Όλα τα ψειρίζουν...

Aυτό το βρήκα μια μέρα αναρτημένο στην κουζίνα. Είχαμε μια στοίβα από εφημερίδες που μας έκαναν παρέα κάθε πρωί με τον καφέ, ή κάθε μεσημέρι ή απόγευμα όταν μαζευόμαστε στην κουζίνα και λέμε τις αρχιδιές μας. Και ήρθαν και μας τις πήρανε επειδή, λέει, αποτελούν κίνδυνο εξάπλωσης φωτιάς. Δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πού σταματά η προληπτικότητα και πού ξεκινά η υπερβολή σε μια δυτική χώρα όπου υπάρχουν κανονισμοί κυριολεκτικά για τα πάντα. Σίγουρα σε μια εστία τριακοσίων και ατόμων η μαλακία μπορεί να κάνει την εμφάνισή της ανά πάσα στιγμή. Μια μέρα στις μία το πρωί, ο Ιρακινός συγκάτοικος έψηνε κοτόπουλο και το ξέχασε στο γκριλ. Ντουμάνιασε η κουζίνα και ο διάδρομος. Ο συναγερμός χτύπησε. Αυτό είναι προληπτικότητα. Τελικά o συγκάτοικος δεν έφαγε. Οι εφημερίδες όμως τι έφταιγαν; Σε κανονικό σπίτι δε θα βλέπαμε ποτέ αυτό το σημείωμα... και θα διαβάζαμε ελεύθερα την εφημερίδα μας το πρωί χωρίς να μπούμε στην κουζίνα μια μέρα και να μην τη δούμε εκεί. Αυτό είναι υπερβολή. Και το ίδιο συμβαίνει σε πολλά άλλα πράγματα. Τώρα, δεν ξέρω πώς δουλεύει η κοινωνία τους μέσα κι έξω. Πιθανώς να έχουν δίκιο και να έχουν ένα σύστημα που κάνει καλά τη δουλειά του και παράγει. Επίσης όταν προτωήρθα σ' αυτή τη χώρα μου έκανε εντύπωση και οι κανονισμοί που χτενίζουν κάθε κοινή δραστηριότητα αλλά και το ότι ο κόσμος... τους τηρεί! Όταν κατά μήκος του More London riverside έχουν επιγραφές που λέει ότι απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων και όντως δεν τα δένει εκεί κανένας, βλέπεις έναν πεζόδρομο μόνο με πεζούς που πλησιάζουν στα κάγκελα χωρίς να πρέπει να παραμερίσουν πενήντα ποδήλατα. Στην Ερμού, απαγορεύεται η στάθμευση δίπλα απ' την πλατεία Μοναστηρακίου. Έχεις περάσει ποτέ απο κει και δεν έχεις δει αυτοκίνητα; Παραδοσιακά, ο Έλληνας δεν τηρεί απλούς κανονισμούς που υπάρχουν για την ομαλότερη λειτουργία ενός συστήματος. Επειδή δε γουστάρει να του λένε τι να κάνει. Για αντίδραση. Για χίλια δύο πράγματα. Ομοίως, το κράνος στη μηχανή. Απαγορεύεται να καβαλάς χωρίς κράνος, έτσι; Μόνο που εδώ ΚΑΙ απαγορεύεται να μη φοράς ΚΑΙ όλοι οι μηχανόβιοι φορούν. Μια φορά είχε παρκάρει μια γνωστή σ' εκείνο το σημείο στην Ερμού και της πήραν τις πινακίδες. "Όλοι εδώ παρκέρνουν, γιατί δηλαδή έγραψαν εμένα;" Άντε ντε... Μα φτάσαμε στο σημείο να παρανομούμε και να περιμένουμε νομοτελειακά να τη βγάζουμε και καθαρή κι από πάνω. Αν και εν μέρει δίκιο είχε. Θα έπρεπε να μοιράζουν κλήσεις αδιακρίτως σ' όσους παρκάρουν παράνομα. Θα έπρεπε να μηχανογραφηθεί το δημόσιο για να μην πηγαίνει ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει γνωστό στην τροχαία και να σβήνει τις κλήσεις που τρώει. Eμείς φταίμε που είναι έτσι η χώρα μας και δε θέλουμε και ν' αλλάξει. Στις εκλογές τρώμε κουτόχορτο. Πάντα για τα χάλια μας φταίει κάποιος άλλος, του τα χώνουμε και το θέμα λήγει εκεί. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως και λίγα παθαίνει ο νεοέλλην με τα μυαλά που κουβαλάει. Από την άλλη εδώ έχει παντού επιγραφές που σου λένε μη το ένα, μη το άλλο, όχι αυτό, όχι εκείνο. Στην εστία μας, όπως και σ' όλες τις αγγλικές εστίες, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλη μέρα από το ν' ασχολούνται με την πρόληψη και την αποτροπή φωτιάς. Δοκιμάζουν το συναγερμό μια φορά τη βδομάδα (πολύ θα ήθελα να κατέβω στην υπεύθυνη και να της ρίξω χριστοπαναγίες που με σηκώνει απ' το κρεβάτι, αλλά δε φταίει αυτή, την υποχρεώνουν να το κάνει). Έχουμε προγραμματισμένες κι απρογραμμάτιστες ασκήσεις και σημειώνουν το χρόνο που κάνουμε για να βγούμε στο σημείο συνάντησης. Γι αυτό, το γκαζάκι που έχω για τον καφέ το κρύβω κάτω απ' το κρεβάτι όταν λείπω. Βλέπεις, μπαίνουν στα δωμάτια για ελέγχους και συντήρηση ρουτίνας, ακόμα κι όταν λείπουμε. Aυτή η διαφορά, ότι δηλαδή οι Δυτικοί τα ψειρίζουν όλα ενώ εμείς είμαστε μάγκες και τα έχουμε στ' αρχίδια μας έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές. Έχω συζητήσει με άτομα (Έλληνες) που προτιμούν την αναρχία απ' τους κανονισμούς που τηρούνται. Έχουν μάθει να ζουν σ' αυτό το χάλι και δε θέλουν περιορισμούς πάνω απ' το κεφάλι τους. Έτσι έχουν μάθει και την παλεύουν όπως δουλεύει το πράγμα. Χρειάζονται όμως και οι νόμοι για να δουλέψει μια κοινωνία με τόσα πολλά μέλη. Οι Άγγλοι επίσης δεν αντέχουν τις επιγραφές με το "μη το ένα, μη το άλλο", αλλά δεν έχουν δει πώς ειναι να μη μπορείς να περπατήσεις πεζός από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, να χάνει ο μηχανόβιος το κεφάλι του επειδή δε φορά κράνος και να μη μπορείς να χαρείς μια παραλία επειδή είναι γεμάτη περιτυλίγματα και αποτσιγάρα. Τελικά ο καθένας προτιμά αυτό που θεωρεί μικρότερο από δύο κακά; Μπορεί... Αλλά αυτό με το γκαζάκι να μείνει μεταξύ μας ε :Ρ

Earth from the Air exhibition

Ανακάλυψα κατά λάθος αυτή τη δωρεάν έκθεση καθώς έκανα τη βόλτα μου στο More London riverside μια μέρα με καύσωνα. Ο φωτογράφος Yann Arthus-Bertrand ταξίδεψε σε διάφορα σημεία του πλανήτη και τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες με ελικόπτερο. Οι φωτογραφίες του αντλούν τη θεματολογία τους από καταυλισμούς, ηφαίστεια, ερήμους κι άλλα πράγματα. Επίσης εκεί υπάρχει ένας τεράστιος παγκόσμιος χάρτης τοποθετημένος οριζόντια στο πεζοδρόμιο και γύρω του υπάρχουν φωτογραφίες της έκθεσης με διάφορες αναφορές για οικολογικές ανησυχίες και για τον Τρίτο Κόσμο. Η έκθεση θα είναι στο "Scoop" μέχρι τον Σεπτέμβρη. Αν βρίσκεσαι στο Λονδίνο και θέλεις να ρίξεις μια ματιά, υπάρχουν οδηγίες για το πώς να πας. Εδώ και το επίσημο website.

Trust me, I don't give a shit!

Έπρεπε να κατέβω τον Ιούλιο στην Ελλάδα κι όχι την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά δεν ηθελα να σπάσω τη δουλειά στα δύο. Επειδή κατέβηκα την προηγούμενη βδομάδα, δεν είδα τον Κόκκινο Ροκά στο Hammersmith, στη μία και μοναδική του εμφάνιση στο UK. Δε θα δω Twisted Sister και Dio στο Rockwave αυτό το ΣΚ. Παιζουν όμως και οι δύο τον Οκτώβριο στο Λονδίνο κι εύχομαι να έχω βρει σπίτι και δουλειά μέχρι τότε για να μείνω. Τουλάχιστον θα δούμε Υ&Τ την άλλη βδομάδα. Ερώτηση: Μα τα χίλια κατάρτια, γιατί οι Accept να παίξουν μαζί με Slayer, Candlemass και Dismember κι όχι στη μέρα των Twisted Sister και του Dio? Έτσι για το σπάσιμο, για να πληρώσεις εισητήριο για δύο μέρες... Τους Ολέθριο Ρήγμα πού τους θυμηθήκανε;

GTA San Andreas μεταγλωττισμένο;

Πόσο ωραία μιλάνε αυτοί οι άνθρωποι εκεί στα γκέτο... Χάρμα να τους ακούς, λέμε. Ας υποθέσουμε ότι το San Andreas γίνεται ταινία ή ότι βγαίνει ένα αντίστοιχο ελληνικό όμοιο παιχνίδι (και μετά ξυπνησα). Τι θα έλεγαν οι χαρακτήρες; Μήπως τα παρακάτω σου θυμίζουν ελληνική καλτ ταινία με Γαρδέλη, Πετρόχειλο και Μιχαλόπουλο, άντε και Τσαχιρίδη; Ο CJ χώνει ένα κροσέ σ' έναν οδηγό και πάει να του πάρει το αυτοκίνητο: "Δώσ' μου αυτή τη μαλακία που οδηγάς" "Τί μαλάκας είσαι, έτσι εύκολα σε κλέβουν" "Τώρα θα οδηγήσω εγώ" "Θα συνεχίσεις με τα πόδια, μαλάκα" "Με συγχωρείς κιόλας... α' γαμήσου τώρα" "Ή θα χάσεις το αμάξι σου ή θα σε σπάσω στο ξύλο. Διαλέγεις." Ο CJ παλεύει μ' έναν τύπο/τύπισσα: "Εμένα θα δείρεις ρε πούστη;" "Για να σε δούμε" "Μήν το δυσκολεύεις και σήκω φύγε" "Ξέρεις ποιος είμαι γω ρε πούστη;" "Έλα... εσύ και γω, πάμε!" "Θα σε γαμήσω παλιόπουστα" Ο CJ παίρνει τα λεφτά από κάποιον που σκοτώνει: "Δώσμου τα χάρτινα που έχεις" "Σε πειράζει να πάρω αυτά εδώ;" "Αυτά δεν τα χρειάζεσαι πλέον" "Αυτά τα θέλω για τη σύνταξή μου" O CJ πετάγεται μπροστά σ' έναν/μία οδηγό. Εκείνος/η τού φωνάζει: "Φύγε από μπροστά μαλάκα" "Πώς οδηγάς έτσι ρε αρχίδι, πού σε βρήκαν εσένα;" "Αν με τρακάρεις σε γάμησα" "Έτσι έμαθες να οδηγάς γαμιόλη;" "Αχ καλέ, το μανικούρ μου!" O CJ πέφτει πάνω σε κάποιον πεζό καθώς περπατά. Εκείνος/η του λέει: "Αν μου κολλήσεις τη γάμησες" "Βλέπε μπροστά σου μη σου γαμήσω τον κώλο, μαλάκα" "Θέλεις να νιώσεις πραγματικό πόνο, μεγάλε;" "Άλλο ένα τέτοιο και πέθανες" Τον έχω μετατρέψει σε γομάρι, τατουάζια κι έτσι. Θέλω να τον κρατήσω όπως είναι μη μου πάθει και τίποτα. Μιλάμε όλο το παιχνίδι είναι πελώριο και αν οδηγάς σαν άνθρωπος θέλεις αρκετή ώρα να πας από τη μία πόλη στην άλλη. Ακόμα δεν έχω "ξεκλειδώσει" τις άλλες δυο πόλεις και με το ρυθμό που παίζω θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι αυτό να γίνει. Αλλά βλέπουμε.

Μπλογκοσυνάντηση

Η ας την πούμε D., είναι Αμερικανίδα πακιστανικής καταγωγής. Διαβάζει το αγγλόφωνο blog μου και γω το δικό της εδώ και δύο χρόνια, λίγο πολύ από τότε που ξεκινήσαμε. Η D. βρίσκεται τώρα στην Αθήνα όπου θα κάνει την πρακτική του μεταπτυχιακού της. Όχι Athens, GA, αλλά την Αθήνα που όλοι ξέρουμε. Κουφάθηκα... Βασικά με έφερε προ τετελεσμένου γεγονότος και δεν πρόλαβα να τη μεταπείσω, αλλά σκέφτηκα μετά ας έρθει, μάλλον το αποφάσισε κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Κι εγώ άλλο που δεν ήθελα. Διαβάζω συχνά τα ποστ της και την έχω κατασυμπαθήσει. Είχα μεγάλη περιέργεια να τη δω από κοντά να πάμε να πιούμε καφέ στο Μοναστηράκι και να πούμε καμιά μαλακία. Συναντηθηκαμε δύο φορές. Πηγαίναμε και για τρίτη φορά αλλά οι εργαζόμενοι του ΗΣΑΠ και του μετρό είχαν αντίθετη γνώμη. Είπαμε λοιπόν τις μαλακίες μας. Μου είπε ότι πρέπει να συνηθίσει που τη ρωτάνε στο δρόμο "τί είσαι". Δηλ. νοείται Αμερικάνος με τόσο σκούρα επιδερμίδα; Δεν είναι όλοι όπως στις ταινίες, ή λευκοί ή μαύροι;; Ήρθε μετά και ο κολλητός και κάτσαμε και οι τρεις. Ο κολλητός, στα δύο λεπτά αφού τη γνώρισε, ξεκίνησε έναν καταιγισμό ερωτήσεων για τον Μπους, τον Κέρι, τον Μάικλ Μουρ, τους μαύρους, την Ann Coulter, τον Rush Limbaugh, τον Μichael Savage, τον Sean Hannity, τους Εβραίους, την 11η Σεπτεμβρίου και το Ιρακ αλλά και για τον Περβέζ Μουσάραφ και τη Μπεναζίρ Μπούτο (να μην ξεχάσει και τις ρίζες της).. Κανονικο talk show. Δεν πιστεύω να ξέχασε κανέναν και δημιουργηθεί διπλωματικο επεισόδιο. Για τον Γκορ Βιντάλ και τον Αλ Φράνκεν δε ρώτησε τίποτα, ξέχασε. Πριν λίγες μέρες είχαμε βρει στο δρόμο μια Νοτιοαφρικάνα και τη ρωτούσε για το απαρτχάιντ και για τον Μαντέλα. Εμένα με ρωτούσε για το πως βλέπουν οι Άγγλοι το ευρωσύνταγμα. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που απλώς θέλουν να ρουφάνε πληροφορίες. Αλλά δεν είναι όλα πολιτική πια! Ήταν μια μπλογκοσυνάντηση που δε θα ξεχαστεί. Άλλωστε δε θα ξαναιδωθούμε ποτέ. Το λέω και δεν το πιστεύω όμως.

Στην Ελλάδα

Όπως τα περίμενα τα βρήκα. Για δεύτερη φορά έφυγα από την Αγγλία με μισή καρδιά. Υποθέτω γι' αυτό φταίει το Λονδίνο, που βρίσκεται σε διαφορετικό σύμπαν από την υπόλοιπη Αγγλία. Βέβαια, όταν πάτησα πόδι στην Αθήνα, το πρώτο που παρατήρησα ήταν οι γυναίκες. Πολλές ωραίες γυναίκες. Εντάξει, και στην Αγγλία έχει πολλές γυναίκες ωραίες αλλά μεσογειακές ωραίες γυναίκες δεν παίζουν πολλές. Μάλιστα, ωραίες μεσογειακές γυναίκες που μιλούν τη γλώσσα σου μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις στο Λονδίνο (πάντως εγώ ωραίες Ελληνίδες εδώ μόνο στην Ανάσταση είχα δει). Οι γυναίκες Hondos Centre ήταν διάσπαρτες εδώ και κει αλλά ξέρεις κάτι; Να τις παντρευτείς θέλεις ή να κάνεις κανα σκηνικό μιας βδομάδας; Τεσπαν. Βλέποντας την καλοστρωμένη Αττική Οδό πίστεψα για λίγο ότι έφυγα από μια πολιτισμένη χώρα και πήγα σε μιαν άλλη. Αυτή η εντύπωση διαλύθηκε μόλις βγήκαμε από την Αττική Οδό και περάσαμε στις Οδούς Με Τις Λακκούβες. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα, σκέφτομαι ότι πολλά θα έχουν βελτιωθεί και κάθε φορά διαψεύδομαι. Αυτή τη φορά μάλιστα είχα μια παραπάνω ελπίδα, σκεφτόμενος το υψηλό επίπεδο, τον τρόπο σκέψης και τα ελπιδοφόρα μηνύματα των blogs. Φαίνεται όμως πως οι bloggers τελικά είναι μειοψηφία. Όλα εκείνα που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις παραμένουν ίδια. Ο ταξιτζής που θα τσατιστεί αν φορέσεις ζώνη στο ταξί του. Το "Number One" που παίζεται όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. Τα ιδιωτικά κανάλια που έχουν αποθρασυνθεί τελείως. Η βρωμιά των δρόμων και τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Ο ξενοδόχος που σε βλέπει ως κομμάτι κρέας που δίνει λεφτά. Η στάση εργασίας στα αστικά τρένα που δε με άφησε να δω κάποιους γνωστούς την τελευταία μέρα. Εδώ μια φορά θα πω ότι καλά και άγια τα δίκαια αιτήματά σας αλλά όχι και να παραλύσετε μια πόλη σταματώντας έναν νευραλγικό τομέα των καθημερινών δραστηριοτήτων μιας μεγαλούπολης και ειδικά σε εργάσιμη μέρα. Για τα σκουπίδια στους δρόμους, το ίδιο. Οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν παρομοιάσει την Ελλάδα με παράδεισο επί γης που πάντοτε νοσταλγούν και πάντοτε θέλουν να επισκέπτονται. Μιλάμε κυρίως για πενηντάρηδες ή συνταξιούχους με παιδιά Έλληνες δεύτερης γενιάς. Επίσης, αυτοί οι ίδιοι το παίζουν εκ του ασφαλούς μιας και έρχονται μόνο για διακοπές κι όχι για να μείνουν να δουν τη γλύκα. Ακούς από τους ίδιους ότι τα ελληνικά τραγούδια είναι τα μόνα που έχουν ψυχή και συναίσθημα. Ναι, εκείνα τα "ελληνικά" τραγούδια με την αραβική μελωδία που γράφονται σε πέντε λεπτά. Το "Dreaming" του Μalmsteen δεν έχει ψυχή και συναίσθημα, όοχι... Και ούτε μπάνια έκανα, ούτε στις 5 το πρωί γυρνούσα. Είδα λίγο τους κολλητούς και την κοπέλα μου και μετά τα χαλάσαμε. Yup, είμαι πάλι single. Δεν ψάχνω ακόμη για replacement. Όταν ξαναρχίσει το ψαξίδι, αν πρόκειται για μικρά ευκαιριακά σκηνικά δε θα κοιτάξουμε και το γάιδαρο στα δόντια. Ας είναι και γκόμενα Hondos Centre (ναι, αυτό το post εδώ το γράφει χαρντροκάς).

