Στην Ελλάδα

Όπως τα περίμενα τα βρήκα. Για δεύτερη φορά έφυγα από την Αγγλία με μισή καρδιά. Υποθέτω γι' αυτό φταίει το Λονδίνο, που βρίσκεται σε διαφορετικό σύμπαν από την υπόλοιπη Αγγλία. Βέβαια, όταν πάτησα πόδι στην Αθήνα, το πρώτο που παρατήρησα ήταν οι γυναίκες. Πολλές ωραίες γυναίκες. Εντάξει, και στην Αγγλία έχει πολλές γυναίκες ωραίες αλλά μεσογειακές ωραίες γυναίκες δεν παίζουν πολλές. Μάλιστα, ωραίες μεσογειακές γυναίκες που μιλούν τη γλώσσα σου μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις στο Λονδίνο (πάντως εγώ ωραίες Ελληνίδες εδώ μόνο στην Ανάσταση είχα δει). Οι γυναίκες Hondos Centre ήταν διάσπαρτες εδώ και κει αλλά ξέρεις κάτι; Να τις παντρευτείς θέλεις ή να κάνεις κανα σκηνικό μιας βδομάδας; Τεσπαν. Βλέποντας την καλοστρωμένη Αττική Οδό πίστεψα για λίγο ότι έφυγα από μια πολιτισμένη χώρα και πήγα σε μιαν άλλη. Αυτή η εντύπωση διαλύθηκε μόλις βγήκαμε από την Αττική Οδό και περάσαμε στις Οδούς Με Τις Λακκούβες. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα, σκέφτομαι ότι πολλά θα έχουν βελτιωθεί και κάθε φορά διαψεύδομαι. Αυτή τη φορά μάλιστα είχα μια παραπάνω ελπίδα, σκεφτόμενος το υψηλό επίπεδο, τον τρόπο σκέψης και τα ελπιδοφόρα μηνύματα των blogs. Φαίνεται όμως πως οι bloggers τελικά είναι μειοψηφία. Όλα εκείνα που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις παραμένουν ίδια. Ο ταξιτζής που θα τσατιστεί αν φορέσεις ζώνη στο ταξί του. Το "Number One" που παίζεται όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. Τα ιδιωτικά κανάλια που έχουν αποθρασυνθεί τελείως. Η βρωμιά των δρόμων και τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Ο ξενοδόχος που σε βλέπει ως κομμάτι κρέας που δίνει λεφτά. Η στάση εργασίας στα αστικά τρένα που δε με άφησε να δω κάποιους γνωστούς την τελευταία μέρα. Εδώ μια φορά θα πω ότι καλά και άγια τα δίκαια αιτήματά σας αλλά όχι και να παραλύσετε μια πόλη σταματώντας έναν νευραλγικό τομέα των καθημερινών δραστηριοτήτων μιας μεγαλούπολης και ειδικά σε εργάσιμη μέρα. Για τα σκουπίδια στους δρόμους, το ίδιο. Οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν παρομοιάσει την Ελλάδα με παράδεισο επί γης που πάντοτε νοσταλγούν και πάντοτε θέλουν να επισκέπτονται. Μιλάμε κυρίως για πενηντάρηδες ή συνταξιούχους με παιδιά Έλληνες δεύτερης γενιάς. Επίσης, αυτοί οι ίδιοι το παίζουν εκ του ασφαλούς μιας και έρχονται μόνο για διακοπές κι όχι για να μείνουν να δουν τη γλύκα. Ακούς από τους ίδιους ότι τα ελληνικά τραγούδια είναι τα μόνα που έχουν ψυχή και συναίσθημα. Ναι, εκείνα τα "ελληνικά" τραγούδια με την αραβική μελωδία που γράφονται σε πέντε λεπτά. Το "Dreaming" του Μalmsteen δεν έχει ψυχή και συναίσθημα, όοχι... Και ούτε μπάνια έκανα, ούτε στις 5 το πρωί γυρνούσα. Είδα λίγο τους κολλητούς και την κοπέλα μου και μετά τα χαλάσαμε. Yup, είμαι πάλι single. Δεν ψάχνω ακόμη για replacement. Όταν ξαναρχίσει το ψαξίδι, αν πρόκειται για μικρά ευκαιριακά σκηνικά δε θα κοιτάξουμε και το γάιδαρο στα δόντια. Ας είναι και γκόμενα Hondos Centre (ναι, αυτό το post εδώ το γράφει χαρντροκάς).