι τον "τρούλο".. Τις κοιτάω καλά καλά. Πολύ όμορφες και οι δύο. Τι έγινε ρε παιδιά; Μοντέλα βάζουν στη σχολή δοκίμων; Απ' όλα τα επαγγέλματα πήγαν κι έγιναν αυτό! Δεν ξέρω, έχω σχηματίσει εντύπωση ότι πρέπει να είναι πολύ "καμένη" μια κοπέλα που θα πάει να γίνει μπατσίνα ή καραβανού. Έβλεπα τις καραβανούδες στο στρατό και έλεγα εδώ εμείς οι άντρες δε θέλουμε θητεία κι αυτές εδώ πάνε για μόνιμα. Χάλασε ο κόσμος, πάει. Πρέπει να μιλήσω και στις δύο (δε μου φτάνει η μία). Λες ρε να πάρω και κανένα τηλέφωνο απ' τη μία να γίνει τίποτα κανένα βράδυ που θα 'χει ρεπό; Ναι, ονειρέψου μεγάλε. Να την πετύχαινες όταν φορά πολιτικά να πάει στο καλό. Τις βάλανε να φυλάνε ό,τι φυλάνε εκεί πέρα εν πάσει περιπτώσει και θα κάτσουν να γκομενίσουν κιόλας... Αλλά λέω για να δούμε τι καπνό φουμάρουν. Τις ρωτάω πώς μπορώ να παω σ' ένα μέρος που θέλω. Τουλάχιστον θα μάθουμε και μια πληροφορία, που στο κέρατο βρισκόμουν τώρα εν πάσει περιπτώσει; Μου απαντάει η μία αλλά φαίνεται πως έχουν όρεξη για δουλειά. Αναλύω την κατάσταση και φεύγω. Φτάνω εκεί που μου είπε. Έχει κι άλλο σταθμό του μετρό. Κι άλλοι μπάτσοι, άντρες, και φορούσαν αυτά τα φωσφοριζέ γιλέκα. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς θα αποτρέψουν βομβιστική επίθεση τοποθετώντας μπάτσους στους σταθμούς των τρένων. Θα ψάχνουν τυχαία όποιον φαίνεται αραβοειδής; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Τα λεωφορεία τώρα γράφουν "London United". Τώρα, τι united μπορεί να είναι μια πόλη με τόσες ταξικές διαφορές και με 150 εθνικότητες που προσπαθούν να προσαρμοστούν σε ξένο τρόπο ζωής και με τόσο έγκλημα, είναι άγνωστο. Ενωμένοι στο να βοηθήσουμε τους κρατικούς υπαλλήλους να βρουν φιλόδοξους βομβιστές, ναι. Αλλά όχι να γίνουμε και οι πουτάνες του κράτους και να μας περνούν καπέλο ό,τι μέτρα θέλουν.

Τώρα θα βρίσω...

Την εποχή που έκανα παραμεθόριο κάποιοι κομπλεξικοί καραβανάδες μάς κοπανούσαν συνέχεια ότι είμαστε βολεψάκηδες και έχουμε σπουδάσει με τα λεφτά των γονιών μας. Και εντάξει, οι καραβανάδες είναι καραβανάδες, μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψή τους. Από κει και έπειτα το έχω ακούσει κι από άλλους. Κι έρχομαι και αναφωνώ: Όλοι εσείς γιατί κόπτεστε και ορύεστε για το από πού έρχεται το εισόδημά μας; Δηλαδή τι νομίζετε, στις πουτάνες τα χαλάμε τα λεφτά; Κοντά ένα χρόνο που είμαι εδώ τώρα, ζήτημα είναι αν έχω βγει είκοσι φορές. Και λόγω χρόνου και λόγω χρημάτων και γιατί ξέρω τι ζόρι περνάνε κάποιοι στο σπίτι που μεγάλωσα. Αλλά δε θέλω να συνεχίσω και να δώσω την εντύπωση ότι απόλογούμαι για κάτι, γιατί απλώς δεν υπάρχει κάτι για να απολογηθώ. Δεν το καταλαβαίνω αυτόν τον ντόρο. Καταλαβαίνω, δηλαδή, απλώς προσπαθώ να γράψω ευγενικά. Θα προτιμούσα πάντως να μη γράψω ευγενικά και να πω ότι όλα αυτά τα μίζερα τσουτσούνια που εκτοξεύουν αυτές τις σκατοκουβέντες εναντίον ανθρώπων που γνωρίζουν μόνο 1-2 ώρες ή καθόλου, καλά θα κάνουν να μαζευτούν γιατί μόνο τον εαυτό τους εκθέτουν αποκαλύπτοντας τον κομπλεξισμό που τους δέρνει. Ας είχαν και οι δικοί τους γονείς να τους δώσουν, κι άλλη φορά να μην ξεσπούν σ' αυτούς/αυτές των οποίων οι γονείς εχουν τα λεφτά που χρειάζονται για να κάνουν μια επένδυση στο μέλλον τους. Από κει και πέρα, στον πούτσο μας λουλούδια.

Λίβερπουλ Στριτ

Kάποιος κάποτε μου είπε να γράψω μερικά λόγια για το τι συμβαίνει εδώ πέρα και πως αντιδρά ο κόσμος μετά τις επιθέσεις. Το θέμα είναι... θα τα διαβάσει κανείς; Χεστήκανε όλοι. Κανείς από κάτω δε νοιάζεται που εδώ πέθαναν άνθρωποι, περιμένουν κιόλας να γίνει και τρίτη επίθεση, και δε θα τους χαλούσε να γινόταν και τέταρτη, και πέμπτη... Από την άλλη, 1-2 άνθρωποι θα έχουν γνήσιο ενδιαφέρον γι' αυτά που γίνονται εδώ. Προχτές έτυχε να περάσω από σταθμό τρένων στη Λίβερπουλ Στριτ. H Λίβερπουλ Στριτ είναι στα όρια του Σίτυ. O σταθμός τέτοια ώρα ήταν γεμάτος με στελέχη που γυρνούσαν απ' τις δουλειές τους. Πολύ σπάνιο να δεις κάποιον ή κάποια που δε φορούσε κοστούμι ή ταγιέρ. Εκεί κινείται πολύ χρήμα. Μέσα και έξω απ' το σταθμό υπήρχαν μπάτσοι με τα κλασικά φωσφορίζοντα γιλέκα. Επίσης κάμερες τρεις τρεις αναρτημένες στους τοίχους κάλυπταν όλες τις γωνίες. Και δεν ξέρω για τους μπάτσους αλλά, για την ιστορία, οι κάμερες υπήρχαν εκεί πριν τις επιθέσεις της 7ης Ιουλίου και όχι όταν αποφασίστηκαν τα "νέα μέτρα παρακολούθησης". Ήδη το BBC πριν μερικούς μήνες είχε γυρίσει μια ταινία που εξέταζε πόσο έτοιμο είναι το Λονδίνο για τρομοκρατική επίθεση. Στην ταινία, μια "βρώμικη βόμβα" (RDD) σκάει στο σταθμό της Λίβερπουλ Στριτ, σκοτώνει όσους βρίσκονται στην ακτίνα δράσης της και καθιστά την περιοχή ακατοίκητη για 30 χρόνια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε οικονομική ζημιά. Oι αρχές κλείνουν του δρόμους και όσοι επιβάτες βρίσκονται στην περιοχή οδηγούνται σε θαλάμους απολύμανσης από ανθρώπους με αντιραδιενεργές στολές. Κρίμα που στην Ελλάδα δεν είχε την κατάλληλη προώθηση, οι ενοικιάσεις από τα DVD θα έβγαζαν στο BBC τα έξοδα μισού έτους. Kαι θα τους άφηναν ν' αναρρωτιούνται γιατί... Κατά τ' άλλα ένιωθα σαν τους εβραίους στα γκέτο. Η περιοχή είχε τόσους μπάτσους όσο η προ-ολυμπιακή και ολυμπιακή Αθήνα. Θα 'χει κανα γούστο να με σταματήσουν για ψύλλου πήδημα... όπως πχ να σουλατσάρω στο σταθμό ψάχνοντας σαντουϊτσάδικο επειδή θα κοιτάω τριγύρω. Κι αν μου την πέσουν τίποτε μπάτσοι με πολιτικά και μου την ανάψουν; Ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κοστούμι, αλλά ένα τζιν μπουφάν. Eίχα και τα ακουστικά από το MP3 player. Ήθελα να φύγω από κει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά σκέφτηκα ότι μπάτσους και κάμερες έχει και σε μεγάλη απόσταση απ' το σταθμό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που χαίρομαι που είμαι λευκός. Περισσότερο κι από μερικούς μπάτσους, ακόμα. Όταν αγόρασα κάτι να φαω από μια καντίνα, καθώς κοιτούσα τον κόσμο σκέφτηκα ότι το μάτι δε θα έπρεπε να παίζει τόσο. Μπορεί να παρερμηνευτεί. Τόσα έγιναν τις προηγούμενες τρεις βδομάδες. Εκτός απο φανατίλες τρομοκράτες πρέπει να φοβόμαστε και μια αστυνομία που αντιδρά με το παραμικρό. Κι αν έβαζε κανείς βόμβα; Στις 21 Ιουλίου έσκασε βόμβα σε λεωφορείο που πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα να παω. Με το μετρό θα έκανα την απόσταση πιο γρήγορα, αλλά προτίμησα ν' αλλάξω δύο λεωφορεία και να αφιερώσω σαράντα λεπτά παραπάνω. Τώρα έχουν πρόβλημα και οι εκτός ΕΕ που θέλουν να μείνουν στην Αγγλία για δουλειά. Πολλοί φίλοι από νότια Ασία δε μπορούν να πάρουν Βίζα για να κάνουν "κανονική" δουλειά. Κατά τ' άλλα ο Μπλαιρ μας λέει να "συνεχίσουμε να ζούμε όπως και πριν".

Open source content management system συνέχεια

Παραδέχομαι όσους έχουν κατεβάσει και ρυθμίσει ένα open source content management system για τα blogs τους. Αν και δεν ασχολήθηκαν πολλοί ν' απαντήσουν στο προηγούμενο σχετικό ποστ, νομίζω κατάλαβα το λόγο για τον οποίο κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Σε μια εποχή όπου τα blogs είναι σαν τις κωλοτρυπίδες (όλοι έχουν από ένα), κάτι σαν μοδα της εποχής ένα πράγμα, το να αφιερώνεις χρόνο και κόπο και να το βάζεις σε web host που πληρώνεις, δηλώνει ότι καταβάλλεις προσπάθεια που τη σέβεσαι. Σε αντίθεση με μας που απλώς ανοίγουμε ένα λογαριασμό όπου βρούμε και ξεκινάμε να γράφουμε, ο άλλος δημιουργεί κάτι (σχεδόν) απ' την αρχή και η πράξη του αυτή του δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα. Αν και οι μισοί γράφουν πράγματα τα οποία δεν είναι ενδιαφέροντα σε κανέναν άλλον πέρα από τους ίδιους τους συγγραφείς των και κατά συνέπεια το site τους δεν είναι χρήσιμο σε κανέναν άλλο, και μόνο το ότι έκατσε ο άλλος να το φτιάξει, υποδηλώνει ότι δε συμβιβάζεται με όσα του σερβίρουν. Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο. Τώρα για μας τους υπόλοιπους; Ας στρώσουμε κώλο να φτιάξουμε ένα template καλό. Καποιοι το έχουν κάνει. Είναι ο δικός μας τρόπος για να περάσουμε το μήνυμα ότι ενδιαφερόμαστε για τα ιστολόγιά μας, να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να νιώσουν ότι δουλεύουν μ' ένα καλαίσθητο interface, να μπορούν να πλοηγηθούν με ευκολία και να μην έχουν την εντύπωση ότι διαβάζουν ένα ακόμη ευκαιριακό blog που δε θα κρατήσει πάνω από δύο μήνες. Έχει μαζευτεί πολύ σκουπίδι εκεί έξω. Ας φροντίσουμε να καθαρίσουμε τη γωνιά μας.

Αλλαγή στο καθεστώς. Νομίζω χρειαζόταν. Ίσως φταίει το ότι είχα πολύ καιρό το προηγούμενο template, αλλά αυτό το άσπρο-μαύρο μόνο του τελευταία μου φαινόταν πολύ μονότονο. Να δούμε πότε θα αξιωθώ να φτιάξω ένα template απ' την αρχή. Καλά τα έτοιμα του blogger, αλλά αν δεν τα πειράξεις πολύ ή δε φτιάξεις κάτι δικό σου, το blog σου χάνει κάτι απ΄την ατομικότητά του.