Χρήματα

Μπορείς να αγοράζεις ένα σπίτι Αλλά όχι ένα σπιτικό Μπορείς να αγοράζεις ένα κρεβάτι Αλλά όχι τον ύπνο Μπορείς να αγοράζεις ένα ρολόι Αλλά όχι τον χρόνο Μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο Αλλά όχι την γνώση Μπορείς να αγοράζεις μία θέση Αλλά όχι τον σεβασμό Μπορείς να αγοράζεις φάρμακα Αλλά όχι την υγεία Μπορείς να αγοράζεις αίμα Αλλά όχι την ζωή Όπως βλέπεις τα χρήματα δεν είναι το παν. Και συχνά σου δίνουν περισσότερο πόνο και στεναχώρια. Στα λέω αυτά γιατί είμαι φίλος σου και σαν φίλος σου θέλω να μην πονάς και υποφέρεις! Για αυτό στείλε μου όλα σου τα χρήματα να υποφέρω εγώ για σένα. Δέχομαι μόνο μετρητά. (Τί περίμενες, ότι θα 'ταν κανένα από κείνα τα φλώρικα;;;)

The girls are out tonight

Αυτό το ποστ το λιβάνιζα από την Παρασκευή το βράδυ. 3 Ιουνίου απόγευμα κλείνω τα βιβλία. Είχα πάρει εισιτήριο μόλις δύο μέρες πριν, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εξαντληθούν. Ένα πράγμα που δε γουστάρω στα εισιτήρια εδώ είναι ότι δεν έχουν καλλιτεχνικά σχέδια με τα ονόματα των συγκροτημάτων επάνω, αλλά είναι κενά χαρτιά με το ολόγραμμα του διοργανωτή και όταν τα αγοράζεις ένας εκτυπωτής εκτυπώνει το όνομα του συγκροτήματος, την ημερομηνία και το χώρο που θα γίνει η συναυλία. Εν πάσει περιπτώσει... Φοράω ένα παλιό τζιν κι ένα μπουφάν και παίρνω το λεωφορείο για Tottenham Court Road. Όταν έφτασα στο μαγαζί είχαν ήδη ξεκινήσει οι Girlschool. Aλήτικο NWOBHM αρχών του '80, just the way I like it. Λίγο πολύ περίμενα τι θα δω αλλά αυτό που εμφανίστηκε τελικά μπροστά μου κάπως με παραξένεψε. Ήξερα ότι δε θα έβλεπα τίποτα εικοσάχρονες όπως ήταν τότε που ξεκίνησαν, αλλά αυτές, διάολε, ήταν πάνω από σαράντα πέντε η καθεμιά τους. Δηλαδή κλασικό δεινοσαυρικό συγκρότημα που ξαναφτιάχνεται να κάνει άλλη μια μπάζα από περιοδείες. Κρατούσαν πάντως. Αν και δεν πολυκατέχω τα της μουσικής τους, διέκρινα μερικά κομμάτια, όπως το "Yeah, right", το "Take it all away" και το "Demolition boys". Kαλό συγκρότημα αλλά προτιμώ τις Rock Goddess, των οποίων η τύχη αγνοείται. Η Jackie Chambers, η καινούρια κιθαρίστρια, μ' έκανε να καταλάβω πώς νιώθουν οι groupies στις συναυλίες. Oι Girlschool έπαιξαν πάνω κάτω μια ώρα και έφυγαν απ΄τη σκηνή για να δώσουν τη θέση τους στις Vixen. Καμία σχέση με τις ορίτζιναλ, μόνο η κιθαρίστρια Jan Kuehnemund έχει μείνει από την αρχική σύνθεση. Ήμουν αρκετά τυχερός ώστε στο διάλειμμα να πιάσω πρώτη σειρά, ακριβώς κάτω απ΄τη σκηνή. Τι να πει κανείς για τη μουσική με την οποία έβγαλες το γυμνάσιο; Οι Vixen ήταν μακράν από τα καλύτερα hair συγκροτήματα των τελών '80 - αρχών '90. Η δημοτικότητά τους στηρήχτικε κατά ένα ποσοστό στο ότι είναι ενα συγκρότημα αποκλειστικά αποτελούμενο από γυναίκες. Την Παρασκευή μας ταξίδεψαν 15 χρόνια πίσω με τα "Rev It Up", "Streets In Paradise", "Cryin'", "How Much Love", "I Want You To Rock Me", "Love Made Me", "Love is a Killer", ενώ έπαιξαν κι από το νέο τους δίσκο. Περιττεύει να πούμε ότι το κοινό σείστηκε στο άκουσμα του "Edge of a Broken Heart", το οποίο έκλεισε τη συναυλία. Πάντα τέτοια! Κάτω από το stage... Κάτω απ' τη σκηνή κάνεις και λίγο "παιχνίδι" με τους μουσικούς. Δε μας χώριζαν παραπάνω από δύο μέτρα από τη μπασίστρια και γενικώς όταν είσαι τόσο κοντά έχεις και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους καλλιτέχνες. Δεν είχα πολλές φορές την ευκαιρία να πλησιάσω τόσο κοντά σε σκηνή, αλλά στην περίπτωση αυτή ήταν δεδομένο πως δε θα έπεφταν μπουνίδια και αγκωνιές και όντως δεν έπεσαν. H Lynn Louise Lowrey στο μπάσο. Μου έδωσε λίγες πόζες όταν με είδε να τη σημαδεύω με την κάμερα. Η τραγουδίστρια Jenna Sanz-Agero ήταν η συμπαθητική φιγούρα από τις τέσσερις. Απογοητεύτηκα που άκουγα κάποια άλλη στη θέση της Janet Gardner αλλά αποδείχτηκε πως είχε πολύ καλή σκηνική παρουσία. Τα περιττά κιλάκια της καθόλου δε μέτρησαν εναντίον της, στο κάτω κάτω μιλάμε για hard rock στο οποίο μετράει προπάντων η μουσική και τα υπόλοιπα παίζουν δευτερεύουσα σημασία. Με τη Jenna ανταλλάξαμε δύο χειραψίες τις φορές που πέρασε από τη μεριά που στεκόμουν. Κανονικές χειραψίες, όχι απλώς αγγίγματα. Και τι έγινε, θα πεις. Γιατί; Φάση έχει. Είναι απ' τα ωραία πράγματα των live να κάνεις και "παιχνίδι" με τους μουσικούς πάνω στη σκηνή. Η μοναδική φορά που μου είχε συμβεί αυτό πριν, ήταν με την Doro Pesch στην Αθήνα, αλλά εκείνο ήταν απλώς γρήγορο άγγιγμα κι όχι χειραψία. Πιστεύω πως αν παίξουν κάποια στιγμή Ελλάδα, γεμίζουν την "Υδρόγειο" της Θεσσαλονίκης χαλαρά. Δε μπορεί, του πούστη, δε θα πατήσουν μια μέρα;

Αν θέλεις μια δουλειά να γίνει σωστά...

Πριν ένα χρόνο και κάτι είχα στείλει στο www.planetdeusex.com το πρώτο κεφάλαιο μιας ιστορίας που διαδραματίζεται αμέσως μετά το τέλος του Deus Ex 1. Όταν είδα πως τη δημοσίευσαν κάθησα και έγραψα και δεύτερο κεφάλαιο. Δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Στο fanfic.org μπορείς να ανεβάσεις δικά σου αρχεία κειμένου και υπάρχουν ταξινομημένες χιλιάδες ιστορίες θαυμαστών ταινιών, βιβλίων, τηλεοπτικών σειρών και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου. Έγραψα και δεύτερο και τρίτο κεφάλαιο. Το θέμα με το fanfic.org είναι πως σου χαλάει το format. Δε δέχεται italics και παίρνει μόνο ένα μέγεθος γραμματοσειράς. Επίσης δε δέχεται αστερίσκους (*). Όταν ανεβάσεις ένα αρχείο word που περιέχει τα παραπάνω, το προϊόν που θα δεις στην οθόνη μπορεί να σε ξενίσει... Τώρα που βρίσκομαι και στην Αγγλία μπορεί να έβρισκα κανέναν εκδότη έτσι και το βιβλίο τέλειωνε ποτέ, αλλά μόνο που βασίζεται σε εμπορικό προϊόν. Οπότε πείραξα ένα πρότυπο του blogger και το ανέβασα εδώ (με άδεια προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, εννοείται). Το έχει κάνει πολύς κόσμος, να ανεβάζει νουβέλες στο blogger. Μάλιστα, το ίδιο το Blogger σε ενθαρρύνει να το κάνεις. Έχω να συνεχίσω το βιβλίο εδώ και τέσσερις μήνες, αλλά τώρα βρήκα λίγο χρόνο να κάνω αυτή τη ταρζανιά και θέλω να ξαναρχίσω να δουλεύω πάνω του. Τέρμα τα λόγια. Deus Ex: Behind Closed Doors !

Πότε θα κατέβεις Ελλάδα;

Αγαπητοί φίλοι και γνωστοί στις Ελλάδες, Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν ξέρω τι κάνουν άλλοι, αλλά για μένα, η διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πηγαινέλα Ομόνοια-Σύνταγμα. Έχουμε δουλειές και άλλα πράγματα να κάνουμε. Αν κάποιος είναι πρωτοετής, το καταλαβαίνω, αλλά μαστεράς με μερικά χρόνια στο νησί δεν έχει ούτε την πολυτέλεια, ούτε τα λεφτά αλλά ούτε και την όρεξη να κατεβαίνει κάθε τρεις ή πέντε μήνες. Μπόρεσα και στρίμωξα πέντε μέρες μεταξύ εξετάσεων και ξεκινήματος διπλωματικής μ' έναν σουπερβάιζορ να αναμένει. Με το ρίσκο του να επαναλάβω τον εαυτό μου, ξαναλέω ότι πηγαίνω Ελλάδα για διακοπές, ήτοι: Θα πάμε βόλτες, θα επισκεφτούμε παλιά ροκάδικα στέκια και θα γαμηθούμε στις μπύρες (χμμμ). Εντάξει, και κανα μπάνιο στη θάλασσα. Και μετά πίσω στο Λονδίνο. Κι αν τσατιστώ από τίποτα, πέντε μερούλες είναι έτσι κι αλλιώς, θα περάσουν. Και ΔΕΝ ΞΕΡΩ πότε θα ξαναπάω Ελλάδα. Μη ρωτάτε άλλο, αγαπητοί φίλοι και γνωστοί. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα. Μικρό ποστ, αλλά παίζουν κι εξετάσεις. Θα ακολουθήσει μεγαλύτερο με περιγραφή της συναυλίας Vixen και Girlschool.

Zητείται δωμάτιο

Σε περιοχή Inner ή Greater London, effective από μέσα Αυγούστου. Όποιος/α ψάχνει να συγκατοικήσει με Έλληνα που δε γουστάρει να πηγαίνει μπουζούκια και ελληνικά γλέντια ούτε στην Αθήνα ούτε στο Λονδίνο, ας ενημερώσει.

Fucking hilarious

Όλα ξεκίνησαν πριν από 212.427 χρόνια, όταν πίθηκοι από ένα μακρινό αστρικό σύστημα, έχοντας επικεφαλής κάποιον Αβραάμ επιτέθηκαν στη γη. Δυστυχώς, το ανθρώπινο γένος που τότε αποτελείτο μόνο από Έλληνες, αιφνιδιάστηκε. Χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι να φτάσουμε στον Τρωικό πόλεμο όπου οι Έλληνες ξανασήκωσαν κεφάλι. Αργότερα, όταν εμπνευσμένος ηγέτης του Ελληνισμού ήτο ο Περίανδρος ο Κορίνθιος η επικράτησις των Ελλήνων οριστικοποιήθηκε, ιδίως μετά την Mάχη του Mαραθώνα. Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων οι εχθροί των Ελλήνων άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι και να ζητούν εκδίκηση. Όπως έγινε φανερό αμέσως μετά τον Δ' Παγκόσμιο πόλεμο, οι Εβραίοι είχαν ξεκινήσει την προεργασία για την παγκόσμια επικράτησή τους επί των Ελλήνων της Ομάδας Έψιλον. Ένας από τους τελευταίους αρχηγούς της Ομάδας Έψιλον ήταν η Μελίνα Μερκούρη την οποία φρόντισαν δολίως να βγάλουν από τη μέση, μη γνωρίζοντες πως ο μυστικός ηγετικός πυρήνας των Ε βρίσκεται στο μυστικό αρχηγείο των Ε στα νησιά Φίτζι όπου εργάζεται κατασκευάζοντας τα μυστικά υπερόπλα σχάσεως φωτονίων τα οποία περιγράφει ο Πλάτωνκωδικοποιημένα στα βιβλία του. Αυτή τη μυστική γνώση είναι που θέλουν να καρπωθούν, ή έν ανάγκη να εμποδίσουν οι ανθέλληνες, και για το σκοπό αυτό σύστησαν την ανθελληνική οργάνωση NSA η οποία πίσω από το αθώο της προσωπείο τρομοκρατεί και δηλητηριάζει τον κορμό του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Μάκης Βορίδης και ο Blackie Lawless, ως γνήσιοι Έλληνες, τόλμησαν κατά το παρελθόν να καταγγείλουν την εν λόγω οργάνωση. Δυστυχώς, όσο υπάρχουν προδότες όπως ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και ο Γιώργος Αλογοσκούφης που και οι δύο είναι κρυφο-υποστηρικτές της ολυμπιάδας Αθήνα 2004, το μέλλον του ελληνισμού θα κρέμεται από μια κλωστή, όπως λέει και ο συγγραφέας-ερευνητής Κυριάκος Βελόπουλος. Όμως ο Ζεύς που πάντοτε σώζει την Ελλάδα θα επέμβει σε 17 χρόνια και θα οδηγήσει τους Έλληνες στην οριστική επικράτηση, όπως κωδικοποιημένα προφητεύει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στο έργο του Δεν Είμαι Εγώ ή Η Λογική ! Δημιούργησε και συ τη δική σου ελληνοκεντρική θεωρία στο Perikallos Project. Από την Άσπρη Πέτρα Ξέξασπρη που με τη σειρά του παραπέμπει στο Περιγλώσσιο. Koίτα που ο Blackie μας βγήκε Έλληνας!

To ειρωνικό μανιφέστο του καπνιστή

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ Τι λε ρε παιδί μου... 2.500.000 θύματα του τσιγάρου κάθε χρόνο. Ένα θύμα κάθε δεκατρία δευτερόλεπτα. Καρκίνος του πνεύμονα. Εμφράγματα. Θρομβώσεις. Δε σου σηκώνεται. Αυτά διαβάζω και λέω γι' αυτό ρε πούστη μ' έτρωγε το δεξί μου το παπάρι; Λαχανιάζεις πιο εύκολα; Μήπως είναι επειδή δεν ασκείσαι πλέον και το 'χεις ρίξει στο φαΐ; Λέω, μήπως φταίνε τα εικοσιπέντε κιλά που έβαλες κατά τη διάρκεια του καιρού που καπνίζεις. Πού το ξέρεις ότι οφείλεται στο τσιγάρο; Θρόμβωση αρτηριών. Αμα κόψεις την άσπρη ζάχαρη και τα πολλά τα κρέατα θα τη δεις τη βελτίωση. Το τσιγάρο σκοτώνει. Κααααλά. Μας τα 'παν κι άλλοι. Παίρνουν τα φυλλάδια της Αντικαπνιστηκής Εταιρίας, τα διαβάζουν και παπαγαλίζουν. Απο τότε που γεννήθηκα ακούω ότι το τσιγάρο σκοτώνει. Απόδειξη σου λέει οι θάνατοι από καρκίνο, λες και μόνο απ' το τσιγάρο παθαίνεις καρκίνο. Κάθε Σαβ/κο θρηνούμε περισσότερα θύματα από τροχαία παρά από τσιγάρα. Εσύ, τώρα, μπορεί να μην οδηγάς ούτε πατίνι και να μένεις σε μέρος που βρίσκεις τα πάντα με τα πόδια αλλά δεν έχει σημασία. Πάλι απο τροχαίο θα πας. Δεν έχει πώς και γιατί. Όλοι το λένε (όσοι καπνίζουν)! Οι καπνιστές καταπατούν την ελευθερία των μη καπνιστών. Δε φτάνει που οι μη καπνιστές δεν ξεπερνούν τους 35 (τριάντα πέντε) σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, μου θέλουν και δικαιώματα; Ρε θα σας φάμε ζωντανούς, ρε! Άντε στην εξοχή που μου θέλετε και καθαρό αέρα. Γιατί στην πόλη δε θα βρείτε. Το τσιγάρο κοστίζει. Εγώ χαλάω τρία ευρά για να πάρω εικοσιπεντάρι καπνό που μου κρατάρι 6 μέρες. Ακόμα και στην Αγγλία που κάνει έξι ευρώ, δεν είναι τόσα πολλά σε σύγκριση με τα έτοιμα τσιγάρα. Κολλούες και φιλτρούθκια έχουν αμελητέο κόστος. Σίγουρα αν τα μαζέψεις όλα μαζί θα βγει μεγάλο το ποσό αλλά σιγά, λες κι έχω σοβαρή κοινωνική ζωή για να ξοδέψω λεφτά αλλού... Κάπνισε, αλλά να βγεις έξω. Προτιμώ να καπνίσω μέσα και αφού δεν καπνίζεις και δεν έχεις τασάκι, no problemo, θα το τινάζω στο μεγάλο (μοκέτα). Δε σε καταλαβαίνω, τι τη θες τη ζωή χωρίς μπύρες, τσιγάρο και σεχ; Δεν το 'χεις καταλάβει ότι ανταλλάζεις πολλές μικρές χαρές με μία μεγαλύτερη; Σίγουρα κάποια στιγμή θα το κόψω. Έχω βάλει και ημερομηνία από τώρα. Του Α.Π. Ανήμερα. Το κάπνισμα το απομυθποίησα όταν το άρχισα. Δεν τα έπαιρνα σοβαρά αυτά περί εθισμού. Τώρα πλέον ξέρω τα περί συμπτωμάτων του καπνίσματος (λαχάνιασμα κλπ) και τι θα πεί εθισμός σε ναρκωτικό. Και δε μ΄αρέσει καθόλου. Είναι κι ο ψυχολογικός παράγοντας, π.χ. έχεις συνδυάσει τον καφέ σου με μια τσιγαριά. Είναι και η βαρεμάρα... Τώρα το έχω κατεβάσει στα 2-3 την ημέρα -πλην του προηγούμενου Σαββάτου- και μετά τις εξετάσεις που θα ηρεμήσω, πιστεύω θα σταματήσω τελείως. Σου διαλύει τα πάντα και σε σου δίνει τίποτα.

