Ιδιωτικοποιήσεις

O Xρήστος Μιχαηλίδης στη στήλη του "Πρόσωπα" στην Ελευθεροτυπία αναδημοσιεύει σήμερα κομμάτια από ρεπορτάζ της εφημερίδας "Λε Παριζιέν". Ο κ. Μιχαηλίδης λέει πως μετά την ήττα τηε διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 (πω πω εθνική καταστροφή ρε παιδί μου) και την απόρριψη του ευρωσυντάγματος, η εφημερίδα προσπαθεί ν' ανεβάσει το ηθικό των Γάλλων. Η εν λόγω εφημερίδα, λοιπόν λέει ότι οι Γάλλοι θα έπρεπε να χαίρονται για άλλα πράγματα τα οποία έχουν καταφέρει. Μερικά απ' αυτά μεταξύ άλλων είναι: Το υψηλό προσδόκιμο όριο ζωής και απ' τις καλύτερες κοινωνικές υπηρεσίες του κόσμου. Άριστο οδικό δίκτυο, τα TGV, από τις καλύτερες υπηρεσίες ηλεκτρισμού και πολύ καλό εθνικό σύστημα υγείας. Νομίζω το 'χουν πιάσει το νόημα και έχουν καταλάβει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν χώρο να βρίσκονται παντού. Η Γαλλία είναι μια από τις πιο συγκεντρωτικές χώρες του κόσμου. Η France Telecom δεν είναι πια κρατικό μονοπώλιο, αλλά στον τομέα των τηλεπικοινωνιών χωρούν ιδιωτικά κεφάλαια προκειμένου να γίνουν έρευνες και να βελτιωθεί το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο ανάλογα με τις αυξανόμενες ανάγκες των πελατών. Το ίδιο και στις μεταφορές. Αλλά δημόσια αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία δεν είναι για πούλημα. Η εταιρία έχει σκοπο το κέρδος και κέρδος δε θα πρέπει να βγαίνει απ' αυτά τα δύο αγαθά, όπως δε θα πρέπει να βγαίνει κέρδος από το ρεύμα και το νερό. Όταν η προθεσμία πληρωμής λογαρισαμού του νερού λήξει, ο επιχειρηματίας δε θα διστάσει να σου το κόψει αφήνοντάς σε διψασμένο κι άπλυτο. Ομοίως για το ρεύμα. Με το κράτος όμως μπορείς να κάνεις διακανονισμό και να μη μείνεις χωρίς νερό. Επίσης, ο επιχειρηματίας, προκειμένου να μειώσει το κόστος, πιθανώς να χρησιμοποιήσει φθηνότερα και πιο επισφαλή υλικά για την κατασκευή νέων αγωγών νερού. Στα τέσσερα παραπάνω αγαθά δεν υπάρχει κανόνας για το πόσο ο ιδιώτης μπορεί ν' ανεβάσει τις τιμές και με τι ρυθμό. Ή μπορεί να τα παρατήσει και να φύγει... και η λίστα συνεχίζεται. Η λύση είναι να (ξανα)αναλάβει αυτούς τους τομείς το κράτος, ως προέκταση της εξουσίας του λαού όπως είναι. Εδώ υπάρχει το αντεπιχείρημα του ανταγωνισμού των εταιριών. Αυτό, όμως, που συμβαίνει είναι να μαζευτούν οι ανταγωνιστές σ' ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε ένα κατώτατο όριο τιμής πώλησης κι από κει και πέρα να υπάρξουν διακυμάνσεις σε τιμές επιμέρους προϊόντων. Πάρε παράδειγμα τα κομπιουτεράδικα" στη Στουρνάρα ή στην Tottenham Court Road εδώ πέρα. Αν έχεις κάνει έρευνα αγοράς γυρνώντας τα μαγαζιά για να σου "φτιάξουν" υπολογιστή, έχεις δει ότι άλλοι "χτυπούν" τις μνήμες, άλλοι τους επεξεργαστές, άλλοι τους σκληρούς, άλλοι την τεχνική υποστήριξη... οπότε αλλού κερδίζεις, αλλού χάνεις και καταλήγεις να πληρώσεις τα ίδια λεφτά, όπως επίσης ξέρουμε ότι συμβαίνει και στις εταιρίες κινητής. