Εγώ είμαι πάλι. Θεωρώ άσκοπο να κάνω μια εκτενή περιγραφή του προφίλ της Ορθούμενης Καταιγίδας μετά από τον πρόλογο που αποτελεί το πρώτο post. Το προφίλ του blog θα φανεί μετά από λίγα posts μου φαίνεται. Σκέφτομαι ότι είναι αδικία να μη μπορώ νέος άνθρωπος να παω να νοικιάσω ένα σπίτι να την αράξω. Στην Αυστρία όλοι όσοι περνάνε την εφηβεία επιδοτούνται από το κράτος για να κάνουν μερικά θεμελιώδη πράγματα στη ζωή τους μέχρι να βρουν δουλειά. Εδώ μην τυχόν και αφήσεις το πατρικό σου σπίτι πριν παντρευτείς, θα πέσουν όλοι να σε φάνε. Καλά, άστο και φύγε. να δούμε όμως τι θα σου μείνει από το μισθό που θα ξοδεύεις όλον στο νοίκι. Ενώ όταν έρθει η ώρα της "κουλούρας", να πώς ξεσκίζονται μαμάδες και μπαμπάδες και από τα δύο σόγια για να πάρει το ζευγάρι σπίτι. Ε, να δώσουμε κίνητρα και στο θεσμό της οικογένειας, πώς θα γίνει δηλαδή. Εδώ, στο δικό μου σπίτι είμαστε τέσσερα άτομα σε δυάρι. Πολύ στρίμωγμα. Όταν θέλω να μείνω μόνος μου, ν' ακούσω λίγη μουσική και να διαβάσω ένα βιβλίο ή να γράψω κάτι προσωπικό στο blog μου, ο αδερφός μου θα αρχίσει να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιό του (μας). Το ίδιο ισχύει και γι' αυτόν. Δεν έχουμε ο καθένας "ιδιωτικό περιβάλλον, απαλλαγμένο από εξωτερικές ενοχλήσεις" (έχετε παρατηρήσει ότι δεν υπάρχει ακριβής ελληνικός όρος για το privacy; Μάλλον ο Έλληνας δεν προβλεπόταν παλιά να έχει privacy, και από κεκτημένη ταχύτητα το έχει κουβαλήσει και στις μέρες μας). Αυτό το πράγμα με αποσυντονίζει από την αρμονία μου καθώς κι από σοβαρές ασχολίες που σχετίζονται με το μέλλον μου. Παλιά δε μ' ενοχλούσε. Τώρα που έχω -και ο αδερφός μου- αναπτύξει την ανάγκη για προσωπικό χώρο, με πνίγει. Δε δουλεύω, και αν πιάσω δουλεια ο μισθός μου δεν προβλέπεται να είναι τέτοιος ώστε να με συντηρεί έτσι και νοικιάσω σπίτι. Κι όμως, μερικά πράγματα πρέπει να τα δεις μόνος για να καταλάβεις. Να βγεις στη γύρα. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, η μαμά, ο μπαμπάς και ο αδερφός βλέπουν το "Καφέ της Χαράς". Εγώ, κάνοντας ό,τι κάνω σ' αυτές τις περιπτώσεις, πήρα διπλή δόση από τα Prozac μου. Δεν ενθαρρύνω αυτές τις λύσεις, αλλά όποιος λέει ότι με τα φάρμακα και το ποτό δε λύνεις τα προβλήματά σου, μάλλον δεν έχει φτάσει στον πάτο για να δει πόσο όμορφα είναι εκεί κάτω αν δεν έχεις έστω κι αυτά (κι εύχομαι να μη φτάσει).