Content management system και μισθωμένο web hosting

Συνήθως αποφεύγω να γράφω για "geeky" θέματα για δύο λόγους: Πρώτον, κάνω αυτή τη δουλειά 15 ώρες την ημέρα και δε θέλω να τη μεταφέρω και δω. Δεύτερον, άλλοι bloggers ψάχνονται περισσότερο και γράφουν στο blog τους για τέτοια θέματα, οπότε δεν τα ποστς μου δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο. Κι αυτό το ποστ δεν είναι (πολύ) τεχνικό. Εν πάσει περιπτώσει, το change of heart είναι γιατί είναι Σάββατο βράδυ, δεν πάω πουθενά, και έχω κάποιους προβληματισμούς για τα CMSs ανοιχτού λογισμικού για το blog σου σε web space που μισθωνεις. Οι πιο πολλοί από μας έχουμε τα blogs μας σε "έτοιμα" blogging sites. Το Blogger είναι το πιο δημοφιλές, ακολουθούν τα LiveJournal, to UpSaid, το γκομενοειδές ακουγόμενο "Diary-X" κ.α. (να χαρείς, βρες τα απ' το Google, βαριέμαι τώρα να βάζω λίνκια). Ενώ μπορούμε να "πειράζουμε" την εμφάνιση της σελίδας, παράλληλα δε χρειάζεται να γράφουμε άλλο κώδικα, ή να εγκαταστήσουμε λογισμικό server, scripts κι άλλα τέτοια τρομακτικά πράγματα. Ανοίγεις λογαριασμό και μπορείς να γράψεις ευθύς αμέσως, αν και κάτι τέτοιο αντενδείκνυται καθότι η σελίδα θα είναι ένα "προσχέδιο με posts", δηλαδή η εμφάνιση του blog δε θα έχει την "πινελιά" του συγγραφέα. Ούτε links, ούτε blogrolling, ούτε μια εμφάνιση μοναδική για το blog. Αν έχετε λίγο χρόνο, υπάρχουν δεκάδες tutorials ΗΤΜL στο Internet γι' αυτά τα πράγματα. Αν όχι, τα tutorials είναι πάλι εκεί, αλλά μπορείτε να τα απορροφάτε με φειδώ. Αν δε είσθε κορασίς που πληκτρολογεί με ρυθμό 5 keys/min, πάντα μπορείτε να πατήσετε μια φωνή και να βρεθεί ένας μαντραχαλάς που ασχολείται με το ρημαδομηχάνημα 15 ώρες την ημέρα για να σας φτιάξει το template (πάντως εγώ δέχομαι e-mail με φωτογραφία μόνο). H άλλη λύση είναι να νοικιάσετε web space με δυνατότητα server-side scripting και φιλοξενία βασης δεδομένων. Τα προτερήματα σ' αυτή την περίπτωση αυξάνονται. Τώρα μπορείτε να κρατήσετε αντίγραφο ασφαλείας των posts σας. Επίσης, μπορείτε να "πειράξετε" τον κώδικα του CMS και να τον κάνετε να διαχειρίζεται το περιεχόμενο όπως θέλετε. Μειονέκτημα είναι ότι αν θέλεις να διατηρήσεις την ανωνυμία σου δε μπορείς, καθότι η υπηρεσία φιλοξενίας ιστοσελίδων που χρησιμοποιείς ξέρει ονοματεπώνυμο και τραπεζικά στοιχεία. Big no-no αν θέλεις να βρίσεις το αφεντικό σου, τη γκόμενα ή το γκόμενο και δε συμμαζεύεται. Δημοφιλές CMS ελεύθερου λογισμικού είναι το Wordpress (άντε, τι μας λες, σοβαρά;) και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για το Geeklog. Τα δύο αυτά είναι γραμμένα σε PHP με backend μια βάση δεδομένων σε MySQL. Στο Geeklog μπορείς να προσθέσεις τη δυνατότητα εγγραφής (registration) και ανάλογα με το επίπεδο χρήστη που θα δίνεις στον κάθε εγγραφόμενο θα μπορεί να δει μερικά ή όλα τα ποστ, οπότε θα δελεάσεις κόσμο να κάνει register και θα ξέρεις αν ο Κώστας που γράφει ωραία ποστ για hard rock μπαίνει να διαβάσει και σένα. Eπίσης μπορούν να υπάρχουν περισσότεροι από έναν blog admins. Μετά είχαμε και το MovableType, αλλά μας την χάλασε. Αυτοί που το 'γραψαν σε λίγο θα θέλουν και πατέντες λογισμικού. Χεσ' τους, ούτως ή άλλως σε Perl το έχουν γράψει. Οπωσδήποτε η εγκατάσταση και προσαρμογή μιας τέτοιας εφαρμογής δεν είναι 1-2-3, όπως το να έχεις το blog σου σε έτοιμο site. Μη φοβού όμως! Ενδεικτικά αναφέρουμε πως φοιτήτρια ιατρικής που δεν είχε ιδεά ούτε από HTML, έκατσε και έμαθε όσο χρειαζόταν, μαζί με PHP, και τώρα έχει ένα καλαίσθητο blog που τρέχει σε Geeklog. Αν θέλεις όλα γίνονται. Για να πω την αλήθεια πάντως είμαι ευχαριστημένος με το Βlogger και δε ζητάω τίποτε περισσότερο. Μόνο από περιέργεια θα ήθελα να δοκιμάσω κανένα CMS ανοιχτού λογισμικού στον Apache που έχω στο φορητό. Αφού τα Wordpress και Geeklog τρέχουν PHP/MySQL, θα πρέπει να πηγαίνουν μια χαρά και στα ΧΡ. Έχω κατεβάσει τα 4 CD του Slackware 10.1 αλλά δε θέλω να το περάσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Πιθανότατα να χρησιμοποιήσω CMS σε πιο μόνιμη βάση αν αποφασίσω να στήσω σοβαρό project το οποίο θα ασχολείται με περιορισμένη γκάμα θεμάτων και όπου θα γράφω επώνυμα, ίσως και μαζί με φίλους ή συνεργάτες. Τελειώνοντας θα ήθελα να ρωτήσω τι σκέφτεστε, ειδικά εκείνοι που έχετε blog πίσω από "κατεβασμένο" CMS. Είστε ευχαριστημένοι; Πόσο μεγαλύτερη ευελιξία έχετε σε σχέση με τις δυνατότητες που παρέχουν τα "έτοιμα" blogging services; Mιούζικ: Baton Rouge - Tie You Up

Μ' αρέσει όταν ακούω "είμαστε *όλοι* ένοχοι, και γω μαζί" από κάποιους που βρίσκονται 3000 χλμ μακριά. Το παίζουν αρκετά εκ του ασφαλούς ώστε να βάλουν και τους εαυτούς τους μέσα. Όπως και να το κάνουμε ακούγεται πιο "politically correct" από το να πει "Είσαστε ένοχοι που δουλεύετε για το κράτος τους ενώ εμείς είμαστε μάγκες που μένουμε σε μη 'ιμπεριαλιστική' χώρα". Τσάμπα μαγκιά δηλαδή. Ο Έλληνας βλέπει τη Δύση ως τον Απόλυτο Σατανά (και την ίδια στιγμή "τρώει" τα κεφάλαια από την ΕΕ). Θέλω να δω τι θα πουν όλοι αυτοί για την Αίγυπτο τώρα ή τους κόπτουν μόνο τα χτυπήματα σε δυτικές χώρες; Όλα πολιτικά τα βλέπουν κι όχι όπως είναι: επίθεση σε κοσμάκη.

Μπλογκοτσακωμοί και άλλα

Όταν ένα θέμα κάνει μπαμ στα ελληνικά blogs, δε θέλω ν' ασχοληθώ. Το βρίσκω τελείως άσκοπο και εν συνεχεία τα ξύνω μέχρι να ματώσουν. Εξαίρεση οι βόμβες στο Λονδίνο γιατί νομίζω πως το θέμα αφορά άμεσα εμένα και φίλους που ζουν εδώ. Θέλω όμως να πω ότι το monitor, παρότι έχει ως σκοπό να λειτουργεί ως aggregator που φέρνει τους Έλληνες bloggers κοντά, εμείς οι χρήστες του το έχουμε μετατρέψει σε forum που δεν είναι καν οργανωμένο σε threads. Τα blogs όμως δεν είναι forums. Tις συζητήσεις τις αφήνουμε για τα σχόλια κάτω από ένα ποστ. Αντί γι' αυτό, αφήνουμε μεν σχόλιο κάτω από το ποστ του συγγραφέα που άνοιξε το θέμα, μετά καπάκι πάμε στο δικό μας blog και αναπτύσσουμε το σχόλιο σε ποστ. Θα μπουν άλλοι να σχολιάσουν. Σε τρίτο μπλογκ πάλι τα ίδια. Δηλαδή, βασικά καλύτερα σε discussion board, όπου οι συζητήσεις είναι οργανωμένες σε θέματα. Εντάξει, η επικαιρότητα δικαιολογείται. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να γράψουν 30 άτομα για ένα ποστ που είδαν κάπου. Και σα να μην έφτανε όλο αυτό, θα πρέπει να παίξουν και τσακωμοί για να δέσει το γλυκό. Nα κάνεις επίθεση δηλαδή στη γνώμη του άλλου. Να φτιάξουμε ένα φορουμ να μπαίνουμε να συζητάμε τα ποστς μας; Να φτιάξουμε! Weblog σημαίνει ιστο-ημερολόγιο ή ιστο-λόγιο. Είναι ένας χώρος όπου ο καθένας καταθέτει ειδήσεις, σκέψεις, φιλοσοφίες, αμπελοφιλοσοφίες, απόψεις. Δεν κάνουμε inter-ιστολογική κουβέντα (μέσω monitor). Δε γράφεις ποστ για να πεις "Ο Χ στο <link>blog του</link> έγραψε ότι μπλα μπλα μπλα... συμπερασμα: έγραψε μαλακίες, ενώ εγώ λέω ότι μπλα μπλα μπλα"... ή "Ο Χ στο <link>blog του</link> έγραψε ότι μπλα μπλα μπλα... συμπερασμα: συμφωνώ γιατί μπλα μπλα μπλα..." Στο τέλος αντί διακοσίων blogs έχουμε ένα ή δύο που εκτείνονται σε πολλαπλά URLs. Δε λέω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν links στα ποστ διαφορετικών blogs. Αλλά τι νόημα έχει να γράφεις ποστ μιας σειράς που παραπέμπει σε ποστ άλλου; Μπαίνω στο blog σου να δω τι γράφεις εσύ ρε αγόρι μου/κοπέλα μου, να διαβάσω νέα σου, σχολιασμό της επικαιρότητας από τη σκοπιά σου, να δω αν λες κάτι ενδιαφέρον, δε μπαίνω για να φάω στη μάπα ένα λινκ που οδηγεί σε κάποιον που κατά τη γνώμη σου έχει γράψει κάτι πολύ γαμάουα. Στο κάτω κάτω οι πιο πολλοί από μας χρησιμοποιούμε το monitor, οπότε chances are ότι το έχουμε δει κιόλας. Τουλάχιστον ας κάνουμε μια αναφορά στο ποστ άλλου, αλλά στα πλαίσια ενός θέματος που θέλουμε να αναπτύξουμε εμείς. Εντάξει, και γω δεν είμαι καλύτερος. Μάλλον έφερα το blog μου πιο κοντά σε άλλα blogs/άφησα άλλα blogs να έρθουν πιο κοντά στο δικό μου απ' όσο έπρεπε. Είμαστε μια κλίκα 100 ατόμων που διαβάζουμε και σχολιάζουμε ο ένας το blog του άλλου, ξεχνώντας ότι τα κλειστά συστήματα δεν επιβιώνουν. Eπίσης, το blog ως προσωπικός χώρος που εκχωρεί το δικαίωμα στον αναγνώστη να αφήσει και τον (αντί)λογό του, θα πρέπει να είναι σεβαστός από τον αναγνώστη. Διαφορετικά είναι σα να πηγαίνεις να χέζεις όπου βρεις σε ξένο σπίτι. Ας φτιάξουμε λοιπόν ένα γαμωdiscussion board να κρατάμε και τα blogs μας "καθαρά". Yπάρχει κανείς που να έχει σκεφτεί"λέω να γράψω για το τάδε πράγμα σήμερα αλλά θα βγει ο Χ και ο Ψ μαλάκας στα σχόλια και θα γαμήσουν το νόημα"; Αν υπάρχει, καταλαβαίνει τι εννοώ. Εδώ που τα λέμε, πάντως, και στα forums της καργιόλας γίνεται, γι' αυτό δε μπαίνω να διαβάσω. Δεν ξέρω τι να πω. Δεν είναι μόνο η ελληνική μπλογκόσφαιρα που περνάει παιδικές ασθένειες. Είναι και το έθνος μας και το κράτος μας. Βασικά δεν ξέρουμε να συζητάμε και δεν ξέρουμε πότε πρέπει να τραβάμε το όριο. Αντίθετα, γινόμαστε ένας αχταρμάς με πυρήνα τα θρησκευτικά και τα πολιτικά. Ίδιο πράγμα με τα τηλεοπτικά "παράθυρα" που χλευάζουμε. Καμία διαφορά με τις παλιότερες γενιές εδώ που τα λέμε. Δε θέλω να φτάσω σε σημείο να πω ότι ήταν καλύτερα όταν γράφαμε μόνο 15-20 άτομα, κι αυτό γιατί το blogging δεν είναι "ελιτίστικη" δραστηριότητα. Έδω και λιγες εβδομάδες έχω σκεφτεί να ζητήσω να βγω απ' το μόνιτορ, να κόψω τα σχόλια, ακόμα και να σταματήσω να γράφω. Το να σταματήσω δεν είναι ακόμη πιθανή επιλογή, μ' αρέσει αυτό που κάνω. Το monitor παρότι πολύς κόσμος το χρησιμοποιεί για λάθος λόγους, παραμένει δυνητικά χρήσιμο εργαλείο. Κάποιοι αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το blog, εντοπίζουν τα καινουρια ποστς κοιτώντας το monitor, αφού εκεί θα βρουν ποια απ' τα blogs που διαβάζουν έχουν ανανεωθεί. Το monitor τα συγκεντρώνει όλα, είναι η λύση που συμφερει, οπότε γιατί όχι; Τώρα για τα σχόλια... δε θυμάμαι να έχουν γίνει "σφαγές" στο δικό μου blog. Πάντα είχαμε ήπιες και εποικοδομητικές συζητήσεις και χαίρομαι γι αυτό. Αυτό σημαίνει ότι έχω και λίγα ή καθόλου σχόλια στα ποστ μου αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Καλύτερα λίγα και καλά. Προτιμώ καθόλου σχόλια σε ποστ παρά βρισιές, επιθέσεις επί προσωπικού και flamers, όπως έχω δει αλλού. Οπότε για την ώρα συνεχίζω έτσι και βλέπουμε. Μιούζικ: Mr Big - My Kinda Woman

Και νέα χτυπήματα

Ακριβώς δυο εβδομάδες μετά τις θανάσιμες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, Ορισμένοι σταθμοί του μετρό εκκενώθηκαν μετά από τρεις εκρήξεις που σημειώθηκαν σε κάποιους απ΄αυτούς. Ο Αρχηγός της Μητροπολίτικης Αστυνομίας δήλωσε ότι πρόκειται για σοβαρό συμβάν. Δεν ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας αυτή τη φορά. Η Northern Line, η Victoria Line και η Hammersmith and City line σταμάτησαν να λειτουργούν. Θυμήθηκα την Κυριακή που το μισό μετρό δε λειτουργούσε. Στο Whitehall είχα δει μερικούς αστυνομικούς με ημιαυτόματα. Το εξώφυλλο της Sun έχει τον σεΐχη Ομάρ Μπακρί Μοχάμεντ, ιδρυτή της ακραίας "βρετανικής" ισλαμικής οργάνωσης Αλ Μουχατζιρούν ("Οι Μετανάστες") , ο οποίος επευφήμισε τις επιθέσεις στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου και κατηγόρησε το βρετανικό λαό για τις επιθέσεις στο Λονδίνο. Παρά τους νέους αντιτρομοκρατικούς νόμους ο σεΐχης παραμένει σε βρετανικό έδαφος. Ο Τόνυ Μπλαιρ δέχεται πιέσεις για να τον απελάσει, αλλά η νομοθεσία των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν τον αφήνει. Η Αλ Μουχατζιρούν επίσημα έχει διαλύσει, αλλά πιστεύεται ότι η φανατική ισλαμική οργάνωση Η Σέκτα του Σωτήρα είναι η ίδια η Αλ Μουχατζιρούν με άλλο όνομα. Τελικά ακόμα δεν ξεμπλέξαμε με τα καθίκια. Άσε που με Άγγλο δε μπορείς να στρώσεις πολιτκή κουβέντα. Σα να μη θέλει να σου μιλήσει. Καλά, θα μου πεις ούτως ή άλλως έχουν τις δικές τους τις παρέες και δεν ασχολούνται με ξένους. Ο Άγγλος συγκάτοικός μου πήρε ένα mail, που του το 'στειλε κάποιος που του το 'στειλε κάποιος άλλος, δηλ. πιθανότατα ψέμα, το οποίο προειδοποιούσε και για άλλα μεγάλα χτυπήματα, αλλά δεν ήθελε να μας το προωθήσει, μόνο μας άφησε να το διαβάσουμε από τη δική του οθόνη.