Δηλαδή όσοι Γάλλοι ψήφισαν "ναι" είναι φασίστες;

To 45% που ψήφισε υπέρ του Ευρωσυντάγματος είναι αρκετά μεγάλο ποσοστό. Τι θα πει αυτό; Ότι το 45% των Γάλλων είναι φασίστες, φραγκάτοι και βολεμένοι και το Ευρωσύνταγμα θα τους ωφελήσει σε βάρος των συμπολιτών τους, οι οποίοι ας υποφέρουν κι ας καεί ο κόσμος; Η ότι στη Γαλλία υπάρχει ενημέρωση απ' όλες τις πλευρές, που δημιουργούν διαφορετικές απόψεις που οδηγούν σε διάλογο; Εμείς στην Ελλάδα είμαστε οι "σωστοί" της υπόθεσης μ' ένα 97% που θα ψήφιζε "όχι"; Ίσως το συγκεκριμένο Ευρωσύνταγμα των εργοδοτών και των κυβερνήσεων να είναι επιζήμιο για μας. Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας από μας όταν το διαβάσει ολόκληρο και μετά μ' ευθύνη δική του θα πάει να ρίξει την ψήφο του. Βλέπεις, όμως, το 97% οφείλεται στο ότι ο Ελληνάρας είναι καχύποπτος για ό,τι έρχεται απ' έξω, καλό ή κακό, κι όχι στο ότι οι Έλληνες δεν είναι φασίστες επειδή έχουν περάσει τα πάνδεινα (ενώ οι άλλοι την είχαν δει αραχτοί δηλαδή). Επειδή αυτό το ξέρουν οι πολιτικοί μας, ξέχασαν δημοψηφίσματα και προέβησαν στη "δημοκρατική" διαδικασία του να το περάσουν νύχτα χωρίς πολλά πολλά. Κατά τ' άλλα, "εμείς" χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ήταν "πιθήκια", αλλά τα πιθήκια τελικά μας βάλαν τα γυαλιά.

Η τηλεμεταφορά του Σταρ Τρεκ

Πολλές σειρές και ταινίες-σταθμοί της επιστημονικής φαντασίας έχουν προβλέψει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τεχνολογίες που σιγά σιγά βλέπουμε να γίνονται πραγματικότητα. Αν κάπου έχουν πέσει έξω είναι στη δεκαετία ή και αιώνα που τοποθετούν αυτές τις τεχνολογίες. Το σχέδιο γεωπλασίας του Άρη θα πάρει γύρω στα διακόσια χρόνια, διάστημα πολύ μικρό σε σχέση με τις φυσικές διαδικασίες που αλλάζουν έναν πλανήτη. Η πρώτη επανδρωμένη αποστολή προγραμματίζεται για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Σε τι τεχνολογικό επίπεδο θα έχει φτάσει ο άνθρωπος την εποχή εκείνη δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Η τέχνη μας έχει δώσει αρκετές ιδέες εδώ και πολλές δεκαετίες. Το Σταρ Τρεκ θεωρείται από τις σειρές Ε.Φ. που έχει εμπνεύσει γενιές επιστημόνων και παράλληλα θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα και παρουσιάζει πολλούς προβληματισμούς επίκαιρους και σήμερα μέσα από αλληγορίες. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα του 23ου και 24ου αιώνα έχουν βληθεί από καταιγισμό αμφισβητήσεων και ακόμη κι ένας μετρίως ενημερωμένος πολίτης χρειάζεται πολλή... εμ... αναστολή της δυσπιστίας του για να δει ένα επεισόδιο με ευχαρίστηση (καλά, όχι τόσο όσο το "24"...). Η κλασικώς αμφισβητούμενη παραδοχή που κάνει το Star Trek είναι αυτή της ταχύτητας warp. Τα αστρόπλοια του 22ου αιώνα (ST: Enterprise) μπορούν να φτάσουν μέχρι και 125 φορές την ταχύτητα του φωτός (warp 5, συμφωνα με την πολυωνυμική συνάρτηση που χρησιμοποιείται στην πρώτη σειρά και που καθορίζει τη σχέση warp factor και ταχύτητας φωτός). Βέβαια, στην πραγματικότητα υποθέτουμε ότι το Enterprise διανύει αποστάσεις πολύ πιο γρήγορα μιας και στα επεισόδια, οι χρονικές περίοδοι που διατυπώνονται από το πλήρωμα είναι μικρότερες απ' όσο χρειάζεται με τις ταχύτητες που χρησιμοποιούν για να κάνουν τα ταξίδια. Επίσης, όπως είναι γνωστό, η επικρατούσα θεωρία απαγορεύει ταξίδια με ταχύτητες ίσης ή μεγαλύτερης του φωτός. Για παράδειγμα, το μήκος ενός σώματος που βρίσκεται σε κίνηση δίνεται από τον τύπο: όπου L το μήκος του σώματος σε ηρεμία, L' το μήκος του όταν αυτό κινείται με ταχύτητα v (αλλά με τί σημείο αναφοράς;) και c η ταχύτητα του φωτός. Όσο το v τείνει να γίνει ίσο με το c, ο λόγος v/c τείνει προς τη μονάδα και η ρίζα τείνει προς το μηδέν. To L παραμένει βέβαια σταθερό, οπότε το L' τείνει προς το μηδέν. Σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, το μήκος ενός αστροπλοίου πόσο θα είναι; Ομοίως, η αδρανειακή μάζα του σκάφους απειρίζεται και όσο η ταχύτητά του πλησιάζει αυτή του φωτός, χρειάζονται τεράστια ποσά ενέργειας προκειμένου να αλλάξει η κινητική κατάσταση του σκάφους. Πόση ενέργεια μπορούν να παράξουν οι κρύσταλλοι διλιθίου των αστροπλοίων της Ομοσπονδίας; Γιατί δε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την έννοια της αναδίπλωσης του χωρόχρονου; Σε ένα επεισόδιο του Voyager (Prime Factors) μαθαίνουμε ότι η έρευνα για την αναδίπλωση του χωρόχρονου εγκαταλείφθηκε από τον Αστροστόλο στα μέσα του 23ου αιώνα επειδή τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν καταστρέφονταν. Η τηλεμεταφορά που χρησιμοποιείται στη σειρά έχει ξεσηκώσει περισσότερο ντόρο, κι αυτό μετά τα δημοσιοποιημένα πειράματα. Στην παρούσα φάση, βέβαια, αυτά έχουν γίνει με λιγοστά σωματίδια και σε απόσταση λίγων μέτρων. Θα μπορούσαν στο μέλλον τα πειράματα να εξελιχθούν και να γίνει το ίδιο με πιο πολύπλοκα σώματα σε μεγαλύτερες αποστάσεις; Πιθανώς. Μπορεί να υπάρξει τηλεμεταφορά πολύπλοκων οργανισμών όπως ανθρώπων σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, όπως μας δείχνει η σειρά; Απίθανο. Ο Λώρενς Κράους στο βιβλίο του "Η φυσική του Σταρ Τρεκ" μάς εξηγεί ότι προκειμένου να πραγματοποιηθεί τηλεμεταφορά προς ένα διαστημόπλοιο, θα πρέπει να υπάρξει κάποιος μηχανισμός ο οποίος θα μπορεί από πλανητική τροχιά να "σαρώσει" ένα αντικείμενο ή άνθρωπο στην επιφάνεια ενός πλανήτη. Οι πληροφορίες που θα πρέπει ν' αποκτήσει είναι η θέση και η κβαντική κατάσταση κάθε υποατομικού σωματιδίου που απαρτίζει αυτό το αντικείμενο ή άνθρωπο και κατόπιν να αποθηκεύσει αυτές τις πληροφορίες στην προσωρινή μνήμη του τηλεμεταφορέα (transporter buffer). Για να γίνει αυτό, αυτή η προσωρινή μνήμη απαιτεί αποθηκευτικό χώρο που ισοδυναμεί με μια συστοιχία σημερινών σκληρών δίσκων κολλημένων μεταξύ τους που σε μήκος θα εκτείνεται από την άκρη μέχρι το κέντρο του γαλαξία. Σαφώς οι αποθηκευτικοί χώροι μικραίνουν με την πάροδο των χρόνων αλλά στη σμίκρυνση υπάρχει κι ένα όριο πέρα από το οποίο αρχίζουν να εμφανίζονται κβαντικά φαινόμενα. Επίσης, η κβαντική κατάσταση ενός υποατομικού σωματιδίου μεταβάλλεται κάθε στιγμή. Από αυτήν την άποψη, λοιπόν, η τηλεμεταφορά όπως την παρουσιάζει το Σταρ Τρεκ αποκλείεται όχι μόνο προς το διαστημόπλοιο αλλά και από το διαστημόπλοιο προς τον πλανήτη. Παράλληλα, προκειμένου να γίνει η σάρωση σε τέτοιο μικροσκοπικό επίπεδο από τέτοια απόσταση, ο σαρωτικός μηχανισμός θα πρέπει να έχει το μέγεθος ενός τηλεσκοπικού φακού που θα εκτείνεται σε ακτίνα πολλές φορές πολλαπλάσια αυτής ενός μέσου γήινου πλανήτη (M-class). Η τηλεμεταφορά του Σταρ Τρεκ είχε επινοηθεί σε μια εποχή που το budget δεν επαρκούσε για την κατασκευή πολλών μινιατούρων που θα έπαιζαν το ρόλο του θαλαμίσκου μεταφοράς από και προς ένα πλανήτη. Στην Επόμενη Γενιά αυτό το πρόβλημα λύθηκε, αλλά η τηλεμεταφορά ερχόταν βολική σε πολλές καταστάσεις, π.χ. όταν οι ήρωες κινδύνευαν άμεσα και έπρεπε να τους πάρουν απο κει που βρίσκονταν. Η σειρά παρουσιάζει μια κοινωνία που είχε οραματιστεί ο Ρόντενμπερυ και είχε πραγματοποιηθεί έχοντας κάνει πολλές παραδοχές. Η πρώτη επαφή των γήινων με εξωγήινους πολιτισμούς έγινε επειδή ο Ζέφραμ Κόχραν έσπασε το "φράγμα του φωτός". Τα διαστρικά ταξίδια είναι τόσο κοινά όσο σήμερα τα υπερπόντια. Αν πεθάνουμε από φυσικά αίτια θα έχουμε δει διάφορα στις επόμενες δεκαετίες αλλά θα πάρουμε ένα hint για το πώς θα είναι ο κόσμος τα επόμενα τριακόσια χρόνια;

Star Wars και μεσαίωνας

Δεν έχω δει κανένα απ' τα έξι. Κι ούτε πρόκειται. Δεν το αφήνανε στα τρία τα παλιά να παραμείνει κλασικό, τι τα θέλαν τα Σιθ και τον Άνακιν και την Πόρτμαν; Φαίνεται πως ο Λούκας έχει οικονομικά προβλήματα και λέει ας κάνουμε και παιχνίδια, ας κάνουμε και τρία πρίκουελ... εντάξει, το θέμα είναι ότι χέζεται στα φράγκα οπότε στα παπάρια του. Μετά έχουμε τον Τόλκιν (καμιά σχέση με τον κιθαρίστα των Stratovarius) και τους άρχοντες των δαχτυλιδιώνε. Όταν βρίσκομαι σε παρέα και με ρωτάνε και λέω πως δεν έχω δει ούτε Star Wars, ούτε LOTR, μπορώ να αισθανθώ τον οίκτο πίσω από τα βλέματά τους. Έχω συνηθίσει και δε δίνω πια σημασία. "Πάμε στην Επιστροφή του Βασιλιά;" "Όχι". "Πάμε στο Revenge of the Sith;" "Όχι γαμώ το διάολό μου". Και ούτω καθεξής. Το θέμα είναι ότι ξοδεύονται εκατομμύρια δολλάρια για να φτιαχτούν ταινίες που θα ξεχαστούν σε πέντε μήνες μέχρι να βγουν σε διβιδί και να ξαναξεχαστούν μετά από ένα μήνα. Αυτό τον κινηματογράφο θέλει η ΜΡΑΑ να προστατέψει απο την πειρατεία και κλείνει μέσα όποιον κατεβάζει τις ταινίες της με torrents. Να τον χαίρονται αυτόν τον κινηματογράφο! Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα καλή ταινία στο σινεμά. Μάλλον το Φαινόμενο της Πεταλούδας. Κάποτε μου είχαν πει να δω και το Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο αλλά δεν είμαι πολύ του αισθηματικού/κοινωνικού, δεν το έχω κάνει ακόμη. Αν κάνεις μια βόλτα σε κεντρικούς δρόμους θα δεις το merchandising των Sith να έχει κατακλύσει το σύμπαν. Καρτ ποστάλ, στολές για πιτσιρίκια, φλυτζάνια και το κακό συναπάντημα. Αυτό υποδηλώνει ότι δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλα μόνο φαντασία (Lord of the Rings με διαστημόπλοια). Η επιστημονική φαντασία εμπεριέχει και την επιστήμη. Ως τέτοια δεν προσφέρεται για μαζική κατανάλωση. Έτσι λέω να παρατήσω τις σπουδές και να το ρίξω στο γράψιμο. Κάτι τέτοιο είναι σίγουρη δουλειά. Κάθεσαι και γράφεις ένα βιβλίο για τέρατα, δαίμονες, δράκους και ανδρείους πολεμιστές με σπαθιά και μαγικές δυνάμεις. Πιτσιρίκια-μάγοι με σχολικές στολές πιάνουν επίσης τόπο. Μπορεί να μη γίνεις πρώτο όνομα αλλά θα βγάλεις πολύ πολύ χρήμα. Ίσως τα βιβλία σου δε γίνουν ταινίες όμως θα γίνουν μπεστ σέλλερ. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο target group. Όλα τα σφάζεις, όλα τα μαχαιρώνεις. Και παιδιά και μεγάλους. Όλοι θα σε διαβάσουν. Και ίσως μετά από πολλά χρόνια να αγοράσουν τα δικαιώματα των έργων σου να τα κάνουν και ταινίες. Πάλι χρήμα. Μάγκας; Μάγκας! Μελετάς την αγορά και ξέρεις ότι ο κόσμος ψοφά για παραμύθια. Δεν έχει σημασία αν είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα, έχουμε αυτοκίνητα, αεροπλάνα και υπολογιστές κι έχουμε στείλει ανεπάνδρωτα σκάφη στον Άρη. Δεν έχει σημασία αν αποτινάξαμε το Μεσαίωνα μισή χιλιετία πριν. Το μυαλό είναι ακόμη εκεί. Στα σπαθιά και στις φωτιές. Αλλά έλα που δε μπορώ να κάτσω να γράψω μ' αυτή τη θεματολογία. Θα προτιμούσα κάτι σε Tom Clancy. Αλλά θα ήμουν μια τρίχα απ' τ' αρχίδια το Lucas αν έγραφα για τρομοκρατικές απειλές. Το θέμα είναι να πιάσεις το vibe της κοινωνίας. Αν μπορέσω και ανταποκριθώ σ' αυτό μετά και τα φράγκα μου θα έχω και μάγκας θα είμαι. Και συ, Σταρτρεκά, θα γίνεις μια γραφική φιγούρα μέσα σ' ένα υπόγειο, θα διαβάζεις Σπάιντερμαν και δε θα σου δίνει κανείς σημασία.

I'm on to you (na na na na na na)

Αυτά είναι. Ξέρεις, το ότι στο blog σου γράφεις ό,τι σου γουστάρει, δεν το έχω καταλάβει. Δηλαδή μπορεί να γράφεις κι ό,τι σουρεαλιστικό παραλήρημα έρχονται στο μυαλό; Ο,τι, Ο,ΤΙ να 'ναι; Εντάξει, εδώ ειναι δικός μου χώρος και γράφω και κανα δύο αρχιδιές παραπάνω που σκοπός τους είναι να μην έχουν σκοπό. Ο τίτλος του ποστ, ας πούμε, δεν έχει σχέση με το ποστ κι είναι από ένα τραγούδι των Hurricane που το είχαν κάνει επιτυχία το '88. Σάββατο βράδυ πήγαμε με τον Κώο στον ποταμό για μπυρόνια. Τώρα που έχει και ωραίο καιρό τα γκομενάκια τα έχουν πετάξει όλα έξω και μας έχει φύγει το μάτι. Τέσπα. Να με δεις καθώς περπατούσα στο δρόμο για την παμπ... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... στο πρώτο μαγαζί που βρίσκουμε στρίβω κατα μέσα. Πού σαι, μάστορα, πιάσε ένα δεκάρι Μάρλμπορο λάιτς. O ψιλικατζής, που το επίθετό του πιθανώς να είναι Πατέλ, μου τα δίνει, τα πληρώνω και φεύγω. Μέχρι να γυρίσω σπίτι τέλειωσα όλο το πακέτο. Χαλάλι, δε γαμιέται. Τα Χόλμπορν ξαφνικά μου φαίνονται βαριά κι ασήκωτα και τελευταία δε θέλω και να κουράζομαι να στρίβω. Μιας και το West End έχει γίνει πολύ κοινός προορισμός (άλλα μέρη στο Λονδίνο δεν υπάρχουν, ξέρεις) μετά το ποτάμι την κάναμε για ένα μπαράκι πιο έξω. Κουβανέζικο. Eγώ σε κουβανέζικο; Ναι... βλέπεις, δεν ήταν "μουράτο" μαγαζί με πελάτες ψώνια που πηγαίνουν να δουν τί άτομα κάθονται μέσα και τι φοράνε, μία τρύπα χωμένη σ' ένα δρόμο είναι, με τραπεζάκια έξω και καλά κοκτέιλ. Και ωραίο ντεκόρ μέσα. Μας έκανε εντύπωση το ότι δεν υπήρχαν μέσα μαύροι, πακιστανοί, σριλανκέζοι, άραβες, κινέζοι... Μόνο λευκοί. Πώς κι έτσι; Απ' ό,τι κατάλαβα οι υπόλοιποι είτε έχουν τα δικά τους στέκια είτε πηγαίνουν σε mainstream καταστάσεις (Ministry of Sound και λοιπές αρχιδιές...) Και πήχτρα στις ωραίες γυναίκες στο μαγαζί. Τέτοιο πράγμα σε τέτοια ποσότητα μόνο στη Leicester Square θα δεις. Αρκετά, παω να την πέσω.

