Όλα τα ψειρίζουν...

Aυτό το βρήκα μια μέρα αναρτημένο στην κουζίνα. Είχαμε μια στοίβα από εφημερίδες που μας έκαναν παρέα κάθε πρωί με τον καφέ, ή κάθε μεσημέρι ή απόγευμα όταν μαζευόμαστε στην κουζίνα και λέμε τις αρχιδιές μας. Και ήρθαν και μας τις πήρανε επειδή, λέει, αποτελούν κίνδυνο εξάπλωσης φωτιάς. Δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πού σταματά η προληπτικότητα και πού ξεκινά η υπερβολή σε μια δυτική χώρα όπου υπάρχουν κανονισμοί κυριολεκτικά για τα πάντα. Σίγουρα σε μια εστία τριακοσίων και ατόμων η μαλακία μπορεί να κάνει την εμφάνισή της ανά πάσα στιγμή. Μια μέρα στις μία το πρωί, ο Ιρακινός συγκάτοικος έψηνε κοτόπουλο και το ξέχασε στο γκριλ. Ντουμάνιασε η κουζίνα και ο διάδρομος. Ο συναγερμός χτύπησε. Αυτό είναι προληπτικότητα. Τελικά o συγκάτοικος δεν έφαγε. Οι εφημερίδες όμως τι έφταιγαν; Σε κανονικό σπίτι δε θα βλέπαμε ποτέ αυτό το σημείωμα... και θα διαβάζαμε ελεύθερα την εφημερίδα μας το πρωί χωρίς να μπούμε στην κουζίνα μια μέρα και να μην τη δούμε εκεί. Αυτό είναι υπερβολή. Και το ίδιο συμβαίνει σε πολλά άλλα πράγματα. Τώρα, δεν ξέρω πώς δουλεύει η κοινωνία τους μέσα κι έξω. Πιθανώς να έχουν δίκιο και να έχουν ένα σύστημα που κάνει καλά τη δουλειά του και παράγει. Επίσης όταν προτωήρθα σ' αυτή τη χώρα μου έκανε εντύπωση και οι κανονισμοί που χτενίζουν κάθε κοινή δραστηριότητα αλλά και το ότι ο κόσμος... τους τηρεί! Όταν κατά μήκος του More London riverside έχουν επιγραφές που λέει ότι απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων και όντως δεν τα δένει εκεί κανένας, βλέπεις έναν πεζόδρομο μόνο με πεζούς που πλησιάζουν στα κάγκελα χωρίς να πρέπει να παραμερίσουν πενήντα ποδήλατα. Στην Ερμού, απαγορεύεται η στάθμευση δίπλα απ' την πλατεία Μοναστηρακίου. Έχεις περάσει ποτέ απο κει και δεν έχεις δει αυτοκίνητα; Παραδοσιακά, ο Έλληνας δεν τηρεί απλούς κανονισμούς που υπάρχουν για την ομαλότερη λειτουργία ενός συστήματος. Επειδή δε γουστάρει να του λένε τι να κάνει. Για αντίδραση. Για χίλια δύο πράγματα. Ομοίως, το κράνος στη μηχανή. Απαγορεύεται να καβαλάς χωρίς κράνος, έτσι; Μόνο που εδώ ΚΑΙ απαγορεύεται να μη φοράς ΚΑΙ όλοι οι μηχανόβιοι φορούν. Μια φορά είχε παρκάρει μια γνωστή σ' εκείνο το σημείο στην Ερμού και της πήραν τις πινακίδες. "Όλοι εδώ παρκέρνουν, γιατί δηλαδή έγραψαν εμένα;" Άντε ντε... Μα φτάσαμε στο σημείο να παρανομούμε και να περιμένουμε νομοτελειακά να τη βγάζουμε και καθαρή κι από πάνω. Αν και εν μέρει δίκιο είχε. Θα έπρεπε να μοιράζουν κλήσεις αδιακρίτως σ' όσους παρκάρουν παράνομα. Θα έπρεπε να μηχανογραφηθεί το δημόσιο για να μην πηγαίνει ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει γνωστό στην τροχαία και να σβήνει τις κλήσεις που τρώει. Eμείς φταίμε που είναι έτσι η χώρα μας και δε θέλουμε και ν' αλλάξει. Στις εκλογές τρώμε κουτόχορτο. Πάντα για τα χάλια μας φταίει κάποιος άλλος, του τα χώνουμε και το θέμα λήγει εκεί. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως και λίγα παθαίνει ο νεοέλλην με τα μυαλά που κουβαλάει. Από την άλλη εδώ έχει παντού επιγραφές που σου λένε μη το ένα, μη το άλλο, όχι αυτό, όχι εκείνο. Στην εστία μας, όπως και σ' όλες τις αγγλικές εστίες, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλη μέρα από το ν' ασχολούνται με την πρόληψη και την αποτροπή φωτιάς. Δοκιμάζουν το συναγερμό μια φορά τη βδομάδα (πολύ θα ήθελα να κατέβω στην υπεύθυνη και να της ρίξω χριστοπαναγίες που με σηκώνει απ' το κρεβάτι, αλλά δε φταίει αυτή, την υποχρεώνουν να το κάνει). Έχουμε προγραμματισμένες κι απρογραμμάτιστες ασκήσεις και σημειώνουν το χρόνο που κάνουμε για να βγούμε στο σημείο συνάντησης. Γι αυτό, το γκαζάκι που έχω για τον καφέ το κρύβω κάτω απ' το κρεβάτι όταν λείπω. Βλέπεις, μπαίνουν στα δωμάτια για ελέγχους και συντήρηση ρουτίνας, ακόμα κι όταν λείπουμε. Aυτή η διαφορά, ότι δηλαδή οι Δυτικοί τα ψειρίζουν όλα ενώ εμείς είμαστε μάγκες και τα έχουμε στ' αρχίδια μας έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές. Έχω συζητήσει με άτομα (Έλληνες) που προτιμούν την αναρχία απ' τους κανονισμούς που τηρούνται. Έχουν μάθει να ζουν σ' αυτό το χάλι και δε θέλουν περιορισμούς πάνω απ' το κεφάλι τους. Έτσι έχουν μάθει και την παλεύουν όπως δουλεύει το πράγμα. Χρειάζονται όμως και οι νόμοι για να δουλέψει μια κοινωνία με τόσα πολλά μέλη. Οι Άγγλοι επίσης δεν αντέχουν τις επιγραφές με το "μη το ένα, μη το άλλο", αλλά δεν έχουν δει πώς ειναι να μη μπορείς να περπατήσεις πεζός από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, να χάνει ο μηχανόβιος το κεφάλι του επειδή δε φορά κράνος και να μη μπορείς να χαρείς μια παραλία επειδή είναι γεμάτη περιτυλίγματα και αποτσιγάρα. Τελικά ο καθένας προτιμά αυτό που θεωρεί μικρότερο από δύο κακά; Μπορεί... Αλλά αυτό με το γκαζάκι να μείνει μεταξύ μας ε :Ρ