Μέρα Κρίσης

Εννοείται ότι δεν πιστεύω ότι θα έρθει ο μελαχρινός μακρυμάλλης τύπος με τα μούσια για να πει "από αρίστερά οι καλοί, από δεξιά τα γαμιόλικα αρχίδια". Τα ίδια λένε και οι μουσουλμάνοι και όλοι. Η πιθανότητα όμως να τελειώσει ο κόσμος πιο νωρίς από τη μέρα που ο Ήλιος θα γίνει Λευκός Νάνος φαντάζει όλο και μεγαλύτερη. Οι από δω σκοτώνουν αραβάκια για να πάρουν όλα τα πετρέλαια εκεί κάτω, οι απο κει βομβαρδίζουν ανυποψίαστους πολίτες εδώ για να επιτεθούν στον τρόπο ζωής μας (αν μου το λεγες αυτό πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα ότι μου λες μαλακίες). Οι από δω πάνε να υιοθετήσουν το δόγμα Σίαρ (Κωδικός Swordfish): "Βομβαρίζουν μία εκκλησία, βομβαρδίζουμε δέκα δικές τους. Καταλαμβάνουν αεροπλάνο, καταστρέφουμε αεροδρόμιο. Εκτελούν Αμερικανούς τουρίστες, ρίχνουμε πυρηνικά σε μια πόλη τους". Έτσι σκοπεύουν να εμποδίσουν το διαμελισμό κι άλλων δυτικών ανθρώπων. Και έρχονται τώρα και μας λένε ότι όχι, οι τρομοκράτες δεν ήταν "διαφορετικοί" απο μας από πέρα μακριά, ήταν Άγγλοι! Πακιστανικής καταγωγής, ναι, αλλά πέρα απ' τους Ισλανδούς δείξε μου ένα έθνος σήμερα που δεν είναι μπασταρδεμένο. Δηλαδή πόσο περισσότερο πρέπει να περιπλακούν τα πράγματα; Θα μας βάλουν και κάμερες στον κώλο για να βλέπουν τι κάνουμε. H Aνοιχτή Κοινωνία ξαναοχυρώνεται. Εδώ που τα λέμε "ανοιχτή κοινωνία" του πούτσου ήταν πάντα. Έχει άλλα καλά, έχει τις περισσότερες κατακτήσεις από κάθε άλλη κοινωνία της Ιστορίας, αλλά ανοιχτή κοινωνία δεν ήταν ποτέ. Ανεκτική ήταν. Όπως το βλέπω εγώ, δεν υπάρχει λύση. Μετά από δύο χρόνια θα ξανάχουμε επίθεση και σ' άλλη πόλη, ενώ οι Αμερικάνοι ούτως ή άλλως στηρίζουν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών τους σε βομβαρδισμούς κάθε τρία χρόνια. Θα συνεχίζουν να σκοτώνονται άνθρωποι σ' όλο τον πλανήτη και οι πολιτικές ελευθερίες μας θα συνεχίσουν να περιορίζονται. Σε πενήντα χρόνια ο κόσμος θα είναι μέγα μπάχαλο. Δεν ξέρω τι ζωή θα ζήσουν τα παιδιά μου. Το Τέλος του Κόσμου φαντάζει πολύ κοντά και αν δεν το δούμε εμείς οι ίδιοι, θα το δουν αυτά. Αυτό θα πει εμπειρία που θα σου τύχει μια φορά στη ζωή σου. Σαφώς και δεν είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Πιο σίγουρο είναι ότι πρώτα θα περάσουμε από κοινωνίες τύπου Escape From New York, Deus Ex, Δικαστή Ντρεντ, Running Man, Blade Runner, Demolition Man, το 'πιασες. Δεν τα βγάλαν απ' το μυαλό τους όλοι αυτοί. Ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου από τότε. Και όταν η φαντασία άρχισε να γίνεται πραγματικότητα η παραγωγή τέτοιων ταινιών άρχισε ν' αραιώνει. Kαι ερχόμαστε στο παρόν και σε μια κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε. Άαααντε πες και τα παιδιά μας δε θα δουν το πάτημα του κουμπιού και θα το δουν τα εγγόνια μας. Αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε καιρό για πανηγύρια. Βλέπω τη ζωή που κάνουμε νέοι άνθρωποι και δε μ' αρέσει. Στο γραφείο εννιά με εννιά και με ψίχουλα στην τσέπη. Θα σε πληρώνουν λιγότερα και θα σου ζητούν περισσότερα καθώς περνούν τα χρόνια. Αυτό ήδη φαίνεται από τα πανεπιστήμια όπου ο απόφοιτος σχολείου υποχρεώνεται να ζήσει σ' ένα εταιρικά εξομοιωμένο περιβάλλον όπου δεν έχει χρόνο ούτε να χέσει, με προθεσμίες να τον κατακυνηγάνε και πρέπει να πληρώσει κι ένα κάρο λεφτά. Δες τι πληρώνουν και στις ΗΠΑ. Για μένα δεν είναι δικαιολογία ότι όταν αποφοιτήσεις θα πληρώνεσαι τα λεφτά που έδωσες για δίδακτρα επί τρία. Αν δε βγάλεις First Class και παίρνεις λιγότερα; Μα, θα σου πουν, αν είσαι τεμπέλης και δεν δουλέψεις, δικό σου πρόβλημα, όχι του συστήματος. Δηλαδή δε φτάνει να δουλέψεις σκληρά, το "σκληρά" πρέπει να είναι κατά τα κριτήρια του κάθε πανεπιστημίου και της κάθε εταιρίας. Αν δεν αντέξεις και παρατήσεις τις σπουδες, πώς θα πληρώσεις αυτά που χρωστάς; Και στο φινάλε έχεις εμπιστοσύνη στο μέλλον και ξέρεις πότε θα βρεις δουλειά και πώς θα διαχειριστείς τα οικονομικά σου; Τα δίδακτρα όμως πρέπει να τα δώσεις, δε θα περιμένουν. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Ο σημερινός δυτικός άνθρωπος μπορεί να μη μαστιγώνεται και να μη φορά αλυσίδα, αλλά ενώ είναι ακόμη σκλάβος, μας διδάσκουν στα σχολεία ότι η δουλεία έχει καταργηθεί... αλλάξαμε και τον τόνο στη λέξη για να μη νιώθουμε τόσο πολύ ότι έχουμε πιαστεί μαλάκες. Kι αν κάνεις ότι σηκώνεις κεφάλι, έχεις τον ίδιο τον εργοδότη σου να προσπαθεί να σου δημιουργήσει τύψεις λέγοντάς σου ότι τίποτα στη ζωή δεν έρχεται τσάμπα και πρέπει να δουλέψεις... δηλαδή ρε μπαγλαμά μόνο το άσπρο-μάυρο υπάρχει; Η μόνη άλλη επιλογή από το να δουλεύεις 16 ώρες την ημέρα και να πληρώνεσαι ψίχουλα, να μη βλέπεις το σύντροφό σου, τους φίλους σου, τα παιδιά σου, είναι να μη δουλεύεις καθόλου; Δεν είμαστε παρά εξελιγμένοι μπαμπουίνοι. Αν και έχουμε βαρύτερο εγκέφαλο απ΄τα ζώα πρέπει να πάρουμε μερικά μαθήματα απ' αυτά, όπως γινόταν ανά τους αιώνες. Λέγεται ότι ο άνθρωπος έμαθε να θάβει τους νεκρούς του βλέποντας ένα κοράκι να κάνει το ίδιο. Ίσως το επόμενο βήμα είναι να μάθουμε απ' το σκύλο, το πιο πιστό ζώο. Γιατί ποιον θα εμπιστευτείς, τον άνθρωπο; Αυτός είναι το λιγότερο αξιόπιστο ον! Πέρα από την οικογένειά σου, τους φίλους σου και τον σύντροφό σου, πες μου ποιον άλλο θα εμπιστευόσουν. Πονάει, αλλά είναι αλήθεια. Ούτε η φτώχεια θα σταματήσει, ούτε η πείνα ούτε η τρομοκρατία. Το ενδιαφέρον μας γι' αυτά είναι ασαφές και θεωρητικό. Ένας, πέντε, δέκα άνθρωποι δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Κλείνοντας θέλω να πω ότι ο Τζιν Ρόντενμπέρυ είχε καλό όραμα, αλλά δεν μάλλον δεν έβλεπε ειδήσεις και δε διάβαζε blogs.

Ιδιωτικοποιήσεις

O Xρήστος Μιχαηλίδης στη στήλη του "Πρόσωπα" στην Ελευθεροτυπία αναδημοσιεύει σήμερα κομμάτια από ρεπορτάζ της εφημερίδας "Λε Παριζιέν". Ο κ. Μιχαηλίδης λέει πως μετά την ήττα τηε διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 (πω πω εθνική καταστροφή ρε παιδί μου) και την απόρριψη του ευρωσυντάγματος, η εφημερίδα προσπαθεί ν' ανεβάσει το ηθικό των Γάλλων. Η εν λόγω εφημερίδα, λοιπόν λέει ότι οι Γάλλοι θα έπρεπε να χαίρονται για άλλα πράγματα τα οποία έχουν καταφέρει. Μερικά απ' αυτά μεταξύ άλλων είναι: Το υψηλό προσδόκιμο όριο ζωής και απ' τις καλύτερες κοινωνικές υπηρεσίες του κόσμου. Άριστο οδικό δίκτυο, τα TGV, από τις καλύτερες υπηρεσίες ηλεκτρισμού και πολύ καλό εθνικό σύστημα υγείας. Νομίζω το 'χουν πιάσει το νόημα και έχουν καταλάβει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν χώρο να βρίσκονται παντού. Η Γαλλία είναι μια από τις πιο συγκεντρωτικές χώρες του κόσμου. Η France Telecom δεν είναι πια κρατικό μονοπώλιο, αλλά στον τομέα των τηλεπικοινωνιών χωρούν ιδιωτικά κεφάλαια προκειμένου να γίνουν έρευνες και να βελτιωθεί το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο ανάλογα με τις αυξανόμενες ανάγκες των πελατών. Το ίδιο και στις μεταφορές. Αλλά δημόσια αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία δεν είναι για πούλημα. Η εταιρία έχει σκοπο το κέρδος και κέρδος δε θα πρέπει να βγαίνει απ' αυτά τα δύο αγαθά, όπως δε θα πρέπει να βγαίνει κέρδος από το ρεύμα και το νερό. Όταν η προθεσμία πληρωμής λογαρισαμού του νερού λήξει, ο επιχειρηματίας δε θα διστάσει να σου το κόψει αφήνοντάς σε διψασμένο κι άπλυτο. Ομοίως για το ρεύμα. Με το κράτος όμως μπορείς να κάνεις διακανονισμό και να μη μείνεις χωρίς νερό. Επίσης, ο επιχειρηματίας, προκειμένου να μειώσει το κόστος, πιθανώς να χρησιμοποιήσει φθηνότερα και πιο επισφαλή υλικά για την κατασκευή νέων αγωγών νερού. Στα τέσσερα παραπάνω αγαθά δεν υπάρχει κανόνας για το πόσο ο ιδιώτης μπορεί ν' ανεβάσει τις τιμές και με τι ρυθμό. Ή μπορεί να τα παρατήσει και να φύγει... και η λίστα συνεχίζεται. Η λύση είναι να (ξανα)αναλάβει αυτούς τους τομείς το κράτος, ως προέκταση της εξουσίας του λαού όπως είναι. Εδώ υπάρχει το αντεπιχείρημα του ανταγωνισμού των εταιριών. Αυτό, όμως, που συμβαίνει είναι να μαζευτούν οι ανταγωνιστές σ' ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε ένα κατώτατο όριο τιμής πώλησης κι από κει και πέρα να υπάρξουν διακυμάνσεις σε τιμές επιμέρους προϊόντων. Πάρε παράδειγμα τα κομπιουτεράδικα" στη Στουρνάρα ή στην Tottenham Court Road εδώ πέρα. Αν έχεις κάνει έρευνα αγοράς γυρνώντας τα μαγαζιά για να σου "φτιάξουν" υπολογιστή, έχεις δει ότι άλλοι "χτυπούν" τις μνήμες, άλλοι τους επεξεργαστές, άλλοι τους σκληρούς, άλλοι την τεχνική υποστήριξη... οπότε αλλού κερδίζεις, αλλού χάνεις και καταλήγεις να πληρώσεις τα ίδια λεφτά, όπως επίσης ξέρουμε ότι συμβαίνει και στις εταιρίες κινητής. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει γιατί οι "μεγάλες πολυεθνικές" συνωμοτούν εναντίον μας και θέλουν να μας τα "φάνε", αλλά για να μην "αδικηθεί" μια εταιρία σε σχέση με άλλες και χάσει πελάτη, κάτι που αποτέλεσμα θα είχε να σκοτωθούν μεταξύ τους και να παραλύσει το εμπόριο... κι αν αυτό γίνει δε θα μπορούν να μας τα "τρώνε" με το σταθερό και μεθοδικό τρόπο που το κάνουν τώρα. Το γαλλικό κράτος πούλησε το 30% των μετοχων της Electricite de France σε ιδιώτες. Ας ελπίσουμε ότι δε θα δημιουργηθεί πρόβλημα στους Γάλλους πολίτες. Ας ελπίσουμε επίσης ότι οι Άγγλοι θα καταλάβουν ότι τα προβλήματα του δικού τους συστήματος υγείας δε θα λυθούν με ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε νοσοκομεία. Στις ΗΠΑ γνωστή μου οδοντίατρος πληρώνεται σε μετρητά μόνο από τις απονευρώσεις που κάνει, και μιλάμε για πολλά λεφτά ανά απονεύρωση. Η δημόσια υγεία εκεί είναι λίγη ως ανύπαρκτη. Αυτό σημαίνει πως όποιου το δόντι πονάει και δεν έχει τα λεφτά να κάνει την απονεύρωση θα πρέπει να ζήσει με παυσίπονα τη στιγμή που κάνει δύο δουλειές για να τα μαζέψει ώστε τελικά να πάει στον οδοντίατρο. Όταν αντί για την περίπτωση πονόδοντου έχουμε σοβαρό περιστατικό που απαιτεί χειρουργείο, το ποσό είναι δυσβάσταχτο για τον απλό εργαζόμενο. Ο χειρούργος στις ΗΠΑ, βέβαια, θεωρεί ότι άλλα κλιμάκια θα έχουν "φιλτράρει" πιο πριν τους ασθενείς που δεν μπορούν να καταβάλλουν το απαιτούμενο αντίτιμο και οι ασθενείς που θα φτάσουν στο γραφείο του/της δε θα είναι τίποτε αγανακτισμένοι άνθρωποι που θα θέλουν να διαπραγματευτούν καμια συμφωνία μαζί του/της, αλλά θα έχουν "τακτοποιήσει" προηγουμένως τις υποχρεώσεις τους με το νοσοκομείο. Ο άρρωστος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προνοήσει και να κάνει ιδιωτική ασφάλιση. Δώρο άδωρο, γιατί το πώς σε αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εκεί το είδαμε στο John Q. Αν τελικά δεν εχεις άλλη επιλογή από το να πιάσεις ομήρους για να σώσεις τον εαυτό σου η ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, το κράτος θα σε καταστείλει. Η ταινία βέβαια δε συνιστά να βγάλεις τα όπλα αν σου συμβεί κάτι παρόμοιο, απλώς δείχνει τι έκανε ο Τζων. Ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να γίνονται εκεί που υπάρχει χώρος κι όχι παντού. Φαντάζεσαι ιδιωτική την Αστυνομία; Δεν είμαστε υπερβολικοί και δε λέμε ότι πρέπει και τα σουπερ μάρκετ να είναι κρατικά, δεν είναι υποχρεωμένος κανείς φορολογούμενος να ταΐζει σολωμό και χαβιάρι κάποιον άλλον με τους φόρους του. Όμως ή θα πάρεις τις γνώσεις του σχολείου ή όχι. Ή θα γιατρευτείς αν είσαι άρρωστος ή θα πεθάνεις.

Άλλοι βρήκαν ευκαιρία να ξεσπάσουν στις μειονότητες των χωρών τους. Όσοι δε γουστάρουν ομάδες ανθρώπων που τους χαλάνε τη ζαχαρένια της ομοιομορφίας βρήκαν αφορμή να εκφραστούν με τη βαρβαρότητα που τους διέπει.

