Marla Ruzicka

"To have a job where you can make things better for people? That's a blessing! Why would I do anything else?" Marla Ruzicka (1976-2005) Η Marla Ruzicka σκοτώθηκε στις 16 Απριλίου σε επίθεση αυτοκτονίας σε αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Είχε εργαστεί για να συγκεντρώσει χρήματα για τις οικογένειες των αμάχων που χάθηκαν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής της έμπαινε μέσα στις εμπόλεμες περιοχές πηγαίνοντας και ξαναπηγαίνοντας στις ίδιες οικογένειες τις οποίες βοηθούσε. Ήξερε ότι ίσως πέθαινε. "Θα είναι καλύτερο για τις ιστορίες αυτών των οικογενειών" είχε πει. Η Marla δε θα μπορούσε να κάνει άλλη δουλειά εκτός από κάποια με την οποία βοηθάει κόσμο. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή μου. Θα μπορούσε να είναι σε καμία σχολή, να έχει τελειώσει και να πασχίζει να κάνει καριέρα και λεφτά, να μένει σε ένα μικρό διαμερισματάκι όπου μετά τη δουλειά να γυρνούσε και να χάζευε τηλεόραση και την άλλη μέρα πάλι δουλειά, να έχει ως μοναδικό ενδιαφέρον πότε θα σχολάσει, μπας και αυτό το βράδυ βγει έξω με το καινούριο παντελόνι που έκανε οχτώ ώρες να το διαλέξει και γενικώς να ζει στην κοσμάρα της. Έζησε, όμως, τη ζωή που θέλησε και κάτι καλό βγήκε απ' αυτό. Θέλω να την ευχαριστήσω γιατί μου έδειξε ότι οι πιο πολλές μου έγνοιες είναι για μαλακίες πράγματα. Γιατί έδωσε τη ζωή της για τη ζωή άλλων και πίστευε πραγματικά σ' αυτό που έκανε. Γιατί η δουλειά που κάνω εγώ δεν έχει άμεση σχέση με τη σωτηρία ανθρώπινων ζωών (ούτε π.χ. γιατρός ούτε πυροσβέστης είμαι). Αν και είναι χρήσιμη δουλειά και μου αρέσει, ο πρωτεύων σκοπός της είναι να βγάλεις περισσότερα λεφτά σε κάποιον κουστουμαρισμένο ΜΑΛΑΚΑ. Και έχοντας συνειδητοποιήσει αυτό εδώ και χρόνια, συνεχίζω έτσι. Να 'σαι καλά Μάρλα. Τώρα παω να ξαναλουφάξω στην ασφάλεια της κοσμάρας μου.

Τέρμα

Το αποφάσισα μετά από πολλή σκέψη και το έκανα με μισή καρδιά. Διευκρίνιση: Η "Ορθούμενη" συνεχίζει να παίζει. Το "To Heck" είναι που μπαίνει στο ψυγείο.

Fucking pussies

Εν ολίγοις έτσι μας λέει ο φίλτατος κατά τ' άλλα Περικλής Κοροβέσης στη στήλη του "Στο Ψευδοκράτος των Αθηνών" (18-4-2005). Δε μπορεί βέβαια να το πει έτσι ωμά σε έντυπο. Περιγράφοντας την ουσιαστικά μη χρησιμότητα τόσο εκτεταμένων μέτρων ασφαλείας και τις αυθαιρεσίες των αεροπορικών εταιριών καταλήγει:

Φαίνεται οι άνθρωποι αρέσκονται να είναι εμπορεύματα. [Κάποιος που διαμαρτυτήθηκε] ενόχλησε αυτούς τους ειρηνικούς ανθρώπους που από κάποια τύχη, αν η βλάβη αυτή παρουσιαζόταν στον αέρα, θα μπορούσαν να είχαν ταξιδέψει προς την αιωνιότητα και ίσως το έπαιρναν και σαν προσφορά της εταιρείας.