Τεστ αξιολόγησης ανθρώπινου δυναμικού

Όσοι δουλεύουν σε μεγάλες εταιρίες τα έχουν δει και ζήσει. Σε μαζεύουν μια μη εργάσιμη μέρα (για να μη χάσουν και φράγκα) και περνάτε όλοι μαζί μερικές ώρες πάνω από διάφορους μηχανισμούς αξιολόγησης υπαλλήλων. Η "Νοοτροπία" δίνει ένα παράδειγμα. To Ηell To Pay, σήμερα ενταύθα, θέλοντας να βοηθήσει στην παραγωγικότητα και τη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου σε πέντε ανθρώπους, παραθέτει δύο τεστ αξιολόγησης εργαζομένων για σεμινάρια ηγεσίας σε εργασιακό περιβάλλον, με την ελπίδα να μείνουν οι πιο καπάτσοι και ν' απολυθούν όλοι οι υπόλοιποι γιατί δεν τους πληρώνουμε για να μας λένε πράγματα που δε θέλουμε ν' ακούμε. Τεστ πρώτο Έχεις σχέση με παντρεμένη που βρίσκεται σε διάσταση με το σύζυγό της. Παράλληλα είσαι και κυβερνητικός πράκτορας που εργάζεται σε αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Μέσα σε είκοσι ώρες έχουν γίνει πέντε (5) τρομοκρατικά χτυπήματα με χιλιάδες θύματα στη χώρα σου. Ο ηγέτης της χώρας σου έχει τραυματιστεί και δε μπορεί να διαχειριστεί την κρίση και ο διάδοχός του είναι ένας βλάκας και μισός. Ο σύζυγος της παντρεμένης σε κοιτάει με μισό μάτι που πηδηκουλιάζεις τη γυναίκα του, αλλά δίνει τόπο στην οργή προκειμένου να σε βοηθήσει σε μια αποστολή κατά τη διάρκεια αυτών των είκοσι ωρών. Τόσα διακυβεύονται, δεν πρέπει να εμπλακούν προσωπικές διαφορές. Φέρνετε την αποστολή σε πέρας αλλά όταν ένας απ' τους "κακούς" πάει να σε πυροβολήσει, ο σύζυγος της κοπέλας σου πέφτει ανάμεσα και τρώει τη σφαίρα εκείνος. Τον πηγαίνεις στο νοσοκομείο της υπηρεσίας σου για να τον περιθάλψουν. Μαθαίνεις ότι ένας πυρηνικός πύραυλος κλεμμένος από τους τρομοκράτες είναι έτοιμος να εκτοξευτεί και να πλήξει μια μεγαλούπολη. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρεις που βρίσκεται για να τον σταματήσεις. Μαθαίνεις το όνομα και την τοποθεσία κάποιου που ξέρει πού βρίσκεται ο αρχιτρομοκράτης. Τον βρίσκεις, αλλά στην πορεία τραυματίζεται από σφαίρα. Τον πηγαίνεις -καλά μάντεψες- στο αναρρωτήριο της υπηρεσίας σου. Καθώς τον βάζεις μέσα, βλέπεις το γιατρό να εγχειρίζει τον άνθρωπο που πριν λίγες ώρες σου έσωσε τη ζωή και που η κατάστασή του έχει επιδεινωθεί στο μεσοδιάστημα. Δίπλα στους χειρούργους βρίσκεται η γυναίκα του και κοπέλα σου, που προσεύχεται. Δεν υπάρχει άλλος γιατρός και δε μπορούν να εγχειριστούν και οι δύο ταυτόχρονα. Από τη μία, ο άνθρωπος που σου έσωσε τη ζωή και που η κοπέλα σου ακόμα αγαπά και βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του. Αν ο γιατρός εκείνη τη στιγμή σταματήσει την εγχείρηση, αυτός θα πεθάνει. Από την άλλη, ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σου δώσει στοιχεία για την τοποθεσία του αρχιτρομοκράτη με τον πυρηνικό πύραυλο. Αν δεν εγχειριστεί ΑΜΕΣΩΣ, θα πεθάνει. Το ερώτημα είναι: θα έβγαζες το πιστόλι σου για να εξαναγκάσεις το γιατρό να εγχειρίσει το συνεργάτη του τρομοκράτη; Τεστ δεύτερο Είσαι μηχανικός σε αστρόπλοιο της Ηνωμένης Ομοσπονδίας Πλανητών. Ο ολογραφικός γιατρός του σκάφους είχε δύο ασθενείς με εγκαύματα και ίδιες πιθανότητες να πεθάνουν. Ένας από τους δύο ήταν φίλος του. Μπορούσε να σώσει μόνο τον ένα από τους δύο και προτίμησε το φίλο του. Αργότερα, δε μπόρεσε ποτέ να συγχωρέσει στον εαυτό του το ότι δε φερθηκε ως σωστός γιατρός που θα τηρούσε τον όρκο του Ιπποκράτη μιας και επέλεξε ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει βάσει των προσωπικών σχέσεων που τον συνέδεε με τους δύο ασθενείς. Ερώτημα: Το software-γιατρός μπορεί να θεωρηθεί νοήμων μορφή ζωής με όλα τα δικαιώματα που συνεπάγεται αυτό; Σβήνοντας τη μνήμη του για το συγκεκριμένο γεγονός παραβιάζεις τα δικαιώματά του ως νοήμων μορφή ζωής;

Vain

Επειδή ξέρω ότι ενδιαφέρεται όλος ο κόσμος, εδώ και οι φωτογραφίες από τη συναυλία του Ντέιβι Βέιν και του συγκροτήματός του την Παρασκευή 27 Μαΐου. Highlights: Love Drug, Who's Watching You, No Respect, Laws Agains Love, Icy, Smoke and Shadows, Beat the Bullet, Down Payment Blues (διασκευή από AC/DC). Διάρκεια σετ: μία ώρα και πέντε λεπτά. Μια ώρα και πέντε λεπτά!! Πιστεύω ότι για να δεις μια "γεμάτη" συναυλία θέλεις ένα δίωρο στο νερό, ειδικά αν το συγκρότημα έχει μεγάλη ιστορία. Οι Vain με τους 2-3 δίσκους, βέβαια, τι να παίξουν... Έγινε ωραία κατάσταση μέσα στο μαγαζί. Ο κόσμος φώναζε, τσίριζε, ο Βέιν στα σαρανταφεύγα του βρισκόταν αριστερά, κέντρο και δεξιά της σκηνής ταυτόχρονα. Να έπαιζαν λίγο περισσότερο όμως...

Δεν πάνε να τιμηθούνε... να ευλογηθούνε...

Εκείνες τις μέρες δούλευα βράδυ κι έτσι δεν είχα δει κανέναν απ' αυτούς τους αγώνες με τους οποίους ο ελληνικός λαός ένιωθε "εθνική ανάταση" (και τ' αρχίδια μας κουνιούνται). Θυμάμαι όμως τα απογεύματα που τα κανάλια έκαναν μεταδόσεις απ' την Πορτογαλία. Να δεις την κακομοίρα την παρουσιάστρια στο Άλτερ που ήθελε να μεταφέρει το κλίμα των ελληνικών προβάτ... εεεε... Ελλήνων οπαδών στην Πορτογαλία που εκείνη την ώρα φώναζαν "σήκωσέ το το γαμημένο" αλλά έλα που η κιουρία δεν ήθελε να πει "γαμημένο". Και την ακούς... "οι Έλληνες φίλαθλοι φωνάζουν 'σήκωσέ το... το... το... τιμημένο, το ευλογημένο... το... το... ονειρεμένο...". Ιδού η σεμνοτυφία του τυπικού σας ιδιωτικού καναλιού, που προσβάλλει κάθε κανόνα δεοντολογίας, δε σέβεται τους τηλεθεατές του και τους αντιμετωπίζει σαν πρόβατα που πρέπει να κρατά συνεχώς κάτω από ένα καθεστώς φόβου, κατάθλιψης κι απαισιοδοξίας για τη ζωή, αλλά δε θα πει ούτε μια φορά "γαμήσου" εκτός αν βάζει καμία ταινία το βράδυ και το μεταφράσει έτσι στους υπότιτλους. Το όλο σκηνικό μου θυμίζει τον συνταγματάρχη Κέρτζ στο "Αποκάλυψη τώρα" και την τελευταία του ατάκα "Εκπαιδεύουμε νέα παιδιά να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους, αλλά οι διοικητές τους δεν τους επιτρέπουν να γράψουν 'γαμάω' στ' αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο".

Πάει κι αυτό

Τέρμα και το 24, τέρμα και το Enterprise... τώρα τι κάνουμε ρε πούστη; Και να πα στα κομμάτια το Enterprise, χωρίς Τζακ, πώς θα την παλέψουμε; Θα μου πεις υπάρχει και το Alias, αλλά άλλο Ηλέκτρα κι άλλο Τζακ. Άκουσα ότι ο πέμπτος κύκλος θα είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον τέταρτο και θα συνεχίζει την υπόθεση με την Κίνα. Υπομονή οχτώ μήνες. Βέβαια, μετά τους δύο πρώτους κύκλους συνηθίζεις και είσαι έτοιμος για μερικές ανατροπές. Δε λέω ότι είναι τέλεια σειρά. Οι σεναριογράφοι στον τέταρτο κύκλο έχουν πάρει πολύ θάρρος και ουσιαστικά έχουν καταργήσει την έννοια του πραγματικού χρόνου, εκτός αν η CTU έχει δικό της υπόγειο οδικό δίκτυο και πηγαίνουν όπου θέλουν στο L.A. σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Επίσης γίνονται πολλά τρελά και νομίζω ότι γράφανε επεισόδιο-επεισόδιο κι όχι όλη την ιστορία απ΄την αρχή. Αν δεν προσέξουν και στο Season 5 θα τους πάρει τα πρωτεία το Alias. Ίσως θα ήταν καλό να γίνει ένα 24/Alias crossover με μια μάχη σώμα με σώμα του Τζακ με τη γκομενοπρακτόρισσα (δεν ξέρω πως τη λένε). Απορίες μετά το τέλος του τέταρτου κύκλου: Ο Μπερούζ εξαφανισμένος. Ο Μιτς Άντερσον (ο πιλότος που έριξε το Air Force One) εξαφανισμένος. Μάλλον θα προσγείωσε το F-117A σε κανα τροπικό νησί και θα κάθεται να γελάει με μας τους υπόλοιπους. O Πρόεδρος Keeler εξαφανισμένος. Η Μάντυ ελεύθερη ξανά με τις ευλογίες του Πάλμερ. Θα συνεχίσει να σκοτώνει αβέρτα φορώντας μαύρες μπότες και πιστόλια περασμένα στα μπούτια της σε στυλ Λάρα Κροφτ. Γιατί ο Μπάουερ δεν κανόνισε ένα "ατύχημα" όπως με τη Νίνα στον προηγούμενο κύκλο; Ο αντιπρόεδρος Λόγκαν παραμένει πολλά κιλά χοντρομαλάκας. Στο τέλος δέχτηκε συγχαρητήρια που δεν τα άξιζε. Για μένα πάντως όλα τα λεφτά ήταν ο Αλμέιντα, αλλά σ' αυτό τον κύκλο ήταν πάτος. Όπως και η γιαπωνέζα.

Brian Howe

Όταν στο λύκειο κάναμε κοπάνες πηγαίναμε και παίζαμε ηλεκτρονικά σ' ένα ουφάδικο παραπέρα. Εκεί άκουσα πρώτη φορά ένα τραγούδι από έναν τύπο που έκανα πάνω από δεκαετία να μάθω τ' όνομά του. Το τραγούδι μου άρεσε και όλα αυτά τα χρόνια δε μου έφυγε απ' το μυαλό. Ένα-δύο χρόνια αργότερα ήμουν σ' ένα μπαράκι, κατά τη διάρκεια της πενταήμερης. Εκεί, άλλο τραγούδι μου έμεινε στο μυαλό. Δεν το σύνδεσα με το προηγούμενο, δεν το θυμόμουν πλέον, αλλά αυτό εδώ ήταν ακόμη καλύτερο. Χτες έμαθα ποιοί τα παίζουν και τα δύο... οι Bad Company! Μα οι Bad Company είναι αυτοί; Καλή μουσική αλλά... αυτοί παίζουν έτσι; Τους Bad Company τους έχω συνδυάσει μ΄έναν Paul Rodgers και παλιά βρετανική χροιά στη μελωδία. Aν ένα τραγούδι από Bad Company δεν το έχω ξανακούσει, μπορώ να καταλάβω ότι είναι δικό τους. Αυτή τη φορά όχι. Είχα χάσει επεισόδια. Ο τύπος που τραγούδαγε δεν ήταν ο Paul Rodgers και η μουσική ήταν περισσότερο ποπ/ροκ και AOR παρά κλασικό ροκ. Το όνομά του είναι Brian Howe και είχε περάσει κι από Ted Nugent. Στους BC έκατσε δέκα χρόνια. Τι λε ρε παιδί μου. Πότε έγιναν όλα αυτά; Για μένα οι Bad Company είχαν σταματήσει εκεί στα μέσα του 80, όταν το ΜΤV πήρε τα ηνία. Όταν σκεφτόμουν Bad Company, αμέσως στο μυαλό μου ερχόταν ο Paul Rοdgers. Ποτέ δεν έκατσα να μάθω τί απέγιναν απο κει και πέρα. Ήξερα ότι ο Rodgers έκανε για ένα διάστημα συναυλίες μόνος του και τώρα με τους Queen. Αλλά κι αυτός εδώ ο νέοπας καλός είναι. Με τον Brian Howe άλλαξαν τον ήχο τους προς το πιο radio-friendly, που λένε. Κανένα πρόβλημα. Πάντα τα πήγαινα τα γκομενοτράγουδα, εκτός αν είναι σκυλέισον, έντεχνα, dance ή RnB. Αν δεις φωτογραφία του Brian Howe όπως είναι τώρα, θα σου θυμίσει τελειωμένο Άγγλουρα που μόλις έχει βγει απο παμπ έχοντας κατεβάσει έξι-εφτά pints. Πάντως επιβίωσε μετα τους BC. Στο site του, πηγαίνει με τον τίτλο "Former Bad Company singer". Τελικά είναι απ' αυτούς που δε μπόρεσαν να σταθούν μόνοι μετά από μια καριέρα σ' ένα επιτυχημένο συγκρότημα και επιζητούν τη ρετσινιά του. Καλή φωνή και ωραία τραγούδια. Oι Bad Company, είτε έχουν μπροστάρη τον Rodgers είτε τον Howe, είναι οι Bad Company.

Tower Bridge late afternoon

.

Σήμερα πήγα για τρέξιμο στον Τάμεση. Μαύρα σύννεφα πάνω απ' τη γέφυρα αλλά δεν έβρεξε. Είχε ωραία μέρα και ήταν ευκαιρία να την κάνω απ' την κλεισούρα για λίγο. Εδώ κι ενάμισι μήνα δε θέλω να βγαίνω βόλτες αλλά περιμένω να κατέβω Αθήνα για να βγω με τον κολλητό και με τη γυναίκα. Εδώ δε μ' ενδιαφέρει να βγω έξω με κανέναν. Ξέρω ότι κάνω μαλακία αλλά δε μ' ενδιαφέρει. Το βελάκι είναι κολλημένο και δείχνει μέσα Ιουνίου, όταν θα πάρω τ' αεροπλάνο να φύγω. Δε νοσταλγώ την Αθήνα. Το μόνο που θέλω είναι να δω αγαπημένα πρόσωπα, να παω για κολύμπι και να επισκεφτώ τις παλιές τρύπες που παίζουν πραγματική μουσική (ώπα, τι μας λες ρε μεγάλε) και μετά να ξαναφύγω. Ούτως η άλλως η ζέστη θα θερίζει.

