Πριν από μερικά χρόνια, όταν στην Αγγλία τα τσιγάρα έκαναν 3,5 λίρες (~1600 δρχ), όλοι αναφωνούσαμε: Τι ωραία είναι στην Ελλαδίτσα, όπου με ένα χιλιάρικο παίρνεις ΔΥΟ πακέτα τσιγάρα, ένα κρουασάν και έχεις και ρέστα! Τώρα, είναι ζήτημα αν με 3 ευρώ παίρνεις δύο πακέτα τσιγάρα (ελληνικής προέλευσης). Τα τελευταία δύο χρόνια οι τιμές έχουν πάρει τα πάνω τους με δυσανάλογο ρυθμό από το ρυθμό αύξησης των μισθών. Σήμερα στο σουπερ μάρκετ έδωσα 4,60 ευρώ για δύο γιαούρτια, δύο Milko κι ένα μισόκιλο ψωμί. Θα μου πείτε με τα δεδομένα της κάθε εποχής οι τιμές πάντοτε φαίνονταν ότι ανεβαίνουν δυσανάλογα. Σωστό κι αυτό. Μόνο που τώρα με το ευρώ δεν καταλαβαίνεις για πότε φεύγει το γαμημένο το χρήμα. Ίσως το βλέπω και γω έτσι τώρα, που τελικά κατάλαβα πόσο δύσκολα βγαίνει το ρημάδι και πόσο εύκολα φεύγει με την κατακόρυφη άνοδο των ειδών πρώτης ανάγκης. Τα 4,60 που έδωσα σήμερα το πρωί δε μου φάνηκαν 1600 δραχμές αλλά 4,60 χάλκινες και μπρούτζινες μαλακίες που μου βάραιναν μια δερμάτινη θήκη που ονομάζω πορτοφόλι, προκειμένου να οικειοποιηθώ τα είδη που είχα βάλει στο πλαστικό καλάθι. Είμαστε καταραμένη γενιά, από τις τελευταίες που δε θα ξεφύγουν από τη μετατροπή των ευρώ σε δραχμές. Τα παιδιά μας θα έχουν μια εγκυκλοπαιδική γνώση του πεντοχίλιαρου, όπως εμείς έχουμε για τη δεκάρα. Μα δεν υπάρχει αισχροκέρδεια; θα ρωτήσεις. Και βέβαια υπάρχει. Το θέμα είναι πού τελειώνει το κέρδος και πού αρχίζει το αίσχος. Οι τιμές στις λαϊκές δεν υπόκεινται σε κανένα μα κανέναν έλεγχο και από κει και έπειτα είναι ακόμα πιο δυσδιάκριτο αυτό το όριο. Τα στελέχη των υπουργείων οικονομικών και ανάπτυξης ενδιαφέρονται να κάνουν τους πλούσιους φίλους τους ακόμα πιο πλούσιους αδιαφορώντας για τον απροστάτευτο λαό. Δε μπορούν ή δε θέλουν να καταλάβουν ότι δε μπορούν να κρατούν ίσες αποστάσεις από τους μεγαλέμπορους και τους απλούς πολίτες ή να είναι πιο κοντά στους μεγαλέμπορους, όχι μόνο επειδή υποτίθεται ότι υπηρετούν το λαό, αλλά για μια σειρά από άλλους, πιο πραγματιστικούς λόγους για τους οποίους θα γράψω σε άλλο post. Το μόνο που θα πω εδώ είναι ότι πολιτεία και πλούσιοι ιδιώτες θα ωφεληθούν περισσότερο και θα βγάλουν ακόμα περισσότερα λεφτά, αφού αυτό θέλουν, αν προστατευτεί ο πολίτης. Αν, δηλαδή, ο πολίτης έχει τις βασικές του ανάγκες καλυμμένες, ζει αξιοπρεπώς και δεν ανησυχεί συνεχώς για το αν θα του κόψουν το ρεύμα και το νερό, θα είναι πιο χρήσιμος και για τον εαυτό του και τους δικούς του, για το σύνολο και τους ισχυρούς του χρήματος. Εντελώς ρεαλιστικά πράγματα. Μέχρι τότε, πρέπει να κάνουμε κάτι εμείς. Αν δεν ενδιαφερθούμε εμείς για τους εαυτούς μας, ποιός θα το κάνει; Νεοέλληνα, σου έχω νέα. Κανείς δε σέβεται αυτόν που σκύβει το κεφάλι. Δηλαδή τι περιμένεις, να σε λυπηθεί κανένας και να σου δώσει αυτά που σου ανήκουν; Μόνο από φόβο καταλαβαίνει ο άλλος, όπως σου δίνει και σένα φόβο για να σε κρατήσει υποτακτικό του. Μόνο "του Έλληνα ο τράχηλος..." και τέτοιες παπαριές τσαμπουνάς συνέχεια, αλλά στην πράξη μόνο να μυξοκλαίς σαν πουτανάκι ξέρεις. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αντιδράσουμε όπως μπορούμε. Μιλάς για το πρότυπο ζωής "για τους λίγους", που ισχύει στις περισσότερες Δυτικές χώρες. Μπράβο, κάνε κήρυγμα τώρα. Κι όταν τελειώσεις το κήρυγμα, δέξου να σου τον φορέσουν για 4 ευρώ τον καφέ. Βάλε την ΠΑΣΠ, την ΔΑΠ και δεν ξέρω και γω ποιους άλλους να γκαρίξουν για να καταργηθούν τα 2 ευρώ στο γεύμα στο πανεπιστήμιο, και μετά πλήρωσέ το στα Έβερεστ. Για τα πανεπιστήμια υπάρχει και ο μαλάκας ο φορολογούμενος. Ήταν μια ευρωπαϊκή χώρα όπου ο κόσμος δεν πήγε στα σουπερ μάρκετ για