Κυριακή

Οι σημαίες ακόμη κυματίζουν μεσίστιες στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς. Μία η βρετανική και μία η σημαία της αστυνομίας. Στη Γερμανία επίσης είχαν τις σημαίες μεσίστιες ως ένδειξη συμπαράστασης. Ο κόσμος όμως έδειξε να μην πτοείται. Χτες Κυριακή πήγαμε βόλτα στη νότια όχθη του Τάμεση. Πολύς κόσμος έξω. Το παζάρι με τα μεταχειρισμένα βιβλία στη θέση του κάτω από την Waterloo Bridge. Kαθίσαμε με τους καφέδες μας στα Jubilee Gardens, μια έκταση γρασιδιού κάτω από τη ρόδα του Λονδίνου (London Eye). To London Eye δεν αρέσει στους Λονδρέζους να το λες ρόδα του Λούνα Παρκ (ferris wheel) αλλά Ρόδα Παρατήρησης (observation wheel)... μπας και περάσει στη συνείδηση του κόσμου. Ποιός άλλωστε θα έδινε 15 λίρες (~23 ευρώ) για μισή ώρα περιστροφή σε μια ρόδα; Έχε χάρη που είναι μεγάλη και βλέπεις το σύμπαν απο κει πάνω. Ντρεπόμουν να πω στην παρέα μου ότι υπάρχουν αρκετοί συμπατριώτες μου που δε στενοχωρήθηκαν μ' αυτό που έγινε την Πέμπτη και το δηλώνουν ευθαρσώς. Σε Eurovision και Euro 2004 διαχωρίζω τη θέση μου και δηλώνω απερίφραστα ότι δεν είμαι "περήφανος" και λοιπές αρχιδιές, αλλά για θέματα όπως η αναστήλωση της Ακρόπολης ή για το ότι κάποιοι Έλληνες χαμογελάν κάτω απ' τα μουστάκια τους για τα χτυπήματα της Πέμπτης και προσπαθούν να τα... δικαιολογήσουν, ως Έλληνας που θέλει ν' ασχολείται με τα πολιτικά δρώμενα με κάνει να θέλω να είμαι σιωπηλός. Τα Jubilee Gardens μετά από ολοήμερη κρεπάλη. Εδώ και κάτι βδομάδες δεν είχαμε δει καλό καιρό και χτες ήταν ευκαιρία. Μέχρι και κοντομάνικα φορέσαμε. O μέχρι πριν τρεις βδομάδες Έλληνας συγκάτοικος ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρε να ρωτήσει αν είμαστε καλά. Βασικά, τον έβλεπα που περίμενε πως και πως να πάει κάτω στην Ελλάδα για δύο μήνες. Τώρα πιθανότατα να βρίσκεται σε καμιά παραλία μ' ένα φραπέ και θα χαζεύει γυναικείους κώλους και στ' αρχίδια του για μας εδώ πάνω. Δέχτηκα όμως μερικά τηλέφωνα από γνωστούς που απ' όσο τους ξέρω ήθελαν να μάθουν πώς νιώθουν οι κάτοικοι του Λονδίνου "από πρώτο χέρι" ώστε να χρησιμοποιήσουν αυτήν την πληροφορία στις αριστερίστικές τους συζητήσεις. Σήμερα Δευτέρα οι εργαζόμενοι ξαναπήγαν στις δουλειές τους. Η κίνηση στο μετρό ήταν κανονικότατη. Οι εργαζόμενοι στους σταθμούς είπαν ότι δε μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να συνεχίσουν να δουλεύουν. Αυτό είναι το Λονδίνο που γνώρισα και κανένας πούστης τρομοκράτης δε μπορεί να το αλλάξει.

Recap 2

talos, netpen (1,2), Οζυμάνδιας, Kωστής Ρίξ'τα μια ματιά αν δεν το 'χεις κάνει. Υπάρχουν και bloggers που υποστηρίζουν το αντίθετο. Δε βάζω λινκ, είναι πάρα πολλά. Στο κάτω κάτω δε νομίζω πως έχει σημασία, μιας και μαζί τους συμφωνεί μεγάλο ποσοστό Ελλήνων. Είμαι και γω απ' αυτούς που έφαγαν δακρυγόνα για να μη βομβαρδιστεί το Ιρακ και με θλίβει όταν ακούω κάτι τέτοια. Δηλαδή τι να κανoυμε εμείς εδώ, να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε στις χώρες μας; Λες και η Αθήνα δεν έχει δώσει αφορμές (κατά τη γνώμη των prospective βομβιστών) για να επιτεθούν και κει (που το απευχόμαστε όλοι βέβαια). Ο στρατός που έστειλε η Ελλάδα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, παραμένει κατοχική δύναμη κι ας είναι λίγοι. Ένα παράδειγμα αυτό. Kαι φυσικά σ' ενδιαφέρουν περισσότερο αυτά που βιώνεις. Όλος ο κόσμος γι αυτό ενδιαφέρεται περισσότερο. Ζούμε εδώ και αλληλεπιδρούμε με τους κατοίκους. Τους αγαπάμε. Δεν είμαι δω ένα χρόνο κι έμαθα ν΄αγαπώ αυτή την πόλη, με όλα τα καλά και τα στραβά που έχει. Την επισκεπτόμουν συχνά και παλιότερα. Όπως περισσότερο θα ταυτιζόταν με τη Νέα Υόρκη την περίοδο της 11ης Σεπτεμβρίου ο Έλληνας που μένει εκεί παρά ο Έλληνας που μένει στο Καρπενήσι. Όπως και ο Έλληνας στο Κάιρο νιώθει το vibe της πόλης που μένει περισσότερο από το συγγενή του στη Γερμανία που μπορεί να μην έχει παει στην Αίγυπτο ποτέ του. Το ενδιαφέρον του Έλληνα στο Καρπενήσι και του Έλληνα στη Γερμανία είναι εκ των πραγμάτων θεωρητικό-ασαφές-λιγότερο πραγματιστικό. Και μια απορία που πρώτος εξέφρασε ο Οζυμάνδιας. Είναι αρκετά τα ελληνικά blogs με ποστ που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκθέσεις του State Department. Δε λέω, σε μερικά πράγματα συμφωνούμε, συνήθως διαφωνούμε, αλλά μόνο τη σημαία των ΗΠΑ στην κεντρική σελίδα δεν έχουν.

Δεν είδα καμια αλλαγή στη συμπεριφορά του κόσμου σήμερα. Υπήρχε κίνηση κανονικότατα, οι Άγγλοι πέντε η ώρα μετά τη δουλειά με τα κουστούμια ήταν απίκο στις παμπ και πίνανε, οι Άραβες και οι Πακιστανοί κανονικότατα πουλούσαν σοκολάτες και τσιγάρα στα μαγαζάκια τους. Λατινοαμερικάνες γκόμενες περπατούσαν σ' έναν πεζόδρομο, μιλούσαν και γελούσαν. Δεν ξέρω αν η παρασκευοσαββατιάτικη έξοδος θα είναι μεγάλη όπως τις άλλες φορές. Δεν το ξέρω, γιατί εγώ θα κάτσω μέσα. Όσο για τους βομβιστές: Χτές δε με πετύχατε, αρχίδια. Άντε και γαμηθείτε.

"Καλά να πάθουν!"

Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες "χάρηκαν" με ό,τι έγινε χτες. Εντάξει, δε χαρηκαν σα να λέμε βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν. Ούτε πιστεύω ότι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων είναι σαν τον πατέρα ενός φίλου που την 11η Σεπτεμβρίου 2001 καθόταν μπροστά στην τηλεόραση και φώναζε "γαμήστε τα τα κωλόπαιδα". Πόσοι όμως γέλασαν κάτω απ' τα μουστάκια τους χαζεύοντας τις εικόνες στον ΑΝΤ1 και στο Alter; Πόσοι είπαν "κακώς έβαλαν βόμβες, αλλά..." Πόσο μου τη δίνει αυτό το "αλλά". Που ουσιαστικά δεν είναι παρά τοποθέτηση στη μία απ' τις δύο πλευρές και εμμέσως δικαιολογεί τα χτεσινά. Για μένα είναι μασκοφορεμένη ικανοποίηση, γιατί ασφαλώς δε θα βγουν ανοιχτά να πουν "καλά να πάθουν" και να εισπράξουν τις ντομάτες. Έχουν επιλέξει να θεωρήσουν κάποια απ΄αυτά τα εγκλήματα "καλά" και κάποια άλλα "κακά". Αν -χτύπα ξύλο- έβαζαν βόμβες π.χ. στο Λάγος στη Νιγηρία, γιατί δε θα υπήρχαν δύο "στρατόπεδα" αλλά θα καταδίκαζαν τις επιθέσεις όλοι;

Με πήρε φίλος από Αθήνα και ρώτησε πώς είμαι. Χτες και σήμερα συνεχώς απαντάω τηλέφωνα. Μετά μπήκα στο monitor να δω τι γράφετε. Έχω διαβάσει πολλά, ότι έτσι είναι κι αυτός φταίει, όχι, αλλιώς είναι κι ο άλλος φταίει. Τελικά πώς είναι, έτσι ή αλλιώς, ρε παιδιά, πείτε και μας να ξέρουμε. Kαι μερικά αμερικάνικα blogs που οι συγγραφείς τους σηκώνουν το κεφάλι στον αέρα και λένε "μα τι τους κάναμε, δε φτάνει που πήγαμε να τους ελευθερώσουμε, έρχονται και ανατινάζονται στους δρόμους μας;" Καλά, αυτά τα έχουμε πει χιλιάδες φορές. Είμαστε τόσο πορωμένοι με το ψέμα που σερβίρουν στον καθένα μας, που και μπροστά μας να μας βάλουν την αλήθεια δε θα τη δούμε. Ελπίζω να μη δούμε φαινόμενα έξαρσης ξενοφοβίας εδώ. Σ' αυτή την πόλη μιλιούνται πάνω από 300 γλώσσες. Τώρα θα φανεί αν οι άνθρωποι που τις μιλούν συνυπάρχουν κιόλας. Το BBC Radio Five μιλά, μιλά, μιλά, όχι διαφορετικά απ' όσο θα μιλούν τώρα οι ελληνικοί ραδιοσταθμοί που κάνουν υποθέσεις, διαβάζουν αστυνομικά δελτία και περιγράφουν τι συμβαίνει. Είδα τη φωτογραφία της κοπέλας που κλαίει και μόλις βγήκε απ' το λεωφορείο που καιγόταν. Καπηλεύονται τα συναισθήματα εκείνων που επέζησαν, για να προκαλέσουν συναισθήματα στους αναγνώστες και θεατές και να φέρουν νούμερα στο website/τηλεοπτικό κανάλι τους. Τριάντα νεκροί. Πενήντα. Εβδομήντα. Είκοσι χιλιάδες. Δεν έχει καμία σημασία. Κανείς δε συγκινείται με τους αριθμούς. Στατιστική είναι αυτά. Αν όμως ένας νεκρός ήταν δικός μας άνθρωπος... πώς αλλαζει η οπτική γωνία ε; Ο κάλος στον εγκέφαλο βασιλεύει παντού όμως. Π.χ. οι αμερικάνοι βγήκαν να πουν ότι "όχι, εμείς υποφέραμε περισσότερο, εμείς θελουμε μεγαλύτερη συμπόνοια, όχι αυτοί" (Credit στον Nick για το link) Διάβασα διάφορα σήμερα το πρωί, π.χ. για συλλογική ευθύνη, παρότι πολλά blogs χτες κατέρριψαν αυτόν τον ισχυρισμό. Και άλλα πολλά. Τέλοσπαν, έχουμε και δουλειά και πρέπει να παω να συνεχίσω. Στο κάτω κάτω σε ιμπεριαλιστική χώρα ζούμε, είμαστε ένοχοι που οι φόροι μας πάνε σε βομβαρδισμούς και που στηρίζουμε το αγγλοαμερικανικό λόμπυ. Για ανθρωπιστές ψάχνεις σ' αυτό το blog; Σε γελάσανε! Για δες πάνω δεξιά. London, England, United Kingdom γράφει. Πώς γίνεται άνθρωπος που μένει σ' αυτή τη χώρα να είναι ευαίσθητος κι ανθρωπιστής;

Recap

Δύο πολύ καλά ποστς από το Σπιτάκι και το Για σκέψου. Επίσης δύο ποστ που ουσιαστικά είναι ένα, με διαφορετικό περιτύλιγμα. Και τα δύο ισχύουν. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δε μπορώ να συμμετάσχω άλλο σε αναλύσεις. Στο κάτω κάτω έχω γράψει τόσα ποστς για τους Αμερικάνους και το Ιράκ που δε θυμάμαι. Αυτή τη φορά νιώθω την καταστροφή δίπλα μου κι όχι κάπου μακριά που δεν έχω παει ποτέ. Απο δω και στο εξής θα μεταφέρω τα διαδραματιζόμενα απο δω, όσο μου επιτρέπει ο χρόνος. Βασικά, η ζωή συνεχίζεται, με πιάαν'ς;

Συνιστώ το Dying for the World των W.A.S.P. Αναφέρεται στα χτυπήματα στη Νέα Υόρκη και σε ο,τι ακολούθησε.

Blogs respond to London blasts

Blogs respond to London Blasts Επίσης στο flickr, αν ψάξετε για blasts ή London ή κάτι παρόμοιο, θα βγουν πολλές φωτογραφίες που δείχνουν την κατάσταση.

Λονδίνο, 7 Ιουλίου 2005

Δεν είχα καταλάβει τίποτε μέχρι που με ξύπνησε τηλέφωνο απ' την Ελλάδα. Και μου 'παν τα μαντάτα. Αυτό είναι ενημέρωση, Αθήνα-Πάτρα μέσω Τρικάλων. Μην έχοντας ούτε τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο, με το που σηκώθηκα απ' το κρεβάτι προσπάθησα να μπω να ακούσω BBC News από το Ίντερνετ. Ο σέρβερ ήταν πλήρης και δεν επιτρέπονταν άλλες συνδέσεις. Μόλις τώρα κατάφερα να μπω στο Five Live. Έμαθα ό,τι μπορούσε να μαθευτει από το site του BBC και από ελληνικά ειδησεογραφικά sites. Πέρασα έξω από μια παμπ που είχε κόσμο μαζεμένο στην πόρτα. Μέσα, μια τηλεόραση είχε ζωντανή μετάδοση από τα συμβάντα. Ο αρχηγός της Metropolitan Police Ίαν Μπλαιρ μιλούσε εκείνη τη στιγμή. Στους δρόμους υπήρχε κόσμος με τα κουστούμια του που αδυνατούσε να μετακινηθεί μιας και είχαν παραλύσει οι συγκοινωνίες. Πιθανότατα σήμερα να εμφανίστηκαν στις δουλείες τους και να τους έδιωξαν για το υπόλοιπο της ημέρας. Άλλοι είχαν μια σαστισμένη έκφραση ενώ άλλοι μιλούσαν και γελούσαν προσπαθώντας να μη σκέφτονται το τι θα συμβεί αργότερα. Μερικές αστυνομικές περίπολοι επίσης βρίσκοταν εδώ και κει μιλώντας με τους πολίτες. Δεν είδα ούτε ένα κόκκινο λεωφορείο, ενώ πέρασα από τρεις σταθμούς του μετρό και ήταν όλοι με κατεβασμένα τα ρολά. Κάποιοι δε θα πάνε νωρίς σπίτι τους απόψε, αν θα πάνε καθόλου. Η ρεσεψιονίστ και οι υπεύθυνοι της εστίας μάλλον ανήκουν σ' αυτούς. Από το πρωί που σηκώθηκα μέχρι τώρα ακούω απ' το παράθυρό μου σειρήνες. Μου τηλεφώνησαν συγγενείς και φίλοι απ' την Ελλάδα. Στη ρεσεψιόν της εστίας υπάρχει σημείωμα που αναφέρει να μη μετακινηθούμε στην πόλη και να ειδοποιήσουμε τις οικογένειές μας αν δεν το έχουμε κάνει ήδη. Οι δημοσιογράφοι απέδωσαν την ευθύνη σε μια οργάνωση-παρακλάδι της Αλ Κάιντα, αλλά τελικά δεν έχει και τόσο σημασία ποιός το έκανε. Σημασία έχει το τι λέει ο κόσμος. Ναι, πιθανότατα οι δράστες να είναι ισλαμοφασίστες, ιδεολογικοί σύμμαχοι της κ. Παπαρήγα αλλά και μεγάλου ποσοστού Ελληναράδων που αναφωνούν "καλά να πάθουν για όλα αυτά που προκάλεσαν σε ανθρώπους με σκουρότερο χρώμα επιδερμίδας". Αν, για χάρη της συζήτησης, δεχτούμε ότι οι λευκοί Λονδρέζοι είναι ένοχοι για τις σφαγές αμάχων πληθυσμών επειδή ψηφίζουν αυτούς που τους βομβαρδίζουν, αμέσως αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται από ένα αντιπαράδειγμα. Ο σταθμός της Edgware Road, που χτυπήθηκε από βόμβα, εξυπηρετεί μια περιοχή που είναι πόλος συγκέντρωσης της αραβικής κοινότητας του Λονδινου. Επίσης, από τα χτυπήματα αυτά επηρεάστηκαν μαύροι, λατινοαμερικάνοι και ασιάτες, όχι μόνο λευκοί. Αν δεχτούμε αυτόν τον ισχυρισμό, ο οποίος δε στέκει. Δύο εγκλήματα δεν αλληλοακυρώνονται. Αν οι "αγωνιστές" ήθελαν να "φάνε" αυτούς που βομβάρδισαν τις χώρες τους, θα έκαναν ακριβώς αυτό και δε θα έβαζαν στόχο αθώο κόσμο. Δεν είναι ότι οι ηγέτες είναι απλησίαστοι, απλώς αν κάποιος επιχειρήσει να τους σκοτώσει δε θα βγει απο κει ολόκληρος. Αλλά σε περίπτωση επίθεσης αυτοκτονίας, ο επιτιθέμενος δε φοβάται για τη ζωή του αφού εκτελέσει την αποστολή του. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν τους ενδιαφέρει η δικαιοσύνη αλλά ήθελαν να σκοτώσουν αθώο κόσμο που το μόνο έγκλημα που έκανε ήταν να πάει το πρωί στη δουλειά του. Ναι, ξέρω, δεν υπάρχουν αθώοι, όλοι αυτοί που σκοτώθηκαν σε επιθέσεις τρομοκρατών είναι ένοχοι για κάτι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Να δούμε αν αυτοί οι μάγκες σκεφτούν τα ίδια αν παρόμοιο χτύπημα γίνει στην πόλη τους με στόχους τους ίδιους ή κάποιους δικούς τους. Γιατί αν είσαι μακριά από κάτι που δεν ξέρεις και δεν καταλαβαίνεις, εύκολα το μισείς αν σε μάθουν να το μισείς κι εύκολα το αγαπάς αν σε μαθουν να τ' αγαπάς.

