Πέμπτη, Ιουλίου 14, 2005

Μέρα Κρίσης

Εννοείται ότι δεν πιστεύω ότι θα έρθει ο μελαχρινός μακρυμάλλης τύπος με τα μούσια για να πει "από αρίστερά οι καλοί, από δεξιά τα γαμιόλικα αρχίδια". Τα ίδια λένε και οι μουσουλμάνοι και όλοι. Η πιθανότητα όμως να τελειώσει ο κόσμος πιο νωρίς από τη μέρα που ο Ήλιος θα γίνει Λευκός Νάνος φαντάζει όλο και μεγαλύτερη. Οι από δω σκοτώνουν αραβάκια για να πάρουν όλα τα πετρέλαια εκεί κάτω, οι απο κει βομβαρδίζουν ανυποψίαστους πολίτες εδώ για να επιτεθούν στον τρόπο ζωής μας (αν μου το λεγες αυτό πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα ότι μου λες μαλακίες). Οι από δω πάνε να υιοθετήσουν το δόγμα Σίαρ (Κωδικός Swordfish): "Βομβαρίζουν μία εκκλησία, βομβαρδίζουμε δέκα δικές τους. Καταλαμβάνουν αεροπλάνο, καταστρέφουμε αεροδρόμιο. Εκτελούν Αμερικανούς τουρίστες, ρίχνουμε πυρηνικά σε μια πόλη τους". Έτσι σκοπεύουν να εμποδίσουν το διαμελισμό κι άλλων δυτικών ανθρώπων. Και έρχονται τώρα και μας λένε ότι όχι, οι τρομοκράτες δεν ήταν "διαφορετικοί" απο μας από πέρα μακριά, ήταν Άγγλοι! Πακιστανικής καταγωγής, ναι, αλλά πέρα απ' τους Ισλανδούς δείξε μου ένα έθνος σήμερα που δεν είναι μπασταρδεμένο. Δηλαδή πόσο περισσότερο πρέπει να περιπλακούν τα πράγματα; Θα μας βάλουν και κάμερες στον κώλο για να βλέπουν τι κάνουμε. H Aνοιχτή Κοινωνία ξαναοχυρώνεται. Εδώ που τα λέμε "ανοιχτή κοινωνία" του πούτσου ήταν πάντα. Έχει άλλα καλά, έχει τις περισσότερες κατακτήσεις από κάθε άλλη κοινωνία της Ιστορίας, αλλά ανοιχτή κοινωνία δεν ήταν ποτέ. Ανεκτική ήταν. Όπως το βλέπω εγώ, δεν υπάρχει λύση. Μετά από δύο χρόνια θα ξανάχουμε επίθεση και σ' άλλη πόλη, ενώ οι Αμερικάνοι ούτως ή άλλως στηρίζουν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών τους σε βομβαρδισμούς κάθε τρία χρόνια. Θα συνεχίζουν να σκοτώνονται άνθρωποι σ' όλο τον πλανήτη και οι πολιτικές ελευθερίες μας θα συνεχίσουν να περιορίζονται. Σε πενήντα χρόνια ο κόσμος θα είναι μέγα μπάχαλο. Δεν ξέρω τι ζωή θα ζήσουν τα παιδιά μου. Το Τέλος του Κόσμου φαντάζει πολύ κοντά και αν δεν το δούμε εμείς οι ίδιοι, θα το δουν αυτά. Αυτό θα πει εμπειρία που θα σου τύχει μια φορά στη ζωή σου. Σαφώς και δεν είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Πιο σίγουρο είναι ότι πρώτα θα περάσουμε από κοινωνίες τύπου Escape From New York, Deus Ex, Δικαστή Ντρεντ, Running Man, Blade Runner, Demolition Man, το 'πιασες. Δεν τα βγάλαν απ' το μυαλό τους όλοι αυτοί. Ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου από τότε. Και όταν η φαντασία άρχισε να γίνεται πραγματικότητα η παραγωγή τέτοιων ταινιών άρχισε ν' αραιώνει. Kαι ερχόμαστε στο παρόν και σε μια κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε. Άαααντε πες και τα παιδιά μας δε θα δουν το πάτημα του κουμπιού και θα το δουν τα εγγόνια μας. Αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε καιρό για πανηγύρια. Βλέπω τη ζωή που κάνουμε νέοι άνθρωποι και δε μ' αρέσει. Στο γραφείο εννιά με εννιά και με ψίχουλα στην τσέπη. Θα σε πληρώνουν λιγότερα και θα σου ζητούν περισσότερα καθώς περνούν τα χρόνια. Αυτό ήδη φαίνεται από τα πανεπιστήμια όπου ο απόφοιτος σχολείου