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει γιατί οι "μεγάλες πολυεθνικές" συνωμοτούν εναντίον μας και θέλουν να μας τα "φάνε", αλλά για να μην "αδικηθεί" μια εταιρία σε σχέση με άλλες και χάσει πελάτη, κάτι που αποτέλεσμα θα είχε να σκοτωθούν μεταξύ τους και να παραλύσει το εμπόριο... κι αν αυτό γίνει δε θα μπορούν να μας τα "τρώνε" με το σταθερό και μεθοδικό τρόπο που το κάνουν τώρα. Το γαλλικό κράτος πούλησε το 30% των μετοχων της Electricite de France σε ιδιώτες. Ας ελπίσουμε ότι δε θα δημιουργηθεί πρόβλημα στους Γάλλους πολίτες. Ας ελπίσουμε επίσης ότι οι Άγγλοι θα καταλάβουν ότι τα προβλήματα του δικού τους συστήματος υγείας δε θα λυθούν με ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε νοσοκομεία. Στις ΗΠΑ γνωστή μου οδοντίατρος πληρώνεται σε μετρητά μόνο από τις απονευρώσεις που κάνει, και μιλάμε για πολλά λεφτά ανά απονεύρωση. Η δημόσια υγεία εκεί είναι λίγη ως ανύπαρκτη. Αυτό σημαίνει πως όποιου το δόντι πονάει και δεν έχει τα λεφτά να κάνει την απονεύρωση θα πρέπει να ζήσει με παυσίπονα τη στιγμή που κάνει δύο δουλειές για να τα μαζέψει ώστε τελικά να πάει στον οδοντίατρο. Όταν αντί για την περίπτωση πονόδοντου έχουμε σοβαρό περιστατικό που απαιτεί χειρουργείο, το ποσό είναι δυσβάσταχτο για τον απλό εργαζόμενο. Ο χειρούργος στις ΗΠΑ, βέβαια, θεωρεί ότι άλλα κλιμάκια θα έχουν "φιλτράρει" πιο πριν τους ασθενείς που δεν μπορούν να καταβάλλουν το απαιτούμενο αντίτιμο και οι ασθενείς που θα φτάσουν στο γραφείο του/της δε θα είναι τίποτε αγανακτισμένοι άνθρωποι που θα θέλουν να διαπραγματευτούν καμια συμφωνία μαζί του/της, αλλά θα έχουν "τακτοποιήσει" προηγουμένως τις υποχρεώσεις τους με το νοσοκομείο. Ο άρρωστος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προνοήσει και να κάνει ιδιωτική ασφάλιση. Δώρο άδωρο, γιατί το πώς σε αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εκεί το είδαμε στο John Q. Αν τελικά δεν εχεις άλλη επιλογή από το να πιάσεις ομήρους για να σώσεις τον εαυτό σου η ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, το κράτος θα σε καταστείλει. Η ταινία βέβαια δε συνιστά να βγάλεις τα όπλα αν σου συμβεί κάτι παρόμοιο, απλώς δείχνει τι έκανε ο Τζων. Ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να γίνονται εκεί που υπάρχει χώρος κι όχι παντού. Φαντάζεσαι ιδιωτική την Αστυνομία; Δεν είμαστε υπερβολικοί και δε λέμε ότι πρέπει και τα σουπερ μάρκετ να είναι κρατικά, δεν είναι υποχρεωμένος κανείς φορολογούμενος να ταΐζει σολωμό και χαβιάρι κάποιον άλλον με τους φόρους του. Όμως ή θα πάρεις τις γνώσεις του σχολείου ή όχι. Ή θα γιατρευτείς αν είσαι άρρωστος ή θα πεθάνεις.