Heart

Οι Heart βγάζουν δίσκους εδώ και 30 χρόνια και δεν περίμεναν βέβαια εμένα να τους ανακαλύψω. Έχουν χωρίσει την καριέρα τους σε δύο μέρη. Στο ένα έπαιζαν καντρο-φολκ-rock ένα πράγμα. Στο δεύτερο πήγαν για τα μεγάλα τα φράγκα με μαλλί περμανάντ και τυπικό AOR, όπως και πολλοί άλλοι. Όταν το "All I wanna do is make love to you" παιζόταν στα ραδιόφωνα ήμουν γυμνάσιο. Τότε δεν έδωσα σημασία και το άφησα να φύγει. Πιο σοβαρά ασχολήθηκα με τους Heart πριν δυόμισι χρόνια. Ένα μεσημέρι πριν δυόμισι χρόνια, λοιπόν, ήμουν στο Corsa του κολλητού και κόβαμε βόλτες στο Μενίδι. Στο CD player είχαμε το Brigade, που μόλις είχα αγοράσει και μου είχε φύγει και ο πάτος να το βρω. Ο φίλος είχε στρίψει και βρεθεί σε μια μεγάλη ευθεία και είχε γκαζώσει. Εκείνη την ώρα η Ann Wilson στο CD έριχνε ένα κρεσέντο στο Cruel Nights. Ο φίλος κοίταζε το δρόμο και φαινόταν πως πρόσεχε πώς οδηγούσε. Ξαφνικά ακούω ένα φρένο που είμαι σίγουρος ότι ακούστηκε και πέρα απ' την Πάρνηθα. Το αυτοκίνητο δεν πρόλαβε να σταματησει έγκαιρα και καρφώθηκε στον μπροστινό που περίμενε το φανάρι ν' ανάψει πράσινο. Ευτυχώς κανείς στα δύο αυτοκίνητα δεν έπαθε το παραμικρό. Το μπροστινό μέρος απ' το Corsάκι όμως είχε γίνει λαμαρίνα. Είχε γαμηθεί! Αμάξι ενός μήνα χωρίς μεικτή ασφάλεια. Αν και δεν ξέρω από τρακαρίσματα, είμαι βέβαιος ότι στα συνεργεία στάνταρ θα σε γδάρουν και θα σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αν δεν ξέρεις άτομο (στην Ελλάδα πάντα κάποιον πρέπει να ξέρεις) δεν το γλυτώνεις το γαμήσι. Τέλοσπάντων. Από τότε δεν άκουσα πολλές φορές το Brigade, κατά τη γνώμη μου μια απ' τις δισκάρες του συγκροτήματος. Όταν ακούω το Cruel Nights μου θυμίζει αυτό το τρακάρισμα που δεν ήταν καν ατύχημα. Οι Heart πέρσι έβγαλαν καινούριο δίσκο. Δεν τον έχω βρει ακόμα να τον ακούσω. Είδα όμως ότι η Αν Γουίλσον κατάφερε να χάσει τα κιλά που προσπαθούσε τόσα χρόνια να χάσει. Δεν πιστεύω ότι θα έβγαζε το δίσκο αν δεν αδυνάτιζε πρώτα. Το Brigade όμως είναι η αγάπη μου. Κι ας προσπαθώ κάθε φορά να καταπιέσω τις αναμνήσεις του τρακαρίσματος.

Μερικές φορές νιώθω σαν το μαλάκα που δουλεύω σαν το σκύλο ενώ οι συγκάτοικοί μου τα ξύνουν. Και μην πεις "μη σε νοιάζει γι' αυτούς, εσύ θα είσαι αυτός που θ' αποκομίσει τα κέρδη", γιατί κατά την πορεία της Ιστορίας αλλά και κατά τη διάρκεια της μικρής ζωής μας είδαμε ποιός αποκομίζει τα κέρδη απ' όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν είναι πάντα αυτοί που δουλεύουν. Είναι κι αυτοί που κάνουν κομπίνες και δεν τους πιάνουν, καθώς κι αυτοί που τ' αφήνουν όλα τελευταία στιγμή και στο τελευταίο λεπτό τη γλυτώνουν (Greek time, όπως λέμε New York time). Αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη; Όχι ότι γουστάρω να δουλεύω ή να διαβάζω για τη σχολή ;) αλλά δε γίνεται αλλιώς. Είναι κάποια πράγματα που απλώς πρέπει να γίνουν. Δεν ταξίδεψα τόσα χιλιάδες χλμ απ' το σπίτι μου για να τα ξύσω, αλλά φαίνεται ότι μερικοί γι' αυτό το λόγο ήρθαν. Τα μόνα για το οποία νοιάζονται είναι που θα πάνε το βράδυ, πόσα pints θα πιουν και αν θα βρουν γυναίκα να πηδήσουν, τι ταινία θα δουν το βράδυ, πώς θα περάσουν εκείνη την αποστολή στο Rome: Total War. Δε μπορώ να σκεφτώ ότι κάποιοι τέτοιοι θα γίνουν αργότερα μάνατζερ, πολεοδόμοι, μηχανικοί, δικηγόροι (η ιατρική δεν συμπεριλαμβάνεται, εκεί δε σηκώνει ξύσιμο) και γενικότερα επαγγελματίες πάνω στων οποίων το έργο θα εξαρτηθούν ακόμα και ζωές άλλων. Να πεις ότι είμαστε πιτσιρίκια που πρωτοφύγαμε απ' το σπίτι να πω εντάξει, όλοι έτσι ήμασταν. Υπάρχει και το άλλο άκρο. Είναι εκείνοι οι ξενέρες οι σχιστομάτηδες που έχουν κατακλύσει το νησί σαν τις ακρίδες (ξέρω, εγκωμιαστικό σχόλιο για μια ολόκληρη φυλή ανθρώπων), Μαλαισιανοί κατά κύριο λόγο, που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διαβάζουν. Εντάξει, βγάζουν και first class και distinction αλλά τι να το κάνεις; Το φοιτητιλίκι πρέπει να είναι κι άλλα πράγματα. Αν μπορούσα να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο θα το έκανα ευχαρίστως, αλλά επειδή δεν προγραμματίζω πότε θα μου έρθει η ώρα για το χάζεμα, προτιμώ να το καταπιέζω με εποικοδομοτικές δραστηριότητες, πλησιάζοντας επικίνδυνα την κατάσταση των σπασικλάκηδων κατοίκων της Ανατολής. Ας είναι, χαίρομαι επειδή έχω μάθει σημαντικά πράγματα απ' το υλικό που έχω μελετήσει αυτούς τους μήνες.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Στο παραδίπλα κτίριο μένει μια Ισπανίδα. Δεν έχει πολύ ωραίο πρόσωπο, αλλά από σώμα είναι κορυφή. Επίσης είναι πολύ τσαχπίνα. Αυτό φαίνεται πως ενοχλεί ορισμένους από τους... επιβήτορες αρσενικούς που τη γνωρίζουν. Τυχαίνει να βρίσκομαι μαζί τους μερικές φορές, όταν πετάνε διάφορα "κοσμητικά" για την αφεντιά της. Κάθε τόσο κάτι θα της "σούρουν" πίσω από την πλάτη της για το πόσο "εύκολη" είναι, για το πόσο συχνά αλλάζει αγόρια, για την άλλη φορά που γαμιόταν στο δωμάτιό της και άνοιξε την πόρτα στο συγκάτοικό της τυλιγμένη με σεντόνι (ενώ δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος κάνει σεξ με τα ρούχα). Όταν πρόκειται για κακίες και κουτσομπολιό, η φαντασία δεν έχει όρια. Αν τώρα η Ισπανίδα ήταν Ισπανός, πάλι θα κυκλοφορούσε η κουβέντα για το πόσες θα είχε "πάρει" στο κρεβάτι, αλλά κοροϊδευτικά και μειωτικά σχόλια δε θα υπήρχαν. Επειδή, λοιπόν, είναι κοπέλα, βρίσκει ο καθένας την ευκαιρία να βγάλει τον κομπλεξισμό του. ¨οτι δηλαδή οι γυναίκες δεν "πρέπει" να κάνουν σεξ παρά μόνο όποτε θέλουν αυτοί και μάλιστα μαζί τους. Και μερικοί απ' αυτούς έχουν και μακρόχρονες σχέσεις. Λυπάμαι τις κοπέλες τους. Σε νοιάζει δηλαδή τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του και πασχίζεις να κάνεις σύγκριση μπας και είσαι πιο ξενέρωτος από κείνους. Αμάν αυτά τα Νίτρο, και στους εικοσιπεντάρηδες έχουν αφήσει κουσούρια από την εφηβεία. Βρίζεις την κοπέλα που κερατώνει το γκόμενο που έχει στην πατρίδα της, ενώ όποτε σου δίνεται η ευκαιρία δε χάνεις να "ψαχτείς" και συ. Όποτε μιλάνε γι αυτήν (δηλ. κάθε δύο μέρες) ή θα αδιαφορήσω ή θα τους την πω. Δυστυχώς τυχαίνει να συγκατοικώ με μερικούς απ' αυτούς και θα πρέπει να τους υποστώ για λίγο ακόμα, σ' αυτό και σε άλλα θέματα.

Από μηχανές αναζήτησης οδηγούν σ' αυτό το blog οι εξής φράσεις: "judas priest" "angel of retribution" "running wild" "jenna sanz-agero" vixen london mean fiddler vain "no respect" "san andreas" Kαι διάφορες βρισιές στα ελληνικά. Άσχετο: Αποφάσισα να φανώ λογικός και ξανανέβασα τις φωτογραφίες των Vixen από τη συναυλία της 3ης Ιουνίου χωρίς το "υδατογράφημα".

Y&T

Eπανέρχομαι σ' ένα απ' τα κολλήματά μου. Mετά την ψυχρολουσία της Κυριακής, μια καλή συναυλία ήταν ό,τι πρέπει. Οι Υ&Τ (Yesterday and Today) είναι ένα πολύ καλό συγκρότημα που δεν είχε εμπορική επιτυχία ανάλογη της ποιότητας των τραγουδιών του. Ο frontman Dave Meniketti είναι κγμ τους τραγουδιστές και κγμ τους κιθαρίστες μ' ένα ύφος που "μπλουζίζει". Μερικές φορές τα σόλο του κράτησαν πολλή ώρα αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουν τη φλυαρία του Malmsteen (ευτυχώς). Στο instrumental I'll Cry For You έδωσε ρέστα. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες στο photostream του flickr.

Ο Καρλ στα Badlands (spoilers)

Το Λος Σάντος είναι πια εμπόλεμη ζώνη. Παω πια εκεί μόνο και μόνο γιατί εδώ στην εξοχή δεν έχει γυμναστήριο. Καιρός ήταν όμως να πάμε κανένα ταξιδάκι να ξεφύγουμε από τα καυσαέρια, στο κάτω κάτω καλοκαίρι είναι. Με τη Ντενίς τα πάμε σχετικά καλά. Τη βαριέμαι όταν βγαίνουμε έξω, άσε που όλο θέλει να σκοτώνει μέλη αντίπαλων συμμοριών. Και γώ καλός μαλάκας είμαι... "ναι μωρό μου" το ένα, "ναι γλυκειά μου" το άλλο, πώς να μη με καβαλήσει μετά. Άσε που θα πάθω τίποτα από τους πολλούς καφέδες που μου κάνει στο σπίτι της. Τελευταία την έχω γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, από τότε που απ' αυτήν πήρα αυτό που ήθελα. Είναι ένα χλιδάτο κουστούμι που το φοράω όταν κάνω δρομολόγια πηγαίνοντας κοπέλες στις βίζιτές τους. Καθαρίζω δέκα χιλιάρικα την ημέρα όταν κάνω το νταβατζή. Τώρα με πληρώνουν και οι βιζιτούδες για να κάνουμε μαζί μπίζνες. Τώρα μένω σ' ένα μικρό δωματιάκι στου διαόλου τον κώλο και σιγά σιγά μαζεύω λεφτά. Γνώρισα την Καταλίνα, μια Μεξικάνα που το μόνο που τη νοιάζει είναι να ληστεύει και να σκοτώνει, όχι απαραίτητα μ' αυτή τη σειρά. Δεν την αντέχω, και λίγο θέλω για να της αδειάσω κανένα γεμιστήρα στην κοιλιά, αλλά ξέρει πού παίζει το πολύ χρήμα και θέλω να κάνουμε αυτές τις ληστείες πρώτα. Ποιος ξέρει... αργά ή γρήγορα με τη ζωή που κάνει μπορεί να την καθαρίσει κανένας άλλος. Αυτοί οι τρεις κωλόμπατσοι φταίνε. Η συμμορία μου τα πήγαινε μια χαρά μέχρι να έρθουν. Τώρα δε μπορώ να κάνω πολλά, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα γυρίσει ο τροχός και θα τους γαμήσω το σπίτι που τους έκανε. Δεν ξέρω αν η αστυνομία του Λος Σάντος είναι κουλή. Δεν εξηγείται το ότι αν τα δουν σκούρα φέρνουν το στρατό αντί να καθαρίσουν μόνοι τους. Όταν μπαίνω σε ένα κτίριο περιμένουν να βγω έξω για να με φάνε. Υποτίθεται ότι έχουν τα καλύτερα SWAT του κόσμου αλλά τα έχω δει μόνο μια φορά, όταν είχαμε πάει με τους άλλους σ' εκείνο το ξενοδοχείο για να συζητήσουμε για την επανένωση της φαμίλιας και μας την πέσανε με ό,τι είχανε. Εν τω μεταξύ το κινητό μου έχει φραγή εξερχόμενων για κάποιο λόγο. Μόνο μια φορά δούλεψε, όταν ήθελα να προειδοποιήσω τον αδερφό μου για τους Μπάλας, αλλά δεν τον πρόλαβα. Εδώ στην εξοχή οι αποστάσεις είναι πολύ μεγάλες και ένα κινητό θα ήταν χρήσιμο. Καμιά φορά θέλω να κόψω δρόμο και περνάω μέσα από δέντρα και χωράφια και τρακάρω το αυτοκίνητο, πέφτω από τη μηχανή, αλλά δε θα σκοτωθώ ποτέ. Το πολύ πολύ να καταλήξω σε κανένα νοσοκομείο, όπου ό,τι τραύματα κι αν έχω θα μου γιατρευτούν όλα σε έξι ώρες. Αν κάποιος γνωρίζει το μέλλον μου, ας μη μου το αποκαλύψει. Η γνώση μελλοντικών γεγονότων πιθανότατα ν' αλλάξει την Ιστορία.

