Με την καινούρια μου δουλειά νιώθω σαν τον τύπο στις ταινίες που γενικώς δεν την παλεύει και τελικά πιάνει δουλειά σε φαστφουντάδικο, βενζινάδικο κλπ και του τη λένε οι πελάτες και οι προϊστάμενοι και αρπάζει ένα τουφέκι και είτε τινάζει τα μυαλά του στον αέρα, είτε καθαρίζει δέκα άτομα και μετά κάποιος καλός μπάτσος τον σκοτώνει. Δεν παραπονιέμαι, αν εξαιρέσεις το ότι είμαι πολλή ώρα όρθιος και τρέχω από δω κι από κει. Πρέπει να ντύνομαι με συγκεκριμένο τρόπο (dress code), να χαμογελώ στους πελάτες, να τους προτείνω επιπλέον ροφήματα/φαγώσιμα για να ανέβει το τελικό νούμερο της απόδειξης, να αναγνωρίζω τους θαμώνες, να τους πιάνω κουβέντα... πλάκα έχει αλλά μου φαίνεται πολύ θεατρινίστικη η όλη ιστορία. Δεν είμαι τύπος που πιάνει εύκολα κουβέντα, προτιμώ να "ξεπετάω" τους πελάτες για να βγαίνει η δουλειά γρήγορα, και όταν προσποιούμαι ότι είμαι φιλικός, αυτό φαίνεται. Θα μου πεις και τί γουστάρεις ρε μεγάλε; Εδώ δε γουστάρεις, εκεί δε γουστάρεις, τι θες πια; Πιστεύω ότι καμιά δουλειά δεν είναι καλή, διαφορετικά δε θα χρειαζόταν να μας πληρώνουν για να την κάνουμε. Πολλές φορές χρειαζόμαστε δύο ή και τρεις δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα. Καλά που έχουμε το Νίκο το Τσιαμτσίκα και μας λέει πόσο ανεβαίνει καθημερινά η βενζίνη, για να έχουμε το νου μας πόσες δουλειές να κάνουμε για να την πληρώνουμε. Όταν έπιασα αυτή τη δουλειά κατάλαβα τι θα πει να είσαι σκουλήκι που με μερικά δισεκατομμύρια άλλα σκλαβάκια στον πλανήτη ιδρώνεις για να την περνάνε καλά σαράντα άτομα. Οι πελάτες είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας. Κουστουμαρισμένα στελέχη επιχειρήσεων, πιτσιρικάδες, φοιτητές, η κυρά Μαρίκα της γειτονιάς που θέλει να δοκιμάσει το καινούριο Strawberries and Cream Frappuccino, τρεντάδες, γκόμενες με ύφος μπλαζέ, κανένα παλικάρι με μπλούζα Manowar... Που και που σκάνε και Αμερικάνοι. Το πώς βρέθηκαν εδώ κανείς δεν το ξέρει. Πάντως αν είχε Λουμίδη στην Αμερική και βρισκόμουν εκεί, θα πήγαινα να δοκιμάσω κάτι τοπικό και όχι κάτι που βρίσκω στην πατρίδα μου. Σα να μου φαίνεται πως κάναμε τον κόσμο μια μεγάλη επαρχία των ΗΠΑ ώστε να νιώθουν σαν στο σπίτι τους όπου και να πηγαίνουν. Τουλάχιστον χαίρομαι για το ότι στην αλυσίδα καταστημάτων όπου βρίσκομαι, τα προϊόντα που πωλούνται είναι ποιοτικά, κάτι στο οποίο οι Αμερικάνοι δε μας έχουν συνηθίσει, είναι η αλήθεια. Αν το διαβάζει αυτό κάποιος συνάδελφος και κατάλαβε για ποιο μαγαζί πρόκειται, ή ακόμη και ποιός είμαι, έχω να πω ότι άλλο να δουλεύεις κάπου κι άλλο να αποδέχεσαι τη φιλοσοφία της δουλειάς που κάνεις. Όσο είμαι εκεί μέσα κάνω αυτό που μου λένε, αντιμετωπίζω τους πελάτες με τη γραμμή της εταιρίας. Έξω μπορώ να λέω ό,τι νομίζω.