Δηλαδή "τα θέλει ο κώλος μας και τα παθαίνει". Διαβάζοντας το άρθρο μού ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το Airplane 2, όπου επιτρεπόταν σε Μεσανατολίτες με τουφέκια και οπλοπολυβόλα να περάσουν τον ανιχνευτή μετάλλων αλλά οι ασφαλίτες πιάνουν μια γριούλα που δεν είχε μαζί της τίποτα, την πετάνε στον τοίχο και αρχίζουν να την ψάχνουν. Φαίνεται πως η ταινία και ο κ. Κοροβέσης θέλουν να μας πουν ότι η ασφάλεια των αεροδρομίων είναι ένα ψέμα και μισό. Tα πράγματα αυτό δείχνουν. Αυτό δεν αλλάζει όμως τίποτα. Αν δε θέλεις να περάσεις μια βδομάδα στη θάλασσα, θα πας απ' την Αθήνα στη Νέα Υόρκη με αεροπλάνο. Αν δεν έχεις όρεξη να πας απ' την Αθήνα στο Λονδίνο με αυτοκίνητο ή μηχανή, θα πάρεις αεροπλάνο. Και αν σου κάνουν μαλακίες (που σου κάνουν) και δε διαμαρτυρηθείς, μπορεί καμιά μέρα να χρειαστεί να πάρεις την οικογένειά σου από το κόκπιτ και να τους πεις πόσο τους αγαπάς, περιμένοντας να κάνει μπουμ ο ένας κινητήρας. Ο κ. Κοροβέσης κοντά στην αρχή του άρθρου αναφέρει:

Αν κάτι δεν τους πάει καλά, το ντύσιμό σου, τα παπούτσια σου, το χτένισμά σου ή το χρώμα του δέρματός σου, σε «εξαφανίζουν» σε κάποιο δωματιάκι και σε αφήνουν να περιμένεις χωρίς καμία εξήγηση, μέχρι να έρθει ο ειδικός ανακριτής για να αποφανθεί για την τύχη σου.

Δηλαδή, αν πας στο Λος Άντζελες να δεις τους συγγενείς σου, καθώς βγαίνεις στις αφίξεις μπορεί να πέσει κάποιος μπάτσος ή ασφαλίτης πάνω σου με όλη του τη δύναμη, να σου περάσει χειροπέδες μπρούμυτα και να σου φωνάξει "Don't you fucking move!". Μετά θα σε πάνε στη CTU για ανάκριση όπου ο Τζακ Μπάουερ θα σου σπάσει όλα τα δάχτυλα μέχρι να μιλήσεις γιατί, βλέπεις, έχει μόνο 24 ώρες να σώσει τη χώρα του από τους τρομοκράτες και δεν προλαβαίνει να σε περάσει από νόμιμες διαδικασίες. Σοβαρά τώρα. Αν είχα χρόνο θα έγραφα όλα όσα μ' ενοχλούν σ' ένα αεροδρόμιο. Καλά ήταν που κάθισε ο κ. Κοροβέσης και τα είπε λίγο. Ο πραγματικός σκοπός της ασφάλειας αεροδρομίου είναι να σε κάνουν να νιώθεις ψυχολογικά ασφαλής, να νομίζεις ότι κάτι γίνεται από το να σε προστατέψουν από ψυχωτικούς που θέλουν να ανατινάζουν αεροπλάνα. Ψάχνουν είτε τα γκομενάκια που ταξιδεύουν είτε όποιον φαίνεται από το πρόσωπό του πως βρίσκει τον προσωπικό έλεγχο ντροπιαστικό, και μερικές φορές τον κάνουν να αδειάζει τις τσέπες του ή να βγάλει τη ζώνη του. Μια φορά καθώς γύριζα στο σπίτι μου από ταξίδι, χρειάστηκε να μείνω το βράδυ στο αεροδρόμιο Gatwick μέχρι να περάσει το πρωινό τρένο. Καθώς σουλάτσαρα μέσα στο τέρμιναλ, με σταμάτησε ένας μπάτσος και μου έκανε ερωτήσεις του στυλ "γιατί βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο" και "σε έχει σταματήσει ποτέ άλλοτε η αστυνομία" μόνο και μόνο γιατί κοιτούσα αυτόν τον "τρούλο" που φορούν για καπέλο! Για το τσιγάρο τα έχουμε πει. Καπνίζεις σε ειδικά θαλαμάκια με ιονιστές και σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν χώροι για καπνιστές σε εστιατόρια. Κάπου άκουσα ότι στο Λευτέρη το Βενιζέλο οι επιβάτες το έχουν πάει στο άλλο άκρο. Υπάρχουν οι ίδιοι χώροι αλλά ο καθένας καπνίζει όπου του γουστάρει. Δεν ξέρω αν η ελληνική κυβέρνηση το χάβει το παραμύθι με την ασφάλεια των αεροδρομίων. Πιθανώς να ήταν λίγο πιο ελαστικοί αν δεν τους πίεζαν οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι και αν δεν ήταν και οι "ολυμπιακοί" στη μέση. Όλοι έχουν χεστεί απάνω τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τι να πεις, φαίνεται ότι μερικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι πιο άξια και σπουδαία από κάποια άλλα. Μετά την έκρηξη στα τρένα στη Μαδρίτη δε νομίζω να έβαλαν ανιχνευτή μετάλλων στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, ούτε σε υποχρεώνουν να τρως με πλαστικά μαχαιροπήρουνα στα τρένα. Και μη μου πεις ότι αν αντί για τρένα είχαν εκραγεί αεροπλάνα το status quo των πτήσεων θα άλλαζε όπως άλλαξε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το status quo των πτήσεων άλλαξε γιατί οι Γιάνκηδες πίεσαν όλο τον κόσμο. Υποθέτω όμως ότι άλλο Heathrow και Gatwick κι άλλο Ελευθέριος Βενιζέλος. Απο την εποχή του Ελληνικού θυμάμαι πως κάθε φορά που ήταν να πληρώσουμε υπέρβαρο, οι υπάλληλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Στο Gatwick άλλες φορές έδιναν σημασία κι άλλες όχι. Μερικές φορές κι ένα κιλό παραπάνω να είχες, σου βγάζαν την πίστη για να το πληρώσεις. Και λίγο χιούμορ: Όταν είχε πρωτοανοίξει ο "Βενιζέλος", μια αναγνώστρια είχε στείλει γράμμα σε εφημερίδα (Ελευθεροτυπία η Νέα, δε θυμάμαι). Είχε εκφράσει το παράπονό της επειδή το νέο αεροδρόμιο ονομάστηκε "Ελευθέριος Βενιζέλος" και όχι "Μαρία Κάλλας", γιατί "υπάρχουν τόσες γυναίκες που έχουν προσφέρει στην τέχνη και καμία δεν έχει τιμηθεί δίνοντας το όνομά της σ' ένα μεγάλο έργο". Και λέω από μέσα μου ε, ρε, τι προβλήματα έχει ο κοσμος. Μα καλά, τα παίρνεις από το Maria Kallas Estate; Έχω μια άλλη ιδέα κι αν θέλεις την ακούς. Λέω να αλλάξουμε το όνομα του "Βενιζέλου" και να το ονομάσουμε "Διεθνές Αεροδρόμιο Σάννυ Μπαλτζή". Ακούμε που ακούμε νέα της μια φορά στα πέντε χρόνια, ας βλέπουμε το όνομά της σε μια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας. Είναι και εξαιρετικά πηδήξιμη, από τις ροκούδες που τις βλέπεις και θέλεις να γίνεις αρσενική groupie, πώς να το κάνουμε. Οι άλλες δύο είναι η Chrissy Steele και η Janet Gardner, αλλά ίσως υπάρξει ποστ στο μέλλον για αυτές τις δύο κυρίες.

