Δε χρειάζομαι το Πάσχα για να νιώσω χαρά ή για να πάω ταξίδι. Δε χρειάζομαι άλλη φτιαχτή χαρά. Δε χρειάζομαι τα Χριστούγεννα. Οι καιροί αλλάζουν. Ο δυτικός άνθρωπος έχει απαλλαχθεί απ' αυτούς τους κοινωνικούς ελέγχους. Θα γίνει και δώ με τον καιρό. Πού ακούστηκε να κλείνουν τα μαγαζιά σε μια ολόκληρη χώρα για μια θρησκευτική γιορτή; Κάτι σαν τον Αύγουστο που δε μπορείς να πάρεις ψωμί ή να βρεις γιατρό. Και όλα αυτά τα δεχόμαστε ως φυσικά. Πριν δύο χρόνια ήμουν η πουτάνα των καραβανάδων για το πασχαλινό τους τραπέζι στη λέσχη αξιωματικών τους. Έψηνα αρνιά και μετά είχα επιδοθεί στο αγαπημένο σπορ μου, αυτό της λάντζας. Το προηγούμενο πάσχα το πέρασα με την οικογένεια και εκεί που είχαμε παει ήταν καλά και δεν είχα επίγνωση ότι η Αθήνα είναι μια πόλη φάντασμα αυτές τις μέρες. Μια πόλη που υπολειτουργεί τις αργίες και που δε χωράει τους κατοίκους της τις υπόλοιπες μέρες. Και σα να μην έφτανε αυτό, η Μεγάλη Εβδομάδα γίνεται και πρώτο δελτίο στις ειδήσεις. Οι φορείς ενημέρωσης εγχώριων και διεθνών εξελίξεων εκφυλίζονται σε λαϊκίστικα μέσα επιβολής (όχι πως δεν ήταν πάντα). Υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσαν τα Μέσα ν' ασχοληθούν με μια θρησκευτική γιορτή. Να κάνουν μια ξεχωριστή εκπομπή για την επίσημη θρησκεία του κράτους. Να κάνουν μια μικρή αναφορά στη μέση ή στο τέλος του δελτίου ειδήσεων. Αλλά όχι. Παραγκωνίζουμε όλη την ειδησεογραφία για να δούμε τον Αγιατολλάχ Παρασκευαϊδη να ψέλνει ύμνους και τους γέρους και τις γριές κάτω να σταυροκοπιούνται. Δε γίνεται κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο να βλέπουμε τις τελετές πρώτο θέμα. Σε τι διαφέρουμε τότε από το Ιράν; Και δε γίνεται να ακούμε το θεϊκό "Οι Έλληνες παντού στην Ελλάδα γιόρτασαν..." γιατί προσβάλλει εκείνους τους πολλούς που δε γιόρτασαν. Από που και που είμαστε όλοι στο ίδιο σύνολο και μάλιστα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως η πίστη; Δεν καταδικάζω καμία πίστη. Η πίστη του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και μόνο. Γι' αυτό δε μπορεί να παρακωλύει τη λειτουργία του δημόσιου συνόλου. Ασφαλώς, οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν αλλά αυτές τις μέρες πηγαίνουν στην εκκλησία από συνήθεια. Ο Έλληνας δεν είναι θρήσκος, όπως ακόυμε συνέχεια, αλλά γι' αυτόν η θρησκεία είναι θέμα παράδοσης και ταυτότητας. Άραγε αυτό τους κάνει να αναλογιστούν πόσο υποκριτές είναι τον υπόλοιπο χρόνο;