Βαρέθηκα

Στο στρατό είχαμε τις εξόδους μας, τους καφέδες μας, τα ποτά μας, τα σουβλάκια μας. Όταν ήμαστε στη μονάδα μέχρι και για μπάνιο πηγαίναμε. Τώρα τι έχω πάθει και δεν παω πουθενά; Φαντάρος πια δεν είμαι. Είμαι... ελεύθερος. Γυρω μου έχει πράγματα που στην Αθήνα θα φτιαχτούν μόνο όταν ξαναναλάβει η Γιάννα Ολυμπιακούς, και πάλι έτσι δε θα γίνει. Μπορείς να τη βγάλεις και σχεδόν ανέξοδα με μια απλή βόλτα. Όμως τώρα κάθε φορά που χρειάζομαι κάτι αντί να παω στο μαγαζάκι από κάτω παω μέχρι το μεγάλο σούπερ μάρκετ μόνο και μόνο για να παω λίγο παραπέρα από το τετράγωνο που μένω. Συναυλίες; καρφί δε μου καίγεται. Μόνο αν είναι κανένας πολύ σπουδαίος που δε θέλω να χάσω με τίποτα ή αν έχω όρεξη να παω κι αλλού. Εγώ που άκουγα συναυλία και καθόμουν έξω από το Ticket House στην Πανεπιστημίου μέχρι ν' ανοίξει, από τις πρώτες μέρες προπωλήσεων (ανοίγει στις 10, μη φανταστείς). Έπρεπε να έρθει η "γυναίκα μου" για να βγω λίγο πέρα από την περιοχή μου. Έχω βαρεθεί. Αυτό είναι. Όλο δουλειά και καθόλου παιχνίδι. Λίγο σερφάρισμα στο Internet, λίγο κανένα ποστ και τίποτε άλλο. Τις λίγες φορές που βγαίνω έχω το νου μου στο πρότζεκτ που δεν προχωράει, στο προπόζαλ της πτυχιακής, στα βιογραφικά και τις συνοδετικές που πρέπει σιγά σιγά ν' αρχίσω να στέλνω σε εταιρίες, στο ότι έχω βάλει κιλά από το καθισιό... Με τους συγκατοίκους δε θέλω να βγαίνω για πολλούς λόγους. Όταν τρία άτομα μιλάνε για αθλητικά όλη την ώρα (δηλαδή ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει άλλα σπορ ο Έλλην) εγώ δεν την παλεύω. Κάποιος άλλος με τον οποίο είμαστε μαζί στη σχολή έφυγε στο σπίτι του για 3 εβδομάδες. Θα ησυχάσω λίγο από το κλαψομούνιασμά του. Για τρεις ολόκληρες εβδομάδες δε θα ακούσω για το μπαράκι που δουλεύει στο νησί του, για τα "σκηνικά" που "παίζουν" εκεί, για τις τουρίστριες που συναντά και πόσο του λείπουν όλα αυτά και τι μαλάκας καθηγητής είναι ο ένας και ο άλλος. Δηλαδή ρε πούστη μου τι να πουν και τα παιδιά οι Πακιστανοί που δεν πήγαν σπίτι τους ούτε Χριστούγεννα, ούτε την άνοιξη που κλείσαμε, ουτε θα πάνε το καλοκαίρι; Και στο φινάλε γαμώ το καντήλι μου τι εκπέμπω και έρχονται όλοι και μου αδειάζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα; Σου 'δωσα τον ώμο μου για να κλάψεις; Όχι! Είναι για λίγους και γνωστούς. Τουλάχιστον αυτός δε μιλάει για ποδόσφαιρο και δεν είναι "Ελληναράς". Ευτυχώς. Θα μου πεις και συ τι κάνεις ρε μεγάλε, για τι μιλάς; Για τίποτα. Αυτό είναι το θέμα. Νιώθω έξω από τα νερά μου. Νιώθω σα σκλάβος κι αυτό πιθανώς να επιδεινωθεί όταν ξαναβγώ στην παραγωγή. Μου φαίνεται ότι θα βγάλω ρυτίδες πριν την ώρα τους. Δε λεω άλλα γιατί μπορεί να το διαβάσουν άτομα που δεν πρέπει. Καλωσήλθα στην καθημερινότητα. Τι να πουν και οι πενηντάρηδες που σηκώνονται στις έξι εδώ και τριάντα χρόνια. Και έχουν και παιδιά να φροντίσουν όταν γυρίζουν σπίτι.