Διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί. Λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω, χωρίς να προσπαθώ να τα ωραιοποιήσω για να φαίνονται "καθωσπρέπει" ως ανάγνωσμα.
Τετάρτη, Ιουλίου 06, 2005
Μερικές φορές νιώθω σαν το μαλάκα που δουλεύω σαν το σκύλο ενώ οι συγκάτοικοί μου τα ξύνουν. Και μην πεις "μη σε νοιάζει γι' αυτούς, εσύ θα είσαι αυτός που θ' αποκομίσει τα κέρδη", γιατί κατά την πορεία της Ιστορίας αλλά και κατά τη διάρκεια της μικρής ζωής μας είδαμε ποιός αποκομίζει τα κέρδη απ' όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν είναι πάντα αυτοί που δουλεύουν. Είναι κι αυτοί που κάνουν κομπίνες και δεν τους πιάνουν, καθώς κι αυτοί που τ' αφήνουν όλα τελευταία στιγμή και στο τελευταίο λεπτό τη γλυτώνουν (Greek time, όπως λέμε New York time). Αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη;
Όχι ότι γουστάρω να δουλεύω ή να διαβάζω για τη σχολή ;) αλλά δε γίνεται αλλιώς. Είναι κάποια πράγματα που απλώς πρέπει να γίνουν. Δεν ταξίδεψα τόσα χιλιάδες χλμ απ' το σπίτι μου για να τα ξύσω, αλλά φαίνεται ότι μερικοί γι' αυτό το λόγο ήρθαν. Τα μόνα για το οποία νοιάζονται είναι που θα πάνε το βράδυ, πόσα pints θα πιουν και αν θα βρουν γυναίκα να πηδήσουν, τι ταινία θα δουν το βράδυ, πώς θα περάσουν εκείνη την αποστολή στο Rome: Total War. Δε μπορώ να σκεφτώ ότι κάποιοι τέτοιοι θα γίνουν αργότερα μάνατζερ, πολεοδόμοι, μηχανικοί, δικηγόροι (η ιατρική δεν συμπεριλαμβάνεται, εκεί δε σηκώνει ξύσιμο) και γενικότερα επαγγελματίες πάνω στων οποίων το έργο θα εξαρτηθούν ακόμα και ζωές άλλων. Να πεις ότι είμαστε πιτσιρίκια που πρωτοφύγαμε απ' το σπίτι να πω εντάξει, όλοι έτσι ήμασταν.
Υπάρχει και το άλλο άκρο. Είναι εκείνοι οι ξενέρες οι σχιστομάτηδες που έχουν κατακλύσει το νησί σαν τις ακρίδες (ξέρω, εγκωμιαστικό σχόλιο για μια ολόκληρη φυλή ανθρώπων), Μαλαισιανοί κατά κύριο λόγο, που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διαβάζουν. Εντάξει, βγάζουν και first class και distinction αλλά τι να το κάνεις; Το φοιτητιλίκι πρέπει να είναι κι άλλα πράγματα. Αν μπορούσα να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο θα το έκανα ευχαρίστως, αλλά επειδή δεν προγραμματίζω πότε θα μου έρθει η ώρα για το χάζεμα, προτιμώ να το καταπιέζω με εποικοδομοτικές δραστηριότητες, πλησιάζοντας επικίνδυνα την κατάσταση των σπασικλάκηδων κατοίκων της Ανατολής.
Ας είναι, χαίρομαι επειδή έχω μάθει σημαντικά πράγματα απ' το υλικό που έχω μελετήσει αυτούς τους μήνες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Αν έρθεις μια βόλτα απο τα ελληνικά ιδρύματα θα δεις αυτούς τους ξυστα@@ να οργιάζουν...
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε χώρα της άπραχτης...
(πολύ αντι ελληνικό σχόλιο για μένα...αλλα τι να κάνουμε : ) )
Δημοσίευση σχολίου