Πολύ σοβαρέψαμε. Ας αλλάξουμε λίγο κλίμα... Χτες έκανα μόνο ένα τσιγάρο και σήμερα κανένα. Για δες που παλεύεται τελικά... Αλλά πάει το πούστικο μαζί με το βράδυ που κάθεσαι και χαλαρώνεις... Ώρες ώρες με πιάνουν τα τρελά αλλά πίνω λίγο νερό και μετα απο λίγο φεύγουν (τα τρελά). Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσουν τα συμπτώματα στέρησης... ή εγώ που καταβάλλω προσπάθειες να μην κάνω τράκα από τον απέναντι. Θέλω να κάνω λίγο Old Holborn Aromatic. Εδώ δεν έχω βρει. Θα πρέπει να περιμένω μέχρι να παω Αθήνα. Καλό είναι, φάση έχει. Ερώτηση: Το κίτρινο δόντι πώς ξαναγίνεται λευκό; Λίιιιγο έχουν κιτρινίσει αλλά τα θυμάμαι και πιο λευκά. Θέλει οδοντίατρο τώρα δηλαδή;

Είναι οι πολίτες της Δυτικής Ευρώπης φασίστες;

Οι ακροαριστεροί υποστηρίζουν πως δεν υπάρχουν τρομοκράτες παρά μόνο αγωνιστές. Ο μόνος τρομοκράτης είναι το κράτος, ο δυνατός, ο νταβατζής, ενώ αυτοί που ρίχνουν αεροπλάνα σε ουρανοξύστες είναι οι καταπιεσμένοι, αυτοί που παλεύουν για τα δίκαιά τους. Αυτό που σκεφτόμουν πάντα είναι: τι θα μας πουν οι ακροαριστεροί του καναπέ όταν το επόμενο αεροπλάνο πέσει στον όροφο που εργάζεται κάποιος στενός τους συγγενής; Θα κρίνουν με δύο μέτρα και δύο σταθμά ή όχι; Το ότι οι Αμερικανοί έχουν εγκαταστήσει πενήντα χούντες στον πλανήτη και κάθε τρία χρόνια βομβαρδίζουν μια χώρα της οποίας το όνομα δε μπορούν καν να προφέρουν, δε δικαιολογεί βία απ' την αντίθετη πλευρά γιατί απλά τα εγκλήματα δεν συμψηφίζονται. Ο Νίκος Δήμου μίλησε για τη χώρα του 97%, όπου περιγράφει ότι σε θέματα αμερικανικών επεμβάσεων ο ελληνικός πληθυσμός αντιτίθεται σ' αυτές κατά αυτό το ποσοστό, ή εν πάσει περιπτώσει πάνω από 90%. "Φυσικό είναι" θα ακούσεις αυτό το 97% να λέει. "Αφού είναι λάθος". Μα λάθος είναι. Πώς όμως εξηγείς το ότι σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης το ποσοστό μπορεί να είναι και 80-20 ενώ στην Ελλάδα μάς οργώνει ένας οδοστρωτήρας του 97%; Είμαστε οι σωστοί της υπόθεσης; "Ναι", θ' ακούσεις την αβασάνιστη απάντηση. Ο συλλογισμός είναι ο εξής: Αν ο Σημίτης ως πρωθυπουργός χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (μιλάμε για το 2003) ήθελε να γλύψει λίγο τους "μεγάλους", εκείνες της μέρες θα έστελνε μερικά αεροσκάφη της Π.Α. για να βοηθήσουν στους βομβαρδισμούς. Έτσι θα ανέβαινε στα μάτια και της Αμερικής και της Ευρώπης. Δεν το έκανε όμως γιατί όλοι οι Έλληνες πολίτες θα τον έκραζαν και θα το λάμβαναν σοβαρά υπόχη στις επόμενες εκλογές. Ομοίως και στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν. Γιατί ο Έλληνας ξέρει. Έχει περάσει δυσκολίες, ζουν ακόμα οι γενιές που έβλεπαν τα γερμανικά τανκ στους δρόμους (τι λες, ενώ οι υπόλοιποι λαοί την περνούσαν ζάχαρη). Οι άλλοι, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί, δεν πέρασαν ό,τι περάσαμε εμείς. Μόνο έσπερναν κακουχίες σε άλλους τους προηγούμενους αιώνες. Συμπέρασμα: Δυτικοευρωπαίοι=φασίστες. Έλληνες=μη φασίστες. Τέλος συλλογισμού. Και όπως φαντάστηκες, ήρθε η ώρα για το μπινελίκι. Ρε κακομοίρη/α, "εμείς" τι περάσαμε και δεν έχω πάρει χαμπάρι τόσην ώρα; Αφού σε βλέπω, έκανες έξι χρόνια να βγάλεις τη σχολή που πέρασες κι είσαι όλη την ώρα μ' ένα φραπέ κι ένα τσιγάρο στο χέρι. Πας κι ένα Εξάρχειο για να μη σε πούνε φλώρο, και χώνεις κανένα μπινελίκι για τους Αμερικάνους καθώς ρουφάς μια ακόμη γουλιά από κείνο το νεσκαφέ. Μετά, αυξάνεις τα έσοδα της Coca Cola αγοράζοντας να πιείς, παίρνεις κι ένα ροκάδικο δίσκο από αμερικάνικο συγκρότημα αυξάνοντας και τα έσοδα της RIΑΑ, μετά κάνεις το ίδιο για την MPAA πηγαίνοντας να δεις το Lord of the fucking rings. Και στο ενδιάμεσο αφορίζεις τριάντα χώρες επειδή τόλμησαν να μην έχουν ισοπεδωτική ομοφωνία όπως η δική σου χώρα. Η Ελλάδα δεν έστειλε φραγάτες στο Ιράκ και στρατιώτες στο Αφγανιστάν; Όταν ο Αθνάρ έστειλε στρατιώτες στο Ιράκ, οι Ισπανοί έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια; (θα φτάσουμε και στην Ισπανία πιο κάτω) Για μένα, όταν κάποιος λέει ότι ξερωγώ οι Άγγλοι, οι Σουηδοί κλπ είναι φασίστες, δε διαφέρει από τους φασίστες για τους οποίους μιλά. Mε ποσοστό 97% ο ελληνικός λαός καταδικάζει όλες τις αμερικανικές εισβολές. Αν αυτό οφείλεται στο ότι πολύς κόσμος δε θέλει ή δεν προλαβαίνει να ενημερωθεί από εναλλακτικές πηγές και ενημερώνεται από τα ιδιόκτητα μέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά και έντυπα, δεν έχει σημασία. Υποστηρίζει τη "σωστή" άποψη. Τη δική μας άποψη. Δεν έχει σημασία αν δεν ερευνά τις άλλες απόψεις. Αφού βομβαρδίζουν οι κωλοαμερικάνοι για τα πετρέλαια, τί θα έπρεπε να πουν οι Έλληνες; "Βομβαρδίστε τους να τους ελευθερώσετε απ' τον Σαντάμ;" Επανερχόμαστε στο προκείμενο. Γιατί εμείς 97% και οι άλλοι 80%; Δεν ξέρω, είναι η αλήθεια. Το ότι έχουμε κάνει όμως τις μαλακίες μας, τις έχουμε κάνει. Χειροκροτήσαμε Κάραζιτς και Μιλόσεβιτς. Yποστηρίξαμε Σαντάμ. Μιλόσεβιτς: ο άνθρωπος που όρθωσε ανάστημα και είπε όχι στη Νέα Τάξη, θα πει η Ελευθεροτυπία. Το ότι μπροστά στους Αμερικάνους μοιάζουν με τη Μητέρα Τερέζα δεν τους αφαιρεί την ευθύνη των εγκλημάτων που έχουν κάνει. Ένα άλλο στοιχείο που ίσως πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι ότι τα κοινωνικά στρώματα κατανέμονται σε διαφορετικό ποσοστό σε κάθε χώρα. Π.χ. η μέση και ανώτερη τάξη στη Γαλλία είναι μεγαλύτερη από τις αντίστοιχες της Ελλάδας. Επίσης, η αστική τάξη της Ελλάδας διαφέρει κατά πολύ από αυτές των άλλων δυτικών χωρών. Τρίτον... μπορείς να ρωτήσεις κάποιον ξένο φίλο ή γνωστό σου που υποστηρίζει τις αμερικανικές επιθέσεις γιατί το κάνει. Ίσως μπορείς να ανοίξεις διάλογο μαζί του, αν και στο τέλος θα διατηρήσεις την άποψή σου όπως και κείνος τη δική του. Δε λέμε για τους Αμερικάνους πολίτες που είναι υπέρ, γιατί δε θα χαλάσεις καν οξυγόνο να αντικρούσεις τα επιχειρήματά τους. Μιλάμε για κάποιον άνθρωπο που έχει αναλύσει την κατάσταση είτε στο μυαλό του είτε διαβάζοντας, και για κάποιο λόγο πιστεύει ότι οι Αμερικάνοι καλά έκαναν. 11 Μαρτίου του 2004. 191 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και πάνω από 1800 τραυματίζονται από βόμβες που είχαν τοποθετήσει τρομοκράτες σε αμαξοστοιχίες του ισπανικού σιδηροδρομικού δικτύου. Δεν έφταιγαν σε τίποτα. Βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Η πλειοψηφία τους είχε εναντιωθεί στην αποστολή της Ισπανίας στο Ιράκ. Τι έγινε; "Τα θέλαν και τα πάθανε" θα ακούσεις τον δικό σου ξανά. Συλλογισμός: Δεν έχει σημασία αν έκαναν πορείες διαμαρτυρίας. Έπρεπε να απεργήσουν όλοι δύο εβδομάδες. Δημοκρατία έχουν, πρέπει να πιέσουν την κυβέρνησή τους ώστε να καταλάβει τι θέλουν. Αλλιώς ό,τι κι αν τους συμβεί θα το έχουν προκαλέσει οι ίδιοι έμμεσα. Τέλος συλλογισμού. Δε μου λες, έχεις πάει ποτέ σε πορεία; Σε κομματική νεολαία έχεις ενταχθεί; (τις απεχθάνομαι, αλλά πολλές εκφράζουν ιδεολογία σύμφωνη μ' αυτή του παραπάνω ελληνάρα και αν γινόταν μέλος ίσως παραδεχόμουν ότι είναι ενεργός και συμμετέχει στα κοινά. Είναι κι αυτός τρόπος να συμμετάσχεις στα κοινά.) Έχει και η Ελλάδα στρατό έξω. Αν χάσεις κανένα πόδι από έκρηξη καθώς γυρίζεις το απόγευμα απ' τη δουλειά, τι θα πεις; "Είναι δικό μου λάθος που δεν πίεσα την κυβέρνησή μου και κακώς δεν έχασα και το άλλο μου πόδι για να μάθω"; Έχεις ταξιδέψει ποτέ έξω για να δεις ότι οι Ισπανοι δεν είναι "οι Ισπανοί" αλλά ο Χοσέ, η Ανπάρο και η Μαρία; Ότι "οι Ινδοί" είναι ο Καπίλ, κι ο Ανσούλ; Το ποστ αυτό αφιερώνεται σ' ένα άτομο. Ώρες ώρες έχεις την ικανότητα να με στήνεις στον τοίχο επειδή μπορείς να χειρίζεσαι το λόγο έντεχνα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις υπόθεση. Αργότερα που σκέφτομαι αυτά που είπαμε καταλαβαίνω ότι έχουν πολλά κενά. Όταν έρθω κάτω θα πάμε για καφεδάκι και θα τα πούμε. Ελπίζω τώρα να βλέπεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Καλό το athens.indymedia.org και το eksegersi, αλλά μην απορρίπτεις a priori κι άλλες πηγές.

The following takes place between 4:00am and 5:00am

Τελικά ο Μαρβάν είχε τουλάχιστον μια ακόμη απόδραση στα αποθέματά του. Αυτός ο κωλοφτιαγμένος Κρουζ θα πετάει για ακόμη λιγες ώρες οπότε ο Κίφερ έχει καιρό να τον βρει. Σ' αυτή την ώρα μαθαίνουμε ότι ο Μαρβάν δέχτηκε μια κλήση απ' το τηλέφωνο του γιου του υπουργού άμυνας. Πάνε και φέρνουνε τον Γιο. Με τα πολλά τους λέει ότι κάνανε όργια μ' ένα ζευγάρι και το ζευγάρι έφυγε μετά με ταξί. Δε συγκράτησε ούτε ονόματα, ούτε την εταιρία ταξί που τους πήρε, παρόλα αυτά η CTU σε λίγα λεπτά βρίσκει και την εταιρία, και τον οδηγό και το πού τους πήγε όταν έφυγαν από το σπίτι του Γιου. Ο Γιος δέχτηκε να περάσει βασανιστήρια στη CTU το πρωί και τώρα, σχεδόν 24 ώρες μετά δεν έδωσε αμέσως τις πληροφορίες που έπρεπε, γιατί θα αποκάλυπτε ότι... γουστάρει άντρες. Ναι, όσο αυτός το έκανε με τον γκόμενο του ζευγαριού, η γκόμενα πήρε τον Μαρβάν απ' το τηλέφωνό του. Η Όντρει Ρέινς είναι φαν της Dell, υπολογιστής της οποίας φαίνεται σε πρώτο πλάνο. Μήπως μέχρι το τελικό επισόδιο μάθουμε ότι η βάση δεδομένων της CTU εκτός από κατανεμημένη είναι και ετερογενής; Σε λίγα λεπτά ελικόπτερα, περιπολικά και το κακό συναπάντημα περικυκλώνουν το σπίτι του ζευγαριού. Βλέπουμε ποια είναι η γκόμενα. Καλώστηνε κι ας άργησε. Με τη Μάντυ στο προσκήνιο δεν πα να φέρουν και τανκς να διαλύσουν όλο το οικιακό συγκρότημα; Θα τους ξεφύγει και θα τους κάνει και κωλοδάχτυλο. Τέσπα, η τύπισσα καθαρίζει τον γκόμενό της για τον βρουν πρώτο και να κερδίσει χρόνο. Προσέξτε τη γκόμενά σας μετά από μια νύχτα αχαλίνωτου σεξ. Ίσως να μάθετε πράγματα γι' αυτήν που δεν ξέρατε, π.χ. να ξέρει να χειρίζεται όπλο με σιγαστήρα. Μετα το σεξ, αν ακούσετε ελικόπτερα έξω απ' το σπίτι σας, πείτε της ότι πάτε για μια μπύρα απ' το ψυγείο και σηκωθείτε πάραυτα και περπατήστε γρήγορα προς την κουζίνα. Κλειδαμπαρωθείτε. Ίσως η σχέση σας καταρρεύσει αν μετά μάθετε πως γκόμενά σας έχει ανατινάξει επιβατικά αεροπλάνα και έχει επιτεθεί στον πρόεδρο των ΗΠΑ με βιολογικό όπλο. Ο Κασλ έχει άδοξο τέλος. Αν είχε διατηρήσει τις ιδιότητες του Εθάνιελ απο τον "Κωδικό Αιωνιότητα" ίσως τη γλύτωνε. Ο Τόνυ Αλμέιντα πιάνεται όμηρος. Λες η Ντέσλερ να διαπράξει προδοσία για να τον σώσει; Είναι δίκαιη αντιστροφή ρόλων. Θα δούμε Τζακ Μπάουερ και Μάντυ σε street fighting με τους άντρες της CTU γύρω να παρακολουθούν και να βάζουν στοιχήματα; Την άλλη Δευτέρα το φινάλε του τέταρτου κύκλου. Αυτος ο Πάλμερ αν ήταν χάλιας μια φορά στους προηγούμενους κύκλους, εδώ έχει πιάσει πάτο.

Live to ride (Πράγματα που δε λες σε μια συνέντευξη για δουλειά)