24: The game. Είναι τρελά αυτά τα γιαπάνια

Δε φτάνει που περιμένουμε τόσους μήνες για το San Andreas, δε φτάνει που περιμέναμε για το Vice City, τώρα το 24: The Game θα βγει ΜΟΝΟ για Playstation 2. Φαίνεται πως τα δεκατετράχρονα που πρήζουν τη μαμά και το μπαμπά να τους πάρει παιχνιδομηχανή είναι μεγαλύτερη πηγή εσόδων για τις εταιρίες. Σου λέει, γιατί να τα βγάλουμε και σε PC, o άλλος εργαζόμενος είναι, δεν έχει χρόνο να το ξύνει όπως τα πιτσιρίκια.

Ο Τζακ Μπάουερ κολατσίζει

Μπορεί να μην έχει χρόνο να χρησιμοποιήσει ένα σταθερό τηλέφωνο γιατί συνέχεια κινείται. Όμως μπορεί να περπατάει και να τρώει ταυτόχρονα, αν και δεν τον έχουμε δει να το κάνει, εκτός αν τρώει κάτι γρήγορα κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων. Κι όμως. Μαζί με την υπόλοιπη στρατιά των δυτικών διασημοτήτων που παίρνουν μέρος σε Γιαπωνέζικα διαφημιστικά, ο Τζακ Μπάουερ μας επιδεικνύει ότι μπορεί και να αγκομαχάει να πιάσει έναν ύποπτο και να τρώει ταυτόχρονα!

Εθνική ξεφτίλα ε;

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης γράφει για τη μαραθωνοδρόμο Πόλα Ράντκλιφ:

Η Ράντκλιφ ισοφάρισε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου είχε λιποθυμήσει από εξάντληση στη μέση περίπου της μαραθώνιας διαδρομής. Τότε, ένα ολόκληρο έθνος είχε πέσει επάνω της να τη φάει, ενώ όλες σχεδόν οι βρετανικές εφημερίδες, που θεωρούσαν ότι η αθλήτρια είχε το χρυσό μετάλλιο στο τσεπάκι της, μίλησαν για «εθνική ξεφτίλα».