Αναφέρουν φράγκα στις αγγελίες;

Θα ξέρει καλύτερα και η Λήδα τι συμβαίνει. Τώρα διαβάζω αγγελίες για δουλειά μετά την αποφοίτηση. Παρατήρησα ότι εδώ σχεδόν όλες οι αγγελίες σού αναφέρουν πόσα θα σου ακουμπάνε κάθε χρόνο (άλλο αυτό... τι θα πει μισθός αν σου μιλάνε για ετήσιες αποδοχές;). Ο "ανταγωνιστικός μισθός" αναφέρεται σε σχετικά λίγες αγγελίες. Όταν στην Ελλάδα έψαχνα δουλειά μετά το στρατό, κανείς δεν ανέφερε πόσα λεφτά δίνουν. Όλοι έγραφαν "ανταγωνιστικός μισθός" ή τίποτα απολύτως. Επίσης, οι εταιρίες δε θέλουν οι εργαζόμενοί τους να λένε παραέξω πόσα παίρνουν. Στις ΗΠΑ είναι συνηθισμένο να μην κρύβεις πόσα παίρνεις. Σε ένα graduate fair στην ΑΣΟΕΕ πριν λίγα χρόνια, από τις εταιρίες που παραβρέθηκαν εκεί, μόνο η Ιντρακόμ είχε πλήρη κατάλογο με τη μισθοδοσία. Οι άλλοι έκαναν τους Κινέζους. Τελικά... τι στο διάολο γίνεται;

Mainstream κλαπαναρχιδιές

Θα μπορούσα να αφήσω αυτό το κείμενο για αύριο, αλλά ήθελα να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου όπως είναι φρέσκα σήμερα. Στην Ελλάδα δεν πηγαίνω σε ποζεράδικα/φλώρικα μπαρ και καφετέριες γιατί μπορώ και δεν το κάνω. Με τους κολλητούς έχουμε τα στέκια μας και τα μαγαζάκια που πάμε και συχνάζουμε. Είναι σημαντικό το ότι γνωρίζω τόσους ανθρώπους στην Αθήνα με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα στο χαλάρωμα και στη διασκέδαση. Στην Αγγλία είμαι λίγο άτυχος σ' αυτό τον τομέα. Για κάποιο λόγο κάποιοι καλοθελητές σκέφτηκαν ότι πρέπει να γυρίσω μαζί τους όλα τα "in" μπαρ των πιο "in" περιοχών του Λονδίνου και να χορέψω παπαροdance μπιτιές επειδή γουστάρουν να πηγαίνουν αυτοί. Πέρα από μερικές περιπτώσεις που η παρέα είναι καλή και επικεντρώνομαι σ' αυτή και στην κουβεντούλα που κάνουμε (π.χ. μπαρ στο Σόχο - εσεις οι δύο που διαβάζετε αυτό εδώ ξέρετε :) τις άλλες φορές τι γίνεται; Σήμερα ήμουν με μια παρέα στην οποία μεταξύ άλλων ήταν και δύο μουνόδουλοι. Οταν λέμε μουνόδουλοι, ξέρετε, από αυτούς που σκέφτονται "ας γαμήσω εγώ στα επόμενα τρία λεπτά και μετα να καεί ο κόσμος". Αυτοί οι δύο λοιπόν ήθελαν να πάνε κάπου που να έχει μουνοθύελλα μπας και γαμήσουν. Οι υπόλοιποι στην παρέα ήθελαν απλώς να πάνε σ' ένα συγκεκριμένο super-duper-in μπαρ σε γνωστή περιοχή. Θα έχει μουνιά εκεί, σκέφτηκαν οι άλλοι. Και άμα τέσσερα άτομα θέλουν και συ κλωτσάς, θ' ακολουθήσεις και θα πεις κι ένα τραγούδι. Γαμώ την πουτάνα την Εύα και τον πούστη τον Αδάμ μ' αυτά που είδα εκεί μέσα. Έχοντας περπατήσει ένα μέτρο από την πόρτα βρισκόμενος μέσα στο μαγαζί κατάλαβα ότι τζάμπα τα στάζει εκεί ο κόσμος και ότι το μαγαζί είναι μια αρχιδιά και μισή. Φτιαχτή χαρά, πλαστικά κατασκευασμένα χαρούμενα πρόσωπα που χορεύουν νταπ νταπ νταπ νταπ και τ' αρχίδια μου κουνιούνται, φλωράντζες που κουνάνε τον κώλο τους πέρα δώθε, μουσική με τρεις νότες γραμμένες σε υπολογιστή που κάνει τον κόσμο να σεληνιάζεται. Η κοπέλα της παρέας προσπαθεί να με κάνει να μπω στο κλίμα του χορού τραβώντας μου το χέρι να χορέψω. Προσπάθησε με κανέναν άλλο, αφού ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Η μουσική με ζαλίζει. Είναι και πολύ δυνατά. Θέλω να φύγω. Αλλά θέλω να φύγω αμέσως για να μη φλιπάρω εκεί μέσα! Τελικά χαλάω την παρέα, παίρνω το σακάκι μου, τους χαιρετάω στα γρήγορα και βγαίνω έξω. Αρχίδια μύδια στρείδια. Τι έχουν πάθει όλοι γαμώ το διάολό μου... Μια ζωή οι ίδιες μαλακίες. Θέλεις να πας να χορέψεις σε in venue; Να πας και καλά να περάσεις! Εγώ τι φταίω... Αλλά αν δεν ακολουθήσω, έχω δύο επιλογές. Ή θα χαλάσω τη βόλτα ένας άνθρωπος, ή θα χαλάσω την παρέα και ας πάνε όπου θέλουν εκείνοι. Όταν βλέπω τους γνωστούς με τους οποίους πριν από λίγο τα λέγαμε πάνω από δύο μπυρίτσες αργότερα να χορεύουν σαν χαζοχαρούμενα, χάνω πάσα ιδέα. Λυπάμαι την πολύτιμη μια ώρα που έχασα και που θα αφιέρωνα στη δουλειά που πρέπει να βγει και τα λεφτά που έδωσα για να μπω εκεί πέρα. Εντάξει, και τι έγινε να πας μια φορά στο τόσο θα μου πεις. Δε μπορώ ρε φίλε. Όταν έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή σου θέλεις να τον περνάς όπως γουστάρεις εσύ και όχι όπως δε γουστάρεις. Ο χαρντροκάς είναι χαρντροκάς. Δεν είναι χαρντροκάς όλες τις ώρες εκτός απ' τις φορές που βγαίνει σε "in" μπαρ και κλαμπ. Δεν τ' αντέχω αυτά με τίποτα. Και δε μπορώ να φανταστώ όχι μόνο τη μέρα που θα σταματήσω ν' ακούω rock και metal, αλλά και τη μέρα που θ' αρχίσω ν' ακούω και άλλα πράγματα! Θα πεθάνω. Η ζωή του Phantasmak θα τελειώσει απότομα τη μέρα εκείνη. Παρωπίδες; Μπορεί. Αλλά ξέρεις κάτι; Στον πούτσο μου! Έτσι καυλώνω, έτσι τη βρίσκω. Τέλος και δε συζητάω τίποτα.

Όλα τα ψειρίζουν...

Aυτό το βρήκα μια μέρα αναρτημένο στην κουζίνα. Είχαμε μια στοίβα από εφημερίδες που μας έκαναν παρέα κάθε πρωί με τον καφέ, ή κάθε μεσημέρι ή απόγευμα όταν μαζευόμαστε στην κουζίνα και λέμε τις αρχιδιές μας. Και ήρθαν και μας τις πήρανε επειδή, λέει, αποτελούν κίνδυνο εξάπλωσης φωτιάς. Δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πού σταματά η προληπτικότητα και πού ξεκινά η υπερβολή σε μια δυτική χώρα όπου υπάρχουν κανονισμοί κυριολεκτικά για τα πάντα. Σίγουρα σε μια εστία τριακοσίων και ατόμων η μαλακία μπορεί να κάνει την εμφάνισή της ανά πάσα στιγμή. Μια μέρα στις μία το πρωί, ο Ιρακινός συγκάτοικος έψηνε κοτόπουλο και το ξέχασε στο γκριλ. Ντουμάνιασε η κουζίνα και ο διάδρομος. Ο συναγερμός χτύπησε. Αυτό είναι προληπτικότητα. Τελικά o συγκάτοικος δεν έφαγε. Οι εφημερίδες όμως τι έφταιγαν; Σε κανονικό σπίτι δε θα βλέπαμε ποτέ αυτό το σημείωμα... και θα διαβάζαμε ελεύθερα την εφημερίδα μας το πρωί χωρίς να μπούμε στην κουζίνα μια μέρα και να μην τη δούμε εκεί. Αυτό είναι υπερβολή. Και το ίδιο συμβαίνει σε πολλά άλλα πράγματα. Τώρα, δεν ξέρω πώς δουλεύει η κοινωνία τους μέσα κι έξω. Πιθανώς να έχουν δίκιο και να έχουν ένα σύστημα που κάνει καλά τη δουλειά του και παράγει. Επίσης όταν προτωήρθα σ' αυτή τη χώρα μου έκανε εντύπωση και οι κανονισμοί που χτενίζουν κάθε κοινή δραστηριότητα αλλά και το ότι ο κόσμος... τους τηρεί! Όταν κατά μήκος του More London riverside έχουν επιγραφές που λέει ότι απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων και όντως δεν τα δένει εκεί κανένας, βλέπεις έναν πεζόδρομο μόνο με πεζούς που πλησιάζουν στα κάγκελα χωρίς να πρέπει να παραμερίσουν πενήντα ποδήλατα. Στην Ερμού, απαγορεύεται η στάθμευση δίπλα απ' την πλατεία Μοναστηρακίου. Έχεις περάσει ποτέ απο κει και δεν έχεις δει αυτοκίνητα; Παραδοσιακά, ο Έλληνας δεν τηρεί απλούς κανονισμούς που υπάρχουν για την ομαλότερη λειτουργία ενός συστήματος. Επειδή δε γουστάρει να του λένε τι να κάνει. Για αντίδραση. Για χίλια δύο πράγματα. Ομοίως, το κράνος στη μηχανή. Απαγορεύεται να καβαλάς χωρίς κράνος, έτσι; Μόνο που εδώ ΚΑΙ απαγορεύεται να μη φοράς ΚΑΙ όλοι οι μηχανόβιοι φορούν. Μια φορά είχε παρκάρει μια γνωστή σ' εκείνο το σημείο στην Ερμού και της πήραν τις πινακίδες. "Όλοι εδώ παρκέρνουν, γιατί δηλαδή έγραψαν εμένα;" Άντε ντε... Μα φτάσαμε στο σημείο να παρανομούμε και να περιμένουμε νομοτελειακά να τη βγάζουμε και καθαρή κι από πάνω. Αν και εν μέρει δίκιο είχε. Θα έπρεπε να μοιράζουν κλήσεις αδιακρίτως σ' όσους παρκάρουν παράνομα. Θα έπρεπε να μηχανογραφηθεί το δημόσιο για να μην πηγαίνει ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει γνωστό στην τροχαία και να σβήνει τις κλήσεις που τρώει. Eμείς φταίμε που είναι έτσι η χώρα μας και δε θέλουμε και ν' αλλάξει. Στις εκλογές τρώμε κουτόχορτο. Πάντα για τα χάλια μας φταίει κάποιος άλλος, του τα χώνουμε και το θέμα λήγει εκεί. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως και λίγα παθαίνει ο νεοέλλην με τα μυαλά που κουβαλάει. Από την άλλη εδώ έχει παντού επιγραφές που σου λένε μη το ένα, μη το άλλο, όχι αυτό, όχι εκείνο. Στην εστία μας, όπως και σ' όλες τις αγγλικές εστίες, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλη μέρα από το ν' ασχολούνται με την πρόληψη και την αποτροπή φωτιάς. Δοκιμάζουν το συναγερμό μια φορά τη βδομάδα (πολύ θα ήθελα να κατέβω στην υπεύθυνη και να της ρίξω χριστοπαναγίες που με σηκώνει απ' το κρεβάτι, αλλά δε φταίει αυτή, την υποχρεώνουν να το κάνει). Έχουμε προγραμματισμένες κι απρογραμμάτιστες ασκήσεις και σημειώνουν το χρόνο που κάνουμε για να βγούμε στο σημείο συνάντησης. Γι αυτό, το γκαζάκι που έχω για τον καφέ το κρύβω κάτω απ' το κρεβάτι όταν λείπω. Βλέπεις, μπαίνουν στα δωμάτια για ελέγχους και συντήρηση ρουτίνας, ακόμα κι όταν λείπουμε. Aυτή η διαφορά, ότι δηλαδή οι Δυτικοί τα ψειρίζουν όλα ενώ εμείς είμαστε μάγκες και τα έχουμε στ' αρχίδια μας έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές. Έχω συζητήσει με άτομα (Έλληνες) που προτιμούν την αναρχία απ' τους κανονισμούς που τηρούνται. Έχουν μάθει να ζουν σ' αυτό το χάλι και δε θέλουν περιορισμούς πάνω απ' το κεφάλι τους. Έτσι έχουν μάθει και την παλεύουν όπως δουλεύει το πράγμα. Χρειάζονται όμως και οι νόμοι για να δουλέψει μια κοινωνία με τόσα πολλά μέλη. Οι Άγγλοι επίσης δεν αντέχουν τις επιγραφές με το "μη το ένα, μη το άλλο", αλλά δεν έχουν δει πώς ειναι να μη μπορείς να περπατήσεις πεζός από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, να χάνει ο μηχανόβιος το κεφάλι του επειδή δε φορά κράνος και να μη μπορείς να χαρείς μια παραλία επειδή είναι γεμάτη περιτυλίγματα και αποτσιγάρα. Τελικά ο καθένας προτιμά αυτό που θεωρεί μικρότερο από δύο κακά; Μπορεί... Αλλά αυτό με το γκαζάκι να μείνει μεταξύ μας ε :Ρ

Earth from the Air exhibition

Ανακάλυψα κατά λάθος αυτή τη δωρεάν έκθεση καθώς έκανα τη βόλτα μου στο More London riverside μια μέρα με καύσωνα. Ο φωτογράφος Yann Arthus-Bertrand ταξίδεψε σε διάφορα σημεία του πλανήτη και τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες με ελικόπτερο. Οι φωτογραφίες του αντλούν τη θεματολογία τους από καταυλισμούς, ηφαίστεια, ερήμους κι άλλα πράγματα. Επίσης εκεί υπάρχει ένας τεράστιος παγκόσμιος χάρτης τοποθετημένος οριζόντια στο πεζοδρόμιο και γύρω του υπάρχουν φωτογραφίες της έκθεσης με διάφορες αναφορές για οικολογικές ανησυχίες και για τον Τρίτο Κόσμο. Η έκθεση θα είναι στο "Scoop" μέχρι τον Σεπτέμβρη. Αν βρίσκεσαι στο Λονδίνο και θέλεις να ρίξεις μια ματιά, υπάρχουν οδηγίες για το πώς να πας. Εδώ και το επίσημο website.