Μετά από τόσες βδομάδες βγήκα έξω το Σάββατο να πιω καφέ. Αν είσαι όλη την ώρα μέσα στο κωλόσπιτο, το να πάρεις λεωφορείο να βγεις βόλτα σου φαίνεται ταξίδι στην εξοχή. Παρένθεση. Απ' όλες τις μέρες βρήκαμε να βγούμε τη μόνη μέρα που είχε σκατόκαιρο. Κλείνει η παρένθεση. Από το λεωφορείο κοιτούσαμε έξω τον κόσμο. Σε μια φάση το μάτι μου πέφτει στο πεζοδρόμιο, σ' έναν τύπο σαραντάρη με μακρύ μαλλί και μούσι, μαύρη μπλούζα και μαύρο δερμάτινο παντελόνι. Ωραία πράγματα. Ααααυτά είναι. Πριν από λίγα χρόνια παραδέχτηκα ότι αυτή τη ζωή θέλω τελικά. Αν δε φοβόμουν και τις μηχανές, θα ήθελα να οδηγώ και μια Virago. Γουστάρω ν' ακούω τη μουσική μου, να έχω τις παρέες μου και να μη με νοιάζει π.χ. το τι θα πει ο αφεντικός αν το πρότζεκτ δεν ετοιμαστεί στην ώρα του, αν ο πελάτης θα μείνει ευχαριστημένος μ' ένα προϊόν, το πώς πάνε οι μετοχές της εταιρίας, η απόλυση που μπορεί να έρθει για ψύλλου πήδημα, το ωράριο 9πμ - 10μμ, το κυνήγι της καριέρας, ο καθωσπρεπισμός. Όταν τελείωσα το σχολείο, αν με ρωτούσε κανείς τί μου άρεσε πραγματικά και τί θα ήθελα να κάνω για τον εαυτό μου το υπόλοιπο της ζωής μου, έλεγα "δεν ξέρω". Τα χρόνια πέρασαν, πτυχίο μετά, φανταριλίκι αργότερα, τελικά όταν βρέθηκα να ψάχνω για δουλειά, βρήκα -ή μάλλον παραδέχτηκα- την απάντηση στο μεγάλο ερώτημα. "Τίποτε". Ακριβώς! Γιατί θα έπρεπε να κάνω, να γίνω "κάτι"; Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να βγάζω πέντε φράγκα για να συντηρούμαι και να κάνω και πέντε πράγματα που μου γουστάρουν. Όσο και να έλεγα ψέματα στον εαυτό μου ότι σπούδασα επειδή το ήθελα, στο τέλος παραδέχτηκα ότι το έκανα για τους γονείς μου. Πώς τους λες στα 18 σου ότι θες να τη βγάζεις στο "χύμα" και ότι δε γουστάρεις σπουδές, ειδικά σε μια κοινωνία όπου το πανεπιστήμιο θεωρείται φυσική συνέχεια του σχολείου; Έτσι έχεις προγραμματιστεί από πιτσιρίκι και δε σ' εχουν μάθει να κάνεις κάτι άλλο. Στο κάτω κάτω καλό να τη βγάζεις στο "έτσι" αλλά δε θα πρέπει κάποια στιγμή να επενδύσεις και στο "μέλλον σου"; Όχι πως δε μ' αρέσει η δουλειά που (θα) κάνω, ούτε πως δεν έχω αποκτήσει "φιλοδοξίες" με τον καιρό έχοντας μπει σ' αυτόν τον κόσμο της γνώσης. Και δεν είναι ότι δε θέλω να δημιουργήσω κάτι μέσα σ' αυτή τη δουλειά. Όμως, καθώς πέρασαν τα χρόνια, καταστάλαξα σε μερικά πράγματα και αποφάσισα πως αυτό το μοντέλο ζωής δε θέλω να το ακολουθήσω. "Εντάξει, πήγαινε στη δουλειά σου τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα φόρα τα δερμάτινά σου και τα τζιν σου και κάνε ό,τι σου γουστάρει", θα πούνε πολλοί. Σοβαρά; Δηλαδή όταν ξεκωλώνεσαι πέντε μέρες τη βδομάδα και ίσως πρέπει να αφιερώσεις και λίγες ώρες τα σαββατοκύριακα αν πέφτει μεγάλος φόρτος εργασίας στην εταιρία, έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνεις ό,τι σου γουστάρει; Τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο. Για μένα ή είσαι "χύμα" τύπος ή δεν είσαι. Ή την κάνεις αυτή τη ζωή ή δεν την κάνεις. Δεν υπάρχει μέση οδός. Το μαλλί, το "denim and leather" δεν είναι ένα ακόμη σετ ρούχων στη ντουλάπα σου. Είναι εσύ ο ίδιος. Δεν είσαι ο "δήθεν" χαρλεάς που όταν για κάποιες ώρες δε θέλει να δείχνει γιάπης καβαλάει την καινούρια του μηχανή και πάει στο Κολωνάκι για καφέ. Παρόλα αυτά, ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως θα ήταν καλύτερα να είχα σπουδάσει πολιτικές επιστήμες ή διεθνείς σχέσεις, δύο από τα πράγματα που ίσως να ήθελα να τα κάνω επάγγελμα, και να μην είχα πάρει την αγάπη μου για τους υπολογιστές τόσο στα σοβαρά. Δε γίνεται να μη δουλεύεις και καθόλου, κάτι πρέπει να κάνεις. Αν ήμουν στην "αλητεία", θα ήθελα να είτε να είμαι επαγγελματίας μουσικος, είτε να διατηρώ μαγαζί με μουσικά είδη, δισκάδικο, χαρντ ροκ και μέταλ μπαρ. Απλώς είναι δύσκολο όταν δεν ακολουθείς την πεπατημένη, γιατί δεν έχεις κανέναν να σε υποστηρίξει ή να ξέρει πέντε πράγματα να σε βοηθήσει (και να μην έχει τα μυαλά πάνω απ' το κεφάλι). Είσαι μόνος σου. Κι αν έχεις μεγαλώσει σε περιβάλλον που δεν ευνοεί τη συμπεριφορά του "αλητόβιου", δεν έχεις και πάτημα να ξεκινήσεις. Έχεις περισσότερα ρίσκα να πάρεις όταν βγεις "εκεί έξω" και περισσότερες πιθανότητες να φας το κεφάλι σου. Αν όμως ξέρεις τι κάνεις και είσαι αποφασισμένος τότε δε σε σταματά τίποτα από το να ζήσεις τη ζωή που εσένα σ' αρέσει (και δεν παραβιάζεις τα δικαιώματα των συνανθρώπων σου στο ίδιο κοινωνικό σύνολο. Δε μπορείς πχ να ζήσεις σπάζοντας καταστήματα). Αλλά γιατί να μην ακολουθήσεις την πεπατημένη και θέλεις τα δύσβατα μονοπάτια; Στο κάτω κάτω το σύστημα σε φροντίζει, σου παρέχει δουλειά, σου δείχνει κι ένα δρόμο ν' ακολουθήσεις και από κει και πέρα χρειάζεται δουλειά εκ μέρους σου για να εκπληρώσεις κάθε στόχο μέχρι το επόμενο βήμα, το οποίο είναι προκαθορισμένο. Αν δε θέλεις ν' ακολουθήσεις αυτό το μοτίβο θα πρέπει να βρεις εσύ τα βήματα που πρέπει ν' ακολουθήσεις, θα έχεις περισσότερες δυσκολίες και δε θα σε παίρνουν στα σοβαρά γιατί θα βλέπουν έναν άνθρωπο που φαινομενικά δεν έχει φιλοδοξίες και δεν κάνει τίποτα "χρήσιμο". Αν ακολουθήσεις τις παραμέτρους με τις οποίες σε προγραμματίζουν, αυτά τα γλυτώνεις. Αν ακολουθήσεις αυτές τις παραμέτρους, το μόνο που απαιτείται από σένα είναι να δουλέψεις και συ σκληρά για να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Το "σκληρά" αναφέρεται και στα μεγάλα ωράρια των ημερών μας με την απόλυση να κρέμεται απο πάνω σου συνέχεια. Παράλληλα συντηρείς και συ με τη σειρά σου το σύστημα. Και τελικά βρίσκεις τον εαυτό σου να ζει μια ζωή την οποία υποψιάζεσαι ότι δεν ήθελες και τόσο να ζεις, ενώ ήθελες άλλα πράγματα. Σου είναι δύσκολο να το χωνέψεις. Τόσα χρόνια σπουδών απλώς για να γίνεις αποδεκτός απ' τον κοινωνικό σου περίγυρο, γνωστούς κι αγνώστους κι αυτό ξεκινά από τον καιρό που είσαι πιτσιρικάς και σου βάζουν όλοι οι μεγάλοι ιδέες να "γίνεις κάτι". Όχι ό,τι θέλουν αυτοί αλλά "ό,τι θέλεις εσύ". Μπορείς να έχεις την ενημέρωσή σου από βιβλία και περιοδικά, να διαβάζεις αστρονομία, φυσική, ιστορία, υπολογιστές και να μην είσαι επαγγελματίας σ' αυτούς τους κλάδους αλλά να είσαι ενεργός και να έχεις δραστηριότητες. Όσο για δουλειά ίσως να κάνεις αυτό που θέλεις και να μη "γίνεις ό,τι θέλεις εσύ" που σου λέγανε τότε. Ίσως. Αν όχι... ακολούθα την πεπατημένη. Δε μ' έχει πιάσει παραλογισμός και δεν τα έχω βάλει με όλους τους επαγγελματίες όλων των κλάδων. Απλώς διακρίνω εκείνους που όντως θέλουν να γίνουν επαγγελματίες σ' έναν κλάδο -και καλά κάνουν- από εκείνους που καταπιέζουν τα αληθινά όνειρά τους για να "θελήσουν" να κάνουν κάτι άλλο με περισσότερο πρεστίζ. Όταν συνειδητοποίησα ότι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία είπα "και τώρα τι κάνουμε;;" Δε λέω ότι οι σπουδές δε μου έχουν προσφέρει πράγματα. Έχω αποκομίσει αρκετά, αλλά έχω χάσει άλλα. Και τώρα εδώ, για ένα ακόμη χαρτί. Πλέον το αμφιθέατρο δε μου κάνει αίσθηση. Αν είχα τα αρτσιήθκια να τα παρατήσω όλα να κάνω μια δουλειά που μου γουστάρει χωρίς να έχω άλλους από πάνω μου, θα το' κανα. Και στο Λονδίνο ή αλλού. Ήθελα να κλείσω τα σχόλια και σ' αυτή την εγγραφή γιατί αρχικά σκέφτηκα πως περιγράφει κάτι για μένα και δεν υπάρχει νόημα για σχολιασμό. Μετά όμως είπα ότι κάποιος ίσως σκέφτεται κάτι παρόμοιο, συμφωνεί ή διαφωνεί, οπότε το αφήνω ανοιχτό αν θέλει να αφήσει τις δύο πένες του. Περισσότερα εδώ. Y.Γ. Hell to Pay. Yeah! To URL παραμένει ίδιο για να θυμίζει πώς λεγόταν αυτό το blog πριν. Ένα χρόνο σχεδόν η καταιγίδα ήταν ορθούμενη. (και ποιος τώρα κάνει update τα link του;)

Βαρέθηκα

Στο στρατό είχαμε τις εξόδους μας, τους καφέδες μας, τα ποτά μας, τα σουβλάκια μας. Όταν ήμαστε στη μονάδα μέχρι και για μπάνιο πηγαίναμε. Τώρα τι έχω πάθει και δεν παω πουθενά; Φαντάρος πια δεν είμαι. Είμαι... ελεύθερος. Γυρω μου έχει πράγματα που στην Αθήνα θα φτιαχτούν μόνο όταν ξαναναλάβει η Γιάννα Ολυμπιακούς, και πάλι έτσι δε θα γίνει. Μπορείς να τη βγάλεις και σχεδόν ανέξοδα με μια απλή βόλτα. Όμως τώρα κάθε φορά που χρειάζομαι κάτι αντί να παω στο μαγαζάκι από κάτω παω μέχρι το μεγάλο σούπερ μάρκετ μόνο και μόνο για να παω λίγο παραπέρα από το τετράγωνο που μένω. Συναυλίες; καρφί δε μου καίγεται. Μόνο αν είναι κανένας πολύ σπουδαίος που δε θέλω να χάσω με τίποτα ή αν έχω όρεξη να παω κι αλλού. Εγώ που άκουγα συναυλία και καθόμουν έξω από το Ticket House στην Πανεπιστημίου μέχρι ν' ανοίξει, από τις πρώτες μέρες προπωλήσεων (ανοίγει στις 10, μη φανταστείς). Έπρεπε να έρθει η "γυναίκα μου" για να βγω λίγο πέρα από την περιοχή μου. Έχω βαρεθεί. Αυτό είναι. Όλο δουλειά και καθόλου παιχνίδι. Λίγο σερφάρισμα στο Internet, λίγο κανένα ποστ και τίποτε άλλο. Τις λίγες φορές που βγαίνω έχω το νου μου στο πρότζεκτ που δεν προχωράει, στο προπόζαλ της πτυχιακής, στα βιογραφικά και τις συνοδετικές που πρέπει σιγά σιγά ν' αρχίσω να στέλνω σε εταιρίες, στο ότι έχω βάλει κιλά από το καθισιό... Με τους συγκατοίκους δε θέλω να βγαίνω για πολλούς λόγους. Όταν τρία άτομα μιλάνε για αθλητικά όλη την ώρα (δηλαδή ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει άλλα σπορ ο Έλλην) εγώ δεν την παλεύω. Κάποιος άλλος με τον οποίο είμαστε μαζί στη σχολή έφυγε στο σπίτι του για 3 εβδομάδες. Θα ησυχάσω λίγο από το κλαψομούνιασμά του. Για τρεις ολόκληρες εβδομάδες δε θα ακούσω για το μπαράκι που δουλεύει στο νησί του, για τα "σκηνικά" που "παίζουν" εκεί, για τις τουρίστριες που συναντά και πόσο του λείπουν όλα αυτά και τι μαλάκας καθηγητής είναι ο ένας και ο άλλος. Δηλαδή ρε πούστη μου τι να πουν και τα παιδιά οι Πακιστανοί που δεν πήγαν σπίτι τους ούτε Χριστούγεννα, ούτε την άνοιξη που κλείσαμε, ουτε θα πάνε το καλοκαίρι; Και στο φινάλε γαμώ το καντήλι μου τι εκπέμπω και έρχονται όλοι και μου αδειάζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα; Σου 'δωσα τον ώμο μου για να κλάψεις; Όχι! Είναι για λίγους και γνωστούς. Τουλάχιστον αυτός δε μιλάει για ποδόσφαιρο και δεν είναι "Ελληναράς". Ευτυχώς. Θα μου πεις και συ τι κάνεις ρε μεγάλε, για τι μιλάς; Για τίποτα. Αυτό είναι το θέμα. Νιώθω έξω από τα νερά μου. Νιώθω σα σκλάβος κι αυτό πιθανώς να επιδεινωθεί όταν ξαναβγώ στην παραγωγή. Μου φαίνεται ότι θα βγάλω ρυτίδες πριν την ώρα τους. Δε λεω άλλα γιατί μπορεί να το διαβάσουν άτομα που δεν πρέπει. Καλωσήλθα στην καθημερινότητα. Τι να πουν και οι πενηντάρηδες που σηκώνονται στις έξι εδώ και τριάντα χρόνια. Και έχουν και παιδιά να φροντίσουν όταν γυρίζουν σπίτι.

Oι "Τ"

Όχι, αν ολόκληρη Wikipedia έχει άρθρα για τις ιδέες του κάθε Λιακοπουλοβελόπουλου, απαιτώ να ανανεώσει τη βάση δεδομένων της με ένα ακόμα άρθρο. Πρέπει και οι γείτονές μας να έχουν ίσο μερίδιο στις βιβλιοθήκες γνώσης. ΟΜΑΔΑ ΤΑΥ Η Ομάδα Ταυ είναι ένας αστικός θρύλος για μια μυστική κοινωνία αποτελούμενη από Τούρκους επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, μηχανικούς, στρατιωτικούς, επιχειρηματίες και πολιτικούς, οι οποίοι διαθέτουν υψηλή τεχνολογία. Εικάζεται επίσης ότι κυβερνούν τις ΗΠΑ στο παρασκήνιο. Σκοπός και αρχές της "Τ" - Εξάπλωση των τουρκικών ιδεωδών και της τουρκικής κουλτούρας σ' όλο τον κόσμο. - Προβολή όλων των θετικών της Τουρκίας και των τουρκικών τεχνών, τη τουρκική γλώσσα και τον πολιτισμό σε όλο τον κόσμο. - Στρατιωτική άμυνα της Τουρκίας με μυστική, αποκλειστική και ιδιόκτητη τεχνολογία. Προέλευση Αν και όσοι υποστηρίζουν την υπαρξή της Ομάδα Τ δίνουν διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας της, η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι δημιουργηθηκε ως αντιστάθμισμα στη μυστική κοινωνία που εδρεύει στην Ελλάδα ονόματι Ομάδα Έψιλον. Παρά τη συγκριτικά νεότερη ιστορία της, η Ομάδα Τ κατάφερε να φτάσει σε αρκετά υψηλό τεχνολογικό επίπεδο που ανταγωνίζεται τους "Ε" λόγω των επιστημόνων που αποτελούν κομμάτι της καθώς και με εμπορικές δοσοληψίες με ξένες επιχειρήσεις που ειδικεύονται στην κατασκευή όπλων. Ειδικά για τα υπερόπλα Τέσλα έχουν ειπωθεί πολλά, ακόμη και ότι ίσως οι ίδιοι οι Τέσλα πήγαιναν κάποια μέρα στην Άγκυρα για δύο συναυλίες. Δεν έκατσε. Κρίμα που δεν τους έφεραν από δω μια μέρα οι "Ε". H Ομάδα Τ διαθέτει εξωτικά υπερόπλα (αγορασμένα από τις Παρθένες Νήσους και ουχί Γαμημένες Νήσους όπως πολλοί εσάρκαζαν). Aν εμείς το πόπολο δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα είναι επειδή το όλο σκηνικό παίζεται κάτω από τη μύτη μας. Λέγεται ότι μέλος της Ομάδας Τ είναι και ο Τούρκος τραγουδιάρης Αμάν Μασγκαμάν αν και ο ίδιος ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε αυτό τον ισχυρισμό. ΑΝΕΠΙΒΕΒΑΙΩΤΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ "Τ" Καθότι η ίδια η ύπαρξη της Ομάδας Τ είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ακούγοται πολλά για αναθεώρηση των στόχων της. Ακούγεται, λοιπόν ότι η Ομάδα ακτός από τους παραπάνω πάγιουσ στόχους επιβουλεύεται το ελληνικό έθνος! Πιο συγκεκριμένα, θέλει:

• Να βλάψει επιφανείς Έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους και να ρίξει το έθνος σε χάος. Μερικά ονόματα: Βελόπουλος, Λιακόπουλος, Βορίδης, Καρατζαφέρης.
• Να αποτρέψει τα ελληνικά κανάλια από το να αφιερώνουν τα δελτία ειδήσεών τους σε θρησκευτικές εορτές ανήμερά τους. Η Κυριακή του Πάσχα και τα Θεοφάνεια δε θα έχουν πλέον τη μερίδα του λέοντος στα μεσημεριανά και βραδυνά δελτία.
• Να δώσει τους Ολυμπιακούς του 2016 στην Άγκυρα αλλά μόνο αν τους διεκδικήσει η Ελλάδα ξανά (τώρα τα χτίσανε όλα πια)
• Να φτάσει η Ελλάδα στον τελικό του Euro 2008 και να χάσει το ματς από πένταλτι στο 91'.

Ο Τουρκισμός της Διασποράς τους υποστηρίζει 100%.

The following takes place between 3:00am and 4:00am

Πολλοί λένε ότι στον κύκλο αυτό, το 24 πήδηξε τον καρχαρία. To κόνσεπτ του πραγματικού χρόνου έχει καταργηθεί, εκτός αν υπάρχει κανένα υπόγειο οδικό δίκτυο που ανήκει στη CTU και πηγαίνουν όπου θέλουν μέσα στην πόλη σε δέκα λεπτά. Δέκα επεισόδια καθώς τελείωναν δε σου έκαναν αίσθηση ώστε να θέλεις να δεις το επόμενο. Και βέβαια όσα συμβαίνουν σε ένα κύκλο δε μπορούν να συμβούν σε μια μέρα. Ο κολλητός μου υποστηρίζει ότι το 24 πήδηξε τον καρχαρία απ' την αρχή... ενώ δεν έχει δει ούτε ένα επεισόδιο. Ενώ βλέπει αρχιδιές του τύπου "La Femme Nikita", που είχε και τους ίδιους παραγωγούς, τον ενοχλούν οι "καλοί Αμερικάνοι" που τα βάζουν με Σέρβους, Άγγλους, Τούρκους και Άραβες στο "24". Λες και δεν υπήρχαν Αμερικάνοι κακοί στο δεύτερο κύκλο. Λες και ο πιλότος του F-117 που έριξε πύραυλο στο Air Force One (10:00ΡΜ-11:00ΡΜ) ήταν Ιρακινός. Λες και είναι όλα αλήθεια κι όχι τηλεοπτική σειρά. Επιτέλους ο Μπάουερ έπιασε τον Χαμπίμπ Μαρβάν. Ναι, τον έπιασε αυτή τη φορά! Κι έχουν μείνει ακόμη τρεις ώρες. Εκτοξεύτηκε ένας "κωλοφτιαγμένος" Κρουζ με πυρηνική κεφαλή, οι Κινέζοι μπορεί να πάνε σε πόλεμο με τις ΗΠΑ τώρα που έμαθαν ότι ο Μπάουερ έκανε συγκαλλυμένη επίθεση στο κινέζικο προξενείο, κι όλα αυτά επειδή ο αντιπρόεδρος που έγινε πρόεδρος είναι μεγάλος μα μεγάλος μαλάκας. Αν δεν έστελνε τη Μυστική Υπηρεσία να συλλάβει τον Τζακ δύο ώρες πριν, θα είχαν πιάσει τον Μαρβάν τότε και τίποτε απ' όλα αυτά δε θα συνέβαινε. Ούτε θα αναγκαζόταν ο Τζακ να βάλει το πιστόλι του στο κεφάλι του γιατρού που χειρουργούσε το σύζυγο της γκόμενάς του για να τον κάνει να χειρουργήσει το συνεργάτη του Μαρβάν για να επιβιώσει και να ανακριθεί. Ο Τόνυ Αλμέιντα και η Μισέλ Ντέσλερ εμφανίζονται πέντε λεπτά σε κάθε επεισόδιο και δεν κάνουν τίποτα. Ήρθαν μερικοί νέοι χαρακτήρες αλλά οι περισσότεροι πέθαναν (24 είναι αυτό). Ετοιμάζεται πέμπτος κύκλος. Ας δούμε πώς θα τελειώσει ο τέταρτος και βλέπουμε. Αντί κάτω να παίζονται σειρές τύπου "Βέρα στο δεξί" και αρχιδιές, μήπως πρέπει να τα σκάσει κανένα κανάλι να προσαρμόσει το 24 στα ελληνικά δεδομένα; Mε Χριστόφορο "κλειδώστε μάνες, κόρες και πατέρες" Παπακαλιάτη με ξανθό μαλλί στον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Οι "Ε"

Μην ανησυχείτε, Έλληνες. Η Ομάδα Έψιλον υπάρχει τελικά! Όλοι το λένε! (ο Μπάμπης ο Σουγιάς κλπ). Σιγά μη μας κουνηθούν τα ασπρουλιάρικα τα πιθήκια που όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες εκείνα χοροπηδούσαν στα δέντρα. Εεεεδώ και το άρθρο. Μόνος άξιος αντίπαλος των "Ε" είναι η Ομάδα Ταυ από απέναντι. Θα ξαναποστάρω κανονικά όταν παραδώσω τις εργασίες.