Επειδή έχασε σ' ένα άθλημα! Και μάλιστα επειδή λιποθύμησε, μάλλον από τη ζέστη! Δηλαδή, κάτσε, άνθρωποι είναι και οι αθλητές, πώς περιμένουμε να συμπεριφερθούν όταν περνάνε την απίστευτη σωματική κόπωση μέσα στη ντάλα; Και να μην λιποθυμούσε, ίσως απλώς να μην κέρδιζε την κούρσα! Γιατί εθνική ξεφτίλα; Γιατί να πέσουν όλοι να τη φάνε; Θα πρέπει να κρύβει το πρόσωπό της κάθε φορά που βγαίνει απ' το σπίτι της μόνο και μόνο επειδή έχασε σ' ένα παιχνίδι; Τελικά δε διαφέρουν και πολύ αυτοί από μας. Νόμιζα ότι μόνο οι Ελληναράδες ταυτίζουν την αξιοπρέπεια του έθνους τους με τους αθλητές που φορούν μπλε ρούχα. Ότι μόνο αυτοί νιώθουν εθνικά καυλωμένοι όταν κερδίζει η ομάδα τους το Euro ή όταν ο Κωστάκης ο Κεντέρης κόβει το νήμα στα διακόσια μέτρα. Φαντάσου να έφτανε η εθνική στον τελικό της πορτογαλίας και να έχανε. "Εθνική ξεφτίλα", ναι. Και να πάει στα κομμάτια για τη χώρα τη δική μας, παράγκα που παριστάνει τη χώρα της ΕΕ είναι (Καλή ατάκα, Λήδα, αν έχεις το copyright θέλω να αγοράσω άδεια χρήσης :), ο λαός χρειάζεται το παραμύθι του για να νιώσει ότι η χώρα του είναι κάτι σπουδαίο. Μια το Euro, μια οι Ολυμπιακοί, έτσι ο νεοέλληνας νιώθει "εθνικά υπερήφανος". Η Βρετανία που δεν είναι παράγκα, γιατί έχει το κόλλημα να συνδέει ατομικές επιτυχίες αθλητών με το πρεστίζ του έθνους;

