I'm on to you (na na na na na na)

Αυτά είναι. Ξέρεις, το ότι στο blog σου γράφεις ό,τι σου γουστάρει, δεν το έχω καταλάβει. Δηλαδή μπορεί να γράφεις κι ό,τι σουρεαλιστικό παραλήρημα έρχονται στο μυαλό; Ο,τι, Ο,ΤΙ να 'ναι; Εντάξει, εδώ ειναι δικός μου χώρος και γράφω και κανα δύο αρχιδιές παραπάνω που σκοπός τους είναι να μην έχουν σκοπό. Ο τίτλος του ποστ, ας πούμε, δεν έχει σχέση με το ποστ κι είναι από ένα τραγούδι των Hurricane που το είχαν κάνει επιτυχία το '88. Σάββατο βράδυ πήγαμε με τον Κώο στον ποταμό για μπυρόνια. Τώρα που έχει και ωραίο καιρό τα γκομενάκια τα έχουν πετάξει όλα έξω και μας έχει φύγει το μάτι. Τέσπα. Να με δεις καθώς περπατούσα στο δρόμο για την παμπ... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... δε θα πάρω τσιγάρα... στο πρώτο μαγαζί που βρίσκουμε στρίβω κατα μέσα. Πού σαι, μάστορα, πιάσε ένα δεκάρι Μάρλμπορο λάιτς. O ψιλικατζής, που το επίθετό του πιθανώς να είναι Πατέλ, μου τα δίνει, τα πληρώνω και φεύγω. Μέχρι να γυρίσω σπίτι τέλειωσα όλο το πακέτο. Χαλάλι, δε γαμιέται. Τα Χόλμπορν ξαφνικά μου φαίνονται βαριά κι ασήκωτα και τελευταία δε θέλω και να κουράζομαι να στρίβω. Μιας και το West End έχει γίνει πολύ κοινός προορισμός (άλλα μέρη στο Λονδίνο δεν υπάρχουν, ξέρεις) μετά το ποτάμι την κάναμε για ένα μπαράκι πιο έξω. Κουβανέζικο. Eγώ σε κουβανέζικο; Ναι... βλέπεις, δεν ήταν "μουράτο" μαγαζί με πελάτες ψώνια που πηγαίνουν να δουν τί άτομα κάθονται μέσα και τι φοράνε, μία τρύπα χωμένη σ' ένα δρόμο είναι, με τραπεζάκια έξω και καλά κοκτέιλ. Και ωραίο ντεκόρ μέσα. Μας έκανε εντύπωση το ότι δεν υπήρχαν μέσα μαύροι, πακιστανοί, σριλανκέζοι, άραβες, κινέζοι... Μόνο λευκοί. Πώς κι έτσι; Απ' ό,τι κατάλαβα οι υπόλοιποι είτε έχουν τα δικά τους στέκια είτε πηγαίνουν σε mainstream καταστάσεις (Ministry of Sound και λοιπές αρχιδιές...) Και πήχτρα στις ωραίες γυναίκες στο μαγαζί. Τέτοιο πράγμα σε τέτοια ποσότητα μόνο στη Leicester Square θα δεις. Αρκετά, παω να την πέσω.