Ανάσταση: The Aftermath

Όπως ίσως κατάλαβες, δεν ήμουν απ' αυτούς που ξεχύθηκαν σε ξενυχτάδικο για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Ούτε καν εκκλησία δεν πήγα, φτάσαμε στην Αγία Σοφία στο Bayswater κατά τις 11 και φύγαμε στις 11:20 γιατί βαριόμασταν να περιμένουμε. Οι άλλοι ήθελαν να πάμε μία ώρα πριν το "Χριστός Ανέστη" για να βρουν κανένα γνωστό, μετά έσπασε η παρέα στον κόσμο καθώς τους βρήκαν. Οι υπόλοιποι δύο ούτε τους ψάξαμε μετά ούτε τίποτα. Να πάμε μπουζούκια δεν υπήρχε περίπτωση. Την κάναμε για κέντρο. Πήραμε πάντως μια ιδέα από Ανάσταση στο Λονδίνο. Στο κέντρο οι παμπ είχαν κλείσει και τα μπαρ ήθελαν είσοδο. Τελικά πήραμε δύο "πράσινες" και την αράξαμε στο σπίτι μου με άφθονη μουσική από internet radio. Περάσαμε καλύτερα από πολλά βράδια όταν έβγαινα στις κλασικές γωνιές του West End.

Αναστήθηκε ε;

Έτσι πρέπει να είναι. Αφού όλοι το λένε! Ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Πέτρος ο Μπαλτάς, ο Πεταλούδας ο Νίκος, ακόμα και ο Περικλάρας ο Μεντεσές. Όλοι!

Marla Ruzicka

"To have a job where you can make things better for people? That's a blessing! Why would I do anything else?" Marla Ruzicka (1976-2005) Η Marla Ruzicka σκοτώθηκε στις 16 Απριλίου σε επίθεση αυτοκτονίας σε αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Είχε εργαστεί για να συγκεντρώσει χρήματα για τις οικογένειες των αμάχων που χάθηκαν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής της έμπαινε μέσα στις εμπόλεμες περιοχές πηγαίνοντας και ξαναπηγαίνοντας στις ίδιες οικογένειες τις οποίες βοηθούσε. Ήξερε ότι ίσως πέθαινε. "Θα είναι καλύτερο για τις ιστορίες αυτών των οικογενειών" είχε πει. Η Marla δε θα μπορούσε να κάνει άλλη δουλειά εκτός από κάποια με την οποία βοηθάει κόσμο. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή μου. Θα μπορούσε να είναι σε καμία σχολή, να έχει τελειώσει και να πασχίζει να κάνει καριέρα και λεφτά, να μένει σε ένα μικρό διαμερισματάκι όπου μετά τη δουλειά να γυρνούσε και να χάζευε τηλεόραση και την άλλη μέρα πάλι δουλειά, να έχει ως μοναδικό ενδιαφέρον πότε θα σχολάσει, μπας και αυτό το βράδυ βγει έξω με το καινούριο παντελόνι που έκανε οχτώ ώρες να το διαλέξει και γενικώς να ζει στην κοσμάρα της. Έζησε, όμως, τη ζωή που θέλησε και κάτι καλό βγήκε απ' αυτό. Θέλω να την ευχαριστήσω γιατί μου έδειξε ότι οι πιο πολλές μου έγνοιες είναι για μαλακίες πράγματα. Γιατί έδωσε τη ζωή της για τη ζωή άλλων και πίστευε πραγματικά σ' αυτό που έκανε. Γιατί η δουλειά που κάνω εγώ δεν έχει άμεση σχέση με τη σωτηρία ανθρώπινων ζωών (ούτε π.χ. γιατρός ούτε πυροσβέστης είμαι). Αν και είναι χρήσιμη δουλειά και μου αρέσει, ο πρωτεύων σκοπός της είναι να βγάλεις περισσότερα λεφτά σε κάποιον κουστουμαρισμένο ΜΑΛΑΚΑ. Και έχοντας συνειδητοποιήσει αυτό εδώ και χρόνια, συνεχίζω έτσι. Να 'σαι καλά Μάρλα. Τώρα παω να ξαναλουφάξω στην ασφάλεια της κοσμάρας μου.

Τέρμα

Το αποφάσισα μετά από πολλή σκέψη και το έκανα με μισή καρδιά. Διευκρίνιση: Η "Ορθούμενη" συνεχίζει να παίζει. Το "To Heck" είναι που μπαίνει στο ψυγείο.

Fucking pussies

Εν ολίγοις έτσι μας λέει ο φίλτατος κατά τ' άλλα Περικλής Κοροβέσης στη στήλη του "Στο Ψευδοκράτος των Αθηνών" (18-4-2005). Δε μπορεί βέβαια να το πει έτσι ωμά σε έντυπο. Περιγράφοντας την ουσιαστικά μη χρησιμότητα τόσο εκτεταμένων μέτρων ασφαλείας και τις αυθαιρεσίες των αεροπορικών εταιριών καταλήγει:

Φαίνεται οι άνθρωποι αρέσκονται να είναι εμπορεύματα. [Κάποιος που διαμαρτυτήθηκε] ενόχλησε αυτούς τους ειρηνικούς ανθρώπους που από κάποια τύχη, αν η βλάβη αυτή παρουσιαζόταν στον αέρα, θα μπορούσαν να είχαν ταξιδέψει προς την αιωνιότητα και ίσως το έπαιρναν και σαν προσφορά της εταιρείας.

Δηλαδή "τα θέλει ο κώλος μας και τα παθαίνει". Διαβάζοντας το άρθρο μού ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το Airplane 2, όπου επιτρεπόταν σε Μεσανατολίτες με τουφέκια και οπλοπολυβόλα να περάσουν τον ανιχνευτή μετάλλων αλλά οι ασφαλίτες πιάνουν μια γριούλα που δεν είχε μαζί της τίποτα, την πετάνε στον τοίχο και αρχίζουν να την ψάχνουν. Φαίνεται πως η ταινία και ο κ. Κοροβέσης θέλουν να μας πουν ότι η ασφάλεια των αεροδρομίων είναι ένα ψέμα και μισό. Tα πράγματα αυτό δείχνουν. Αυτό δεν αλλάζει όμως τίποτα. Αν δε θέλεις να περάσεις μια βδομάδα στη θάλασσα, θα πας απ' την Αθήνα στη Νέα Υόρκη με αεροπλάνο. Αν δεν έχεις όρεξη να πας απ' την Αθήνα στο Λονδίνο με αυτοκίνητο ή μηχανή, θα πάρεις αεροπλάνο. Και αν σου κάνουν μαλακίες (που σου κάνουν) και δε διαμαρτυρηθείς, μπορεί καμιά μέρα να χρειαστεί να πάρεις την οικογένειά σου από το κόκπιτ και να τους πεις πόσο τους αγαπάς, περιμένοντας να κάνει μπουμ ο ένας κινητήρας. Ο κ. Κοροβέσης κοντά στην αρχή του άρθρου αναφέρει:

Αν κάτι δεν τους πάει καλά, το ντύσιμό σου, τα παπούτσια σου, το χτένισμά σου ή το χρώμα του δέρματός σου, σε «εξαφανίζουν» σε κάποιο δωματιάκι και σε αφήνουν να περιμένεις χωρίς καμία εξήγηση, μέχρι να έρθει ο ειδικός ανακριτής για να αποφανθεί για την τύχη σου.

Δηλαδή, αν πας στο Λος Άντζελες να δεις τους συγγενείς σου, καθώς βγαίνεις στις αφίξεις μπορεί να πέσει κάποιος μπάτσος ή ασφαλίτης πάνω σου με όλη του τη δύναμη, να σου περάσει χειροπέδες μπρούμυτα και να σου φωνάξει "Don't you fucking move!". Μετά θα σε πάνε στη CTU για ανάκριση όπου ο Τζακ Μπάουερ θα σου σπάσει όλα τα δάχτυλα μέχρι να μιλήσεις γιατί, βλέπεις, έχει μόνο 24 ώρες να σώσει τη χώρα του από τους τρομοκράτες και δεν προλαβαίνει να σε περάσει από νόμιμες διαδικασίες. Σοβαρά τώρα. Αν είχα χρόνο θα έγραφα όλα όσα μ' ενοχλούν σ' ένα αεροδρόμιο. Καλά ήταν που κάθισε ο κ. Κοροβέσης και τα είπε λίγο. Ο πραγματικός σκοπός της ασφάλειας αεροδρομίου είναι να σε κάνουν να νιώθεις ψυχολογικά ασφαλής, να νομίζεις ότι κάτι γίνεται από το να σε προστατέψουν από ψυχωτικούς που θέλουν να ανατινάζουν αεροπλάνα. Ψάχνουν είτε τα γκομενάκια που ταξιδεύουν είτε όποιον φαίνεται από το πρόσωπό του πως βρίσκει τον προσωπικό έλεγχο ντροπιαστικό, και μερικές φορές τον κάνουν να αδειάζει τις τσέπες του ή να βγάλει τη ζώνη του. Μια φορά καθώς γύριζα στο σπίτι μου από ταξίδι, χρειάστηκε να μείνω το βράδυ στο αεροδρόμιο Gatwick μέχρι να περάσει το πρωινό τρένο. Καθώς σουλάτσαρα μέσα στο τέρμιναλ, με σταμάτησε ένας μπάτσος και μου έκανε ερωτήσεις του στυλ "γιατί βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο" και "σε έχει σταματήσει ποτέ άλλοτε η αστυνομία" μόνο και μόνο γιατί κοιτούσα αυτόν τον "τρούλο" που φορούν για καπέλο! Για το τσιγάρο τα έχουμε πει. Καπνίζεις σε ειδικά θαλαμάκια με ιονιστές και σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν χώροι για καπνιστές σε εστιατόρια. Κάπου άκουσα ότι στο Λευτέρη το Βενιζέλο οι επιβάτες το έχουν πάει στο άλλο άκρο. Υπάρχουν οι ίδιοι χώροι αλλά ο καθένας καπνίζει όπου του γουστάρει. Δεν ξέρω αν η ελληνική κυβέρνηση το χάβει το παραμύθι με την ασφάλεια των αεροδρομίων. Πιθανώς να ήταν λίγο πιο ελαστικοί αν δεν τους πίεζαν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι και αν δεν ήταν και οι "ολυμπιακοί" στη μέση. Όλοι έχουν χεστεί απάνω τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τι να πεις, φαίνεται ότι μερικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι πιο άξια και σπουδαία από κάποια άλλα. Μετά την έκρηξη στα τρένα στη Μαδρίτη δε νομίζω να έβαλαν ανιχνευτή μετάλλων στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, ούτε σε υποχρεώνουν να τρως με πλαστικά μαχαιροπήρουνα στα τρένα. Και μη μου πεις ότι αν αντί για τρένα είχαν εκραγεί αεροπλάνα το status quo των πτήσεων θα άλλαζε όπως άλλαξε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το status quo των πτήσεων άλλαξε γιατί οι Γιάνκηδες πίεσαν όλο τον κόσμο. Υποθέτω όμως ότι άλλο Heathrow και Gatwick κι άλλο Ελευθέριος Βενιζέλος. Απο την εποχή του Ελληνικού θυμάμαι πως κάθε φορά που ήταν να πληρώσουμε υπέρβαρο, οι υπάλληλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Στο Gatwick άλλες φορές έδιναν σημασία κι άλλες όχι. Μερικές φορές κι ένα κιλό παραπάνω να είχες, σου βγάζαν την πίστη για να το πληρώσεις. Και λίγο χιούμορ: Όταν είχε πρωτοανοίξει ο "Βενιζέλος", μια αναγνώστρια είχε στείλει γράμμα σε εφημερίδα (Ελευθεροτυπία η Νέα, δε θυμάμαι). Είχε εκφράσει το παράπονό της επειδή το νέο αεροδρόμιο ονομάστηκε "Ελευθέριος Βενιζέλος" και όχι "Μαρία Κάλλας", γιατί "υπάρχουν τόσες γυναίκες που έχουν προσφέρει στην τέχνη και καμία δεν έχει τιμηθεί δίνοντας το όνομά της σ' ένα μεγάλο έργο". Και λέω από μέσα μου ε, ρε, τι προβλήματα έχει ο κοσμος. Μα καλά, τα παίρνεις από το Maria Kallas Estate; Έχω μια άλλη ιδέα κι αν θέλεις την ακούς. Λέω να αλλάξουμε το όνομα του "Βενιζέλου" και να το ονομάσουμε "Διεθνές Αεροδρόμιο Σάννυ Μπαλτζή". Ακούμε που ακούμε νέα της μια φορά στα πέντε χρόνια, ας βλέπουμε το όνομά της σε μια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας. Είναι και εξαιρετικά πηδήξιμη, από τις ροκούδες που τις βλέπεις και θέλεις να γίνεις αρσενική groupie, πώς να το κάνουμε. Οι άλλες δύο είναι η Chrissy Steele και η Janet Gardner, αλλά ίσως υπάρξει ποστ στο μέλλον για αυτές τις δύο κυρίες.

24: The game. Είναι τρελά αυτά τα γιαπάνια

Δε φτάνει που περιμένουμε τόσους μήνες για το San Andreas, δε φτάνει που περιμέναμε για το Vice City, τώρα το 24: The Game θα βγει ΜΟΝΟ για Playstation 2. Φαίνεται πως τα δεκατετράχρονα που πρήζουν τη μαμά και το μπαμπά να τους πάρει παιχνιδομηχανή είναι μεγαλύτερη πηγή εσόδων για τις εταιρίες. Σου λέει, γιατί να τα βγάλουμε και σε PC, o άλλος εργαζόμενος είναι, δεν έχει χρόνο να το ξύνει όπως τα πιτσιρίκια.

Ο Τζακ Μπάουερ κολατσίζει

Μπορεί να μην έχει χρόνο να χρησιμοποιήσει ένα σταθερό τηλέφωνο γιατί συνέχεια κινείται. Όμως μπορεί να περπατάει και να τρώει ταυτόχρονα, αν και δεν τον έχουμε δει να το κάνει, εκτός αν τρώει κάτι γρήγορα κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων. Κι όμως. Μαζί με την υπόλοιπη στρατιά των δυτικών διασημοτήτων που παίρνουν μέρος σε Γιαπωνέζικα διαφημιστικά, ο Τζακ Μπάουερ μας επιδεικνύει ότι μπορεί και να αγκομαχάει να πιάσει έναν ύποπτο και να τρώει ταυτόχρονα!

Εθνική ξεφτίλα ε;

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης γράφει για τη μαραθωνοδρόμο Πόλα Ράντκλιφ:

Η Ράντκλιφ ισοφάρισε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου είχε λιποθυμήσει από εξάντληση στη μέση περίπου της μαραθώνιας διαδρομής. Τότε, ένα ολόκληρο έθνος είχε πέσει επάνω της να τη φάει, ενώ όλες σχεδόν οι βρετανικές εφημερίδες, που θεωρούσαν ότι η αθλήτρια είχε το χρυσό μετάλλιο στο τσεπάκι της, μίλησαν για «εθνική ξεφτίλα».

