Μπατσίνες

Το πρωί πάω στο σταθμό του μετρό. Απ' έξω ήταν τρεις μπάτσοι με τα κλασικά φωσφοριζέ γιλέκα. Τυπική σκηνή τις τελευταίες μέρες. Ένας μπάτσος παίρνει κάτι Evening Standard απ΄το διπλανο περίπτερο και τις μοιράζει στους περαστικούς. Μου δίνει και μένα μια. "Free paper!" φωνάζει. Έπρεπε να δεις τη σκηνή χτες: ο Phantasmak με γραβάτα, "καλό" παντελόνι και το λάπτοπ στο τσαντάκι του. "Ευχαριστώ. Έγινε τίποτα σήμερα ή έτσι είστε εδώ;" τον ρωτάω. "Όχι, μου λέει. Είμαστε δω για προληπτικούς λόγους... ελπίζω", λέει. "Και γω ελπίζω φίλε" του απαντάω και μπαίνω μέσα στο μετρό. Στην επιστροφή περνάω έξω από άλλο σταθμό. Δύο μπατσίνες μιλάνε. Χωρίς φωσφορίζοντα γιλέκα και φορούν το γυναικείο πηλίκιο, όχι τον "τρούλο".. Τις κοιτάω καλά καλά. Πολύ όμορφες και οι δύο. Τι έγινε ρε παιδιά; Μοντέλα βάζουν στη σχολή δοκίμων; Απ' όλα τα επαγγέλματα πήγαν κι έγιναν αυτό! Δεν ξέρω, έχω σχηματίσει εντύπωση ότι πρέπει να είναι πολύ "καμένη" μια κοπέλα που θα πάει να γίνει μπατσίνα ή καραβανού. Έβλεπα τις καραβανούδες στο στρατό και έλεγα εδώ εμείς οι άντρες δε θέλουμε θητεία κι αυτές εδώ πάνε για μόνιμα. Χάλασε ο κόσμος, πάει. Πρέπει να μιλήσω και στις δύο (δε μου φτάνει η μία). Λες ρε να πάρω και κανένα τηλέφωνο απ' τη μία να γίνει τίποτα κανένα βράδυ που θα 'χει ρεπό; Ναι, ονειρέψου μεγάλε. Να την πετύχαινες όταν φορά πολιτικά να πάει στο καλό. Τις βάλανε να φυλάνε ό,τι φυλάνε εκεί πέρα εν πάσει περιπτώσει και θα κάτσουν να γκομενίσουν κιόλας... Αλλά λέω για να δούμε τι καπνό φουμάρουν. Τις ρωτάω πώς μπορώ να παω σ' ένα μέρος που θέλω. Τουλάχιστον θα μάθουμε και μια πληροφορία, που στο κέρατο βρισκόμουν τώρα εν πάσει περιπτώσει; Μου απαντάει η μία αλλά φαίνεται πως έχουν όρεξη για δουλειά. Αναλύω την κατάσταση και φεύγω. Φτάνω εκεί που μου είπε. Έχει κι άλλο σταθμό του μετρό. Κι άλλοι μπάτσοι, άντρες, και φορούσαν αυτά τα φωσφοριζέ γιλέκα. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς θα αποτρέψουν βομβιστική επίθεση τοποθετώντας μπάτσους στους σταθμούς των τρένων. Θα ψάχνουν τυχαία όποιον φαίνεται αραβοειδής; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Τα λεωφορεία τώρα γράφουν "London United". Τώρα, τι united μπορεί να είναι μια πόλη με τόσες ταξικές διαφορές και με 150 εθνικότητες που προσπαθούν να προσαρμοστούν σε ξένο τρόπο ζωής και με τόσο έγκλημα, είναι άγνωστο. Ενωμένοι στο να βοηθήσουμε τους κρατικούς υπαλλήλους να βρουν φιλόδοξους βομβιστές, ναι. Αλλά όχι να γίνουμε και οι πουτάνες του κράτους και να μας περνούν καπέλο ό,τι μέτρα θέλουν.