Λίβερπουλ Στριτ

Kάποιος κάποτε μου είπε να γράψω μερικά λόγια για το τι συμβαίνει εδώ πέρα και πως αντιδρά ο κόσμος μετά τις επιθέσεις. Το θέμα είναι... θα τα διαβάσει κανείς; Χεστήκανε όλοι. Κανείς από κάτω δε νοιάζεται που εδώ πέθαναν άνθρωποι, περιμένουν κιόλας να γίνει και τρίτη επίθεση, και δε θα τους χαλούσε να γινόταν και τέταρτη, και πέμπτη... Από την άλλη, 1-2 άνθρωποι θα έχουν γνήσιο ενδιαφέρον γι' αυτά που γίνονται εδώ. Προχτές έτυχε να περάσω από σταθμό τρένων στη Λίβερπουλ Στριτ. H Λίβερπουλ Στριτ είναι στα όρια του Σίτυ. O σταθμός τέτοια ώρα ήταν γεμάτος με στελέχη που γυρνούσαν απ' τις δουλειές τους. Πολύ σπάνιο να δεις κάποιον ή κάποια που δε φορούσε κοστούμι ή ταγιέρ. Εκεί κινείται πολύ χρήμα. Μέσα και έξω απ' το σταθμό υπήρχαν μπάτσοι με τα κλασικά φωσφορίζοντα γιλέκα. Επίσης κάμερες τρεις τρεις αναρτημένες στους τοίχους κάλυπταν όλες τις γωνίες. Και δεν ξέρω για τους μπάτσους αλλά, για την ιστορία, οι κάμερες υπήρχαν εκεί πριν τις επιθέσεις της 7ης Ιουλίου και όχι όταν αποφασίστηκαν τα "νέα μέτρα παρακολούθησης". Ήδη το BBC πριν μερικούς μήνες είχε γυρίσει μια ταινία που εξέταζε πόσο έτοιμο είναι το Λονδίνο για τρομοκρατική επίθεση. Στην ταινία, μια "βρώμικη βόμβα" (RDD) σκάει στο σταθμό της Λίβερπουλ Στριτ, σκοτώνει όσους βρίσκονται στην ακτίνα δράσης της και καθιστά την περιοχή ακατοίκητη για 30 χρόνια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε οικονομική ζημιά. Oι αρχές κλείνουν του δρόμους και όσοι επιβάτες βρίσκονται στην περιοχή οδηγούνται σε θαλάμους απολύμανσης από ανθρώπους με αντιραδιενεργές στολές. Κρίμα που στην Ελλάδα δεν είχε την κατάλληλη προώθηση, οι ενοικιάσεις από τα DVD θα έβγαζαν στο BBC τα έξοδα μισού έτους. Kαι θα τους άφηναν ν' αναρρωτιούνται γιατί... Κατά τ' άλλα ένιωθα σαν τους εβραίους στα γκέτο. Η περιοχή είχε τόσους μπάτσους όσο η προ-ολυμπιακή και ολυμπιακή Αθήνα. Θα 'χει κανα γούστο να με σταματήσουν για ψύλλου πήδημα... όπως πχ να σουλατσάρω στο σταθμό ψάχνοντας σαντουϊτσάδικο επειδή θα κοιτάω τριγύρω. Κι αν μου την πέσουν τίποτε μπάτσοι με πολιτικά και μου την ανάψουν; Ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κοστούμι, αλλά ένα τζιν μπουφάν. Eίχα και τα ακουστικά από το MP3 player. Ήθελα να φύγω από κει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά σκέφτηκα ότι μπάτσους και κάμερες έχει και σε μεγάλη απόσταση απ' το σταθμό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που χαίρομαι που είμαι λευκός. Περισσότερο κι από μερικούς μπάτσους, ακόμα. Όταν αγόρασα κάτι να φαω από μια καντίνα, καθώς κοιτούσα τον κόσμο σκέφτηκα ότι το μάτι δε θα έπρεπε να παίζει τόσο. Μπορεί να παρερμηνευτεί. Τόσα έγιναν τις προηγούμενες τρεις βδομάδες. Εκτός απο φανατίλες τρομοκράτες πρέπει να φοβόμαστε και μια αστυνομία που αντιδρά με το παραμικρό. Κι αν έβαζε κανείς βόμβα; Στις 21 Ιουλίου έσκασε βόμβα σε λεωφορείο που πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα να παω. Με το μετρό θα έκανα την απόσταση πιο γρήγορα, αλλά προτίμησα ν' αλλάξω δύο λεωφορεία και να αφιερώσω σαράντα λεπτά παραπάνω. Τώρα έχουν πρόβλημα και οι εκτός ΕΕ που θέλουν να μείνουν στην Αγγλία για δουλειά. Πολλοί φίλοι από νότια Ασία δε μπορούν να πάρουν Βίζα για να κάνουν "κανονική" δουλειά. Κατά τ' άλλα ο Μπλαιρ μας λέει να "συνεχίσουμε να ζούμε όπως και πριν".