Επειδή έχασε σ' ένα άθλημα! Και μάλιστα επειδή λιποθύμησε, μάλλον από τη ζέστη! Δηλαδή, κάτσε, άνθρωποι είναι και οι αθλητές, πώς περιμένουμε να συμπεριφερθούν όταν περνάνε την απίστευτη σωματική κόπωση μέσα στη ντάλα; Και να μην λιποθυμούσε, ίσως απλώς να μην κέρδιζε την κούρσα! Γιατί εθνική ξεφτίλα; Γιατί να πέσουν όλοι να τη φάνε; Θα πρέπει να κρύβει το πρόσωπό της κάθε φορά που βγαίνει απ' το σπίτι της μόνο και μόνο επειδή έχασε σ' ένα παιχνίδι; Τελικά δε διαφέρουν και πολύ αυτοί από μας. Νόμιζα ότι μόνο οι Ελληναράδες ταυτίζουν την αξιοπρέπεια του έθνους τους με τους αθλητές που φορούν μπλε ρούχα. Ότι μόνο αυτοί νιώθουν εθνικά καυλωμένοι όταν κερδίζει η ομάδα τους το Euro ή όταν ο Κωστάκης ο Κεντέρης κόβει το νήμα στα διακόσια μέτρα. Φαντάσου να έφτανε η εθνική στον τελικό της πορτογαλίας και να έχανε. "Εθνική ξεφτίλα", ναι. Και να πάει στα κομμάτια για τη χώρα τη δική μας, παράγκα που παριστάνει τη χώρα της ΕΕ είναι (Καλή ατάκα, Λήδα, αν έχεις το copyright θέλω να αγοράσω άδεια χρήσης :), ο λαός χρειάζεται το παραμύθι του για να νιώσει ότι η χώρα του είναι κάτι σπουδαίο. Μια το Euro, μια οι Ολυμπιακοί, έτσι ο νεοέλληνας νιώθει "εθνικά υπερήφανος". Η Βρετανία που δεν είναι παράγκα, γιατί έχει το κόλλημα να συνδέει ατομικές επιτυχίες αθλητών με το πρεστίζ του έθνους;

Ένας ένας, μη γαμάτε όλοι μαζι

Έχουμε γεμίσει μπήχτες. Όχι, άκου με. Γαμικλήδες. Πουτσαράδες. Σφίχτερμεν. Το Έπος της Μεγάλης Παρτούζας γράφεται κάπου εκεί έξω παράλληλα μ' αυτές τις γραμμές! Οι ένοχοι είναι οι Ινδοί και οι Πακιστανοί της γειτονιάς σας! Και με το δίκιο τους. Τόσο δρόμο έκαναν να έρθουν οι ανθρΏποι, να μην ανοίξει και λίγο το μάτι τους; Μου είπαν πώς είναι τα πράγματα με τις γυναίκες εκεί κάτω και λέω ευτυχώς αδερφέ μου που είμαι Ευρωπαίος. Τέτοια κατάσταση ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Καλό κάνει σ' αυτά τα παιδιά που ήρθαν για λίγο καιρό εδώ. Μόνο που είναι μέσα στην πείνα. Τόση πείνα που με πλησιαζει μια μέρα ένας συμφοιτητής μου και με ρωτάει πώς να τα ρίξει σε λευκή γκόμενα. Του λέω δε μπορώ σε δέκα λεπτά ή δέκα ώρες να του αναπτύξω κάτι που για μας εδώ είναι η πραγματικότητα μας, ότι τη θεωρούμε δεδομένη και ότι μετά από δέκα χρόνια άλλοτε περάσαμε καλά, άλλοτε σπάσαμε τα μούτρα μας και πάλι ακόμη μαθαίνουμε. Νομίζω πως κατάλαβε. Έτσι είναι φίλε, σ' αυτό το θέμα είσαι μόνος σου και ό,τι συμβουλή σου δώσει ο καθένας, ουσιαστικά μιλάει για τον εαυτό του και δε σημαίνει πως ό,τι σου πει θα ισχύσει και για σένα. Άλλοι πάλι δεν έχασαν ευκαιρία. Ινδός τώρα με 6 μήνες στην Αγγλία. Το να βγάλεις το γαμήσι απ΄το μυαλό του θα είναι σίγουρα από τις πιο δύσκολες εγχειρήσεις του κόσμου. Δε μιλάει για τίποτ' άλλο όλη μέρα. Πού θα πάμε το βράδυ, που έχει καλές γκόμενες, χτες εκεί που πήγαμε είχε κάτι μουνιά με φοβερό κωλαράκι... τέτοια πράγματα. Κάθε φορά που συναντιόμαστε αρχινάει το τροπάρι. Ε, θα γίνω κακός τώρα και δεν πρέπει, αλλά δε μπορώ να μην πω την κακία μου. Ρε αχαΐρευτε, δε φτάνει που είσαι σκατόφατσα, ίδιος με τον άλλο που θέλει συμβουλες για γυναίκες, έχεις και τη γλώσσα και τα σάλια έξω και περιμένεις να βγάλεις γκόμενα; Κι όμως. Αυτός ο άνθρωπος τώρα τα έχει με μια συμπαθητική Νορβηγίδα. Η ζωή είναι άδικη. Κατά καιρούς άκουγα να λένε "τι βλαμένες είναι ορισμένες γκόμενες, τις βλέπεις με κάτι γλοιώδεις μαλάκες και λες τι πήγε και του βρήκε αυτουνού". Σ' αυτές τις περιπτώσεις μέχρι τώρα πίστευα ότι ο τύπος ίσως 'πάτησε τα σωστά κουμπιά', ίσως άσκησε μια γοητεία πάνω της, ίσως έχει άλλες αρετές που την τράβηξαν πάνω του. Αρτσιήθκια! Ξαναγίνομαι κακός και λέω ότι τον τυπά τον ξέρω αρκετά για να τον σκεφτώ ουχί ως άντρα με κρυφή γοητεία και πνεύμα αλλά ως απελπισμένο και γλοιώδη του οποίου η μόνη έγνοια είναι πώς θα χώσει το καυλί του όπου υπάρχει τρύπα. Μπορεί να μη με απασχολεί ποιός παει με ποιόν αλλά αυτά βλέπω και λέω τι διάολο γίνεται στον κόσμο. Έρχεται ο άλλος και σε πρήζει με γαμήσια και γκόμενες κι όλα τα σχετικά και σκέφτεσαι πως θα ήταν καλό να μην πάει καμιά και χαραμιστεί μαζί του αλλά να στρέψει τα μάτια της αλλού. Κι όμως τους κάθονται αρκετά συμπαθητικές παρουσίες. Μίλα για χαράμι μετά. Πριν λίγες εβδομάδες με βρήκε ο Ινδός στο δρόμο και μου είπε το βράδυ να πάμε σε κανα μπαράκι. Μου εξήγησε ότι η Νορβηγίδα είχε πάει σπίτι της για λίγες μέρες και ήταν ευκαιρία να πάει αυτος να πηδήσει καμιάν άλλη. Ρε λόττο σου έκατσε, τι νομίζεις, θα γαμάς κάθε φορά που πας έξω; Ε, ρε τι πάθαμε, έχει γεμίσει ο τόπος μακρυψώληδες και δεν έχουμε πού να κρυφτούμε. Λίγο λίγο ρε μάγκες. Από το να βγάλεις κώλο μέχρι να χέσεις τον κόσμο όλο υπάρχει μια διαδρομή που θέλει το χρόνο της. UPDATE: Ξέχασα: κάποτε μου είχε ζητήσει να του μάθω πέντε-έξι φράσεις να λέει σε Ελληνίδες. Είχε φέρει και τετράδιο και χαρτί μαζί του. Το είχε πάρει στα σοβαρά το θέμα δηλαδή. Ρε δεν το' χεις καταλάβει πως Ελληνίδα μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις εδώ πέρα. Μετά από τόσους μήνες είμαι σίγουρος πως το κατάλαβε κι έσκισε τη σελίδα απ' το τετράδιο.

"Θα πάω στα κανάλια..."

Από τις λίγες φορές που συμφωνώ με τον Μανδραβέλη. Στην Ελλάδα οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί τόσο που ο πολίτης έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ' αυτούς. Τελευταίο του προπύργιο είναι... τα κανάλια. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει δυσανασχετημένο πολίτη να φωνάζει σε δημόσια υπηρεσία ότι θα φέρει τα κανάλια; Μετά είναι ν' απορείς γιατί οι ειδήσεις κρατάνε μιάμιση ώρα. Εδώ και το άρθρο του Μανδραβέλη. Ένας από τους λόγους που δε θέλω να γυρίσω πίσω είναι κι αυτός. Αν ισχύει όντως ότι στην Ελλάδα για να ζήσεις σαν άνθρωπος χρειάζεται είτε να δωροδοκήσεις είτε να έχεις γνωστό κάπου, τότε μάλλον δεν έχω ελπίδες. Ούτε λεφτά μου περισσεύουν, ούτε πολιτικούς, ούτε υψηλόβαθμα στελέχη ξέρω. Άσε που να δωροδοκήσω δε μου γουστάρει (πού ακούστηκε να δωροδοκήσεις κάποιον για να κάνει τη δουλειά του;) Οπότε, αν είσαι Έλληνας πολίτης που δεν έχει ούτε γνωστούς ούτε λεφτά για να προσπεράσει τις νομικές διαδικασίες και σου συμβεί κάτι, τί γίνεται; Θα πας στον Ευαγγελάτο; Επειδή οι θεσμοί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Δε θέλω. Δε μπορώ να το φανταστώ. Αν έχω μια διαφορά με κάποιον θέλω να αναλάβει η δικαιοσύνη κι όχι ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει από πίσω του έναν μεγαλοεκδότη. Όμως με τα κανάλια υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης. Έτσι όπως είναι τώρα η κατάσταση, εσύ χρειάζεσαι τα κανάλια για να βρεις το δίκιο σου. Τα κανάλια χρειάζονται εσένα για να τους φέρεις νουμεράκια. Και για να παίξεις ρόλο στο "σωφρονισμό" του συμππολίτη σου από την εξουσία, μέσω της τηλεόρασης. Κάποιοι δεν αντέχουν τη σύγκριση της χώρας μας για το Κογκό, την Τουρκία και την Κολομβία. "Α, όχι, δεν είμαστε εμείς έτσι". Κοίτα γύρω σου ρε κακομοίρη. Δες πόσο σε πληρώνου στη δουλειά και πόσο σε κρατάνε πέρα απ' το ωράριό σου. Δες τι θα πάθεις αν θέλεις να κάνεις εγχείρηση και δεν έχεις φράγκα ή κανα γνωστό. Θες κι άλλα; Σου φόρτωσαν ολυμπιάδα που πρέπει να δουλεύεις τζαμπέ ένα χρόνο και μια βδομάδα για να την ξεπληρώσεις, αλλά το Σεπτέμβριο του '97 κούναγες τα σημαιάκια σου. Η τηλεόρασή σου έχει γίνει δικαστής, κωμικός, ψυχαγωγός, έχεις μάθει τον κόσμο από το γυαλί. Τώρα που το τωρινό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι οι παπαδες, μπορούμε να κάνουμε και μια σύγκριση και με το Ιράν και το Λίβανο.

Ευχαριστώ την ελληνική τηλεόραση

Μιλώτας για κλοπές κειμένων θυμήθηκα κάτι. Γύρω στο καλοκαίρι του 2003, είχα στείλει στο Μπάκουρο ένα σαρκαστικό κειμενάκι για την ελληνική ιδιωτική τηλεόραση. Αργότερα, δημοσιεύτηκε στην Ελληνική Λίστα Ανεκδότων, χωρίς όνομα, χωρίς λινκ στο αρχικό άρθρο, χωρίς τίποτα. Ήταν απλώς μια καταχώρηση με το κείμενο ανυπόγραφο. Κάτι που κάθεσαι εσύ και γράφεις με μεράκι, έρχεται ο άλλος και στο παίρνει μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει κανείς να τον/την σταματήσει. Ο φόβος της τιμωρίας είναι για πολλούς ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας που θα τους εμπόδιζε να κάνουν κάτι μεμπτό. Τότε δεν είχα το blog στα ελληνικά και είχα γράψει εκείνο το κείμενο ως άρθρο στο Μπάκουρο. Με την παραπάνω αφορμή, θα ήθελα να το συγκεντρώσω κι αυτό εδώ. Στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση πολλά αλλάζουν σε δύο χρόνια, αλλά αυτά που πραγματικά μετράνε παραμένουν ίδια. Το κείμενο είναι ακόμη επίκαιρο. ------------------------ Το πρόγραμμα των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια. Αλήθεια. Η ποικιλία των προγραμμάτων ανταγωνίζεται αυτή των καναλιών απ΄έξω. Ένα ανοιχτό γράμμα στους υπεύθυνους των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Αγαπητοί κ.κ. καναλάρχες, Είμαι ένας τηλεθεατής ικανοποιημένος από την πορεία της ελληνικής τηλεόρασης. Οι εκπομπές και οι σειρές ποικίλου περιεχομένου έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Σας δίνω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια για τις επιτυχημένες επιλογές σας και την προσπάθειά σας για την αναβάθμιση των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Ως φανατικός της επιστημονικής φαντασίας και των σειρών "μυστηρίου", σας ευχαριστώ για τα επεισόδια X-Files και First Wave τα οποία παίζονται τακτικά τις καθημερινές σε ώρες λογικές για τον Έλληνα εργαζόμενο (01.30πμ τα X-Files και 03.20πμ το First Wave). Επίσης σας ευχαριστώ που παίζετε τα επεισόδια των X-Files σε 135η επανάληψη προκειμένου να μη μας διαφύγει καμία λεπτομέρεια. Κατανοώ τις δυσκολίες που είχατε με τη διοίκηση και που σας οδήγησαν στη διακοπή της σειράς Star Trek: Η Επόμενη Γενιά. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή οι ανώτεροί σας θα πειστούν για να επαναπροβληθεί μιας και οι τηλεθεατές τηλεφωνούν και τη ζητούν αδιαλείπτως. Συμφωνώ με την απόφασή σας να μην παίζετε πολλά συνεχόμενα επεισόδια της σειράς (Star Trek marathon). Αυτά είναι βλακώδεις ιδέες των αμερικανικών καναλιών, γι' αυτό είναι όλοι τους χαζοί εκεί πέρα. Σας ευχαριστώ για τις σειρές φαντασίας που βάζετε την Κυριακή σε συνεχή βάση όλο το μεσημέρι. Είναι ένας ευχάριστος τρόπος να περάσει κανείς το απόγευμά του και να μην κάνει άλλα πράγματα που τον γεμίζουν περισσότερο, όπως πχ να βγει μια βόλτα. Όλοι γνωρίζουμε τις τιμές του καφέ και της βενζίνης, οπότε γλυτώνουμε αρκετά λεφτά κάθε Κυριακή που καθόμαστε μέσα. Επίσης βλέποντάς τα όλα μαζεμένα σε μία ημέρα, αφιερώνουμε το χρόνο μας σε πιο σημαντικές δραστηριότητες της καθημερινές (όπως πχ να δούμε την Τατιάνα Στεφανίδου και τις σημαντικές τρέχουσες ειδήσεις που επηρεάζουν την παγκόσμια πραγματικότητα). Σας ευχαριστώ για τα ενημερωτικά ιστορικά ντοκυμαντέρ που εντάσσετε στο πρόγραμμά σας, πάλι σε λογική ώρα τις καθημερινές (Ποιος δεν ήταν ξυπνιος κατά τις 4.15 το πρωί που προβλήθηκε εκπομπή για την ακτίνα θανάτου του Tesla ή για την κρίση των πυραύλων της Κούβας;). Τα κρατικά κανάλια δεν ξέρουν και τα βάζουν κάτι περίεργες εκπομπές με ζώα κι έτσι μέρα μεσημέρι. Όμως είμαι βέβαιος ότι θα παραδειγματιστούν από σας και θα προσαρμοστούν ανάλογα. Σας ευχαριστώ για την ποιότητα των μουσικών νέων. Έχω μάθει αρκετά πράγματα για τους υποσχόμενους καλλιτέχνες όπως Moby, Dandy Warhols (κάτι με BT Cellnet έχουν σχέση αυτοί...), Τσαλίκη, Ρέμο. Πράξατε πολύ σωστα που δεν είπατε κουβέντα για τους ποταπούς και παρωχημένους Queensryche και Whitesnake (που και στις δύο συναυλίες δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε μέσα στο Θέατρο του Λυκαβηττού, ούτε στους βράζους γύρω. Αν το διαφημίζατε και σεις πού θα έβρισκαν όλοι εισητήρια μετά;) Ελπίζω να μην πείτε κουβέντα και για τον Ronnie James Dio γιατί μπορεί να έχουμε θύματα ασφυξίας στο συναυλιακό χώρο. Σας ευχαριστώ για το σεβασμό που δείχνετε στο μέσο τηλεθεατή με τις ελληνικές δραματικές σειρές, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Ποιο ζευγάρι δεν έχει ποτέ εμπλακεί σε ερωτικό τρίγωνο ή τετράγωνο; Εχω αρχίσει να νιώθω αμφιβολία για τους γονείς μου. Όταν οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δεν αναχαιτίζουν αεροσκάφη, κερατώνει ο ένας τη γκόμενά του για τη γκόμενα του αλλουνού αλλά και ο άλλος με την γκόμενα του πρώτου για να υπάρχει ισορροπία στη λειτουργία της μονάδας. Όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Αφού το λένε και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι. Αναγνωρίζω ότι μέσα στην πληθώρα των ποιοτικών προγραμμάτων σας σάς μένει κενός χρόνος τον οποίο πρέπει να γεμίσετε τις ώρες που ο κόσμος δε βλέπει τηλεόραση. Διαλέξατε την καλύτερη λύση με το The Wall, την Πάνια, το Super Star, τα πρωϊνάδικα, τις ελληνικές κωμικές σειρές, τα παιχνίδια, τα δελτία ειδήσεων-μαραθώνιοι με τις φοβερές και ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αναφέρονται στο γάμο Βανδή-Ντέμη και το διαγωνισμό Playmate 2003. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από τα κανάλια του εξωτερικού. Άσε που οι ξενέρωτοι οι ξένοι πληρώνουν κιόλας. Είστε πραγματικοί επαγγελματίες. Αναγνωρίζω και επικροτώ τη δουλειά που έχετε αναλάβει. Και πάλι σας ευχαριστώ. Δικός σας, Ένας πιστός τηλεθεατής

Harley Bar

Θεσσαλονίκη, πριν δύο πέμπτες. Δύο κολλητοί μου μπαίνουν στο Harley Bar στην Ηρώδου Αττικού. Παίρνουν λοιπόν τις "πράσινές" τους τα παιδιά και ακούν τους ήχους από τα μεγάφωνα και βλέπουν τα κλιπάκια από τις πάντοτε παρούσες οθόνες που περιστοιχίζουν το εσωτερικό του μαγαζιού. Παρά το γεγονός ότι έπαιζε ωραία πράγματα (Guns 'n' Roses, Dio, Ozzy και τα τοιαύτα), οι φίλοι δεν είχαν παει εκεί γι' αυτό. Η παράδοση το έχει κάθε Πέμπτη το μπαρ να παίζει ποζεράδικα απο 80s και αρχή 90s (lipstick and leather, you get the idea). Οι ώρες περνούν. Περασμένες τρεις. Τίποτα. Ο ένας εκ των δύο ήταν και κουρασμένος από το ταξίδι απ' την Αθήνα. Πάνε να φύγουν. Και τι έγινε; Ο ντιτζέης λες και ήθελε να τους βασανίσει, αμέσως ξεκίνησε το πανηγύρι. Firehouse, Slaughter, Pretty Boy Floyd, Bonfire... τελικά τα παιδιά έφυγαν στις 6 το πρωί. Δεν πειράζει, για καλό σκοπό ήταν. Απόδραση απ' την καθημερινότητα. Και hard rock και poser η βραδιά. Όταν σκέφτομαι την Ελλάδα, ο νους μου πηγαίνει αυτόματα σε τέτοιες φάσεις. Το Harley και το Booker είναι δύο μαγαζιά που τιμάμε πολλές φορές όταν ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη. Την τελεταία φορά που είχα βρεθεί εκεί ήταν καλοκαίρι και ο κόσμος δεν είχε ακόμη γυρίσει από τις διακοπές. Εμείς είχαμε κολλήσει τρία συνεχόμενα βράδια στο Βοoker, το οποίο ήταν μονίμως με 4-5 πελάτες κάθε βράδυ και εύκολα έκοβες φάτσες μιας και συνήθως ήταν οι ίδιοι. Μέχρι και ο σερβιτόρος μας πήρε χαμπάρι στο φινάλε και έρχεται από πάνω μας, χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και πετάει το εξής θεϊκό: "Πάλι εσείς εδώ γαμώ το σπίτι μου;" Ακόμη το θυμάμαι και γελάω.