Ένας ένας, μη γαμάτε όλοι μαζι

Έχουμε γεμίσει μπήχτες. Όχι, άκου με. Γαμικλήδες. Πουτσαράδες. Σφίχτερμεν. Το Έπος της Μεγάλης Παρτούζας γράφεται κάπου εκεί έξω παράλληλα μ' αυτές τις γραμμές! Οι ένοχοι είναι οι Ινδοί και οι Πακιστανοί της γειτονιάς σας! Και με το δίκιο τους. Τόσο δρόμο έκαναν να έρθουν οι ανθρΏποι, να μην ανοίξει και λίγο το μάτι τους; Μου είπαν πώς είναι τα πράγματα με τις γυναίκες εκεί κάτω και λέω ευτυχώς αδερφέ μου που είμαι Ευρωπαίος. Τέτοια κατάσταση ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Καλό κάνει σ' αυτά τα παιδιά που ήρθαν για λίγο καιρό εδώ. Μόνο που είναι μέσα στην πείνα. Τόση πείνα που με πλησιαζει μια μέρα ένας συμφοιτητής μου και με ρωτάει πώς να τα ρίξει σε λευκή γκόμενα. Του λέω δε μπορώ σε δέκα λεπτά ή δέκα ώρες να του αναπτύξω κάτι που για μας εδώ είναι η πραγματικότητα μας, ότι τη θεωρούμε δεδομένη και ότι μετά από δέκα χρόνια άλλοτε περάσαμε καλά, άλλοτε σπάσαμε τα μούτρα μας και πάλι ακόμη μαθαίνουμε. Νομίζω πως κατάλαβε. Έτσι είναι φίλε, σ' αυτό το θέμα είσαι μόνος σου και ό,τι συμβουλή σου δώσει ο καθένας, ουσιαστικά μιλάει για τον εαυτό του και δε σημαίνει πως ό,τι σου πει θα ισχύσει και για σένα. Άλλοι πάλι δεν έχασαν ευκαιρία. Ινδός τώρα με 6 μήνες στην Αγγλία. Το να βγάλεις το γαμήσι απ΄το μυαλό του θα είναι σίγουρα από τις πιο δύσκολες εγχειρήσεις του κόσμου. Δε μιλάει για τίποτ' άλλο όλη μέρα. Πού θα πάμε το βράδυ, που έχει καλές γκόμενες, χτες εκεί που πήγαμε είχε κάτι μουνιά με φοβερό κωλαράκι... τέτοια πράγματα. Κάθε φορά που συναντιόμαστε αρχινάει το τροπάρι. Ε, θα γίνω κακός τώρα και δεν πρέπει, αλλά δε μπορώ να μην πω την κακία μου. Ρε αχαΐρευτε, δε φτάνει που είσαι σκατόφατσα, ίδιος με τον άλλο που θέλει συμβουλες για γυναίκες, έχεις και τη γλώσσα και τα σάλια έξω και περιμένεις να βγάλεις γκόμενα; Κι όμως. Αυτός ο άνθρωπος τώρα τα έχει με μια συμπαθητική Νορβηγίδα. Η ζωή είναι άδικη. Κατά καιρούς άκουγα να λένε "τι βλαμένες είναι ορισμένες γκόμενες, τις βλέπεις με κάτι γλοιώδεις μαλάκες και λες τι πήγε και του βρήκε αυτουνού". Σ' αυτές τις περιπτώσεις μέχρι τώρα πίστευα ότι ο τύπος ίσως 'πάτησε τα σωστά κουμπιά', ίσως άσκησε μια γοητεία πάνω της, ίσως έχει άλλες αρετές που την τράβηξαν πάνω του. Αρτσιήθκια! Ξαναγίνομαι κακός και λέω ότι τον τυπά τον ξέρω αρκετά για να τον σκεφτώ ουχί ως άντρα με κρυφή γοητεία και πνεύμα αλλά ως απελπισμένο και γλοιώδη του οποίου η μόνη έγνοια είναι πώς θα χώσει το καυλί του όπου υπάρχει τρύπα. Μπορεί να μη με απασχολεί ποιός παει με ποιόν αλλά αυτά βλέπω και λέω τι διάολο γίνεται στον κόσμο. Έρχεται ο άλλος και σε πρήζει με γαμήσια και γκόμενες κι όλα τα σχετικά και σκέφτεσαι πως θα ήταν καλό να μην πάει καμιά και χαραμιστεί μαζί του αλλά να στρέψει τα μάτια της αλλού. Κι όμως τους κάθονται αρκετά συμπαθητικές παρουσίες. Μίλα για χαράμι μετά. Πριν λίγες εβδομάδες με βρήκε ο Ινδός στο δρόμο και μου είπε το βράδυ να πάμε σε κανα μπαράκι. Μου εξήγησε ότι η Νορβηγίδα είχε πάει σπίτι της για λίγες μέρες και ήταν ευκαιρία να πάει αυτος να πηδήσει καμιάν άλλη. Ρε λόττο σου έκατσε, τι νομίζεις, θα γαμάς κάθε φορά που πας έξω; Ε, ρε τι πάθαμε, έχει γεμίσει ο τόπος μακρυψώληδες και δεν έχουμε πού να κρυφτούμε. Λίγο λίγο ρε μάγκες. Από το να βγάλεις κώλο μέχρι να χέσεις τον κόσμο όλο υπάρχει μια διαδρομή που θέλει το χρόνο της. UPDATE: Ξέχασα: κάποτε μου είχε ζητήσει να του μάθω πέντε-έξι φράσεις να λέει σε Ελληνίδες. Είχε φέρει και τετράδιο και χαρτί μαζί του. Το είχε πάρει στα σοβαρά το θέμα δηλαδή. Ρε δεν το' χεις καταλάβει πως Ελληνίδα μόνο με τηλεσκόπιο θα δεις εδώ πέρα. Μετά από τόσους μήνες είμαι σίγουρος πως το κατάλαβε κι έσκισε τη σελίδα απ' το τετράδιο.

"Θα πάω στα κανάλια..."