υποχρεώνεται να ζήσει σ' ένα εταιρικά εξομοιωμένο περιβάλλον όπου δεν έχει χρόνο ούτε να χέσει, με προθεσμίες να τον κατακυνηγάνε και πρέπει να πληρώσει κι ένα κάρο λεφτά. Δες τι πληρώνουν και στις ΗΠΑ. Για μένα δεν είναι δικαιολογία ότι όταν αποφοιτήσεις θα πληρώνεσαι τα λεφτά που έδωσες για δίδακτρα επί τρία. Αν δε βγάλεις First Class και παίρνεις λιγότερα; Μα, θα σου πουν, αν είσαι τεμπέλης και δεν δουλέψεις, δικό σου πρόβλημα, όχι του συστήματος. Δηλαδή δε φτάνει να δουλέψεις σκληρά, το "σκληρά" πρέπει να είναι κατά τα κριτήρια του κάθε πανεπιστημίου και της κάθε εταιρίας. Αν δεν αντέξεις και παρατήσεις τις σπουδες, πώς θα πληρώσεις αυτά που χρωστάς; Και στο φινάλε έχεις εμπιστοσύνη στο μέλλον και ξέρεις πότε θα βρεις δουλειά και πώς θα διαχειριστείς τα οικονομικά σου; Τα δίδακτρα όμως πρέπει να τα δώσεις, δε θα περιμένουν. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Ο σημερινός δυτικός άνθρωπος μπορεί να μη μαστιγώνεται και να μη φορά αλυσίδα, αλλά ενώ είναι ακόμη σκλάβος, μας διδάσκουν στα σχολεία ότι η δουλεία έχει καταργηθεί... αλλάξαμε και τον τόνο στη λέξη για να μη νιώθουμε τόσο πολύ ότι έχουμε πιαστεί μαλάκες. Kι αν κάνεις ότι σηκώνεις κεφάλι, έχεις τον ίδιο τον εργοδότη σου να προσπαθεί να σου δημιουργήσει τύψεις λέγοντάς σου ότι τίποτα στη ζωή δεν έρχεται τσάμπα και πρέπει να δουλέψεις... δηλαδή ρε μπαγλαμά μόνο το άσπρο-μάυρο υπάρχει; Η μόνη άλλη επιλογή από το να δουλεύεις 16 ώρες την ημέρα και να πληρώνεσαι ψίχουλα, να μη βλέπεις το σύντροφό σου, τους φίλους σου, τα παιδιά σου, είναι να μη δουλεύεις καθόλου; Δεν είμαστε παρά εξελιγμένοι μπαμπουίνοι. Αν και έχουμε βαρύτερο εγκέφαλο απ΄τα ζώα πρέπει να πάρουμε μερικά μαθήματα απ' αυτά, όπως γινόταν ανά τους αιώνες. Λέγεται ότι ο άνθρωπος έμαθε να θάβει τους νεκρούς του βλέποντας ένα κοράκι να κάνει το ίδιο. Ίσως το επόμενο βήμα είναι να μάθουμε απ' το σκύλο, το πιο πιστό ζώο. Γιατί ποιον θα εμπιστευτείς, τον άνθρωπο; Αυτός είναι το λιγότερο αξιόπιστο ον! Πέρα από την οικογένειά σου, τους φίλους σου και τον σύντροφό σου, πες μου ποιον άλλο θα εμπιστευόσουν. Πονάει, αλλά είναι αλήθεια. Ούτε η φτώχεια θα σταματήσει, ούτε η πείνα ούτε η τρομοκρατία. Το ενδιαφέρον μας γι' αυτά είναι ασαφές και θεωρητικό. Ένας, πέντε, δέκα άνθρωποι δε μπορούν να κάνουν τίποτα. Κλείνοντας θέλω να πω ότι ο Τζιν Ρόντενμπέρυ είχε καλό όραμα, αλλά δεν μάλλον δεν έβλεπε ειδήσεις και δε διάβαζε blogs.

2 σχόλια:

Oneiros είπε...

Δεν είμαστε παρά εξελιγμένοι μπαμπουίνοι.

..ή, όπως λέει ο J95, "φιδέμπορες χιμπατζήδες".

Όσο για τον Roddenberry, παρ' ότι έχω κατά βάθος πίστη στις δυνατότητες την ανθρωπότητας να ξεπεράσει τις καταβολές της (όχι τα βασικά ελαττώματά της) και να εξελιχτεί, δεν μπόρεσα ποτέ να ευθυγραμμιστώ με το όραμά του, αν και σέβομαι τον αγώνα που έκανε για να το μεταδώσει στους ανθρώπους. Το θέμα είναι πως θα φτάσουμε ως εκεί που οραματίζονταν (πολλοί συγγραφείς της ε.φ. έχουν ιχνογραφήσει πιό πειστικά τη διαδρομή μας απ' τον Gene), κι αν θα προκάμουμε.

Tyxod είπε...

KILL, KILL, KILL - DESTROY...

Όταν το κραύγαζε ο Butthead, εμείς (+κυριώς εσείς) γελούσαμε...