Trust me, I don't give a shit!

Έπρεπε να κατέβω τον Ιούλιο στην Ελλάδα κι όχι την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά δεν ηθελα να σπάσω τη δουλειά στα δύο. Επειδή κατέβηκα την προηγούμενη βδομάδα, δεν είδα τον Κόκκινο Ροκά στο Hammersmith, στη μία και μοναδική του εμφάνιση στο UK. Δε θα δω Twisted Sister και Dio στο Rockwave αυτό το ΣΚ. Παιζουν όμως και οι δύο τον Οκτώβριο στο Λονδίνο κι εύχομαι να έχω βρει σπίτι και δουλειά μέχρι τότε για να μείνω. Τουλάχιστον θα δούμε Υ&Τ την άλλη βδομάδα. Ερώτηση: Μα τα χίλια κατάρτια, γιατί οι Accept να παίξουν μαζί με Slayer, Candlemass και Dismember κι όχι στη μέρα των Twisted Sister και του Dio? Έτσι για το σπάσιμο, για να πληρώσεις εισητήριο για δύο μέρες... Τους Ολέθριο Ρήγμα πού τους θυμηθήκανε;

GTA San Andreas μεταγλωττισμένο;

Πόσο ωραία μιλάνε αυτοί οι άνθρωποι εκεί στα γκέτο... Χάρμα να τους ακούς, λέμε. Ας υποθέσουμε ότι το San Andreas γίνεται ταινία ή ότι βγαίνει ένα αντίστοιχο ελληνικό όμοιο παιχνίδι (και μετά ξυπνησα). Τι θα έλεγαν οι χαρακτήρες; Μήπως τα παρακάτω σου θυμίζουν ελληνική καλτ ταινία με Γαρδέλη, Πετρόχειλο και Μιχαλόπουλο, άντε και Τσαχιρίδη; Ο CJ χώνει ένα κροσέ σ' έναν οδηγό και πάει να του πάρει το αυτοκίνητο: "Δώσ' μου αυτή τη μαλακία που οδηγάς" "Τί μαλάκας είσαι, έτσι εύκολα σε κλέβουν" "Τώρα θα οδηγήσω εγώ" "Θα συνεχίσεις με τα πόδια, μαλάκα" "Με συγχωρείς κιόλας... α' γαμήσου τώρα" "Ή θα χάσεις το αμάξι σου ή θα σε σπάσω στο ξύλο. Διαλέγεις." Ο CJ παλεύει μ' έναν τύπο/τύπισσα: "Εμένα θα δείρεις ρε πούστη;" "Για να σε δούμε" "Μήν το δυσκολεύεις και σήκω φύγε" "Ξέρεις ποιος είμαι γω ρε πούστη;" "Έλα... εσύ και γω, πάμε!" "Θα σε γαμήσω παλιόπουστα" Ο CJ παίρνει τα λεφτά από κάποιον που σκοτώνει: "Δώσμου τα χάρτινα που έχεις" "Σε πειράζει να πάρω αυτά εδώ;" "Αυτά δεν τα χρειάζεσαι πλέον" "Αυτά τα θέλω για τη σύνταξή μου" O CJ πετάγεται μπροστά σ' έναν/μία οδηγό. Εκείνος/η τού φωνάζει: "Φύγε από μπροστά μαλάκα" "Πώς οδηγάς έτσι ρε αρχίδι, πού σε βρήκαν εσένα;" "Αν με τρακάρεις σε γάμησα" "Έτσι έμαθες να οδηγάς γαμιόλη;" "Αχ καλέ, το μανικούρ μου!" O CJ πέφτει πάνω σε κάποιον πεζό καθώς περπατά. Εκείνος/η του λέει: "Αν μου κολλήσεις τη γάμησες" "Βλέπε μπροστά σου μη σου γαμήσω τον κώλο, μαλάκα" "Θέλεις να νιώσεις πραγματικό πόνο, μεγάλε;" "Άλλο ένα τέτοιο και πέθανες" Τον έχω μετατρέψει σε γομάρι, τατουάζια κι έτσι. Θέλω να τον κρατήσω όπως είναι μη μου πάθει και τίποτα. Μιλάμε όλο το παιχνίδι είναι πελώριο και αν οδηγάς σαν άνθρωπος θέλεις αρκετή ώρα να πας από τη μία πόλη στην άλλη. Ακόμα δεν έχω "ξεκλειδώσει" τις άλλες δυο πόλεις και με το ρυθμό που παίζω θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι αυτό να γίνει. Αλλά βλέπουμε.

Μπλογκοσυνάντηση

Η ας την πούμε D., είναι Αμερικανίδα πακιστανικής καταγωγής. Διαβάζει το αγγλόφωνο blog μου και γω το δικό της εδώ και δύο χρόνια, λίγο πολύ από τότε που ξεκινήσαμε. Η D. βρίσκεται τώρα στην Αθήνα όπου θα κάνει την πρακτική του μεταπτυχιακού της. Όχι Athens, GA, αλλά την Αθήνα που όλοι ξέρουμε. Κουφάθηκα... Βασικά με έφερε προ τετελεσμένου γεγονότος και δεν πρόλαβα να τη μεταπείσω, αλλά σκέφτηκα μετά ας έρθει, μάλλον το αποφάσισε κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Κι εγώ άλλο που δεν ήθελα. Διαβάζω συχνά τα ποστ της και την έχω κατασυμπαθήσει. Είχα μεγάλη περιέργεια να τη δω από κοντά να πάμε να πιούμε καφέ στο Μοναστηράκι και να πούμε καμιά μαλακία. Συναντηθηκαμε δύο φορές. Πηγαίναμε και για τρίτη φορά αλλά οι εργαζόμενοι του ΗΣΑΠ και του μετρό είχαν αντίθετη γνώμη. Είπαμε λοιπόν τις μαλακίες μας. Μου είπε ότι πρέπει να συνηθίσει που τη ρωτάνε στο δρόμο "τί είσαι". Δηλ. νοείται Αμερικάνος με τόσο σκούρα επιδερμίδα; Δεν είναι όλοι όπως στις ταινίες, ή λευκοί ή μαύροι;; Ήρθε μετά και ο κολλητός και κάτσαμε και οι τρεις. Ο κολλητός, στα δύο λεπτά αφού τη γνώρισε, ξεκίνησε έναν καταιγισμό ερωτήσεων για τον Μπους, τον Κέρι, τον Μάικλ Μουρ, τους μαύρους, την Ann Coulter, τον Rush Limbaugh, τον Μichael Savage, τον Sean Hannity, τους Εβραίους, την 11η Σεπτεμβρίου και το Ιρακ αλλά και για τον Περβέζ Μουσάραφ και τη Μπεναζίρ Μπούτο (να μην ξεχάσει και τις ρίζες της).. Κανονικο talk show. Δεν πιστεύω να ξέχασε κανέναν και δημιουργηθεί διπλωματικο επεισόδιο. Για τον Γκορ Βιντάλ και τον Αλ Φράνκεν δε ρώτησε τίποτα, ξέχασε. Πριν λίγες μέρες είχαμε βρει στο δρόμο μια Νοτιοαφρικάνα και τη ρωτούσε για το απαρτχάιντ και για τον Μαντέλα. Εμένα με ρωτούσε για το πως βλέπουν οι Άγγλοι το ευρωσύνταγμα. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που απλώς θέλουν να ρουφάνε πληροφορίες. Αλλά δεν είναι όλα πολιτική πια! Ήταν μια μπλογκοσυνάντηση που δε θα ξεχαστεί. Άλλωστε δε θα ξαναιδωθούμε ποτέ. Το λέω και δεν το πιστεύω όμως.

Στην Ελλάδα

Όπως τα περίμενα τα βρήκα. Για δεύτερη φορά έφυγα από την Αγγλία με μισή καρδιά. Υποθέτω γι' αυτό φταίει το Λονδίνο, που βρίσκεται σε διαφορετικό σύμπαν από την υπόλοιπη Αγγλία. Βέβαια, όταν πάτησα πόδι στην Αθήνα, το πρώτο που παρατήρησα ήταν οι γυναίκες. Πολλές ωραίες γυναίκες. Εντάξει, και στην Αγγλία έχει πολλές γυναίκες ωραίες αλλά μεσογειακές ωραίες γυναίκες δεν παίζουν πολλές. Μάλιστα, ωραίες μεσογειακές γυναίκες που μιλούν τη γλώσσα σου μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις στο Λονδίνο (πάντως εγώ ωραίες Ελληνίδες εδώ μόνο στην Ανάσταση είχα δει). Οι γυναίκες Hondos Centre ήταν διάσπαρτες εδώ και κει αλλά ξέρεις κάτι; Να τις παντρευτείς θέλεις ή να κάνεις κανα σκηνικό μιας βδομάδας; Τεσπαν. Βλέποντας την καλοστρωμένη Αττική Οδό πίστεψα για λίγο ότι έφυγα από μια πολιτισμένη χώρα και πήγα σε μιαν άλλη. Αυτή η εντύπωση διαλύθηκε μόλις βγήκαμε από την Αττική Οδό και περάσαμε στις Οδούς Με Τις Λακκούβες. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα, σκέφτομαι ότι πολλά θα έχουν βελτιωθεί και κάθε φορά διαψεύδομαι. Αυτή τη φορά μάλιστα είχα μια παραπάνω ελπίδα, σκεφτόμενος το υψηλό επίπεδο, τον τρόπο σκέψης και τα ελπιδοφόρα μηνύματα των blogs. Φαίνεται όμως πως οι bloggers τελικά είναι μειοψηφία. Όλα εκείνα που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις παραμένουν ίδια. Ο ταξιτζής που θα τσατιστεί αν φορέσεις ζώνη στο ταξί του. Το "Number One" που παίζεται όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. Τα ιδιωτικά κανάλια που έχουν αποθρασυνθεί τελείως. Η βρωμιά των δρόμων και τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Ο ξενοδόχος που σε βλέπει ως κομμάτι κρέας που δίνει λεφτά. Η στάση εργασίας στα αστικά τρένα που δε με άφησε να δω κάποιους γνωστούς την τελευταία μέρα. Εδώ μια φορά θα πω ότι καλά και άγια τα δίκαια αιτήματά σας αλλά όχι και να παραλύσετε μια πόλη σταματώντας έναν νευραλγικό τομέα των καθημερινών δραστηριοτήτων μιας μεγαλούπολης και ειδικά σε εργάσιμη μέρα. Για τα σκουπίδια στους δρόμους, το ίδιο. Οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν παρομοιάσει την Ελλάδα με παράδεισο επί γης που πάντοτε νοσταλγούν και πάντοτε θέλουν να επισκέπτονται. Μιλάμε κυρίως για πενηντάρηδες ή συνταξιούχους με παιδιά Έλληνες δεύτερης γενιάς. Επίσης, αυτοί οι ίδιοι το παίζουν εκ του ασφαλούς μιας και έρχονται μόνο για διακοπές κι όχι για να μείνουν να δουν τη γλύκα. Ακούς από τους ίδιους ότι τα ελληνικά τραγούδια είναι τα μόνα που έχουν ψυχή και συναίσθημα. Ναι, εκείνα τα "ελληνικά" τραγούδια με την αραβική μελωδία που γράφονται σε πέντε λεπτά. Το "Dreaming" του Μalmsteen δεν έχει ψυχή και συναίσθημα, όοχι... Και ούτε μπάνια έκανα, ούτε στις 5 το πρωί γυρνούσα. Είδα λίγο τους κολλητούς και την κοπέλα μου και μετά τα χαλάσαμε. Yup, είμαι πάλι single. Δεν ψάχνω ακόμη για replacement. Όταν ξαναρχίσει το ψαξίδι, αν πρόκειται για μικρά ευκαιριακά σκηνικά δε θα κοιτάξουμε και το γάιδαρο στα δόντια. Ας είναι και γκόμενα Hondos Centre (ναι, αυτό το post εδώ το γράφει χαρντροκάς).

Χρήματα

Μπορείς να αγοράζεις ένα σπίτι Αλλά όχι ένα σπιτικό Μπορείς να αγοράζεις ένα κρεβάτι Αλλά όχι τον ύπνο Μπορείς να αγοράζεις ένα ρολόι Αλλά όχι τον χρόνο Μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο Αλλά όχι την γνώση Μπορείς να αγοράζεις μία θέση Αλλά όχι τον σεβασμό Μπορείς να αγοράζεις φάρμακα Αλλά όχι την υγεία Μπορείς να αγοράζεις αίμα Αλλά όχι την ζωή Όπως βλέπεις τα χρήματα δεν είναι το παν. Και συχνά σου δίνουν περισσότερο πόνο και στεναχώρια. Στα λέω αυτά γιατί είμαι φίλος σου και σαν φίλος σου θέλω να μην πονάς και υποφέρεις! Για αυτό στείλε μου όλα σου τα χρήματα να υποφέρω εγώ για σένα. Δέχομαι μόνο μετρητά. (Τί περίμενες, ότι θα 'ταν κανένα από κείνα τα φλώρικα;;;)