Από τις λίγες φορές που συμφωνώ με τον Μανδραβέλη. Στην Ελλάδα οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί τόσο που ο πολίτης έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ' αυτούς. Τελευταίο του προπύργιο είναι... τα κανάλια. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει δυσανασχετημένο πολίτη να φωνάζει σε δημόσια υπηρεσία ότι θα φέρει τα κανάλια; Μετά είναι ν' απορείς γιατί οι ειδήσεις κρατάνε μιάμιση ώρα. Εδώ και το άρθρο του Μανδραβέλη. Ένας από τους λόγους που δε θέλω να γυρίσω πίσω είναι κι αυτός. Αν ισχύει όντως ότι στην Ελλάδα για να ζήσεις σαν άνθρωπος χρειάζεται είτε να δωροδοκήσεις είτε να έχεις γνωστό κάπου, τότε μάλλον δεν έχω ελπίδες. Ούτε λεφτά μου περισσεύουν, ούτε πολιτικούς, ούτε υψηλόβαθμα στελέχη ξέρω. Άσε που να δωροδοκήσω δε μου γουστάρει (πού ακούστηκε να δωροδοκήσεις κάποιον για να κάνει τη δουλειά του;) Οπότε, αν είσαι Έλληνας πολίτης που δεν έχει ούτε γνωστούς ούτε λεφτά για να προσπεράσει τις νομικές διαδικασίες και σου συμβεί κάτι, τί γίνεται; Θα πας στον Ευαγγελάτο; Επειδή οι θεσμοί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Δε θέλω. Δε μπορώ να το φανταστώ. Αν έχω μια διαφορά με κάποιον θέλω να αναλάβει η δικαιοσύνη κι όχι ο κάθε χατζηπαπάρας που έχει από πίσω του έναν μεγαλοεκδότη. Όμως με τα κανάλια υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης. Έτσι όπως είναι τώρα η κατάσταση, εσύ χρειάζεσαι τα κανάλια για να βρεις το δίκιο σου. Τα κανάλια χρειάζονται εσένα για να τους φέρεις νουμεράκια. Και για να παίξεις ρόλο στο "σωφρονισμό" του συμππολίτη σου από την εξουσία, μέσω της τηλεόρασης. Κάποιοι δεν αντέχουν τη σύγκριση της χώρας μας για το Κογκό, την Τουρκία και την Κολομβία. "Α, όχι, δεν είμαστε εμείς έτσι". Κοίτα γύρω σου ρε κακομοίρη. Δες πόσο σε πληρώνου στη δουλειά και πόσο σε κρατάνε πέρα απ' το ωράριό σου. Δες τι θα πάθεις αν θέλεις να κάνεις εγχείρηση και δεν έχεις φράγκα ή κανα γνωστό. Θες κι άλλα; Σου φόρτωσαν ολυμπιάδα που πρέπει να δουλεύεις τζαμπέ ένα χρόνο και μια βδομάδα για να την ξεπληρώσεις, αλλά το Σεπτέμβριο του '97 κούναγες τα σημαιάκια σου. Η τηλεόρασή σου έχει γίνει δικαστής, κωμικός, ψυχαγωγός, έχεις μάθει τον κόσμο από το γυαλί. Τώρα που το τωρινό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι οι παπαδες, μπορούμε να κάνουμε και μια σύγκριση και με το Ιράν και το Λίβανο.

