Γεια σας. Η Ορθούμενη Καταιγίδα επιστρέφει και ελπίζω μόνιμα. Ή μάλλον ελπίζω όχι μόνιμα μιας και δε σκοπεύω να γράφω ευχάριστα πράγματα, οπότε ελπίζω να μην κρατήσει για πολύ καιρό. Ο λόγος της απουσίας μου δεν ήταν άλλος από τα γνωστά bugs του Pathfinder. Στο μεσοδιάστημα απλώς έγραφα στο αγγλικό μου blog και δεν έψαχνα host γι' αυτό εδώ. Τα keywords που θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό το blog είναι οργή, αγανάκτηση, απορία, απελπισία, αηδία, δεν-την-παλεύω-άλλο-μία, αλλά και ελπίδα, σθένος, κουράγιο. Η αλήθεια είναι ότι έχω τόσες ιδέες για να περάσω σε γραμμένες σκέψεις, αλλά με το που φτάνω στο notepad κολλάω. Όμως μέχρι να ξεκολλήσω, δεν τραβάω τα μάτια μου από την οθόνη. Συγκεντρώνομαι μέχρι να πάρω μπροστά. Υπάρχει ένας αρθρογράφος ο οποίος έχει πιάσει το νόημα. Δε θα έλεγα ότι το blog αυτό θα έχει πολύ διαφορετικό στυλ γραφής από το δικό του. Νομίζω ότι κι αυτός τα έχει πάρει με τα πάντα και τα "χώνει" παντού. Το όνομά του είναι Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης και γράφει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Ο Γιώργος ο Μητσικώστας επίσης έχει πιάσει το νόημα. Αυτοί οι δύο άνθρωποι λένε πράγματα τα οποία λέω, δε μπορεί, σίγουρα δε διαβάζουν τη σκέψη μου; Βέβαια το ότι δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο μου δίνει την ευκαμψία να είμαι πιο... χμ... απροκάλυπτος στις εκφράσεις μου. Οι παναγίες θ' αρχίσουν την επόμενη φορά, όχι τώρα. Έχουμε καιρό και γι' αυτά. Καλά να περνάτε κι ελπίζω να την παλεύετε!