Mainstream κλαπαναρχιδιές

Θα μπορούσα να αφήσω αυτό το κείμενο για αύριο, αλλά ήθελα να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου όπως είναι φρέσκα σήμερα. Στην Ελλάδα δεν πηγαίνω σε ποζεράδικα/φλώρικα μπαρ και καφετέριες γιατί μπορώ και δεν το κάνω. Με τους κολλητούς έχουμε τα στέκια μας και τα μαγαζάκια που πάμε και συχνάζουμε. Είναι σημαντικό το ότι γνωρίζω τόσους ανθρώπους στην Αθήνα με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα στο χαλάρωμα και στη διασκέδαση. Στην Αγγλία είμαι λίγο άτυχος σ' αυτό τον τομέα. Για κάποιο λόγο κάποιοι καλοθελητές σκέφτηκαν ότι πρέπει να γυρίσω μαζί τους όλα τα "in" μπαρ των πιο "in" περιοχών του Λονδίνου και να χορέψω παπαροdance μπιτιές επειδή γουστάρουν να πηγαίνουν αυτοί. Πέρα από μερικές περιπτώσεις που η παρέα είναι καλή και επικεντρώνομαι σ' αυτή και στην κουβεντούλα που κάνουμε (π.χ. μπαρ στο Σόχο - εσεις οι δύο που διαβάζετε αυτό εδώ ξέρετε :) τις άλλες φορές τι γίνεται; Σήμερα ήμουν με μια παρέα στην οποία μεταξύ άλλων ήταν και δύο μουνόδουλοι. Οταν λέμε μουνόδουλοι, ξέρετε, από αυτούς που σκέφτονται "ας γαμήσω εγώ στα επόμενα τρία λεπτά και μετα να καεί ο κόσμος". Αυτοί οι δύο λοιπόν ήθελαν να πάνε κάπου που να έχει μουνοθύελλα μπας και γαμήσουν. Οι υπόλοιποι στην παρέα ήθελαν απλώς να πάνε σ' ένα συγκεκριμένο super-duper-in μπαρ σε γνωστή περιοχή. Θα έχει μουνιά εκεί, σκέφτηκαν οι άλλοι. Και άμα τέσσερα άτομα θέλουν και συ κλωτσάς, θ' ακολουθήσεις και θα πεις κι ένα τραγούδι. Γαμώ την πουτάνα την Εύα και τον πούστη τον Αδάμ μ' αυτά που είδα εκεί μέσα. Έχοντας περπατήσει ένα μέτρο από την πόρτα βρισκόμενος μέσα στο μαγαζί κατάλαβα ότι τζάμπα τα στάζει εκεί ο κόσμος και ότι το μαγαζί είναι μια αρχιδιά και μισή. Φτιαχτή χαρά, πλαστικά κατασκευασμένα χαρούμενα πρόσωπα που χορεύουν νταπ νταπ νταπ νταπ και τ' αρχίδια μου κουνιούνται, φλωράντζες που κουνάνε τον κώλο τους πέρα δώθε, μουσική με τρεις νότες γραμμένες σε υπολογιστή που κάνει τον κόσμο να σεληνιάζεται. Η κοπέλα της παρέας προσπαθεί να με κάνει να μπω στο κλίμα του χορού τραβώντας μου το χέρι να χορέψω. Προσπάθησε με κανέναν άλλο, αφού ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Η μουσική με ζαλίζει. Είναι και πολύ δυνατά. Θέλω να φύγω. Αλλά θέλω να φύγω αμέσως για να μη φλιπάρω εκεί μέσα! Τελικά χαλάω την παρέα, παίρνω το σακάκι μου, τους χαιρετάω στα γρήγορα και βγαίνω έξω. Αρχίδια μύδια στρείδια. Τι έχουν πάθει όλοι γαμώ το διάολό μου... Μια ζωή οι ίδιες μαλακίες. Θέλεις να πας να χορέψεις σε in venue; Να πας και καλά να περάσεις! Εγώ τι φταίω... Αλλά αν δεν ακολουθήσω, έχω δύο επιλογές. Ή θα χαλάσω τη βόλτα ένας άνθρωπος, ή θα χαλάσω την παρέα και ας πάνε όπου θέλουν εκείνοι. Όταν βλέπω τους γνωστούς με τους οποίους πριν από λίγο τα λέγαμε πάνω από δύο μπυρίτσες αργότερα να χορεύουν σαν χαζοχαρούμενα, χάνω πάσα ιδέα. Λυπάμαι την πολύτιμη μια ώρα που έχασα και που θα αφιέρωνα στη δουλειά που πρέπει να βγει και τα λεφτά που έδωσα για να μπω εκεί πέρα. Εντάξει, και τι έγινε να πας μια φορά στο τόσο θα μου πεις. Δε μπορώ ρε φίλε. Όταν έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή σου θέλεις να τον περνάς όπως γουστάρεις εσύ και όχι όπως δε γουστάρεις. Ο χαρντροκάς είναι χαρντροκάς. Δεν είναι χαρντροκάς όλες τις ώρες εκτός απ' τις φορές που βγαίνει σε "in" μπαρ και κλαμπ. Δεν τ' αντέχω αυτά με τίποτα. Και δε μπορώ να φανταστώ όχι μόνο τη μέρα που θα σταματήσω ν' ακούω rock και metal, αλλά και τη μέρα που θ' αρχίσω ν' ακούω και άλλα πράγματα! Θα πεθάνω. Η ζωή του Phantasmak θα τελειώσει απότομα τη μέρα εκείνη. Παρωπίδες; Μπορεί. Αλλά ξέρεις κάτι; Στον πούτσο μου! Έτσι καυλώνω, έτσι τη βρίσκω. Τέλος και δε συζητάω τίποτα.