τρεις μέρες για να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση με την ακρίβεια. Καλό, αλλά αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να ξαναπάς για ψώνια. Εδώ θα μπορούσε να γίνει το εξής: Αποχή μια εβδομάδα, ναι, μία εβδομάδα από τις καφετέριες. Άν γίνει κάτι συντονισμένο, θα καταλάβουν οι αισχροκερδείς ότι απειλείται το υπερκέρδος τους και ότι υπάρχουν παντού όρια και κάποιες καταστάσεις που δεν είναι διατεθειμένος ο κόσμος να ανεχτεί. Αλλιώς, όσο και να διαμαρτυρόμαστε στους φίλους και τους γνωστούς, αν εξακολουθήσουμε να τα "σκάμε", ε, είναι σα να λέμε "και το βασίλειό μου για έναν καφέ, τσεκούρωσε όσο θέλεις"! Έτσι είναι ο Έλληνας επιχειρηματίας, προτιμά να πίνει το αίμα των υπαλλήλων του και των πελατών του κι όχι να κάνει επενδύσεις. Δεν πρέπει να τον αφήσουμε. Προσοχή όμως: Αν απλώς αφήσουμε τις καφετέριες και βγούμε να πάμε αλλού, πχ, bars, εστιατόρια, ψησταριές, αλυσίδες bars/εστιατορίων, απλώς μεταθέτουμε το πρόβλημα. Οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών αυτών θα δόυν την πελατεία τους ν' αυξάνεται απότομα και τι λες να γίνει μετά; Πρέπει να κάνουμε υπομονή, να επιδοθούμε σ' "εναλλακτικούς" τρόπους διασκέδασης και όχι στα πέντε πράγματα που βλέπουμε στα κανάλια και στα περιοδικά. Όλοι μπορούμε να προτείνουμε από μια ιδέα, μερικά πράγματα που έχω σκεφτεί εγώ, είναι: 1. Συγκέντρωση σε σπίτι με φίλους. Ενοικίαση DVD, video, κατανάλωση αμέτρητων ποσών πίτσας. 2. Αμαξάδα με το αίσθημα για να αγναντέψετε την παραλία. 3. Πόσο καιρό έχετε να παίξετε σκάκι; Αν δεν ξέρεις, αγόρασε ένα βιβλίο ή μπες σε ένα σχετικό site για να μάθεις τις κινήσεις! Να μερικά: http://www.chesscorner.com/tutorial/learn.htm http://www.learnthat.com/courses/fun/chess/ http://members.aol.com/manusfealy/ Από κει και πέρα παίξε μερικά παιχνίδια για να εξοικειωθείς με το αντικείμενο, μετά παίξε κανονικά. 4. Μιας και το έφερε η κουβέντα, υπάρχουν τόσα και τόσα βιβλία που περιμένουν να διαβαστούν από σένα! Αν δε σου έρχεται κάτι στο μυαλό, το Amazon έχει μια καλή μηχανή αναζήτησης. Απλώς βάζεις τα keywords του ενδιαφέροντός σου. 5. Πάρε τρεις μέρες άδεια, ή εκμεταλλεύσου το ρεπό σου και πήγαινε με την παρέα σου ή το άλλο σου μισό σ' ένα καταπράσινο μέρος όπου ο μόνος "θόρυβος" που θα υπάρχει είναι αυτός των πουλιών. Το αντίσκηνο είναι απαραίτητο. Εντάξει, δεν έχω αυταπάτες. Οι αισχροκερδείς ανήκουν σε όλους τους κλάδους, όπου πρέπει να πληρώσεις για να ξεφύγεις για λίγο απ' τα προβλήματά σου. Γι αυτό καλύτερα επικεντρωθούμε εκεί που πέφτει ο πολύς τζίρος κι όχι να γίνουμε υστερικοί. Αλλά τη δεδομένη στιγμή δε μπορούμε να το αφήσουμε έτσι. Προτιμάς μια βδομάδα χωρίς καφέ στην πλατεία ή να τους αφήσεις να σου τον φοράνε; Μην περιμένεις να "ανακάμψει η οικονομία" ή ότι "θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα", έτσι από το πουθενά. Πώς γίνεται να υπάρχουν λεφτά για το στρατό και τον τελευταίο "εθνικό μας στόχο" και να μην υπάρχουν για μας τους ίδιους; Άστο. Οι ακριβές τιμές ήρθαν για να μείνουν. Εκτός αν εμείς κάνουμε κάτι γι' αυτό. Όσοι το διαβάζετε αυτό, πείτε το σε φίλους και γνωστούς, και όπου φτάσει. Δεν είναι ανάγκη να το μάθουν ή να συμφωνήσουν όλοι. Αν ένα 20% της συνηθισμένης πελατείας εξακολουθήσει να πηγαίνει, δε χάλασε κι ο κόσμος. Φτάνει τα περισσότερα μαγαζιά να παραμείνουν άδεια. Ας το κάνουμε τώρα που είναι καιρός, όχι όταν φτάσει καλοκαίρι! Για τα σουπερ μάρκετ και τις λαϊκές μπορούμε να κάνουμε το ίδιο, κι ας είναι και για λιγότερες μέρες. Τίποτα δε θα γίνει μόνο του. Στο χέρι μας είναι ν' αφήσουμε το Νίκο Τσιαμτσίκα χωρίς δουλειά!