The girls are out tonight

Αυτό το ποστ το λιβάνιζα από την Παρασκευή το βράδυ. 3 Ιουνίου απόγευμα κλείνω τα βιβλία. Είχα πάρει εισιτήριο μόλις δύο μέρες πριν, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εξαντληθούν. Ένα πράγμα που δε γουστάρω στα εισιτήρια εδώ είναι ότι δεν έχουν καλλιτεχνικά σχέδια με τα ονόματα των συγκροτημάτων επάνω, αλλά είναι κενά χαρτιά με το ολόγραμμα του διοργανωτή και όταν τα αγοράζεις ένας εκτυπωτής εκτυπώνει το όνομα του συγκροτήματος, την ημερομηνία και το χώρο που θα γίνει η συναυλία. Εν πάσει περιπτώσει... Φοράω ένα παλιό τζιν κι ένα μπουφάν και παίρνω το λεωφορείο για Tottenham Court Road. Όταν έφτασα στο μαγαζί είχαν ήδη ξεκινήσει οι Girlschool. Aλήτικο NWOBHM αρχών του '80, just the way I like it. Λίγο πολύ περίμενα τι θα δω αλλά αυτό που εμφανίστηκε τελικά μπροστά μου κάπως με παραξένεψε. Ήξερα ότι δε θα έβλεπα τίποτα εικοσάχρονες όπως ήταν τότε που ξεκίνησαν, αλλά αυτές, διάολε, ήταν πάνω από σαράντα πέντε η καθεμιά τους. Δηλαδή κλασικό δεινοσαυρικό συγκρότημα που ξαναφτιάχνεται να κάνει άλλη μια μπάζα από περιοδείες. Κρατούσαν πάντως. Αν και δεν πολυκατέχω τα της μουσικής τους, διέκρινα μερικά κομμάτια, όπως το "Yeah, right", το "Take it all away" και το "Demolition boys". Kαλό συγκρότημα αλλά προτιμώ τις Rock Goddess, των οποίων η τύχη αγνοείται. Η Jackie Chambers, η καινούρια κιθαρίστρια, μ' έκανε να καταλάβω πώς νιώθουν οι groupies στις συναυλίες. Oι Girlschool έπαιξαν πάνω κάτω μια ώρα και έφυγαν απ΄τη σκηνή για να δώσουν τη θέση τους στις Vixen. Καμία σχέση με τις ορίτζιναλ, μόνο η κιθαρίστρια Jan Kuehnemund έχει μείνει από την αρχική σύνθεση. Ήμουν αρκετά τυχερός ώστε στο διάλειμμα να πιάσω πρώτη σειρά, ακριβώς κάτω απ΄τη σκηνή. Τι να πει κανείς για τη μουσική με την οποία έβγαλες το γυμνάσιο; Οι Vixen ήταν μακράν από τα καλύτερα hair συγκροτήματα των τελών '80 - αρχών '90. Η δημοτικότητά τους στηρήχτικε κατά ένα ποσοστό στο ότι είναι ενα συγκρότημα αποκλειστικά αποτελούμενο από γυναίκες. Την Παρασκευή μας ταξίδεψαν 15 χρόνια πίσω με τα "Rev It Up", "Streets In Paradise", "Cryin'", "How Much Love", "I Want You To Rock Me", "Love Made Me", "Love is a Killer", ενώ έπαιξαν κι από το νέο τους δίσκο. Περιττεύει να πούμε ότι το κοινό σείστηκε στο άκουσμα του "Edge of a Broken Heart", το οποίο έκλεισε τη συναυλία. Πάντα τέτοια! Κάτω από το stage... Κάτω απ' τη σκηνή κάνεις και λίγο "παιχνίδι" με τους μουσικούς. Δε μας χώριζαν παραπάνω από δύο μέτρα από τη μπασίστρια και γενικώς όταν είσαι τόσο κοντά έχεις και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους καλλιτέχνες. Δεν είχα πολλές φορές την ευκαιρία να πλησιάσω τόσο κοντά σε σκηνή, αλλά στην περίπτωση αυτή ήταν δεδομένο πως δε θα έπεφταν μπουνίδια και αγκωνιές και όντως δεν έπεσαν. H Lynn Louise Lowrey στο μπάσο. Μου έδωσε λίγες πόζες όταν με είδε να τη σημαδεύω με την κάμερα. Η τραγουδίστρια Jenna Sanz-Agero ήταν η συμπαθητική φιγούρα από τις τέσσερις. Απογοητεύτηκα που άκουγα κάποια άλλη στη θέση της Janet Gardner αλλά αποδείχτηκε πως είχε πολύ καλή σκηνική παρουσία. Τα περιττά κιλάκια της καθόλου δε μέτρησαν εναντίον της, στο κάτω κάτω μιλάμε για hard rock στο οποίο μετράει προπάντων η μουσική και τα υπόλοιπα παίζουν δευτερεύουσα σημασία. Με τη Jenna ανταλλάξαμε δύο χειραψίες τις φορές που πέρασε από τη μεριά που στεκόμουν. Κανονικές χειραψίες, όχι απλώς αγγίγματα. Και τι έγινε, θα πεις. Γιατί; Φάση έχει. Είναι απ' τα ωραία πράγματα των live να κάνεις και "παιχνίδι" με τους μουσικούς πάνω στη σκηνή. Η μοναδική φορά που μου είχε συμβεί αυτό πριν, ήταν με την Doro Pesch στην Αθήνα, αλλά εκείνο ήταν απλώς γρήγορο άγγιγμα κι όχι χειραψία. Πιστεύω πως αν παίξουν κάποια στιγμή Ελλάδα, γεμίζουν την "Υδρόγειο" της Θεσσαλονίκης χαλαρά. Δε μπορεί, του πούστη, δε θα πατήσουν μια μέρα;