The girls are out tonight

Αυτό το ποστ το λιβάνιζα από την Παρασκευή το βράδυ. 3 Ιουνίου απόγευμα κλείνω τα βιβλία. Είχα πάρει εισιτήριο μόλις δύο μέρες πριν, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εξαντληθούν. Ένα πράγμα που δε γουστάρω στα εισιτήρια εδώ είναι ότι δεν έχουν καλλιτεχνικά σχέδια με τα ονόματα των συγκροτημάτων επάνω, αλλά είναι κενά χαρτιά με το ολόγραμμα του διοργανωτή και όταν τα αγοράζεις ένας εκτυπωτής εκτυπώνει το όνομα του συγκροτήματος, την ημερομηνία και το χώρο που θα γίνει η συναυλία. Εν πάσει περιπτώσει... Φοράω ένα παλιό τζιν κι ένα μπουφάν και παίρνω το λεωφορείο για Tottenham Court Road. Όταν έφτασα στο μαγαζί είχαν ήδη ξεκινήσει οι Girlschool. Aλήτικο NWOBHM αρχών του '80, just the way I like it. Λίγο πολύ περίμενα τι θα δω αλλά αυτό που εμφανίστηκε τελικά μπροστά μου κάπως με παραξένεψε. Ήξερα ότι δε θα έβλεπα τίποτα εικοσάχρονες όπως ήταν τότε που ξεκίνησαν, αλλά αυτές, διάολε, ήταν πάνω από σαράντα πέντε η καθεμιά τους. Δηλαδή κλασικό δεινοσαυρικό συγκρότημα που ξαναφτιάχνεται να κάνει άλλη μια μπάζα από περιοδείες. Κρατούσαν πάντως. Αν και δεν πολυκατέχω τα της μουσικής τους, διέκρινα μερικά κομμάτια, όπως το "Yeah, right", το "Take it all away" και το "Demolition boys". Kαλό συγκρότημα αλλά προτιμώ τις Rock Goddess, των οποίων η τύχη αγνοείται. Η Jackie Chambers, η καινούρια κιθαρίστρια, μ' έκανε να καταλάβω πώς νιώθουν οι groupies στις συναυλίες. Oι Girlschool έπαιξαν πάνω κάτω μια ώρα και έφυγαν απ΄τη σκηνή για να δώσουν τη θέση τους στις Vixen. Καμία σχέση με τις ορίτζιναλ, μόνο η κιθαρίστρια Jan Kuehnemund έχει μείνει από την αρχική σύνθεση. Ήμουν αρκετά τυχερός ώστε στο διάλειμμα να πιάσω πρώτη σειρά, ακριβώς κάτω απ΄τη σκηνή. Τι να πει κανείς για τη μουσική με την οποία έβγαλες το γυμνάσιο; Οι Vixen ήταν μακράν από τα καλύτερα hair συγκροτήματα των τελών '80 - αρχών '90. Η δημοτικότητά τους στηρήχτικε κατά ένα ποσοστό στο ότι είναι ενα συγκρότημα αποκλειστικά αποτελούμενο από γυναίκες. Την Παρασκευή μας ταξίδεψαν 15 χρόνια πίσω με τα "Rev It Up", "Streets In Paradise", "Cryin'", "How Much Love", "I Want You To Rock Me", "Love Made Me", "Love is a Killer", ενώ έπαιξαν κι από το νέο τους δίσκο. Περιττεύει να πούμε ότι το κοινό σείστηκε στο άκουσμα του "Edge of a Broken Heart", το οποίο έκλεισε τη συναυλία. Πάντα τέτοια! Κάτω από το stage... Κάτω απ' τη σκηνή κάνεις και λίγο "παιχνίδι" με τους μουσικούς. Δε μας χώριζαν παραπάνω από δύο μέτρα από τη μπασίστρια και γενικώς όταν είσαι τόσο κοντά έχεις και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους καλλιτέχνες. Δεν είχα πολλές φορές την ευκαιρία να πλησιάσω τόσο κοντά σε σκηνή, αλλά στην περίπτωση αυτή ήταν δεδομένο πως δε θα έπεφταν μπουνίδια και αγκωνιές και όντως δεν έπεσαν. H Lynn Louise Lowrey στο μπάσο. Μου έδωσε λίγες πόζες όταν με είδε να τη σημαδεύω με την κάμερα. Η τραγουδίστρια Jenna Sanz-Agero ήταν η συμπαθητική φιγούρα από τις τέσσερις. Απογοητεύτηκα που άκουγα κάποια άλλη στη θέση της Janet Gardner αλλά αποδείχτηκε πως είχε πολύ καλή σκηνική παρουσία. Τα περιττά κιλάκια της καθόλου δε μέτρησαν εναντίον της, στο κάτω κάτω μιλάμε για hard rock στο οποίο μετράει προπάντων η μουσική και τα υπόλοιπα παίζουν δευτερεύουσα σημασία. Με τη Jenna ανταλλάξαμε δύο χειραψίες τις φορές που πέρασε από τη μεριά που στεκόμουν. Κανονικές χειραψίες, όχι απλώς αγγίγματα. Και τι έγινε, θα πεις. Γιατί; Φάση έχει. Είναι απ' τα ωραία πράγματα των live να κάνεις και "παιχνίδι" με τους μουσικούς πάνω στη σκηνή. Η μοναδική φορά που μου είχε συμβεί αυτό πριν, ήταν με την Doro Pesch στην Αθήνα, αλλά εκείνο ήταν απλώς γρήγορο άγγιγμα κι όχι χειραψία. Πιστεύω πως αν παίξουν κάποια στιγμή Ελλάδα, γεμίζουν την "Υδρόγειο" της Θεσσαλονίκης χαλαρά. Δε μπορεί, του πούστη, δε θα πατήσουν μια μέρα;

Αν θέλεις μια δουλειά να γίνει σωστά...

Πριν ένα χρόνο και κάτι είχα στείλει στο www.planetdeusex.com το πρώτο κεφάλαιο μιας ιστορίας που διαδραματίζεται αμέσως μετά το τέλος του Deus Ex 1. Όταν είδα πως τη δημοσίευσαν κάθησα και έγραψα και δεύτερο κεφάλαιο. Δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Στο fanfic.org μπορείς να ανεβάσεις δικά σου αρχεία κειμένου και υπάρχουν ταξινομημένες χιλιάδες ιστορίες θαυμαστών ταινιών, βιβλίων, τηλεοπτικών σειρών και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου. Έγραψα και δεύτερο και τρίτο κεφάλαιο. Το θέμα με το fanfic.org είναι πως σου χαλάει το format. Δε δέχεται italics και παίρνει μόνο ένα μέγεθος γραμματοσειράς. Επίσης δε δέχεται αστερίσκους (*). Όταν ανεβάσεις ένα αρχείο word που περιέχει τα παραπάνω, το προϊόν που θα δεις στην οθόνη μπορεί να σε ξενίσει... Τώρα που βρίσκομαι και στην Αγγλία μπορεί να έβρισκα κανέναν εκδότη έτσι και το βιβλίο τέλειωνε ποτέ, αλλά μόνο που βασίζεται σε εμπορικό προϊόν. Οπότε πείραξα ένα πρότυπο του blogger και το ανέβασα εδώ (με άδεια προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, εννοείται). Το έχει κάνει πολύς κόσμος, να ανεβάζει νουβέλες στο blogger. Μάλιστα, το ίδιο το Blogger σε ενθαρρύνει να το κάνεις. Έχω να συνεχίσω το βιβλίο εδώ και τέσσερις μήνες, αλλά τώρα βρήκα λίγο χρόνο να κάνω αυτή τη ταρζανιά και θέλω να ξαναρχίσω να δουλεύω πάνω του. Τέρμα τα λόγια. Deus Ex: Behind Closed Doors !

Πότε θα κατέβεις Ελλάδα;

Αγαπητοί φίλοι και γνωστοί στις Ελλάδες, Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν ξέρω τι κάνουν άλλοι, αλλά για μένα, η διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πηγαινέλα Ομόνοια-Σύνταγμα. Έχουμε δουλειές και άλλα πράγματα να κάνουμε. Αν κάποιος είναι πρωτοετής, το καταλαβαίνω, αλλά μαστεράς με μερικά χρόνια στο νησί δεν έχει ούτε την πολυτέλεια, ούτε τα λεφτά αλλά ούτε και την όρεξη να κατεβαίνει κάθε τρεις ή πέντε μήνες. Μπόρεσα και στρίμωξα πέντε μέρες μεταξύ εξετάσεων και ξεκινήματος διπλωματικής μ' έναν σουπερβάιζορ να αναμένει. Με το ρίσκο του να επαναλάβω τον εαυτό μου, ξαναλέω ότι πηγαίνω Ελλάδα για διακοπές, ήτοι: Θα πάμε βόλτες, θα επισκεφτούμε παλιά ροκάδικα στέκια και θα γαμηθούμε στις μπύρες (χμμμ). Εντάξει, και κανα μπάνιο στη θάλασσα. Και μετά πίσω στο Λονδίνο. Κι αν τσατιστώ από τίποτα, πέντε μερούλες είναι έτσι κι αλλιώς, θα περάσουν. Και ΔΕΝ ΞΕΡΩ πότε θα ξαναπάω Ελλάδα. Μη ρωτάτε άλλο, αγαπητοί φίλοι και γνωστοί. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα. Μικρό ποστ, αλλά παίζουν κι εξετάσεις. Θα ακολουθήσει μεγαλύτερο με περιγραφή της συναυλίας Vixen και Girlschool.

Zητείται δωμάτιο

Σε περιοχή Inner ή Greater London, effective από μέσα Αυγούστου. Όποιος/α ψάχνει να συγκατοικήσει με Έλληνα που δε γουστάρει να πηγαίνει μπουζούκια και ελληνικά γλέντια ούτε στην Αθήνα ούτε στο Λονδίνο, ας ενημερώσει.

Fucking hilarious

Όλα ξεκίνησαν πριν από 212.427 χρόνια, όταν πίθηκοι από ένα μακρινό αστρικό σύστημα, έχοντας επικεφαλής κάποιον Αβραάμ επιτέθηκαν στη γη. Δυστυχώς, το ανθρώπινο γένος που τότε αποτελείτο μόνο από Έλληνες, αιφνιδιάστηκε. Χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι να φτάσουμε στον Τρωικό πόλεμο όπου οι Έλληνες ξανασήκωσαν κεφάλι. Αργότερα, όταν εμπνευσμένος ηγέτης του Ελληνισμού ήτο ο Περίανδρος ο Κορίνθιος η επικράτησις των Ελλήνων οριστικοποιήθηκε, ιδίως μετά την Mάχη του Mαραθώνα. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων οι εχθροί των Ελλήνων άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι και να ζητούν εκδίκηση. Όπως έγινε φανερό αμέσως μετά τον Δ' Παγκόσμιο πόλεμο, οι Εβραίοι είχαν ξεκινήσει την προεργασία για την παγκόσμια επικράτησή τους επί των Ελλήνων της Ομάδας Έψιλον. Ένας από τους τελευταίους αρχηγούς της Ομάδας Έψιλον ήταν η Μελίνα Μερκούρη την οποία φρόντισαν δολίως να βγάλουν από τη μέση, μη γνωρίζοντες πως ο μυστικός ηγετικός πυρήνας των Ε βρίσκεται στο μυστικό αρχηγείο των Ε στα νησιά Φίτζι όπου εργάζεται κατασκευάζοντας τα μυστικά υπερόπλα σχάσεως φωτονίων τα οποία περιγράφει ο Πλάτωνκωδικοποιημένα στα βιβλία του. Αυτή τη μυστική γνώση είναι που θέλουν να καρπωθούν, ή έν ανάγκη να εμποδίσουν οι ανθέλληνες, και για το σκοπό αυτό σύστησαν την ανθελληνική οργάνωση NSA η οποία πίσω από το αθώο της προσωπείο τρομοκρατεί και δηλητηριάζει τον κορμό του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Μάκης Βορίδης και ο Blackie Lawless, ως γνήσιοι Έλληνες, τόλμησαν κατά το παρελθόν να καταγγείλουν την εν λόγω οργάνωση. Δυστυχώς, όσο υπάρχουν προδότες όπως ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και ο Γιώργος Αλογοσκούφης που και οι δύο είναι κρυφο-υποστηρικτές της ολυμπιάδας Αθήνα 2004, το μέλλον του ελληνισμού θα κρέμεται από μια κλωστή, όπως λέει και ο συγγραφέας-ερευνητής Κυριάκος Βελόπουλος. Όμως ο Ζεύς που πάντοτε σώζει την Ελλάδα θα επέμβει σε 17 χρόνια και θα οδηγήσει τους Έλληνες στην οριστική επικράτηση, όπως κωδικοποιημένα προφητεύει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στο έργο του Δεν Είμαι Εγώ ή Η Λογική ! Δημιούργησε και συ τη δική σου ελληνοκεντρική θεωρία στο Perikallos Project. Από την Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη που με τη σειρά του παραπέμπει στο Περιγλώσσιο. Koίτα που ο Blackie μας βγήκε Έλληνας!

To ειρωνικό μανιφέστο του καπνιστή

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ Τι λε ρε παιδί μου... 2.500.000 θύματα του τσιγάρου κάθε χρόνο. Ένα θύμα κάθε δεκατρία δευτερόλεπτα. Καρκίνος του πνεύμονα. Εμφράγματα. Θρομβώσεις. Δε σου σηκώνεται. Αυτά διαβάζω και λέω γι' αυτό ρε πούστη μ' έτρωγε το δεξί μου το παπάρι; Λαχανιάζεις πιο εύκολα; Μήπως είναι επειδή δεν ασκείσαι πλέον και το 'χεις ρίξει στο φαΐ; Λέω, μήπως φταίνε τα εικοσιπέντε κιλά που έβαλες κατά τη διάρκεια του καιρού που καπνίζεις. Πού το ξέρεις ότι οφείλεται στο τσιγάρο; Θρόμβωση αρτηριών. Αμα κόψεις την άσπρη ζάχαρη και τα πολλά τα κρέατα θα τη δεις τη βελτίωση. Το τσιγάρο σκοτώνει. Κααααλά. Μας τα 'παν κι άλλοι. Παίρνουν τα φυλλάδια της Αντικαπνιστηκής Εταιρίας, τα διαβάζουν και παπαγαλίζουν. Απο τότε που γεννήθηκα ακούω ότι το τσιγάρο σκοτώνει. Απόδειξη σου λέει οι θάνατοι από καρκίνο, λες και μόνο απ' το τσιγάρο παθαίνεις καρκίνο. Κάθε Σαβ/κο θρηνούμε περισσότερα θύματα από τροχαία παρά από τσιγάρα. Εσύ, τώρα, μπορεί να μην οδηγάς ούτε πατίνι και να μένεις σε μέρος που βρίσκεις τα πάντα με τα πόδια αλλά δεν έχει σημασία. Πάλι απο τροχαίο θα πας. Δεν έχει πώς και γιατί. Όλοι το λένε (όσοι καπνίζουν)! Οι καπνιστές καταπατούν την ελευθερία των μη καπνιστών. Δε φτάνει που οι μη καπνιστές δεν ξεπερνούν τους 35 (τριάντα πέντε) σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, μου θέλουν και δικαιώματα; Ρε θα σας φάμε ζωντανούς, ρε! Άντε στην εξοχή που μου θέλετε και καθαρό αέρα. Γιατί στην πόλη δε θα βρείτε. Το τσιγάρο κοστίζει. Εγώ χαλάω τρία ευρά για να πάρω εικοσιπεντάρι καπνό που μου κρατάρι 6 μέρες. Ακόμα και στην Αγγλία που κάνει έξι ευρώ, δεν είναι τόσα πολλά σε σύγκριση με τα έτοιμα τσιγάρα. Κολλούες και φιλτρούθκια έχουν αμελητέο κόστος. Σίγουρα αν τα μαζέψεις όλα μαζί θα βγει μεγάλο το ποσό αλλά σιγά, λες κι έχω σοβαρή κοινωνική ζωή για να ξοδέψω λεφτά αλλού... Κάπνισε, αλλά να βγεις έξω. Προτιμώ να καπνίσω μέσα και αφού δεν καπνίζεις και δεν έχεις τασάκι, no problemo, θα το τινάζω στο μεγάλο (μοκέτα). Δε σε καταλαβαίνω, τι τη θες τη ζωή χωρίς μπύρες, τσιγάρο και σεχ; Δεν το 'χεις καταλάβει ότι ανταλλάζεις πολλές μικρές χαρές με μία μεγαλύτερη; Σίγουρα κάποια στιγμή θα το κόψω. Έχω βάλει και ημερομηνία από τώρα. Του Α.Π. Ανήμερα. Το κάπνισμα το απομυθποίησα όταν το άρχισα. Δεν τα έπαιρνα σοβαρά αυτά περί εθισμού. Τώρα πλέον ξέρω τα περί συμπτωμάτων του καπνίσματος (λαχάνιασμα κλπ) και τι θα πεί εθισμός σε ναρκωτικό. Και δε μ΄αρέσει καθόλου. Είναι κι ο ψυχολογικός παράγοντας, π.χ. έχεις συνδυάσει τον καφέ σου με μια τσιγαριά. Είναι και η βαρεμάρα... Τώρα το έχω κατεβάσει στα 2-3 την ημέρα -πλην του προηγούμενου Σαββάτου- και μετά τις εξετάσεις που θα ηρεμήσω, πιστεύω θα σταματήσω τελείως. Σου διαλύει τα πάντα και σε σου δίνει τίποτα.