Ευχαριστώ την ελληνική τηλεόραση

Μιλώτας για κλοπές κειμένων θυμήθηκα κάτι. Γύρω στο καλοκαίρι του 2003, είχα στείλει στο Μπάκουρο ένα σαρκαστικό κειμενάκι για την ελληνική ιδιωτική τηλεόραση. Αργότερα, δημοσιεύτηκε στην Ελληνική Λίστα Ανεκδότων, χωρίς όνομα, χωρίς λινκ στο αρχικό άρθρο, χωρίς τίποτα. Ήταν απλώς μια καταχώρηση με το κείμενο ανυπόγραφο. Κάτι που κάθεσαι εσύ και γράφεις με μεράκι, έρχεται ο άλλος και στο παίρνει μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει κανείς να τον/την σταματήσει. Ο φόβος της τιμωρίας είναι για πολλούς ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας που θα τους εμπόδιζε να κάνουν κάτι μεμπτό. Τότε δεν είχα το blog στα ελληνικά και είχα γράψει εκείνο το κείμενο ως άρθρο στο Μπάκουρο. Με την παραπάνω αφορμή, θα ήθελα να το συγκεντρώσω κι αυτό εδώ. Στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση πολλά αλλάζουν σε δύο χρόνια, αλλά αυτά που πραγματικά μετράνε παραμένουν ίδια. Το κείμενο είναι ακόμη επίκαιρο. ------------------------ Το πρόγραμμα των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια. Αλήθεια. Η ποικιλία των προγραμμάτων ανταγωνίζεται αυτή των καναλιών απ΄έξω. Ένα ανοιχτό γράμμα στους υπεύθυνους των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Αγαπητοί κ.κ. καναλάρχες, Είμαι ένας τηλεθεατής ικανοποιημένος από την πορεία της ελληνικής τηλεόρασης. Οι εκπομπές και οι σειρές ποικίλου περιεχομένου έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Σας δίνω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια για τις επιτυχημένες επιλογές σας και την προσπάθειά σας για την αναβάθμιση των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Ως φανατικός της επιστημονικής φαντασίας και των σειρών "μυστηρίου", σας ευχαριστώ για τα επεισόδια X-Files και First Wave τα οποία παίζονται τακτικά τις καθημερινές σε ώρες λογικές για τον Έλληνα εργαζόμενο (01.30πμ τα X-Files και 03.20πμ το First Wave). Επίσης σας ευχαριστώ που παίζετε τα επεισόδια των X-Files σε 135η επανάληψη προκειμένου να μη μας διαφύγει καμία λεπτομέρεια. Κατανοώ τις δυσκολίες που είχατε με τη διοίκηση και που σας οδήγησαν στη διακοπή της σειράς Star Trek: Η Επόμενη Γενιά. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή οι ανώτεροί σας θα πειστούν για να επαναπροβληθεί μιας και οι τηλεθεατές τηλεφωνούν και τη ζητούν αδιαλείπτως. Συμφωνώ με την απόφασή σας να μην παίζετε πολλά συνεχόμενα επεισόδια της σειράς (Star Trek marathon). Αυτά είναι βλακώδεις ιδέες των αμερικανικών καναλιών, γι' αυτό είναι όλοι τους χαζοί εκεί πέρα. Σας ευχαριστώ για τις σειρές φαντασίας που βάζετε την Κυριακή σε συνεχή βάση όλο το μεσημέρι. Είναι ένας ευχάριστος τρόπος να περάσει κανείς το απόγευμά του και να μην κάνει άλλα πράγματα που τον γεμίζουν περισσότερο, όπως πχ να βγει μια βόλτα. Όλοι γνωρίζουμε τις τιμές του καφέ και της βενζίνης, οπότε γλυτώνουμε αρκετά λεφτά κάθε Κυριακή που καθόμαστε μέσα. Επίσης βλέποντάς τα όλα μαζεμένα σε μία ημέρα, αφιερώνουμε το χρόνο μας σε πιο σημαντικές δραστηριότητες της καθημερινές (όπως πχ να δούμε την Τατιάνα Στεφανίδου και τις σημαντικές τρέχουσες ειδήσεις που επηρεάζουν την παγκόσμια πραγματικότητα). Σας ευχαριστώ για τα ενημερωτικά ιστορικά ντοκυμαντέρ που εντάσσετε στο πρόγραμμά σας, πάλι σε λογική ώρα τις καθημερινές (Ποιος δεν ήταν ξυπνιος κατά τις 4.15 το πρωί που προβλήθηκε εκπομπή για την ακτίνα θανάτου του Tesla ή για την κρίση των πυραύλων της Κούβας;). Τα κρατικά κανάλια δεν ξέρουν και τα βάζουν κάτι περίεργες εκπομπές με ζώα κι έτσι μέρα μεσημέρι. Όμως είμαι βέβαιος ότι θα παραδειγματιστούν από σας και θα προσαρμοστούν ανάλογα. Σας ευχαριστώ για την ποιότητα των μουσικών νέων. Έχω μάθει αρκετά πράγματα για τους υποσχόμενους καλλιτέχνες όπως Moby, Dandy Warhols (κάτι με BT Cellnet έχουν σχέση αυτοί...), Τσαλίκη, Ρέμο. Πράξατε πολύ σωστα που δεν είπατε κουβέντα για τους ποταπούς και παρωχημένους Queensryche και Whitesnake (που και στις δύο συναυλίες δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε μέσα στο Θέατρο του Λυκαβηττού, ούτε στους βράζους γύρω. Αν το διαφημίζατε και σεις πού θα έβρισκαν όλοι εισητήρια μετά;) Ελπίζω να μην πείτε κουβέντα και για τον Ronnie James Dio γιατί μπορεί να έχουμε θύματα ασφυξίας στο συναυλιακό χώρο. Σας ευχαριστώ για το σεβασμό που δείχνετε στο μέσο τηλεθεατή με τις ελληνικές δραματικές σειρές, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Ποιο ζευγάρι δεν έχει ποτέ εμπλακεί σε ερωτικό τρίγωνο ή τετράγωνο; Εχω αρχίσει να νιώθω αμφιβολία για τους γονείς μου. Όταν οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δεν αναχαιτίζουν αεροσκάφη, κερατώνει ο ένας τη γκόμενά του για τη γκόμενα του αλλουνού αλλά και ο άλλος με την γκόμενα του πρώτου για να υπάρχει ισορροπία στη λειτουργία της μονάδας. Όλα αυτά συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Αφού το λένε και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι. Αναγνωρίζω ότι μέσα στην πληθώρα των ποιοτικών προγραμμάτων σας σάς μένει κενός χρόνος τον οποίο πρέπει να γεμίσετε τις ώρες που ο κόσμος δε βλέπει τηλεόραση. Διαλέξατε την καλύτερη λύση με το The Wall, την Πάνια, το Super Star, τα πρωϊνάδικα, τις ελληνικές κωμικές σειρές, τα παιχνίδια, τα δελτία ειδήσεων-μαραθώνιοι με τις φοβερές και ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αναφέρονται στο γάμο Βανδή-Ντέμη και το διαγωνισμό Playmate 2003. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από τα κανάλια του εξωτερικού. Άσε που οι ξενέρωτοι οι ξένοι πληρώνουν κιόλας. Είστε πραγματικοί επαγγελματίες. Αναγνωρίζω και επικροτώ τη δουλειά που έχετε αναλάβει. Και πάλι σας ευχαριστώ. Δικός σας, Ένας πιστός τηλεθεατής

Harley Bar

Θεσσαλονίκη, πριν δύο πέμπτες. Δύο κολλητοί μου μπαίνουν στο Harley Bar στην Ηρώδου Αττικού. Παίρνουν λοιπόν τις "πράσινές" τους τα παιδιά και ακούν τους ήχους από τα μεγάφωνα και βλέπουν τα κλιπάκια από τις πάντοτε παρούσες οθόνες που περιστοιχίζουν το εσωτερικό του μαγαζιού. Παρά το γεγονός ότι έπαιζε ωραία πράγματα (Guns 'n' Roses, Dio, Ozzy και τα τοιαύτα), οι φίλοι δεν είχαν παει εκεί γι' αυτό. Η παράδοση το έχει κάθε Πέμπτη το μπαρ να παίζει ποζεράδικα απο 80s και αρχή 90s (lipstick and leather, you get the idea). Οι ώρες περνούν. Περασμένες τρεις. Τίποτα. Ο ένας εκ των δύο ήταν και κουρασμένος από το ταξίδι απ' την Αθήνα. Πάνε να φύγουν. Και τι έγινε; Ο ντιτζέης λες και ήθελε να τους βασανίσει, αμέσως ξεκίνησε το πανηγύρι. Firehouse, Slaughter, Pretty Boy Floyd, Bonfire... τελικά τα παιδιά έφυγαν στις 6 το πρωί. Δεν πειράζει, για καλό σκοπό ήταν. Απόδραση απ' την καθημερινότητα. Και hard rock και poser η βραδιά. Όταν σκέφτομαι την Ελλάδα, ο νους μου πηγαίνει αυτόματα σε τέτοιες φάσεις. Το Harley και το Booker είναι δύο μαγαζιά που τιμάμε πολλές φορές όταν ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη. Την τελεταία φορά που είχα βρεθεί εκεί ήταν καλοκαίρι και ο κόσμος δεν είχε ακόμη γυρίσει από τις διακοπές. Εμείς είχαμε κολλήσει τρία συνεχόμενα βράδια στο Βοoker, το οποίο ήταν μονίμως με 4-5 πελάτες κάθε βράδυ και εύκολα έκοβες φάτσες μιας και συνήθως ήταν οι ίδιοι. Μέχρι και ο σερβιτόρος μας πήρε χαμπάρι στο φινάλε και έρχεται από πάνω μας, χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και πετάει το εξής θεϊκό: "Πάλι εσείς εδώ γαμώ το σπίτι μου;" Ακόμη το θυμάμαι και γελάω.

Γιατί θέλω να μοιάσω στον Τζακ Μπάουερ

Ο Άντυ μας εξηγεί.

Συνέπειες (2)

To ότι οι Άγγλοι έχουν ένα έτσι κόλλημα με συναγερμούς φωτιάς, εκκενώσεις κτιρίων σε περίπτωση φωτιάς και fire doors σε κτίρια είναι λίγο πολύ γνωστό. Ολόκληρο Λονδίνο τους κάηκε πριν πόσους αιώνες, το έμαθαν το μάθημά τους. Έτσι και έπαιρνε η Αθήνα όλη φωτιά, θα βγαίναν οι πολιτικοί, θα έριχνε ο ένας το βάρος στον άλλον, δε θα αναβαθμίζονταν οι υπηρεσίες πυροσβεστικής και το θέμα θα τελείωνε... μέχρι την επόμενη πυρκαγιά. Έτσι, στην εστία μας δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τεστάρουν το fire alarm μια φορά την εβδομάδα και να μας κατεβάζουν στο προαύλιο μια καθημερινή πρωί κάθε τρεις μήνες και να παίρνουν παρουσίες. Αν μια φορά δε σε δουν και δε σου πάρουν το όνομα, παίρνεις κίτρινη κάρτα. Αν δε σε δουν και δεύτερη φορά σε πετάνε έξω απ' την εστία, αφού ο κανονισμός λέει ότι όταν ο συναγερμός χτυπά πρέπει να κατεβαίνεις στο προαύλιο γιατί θεωρητικά βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Αν είχες περάσει τη νύχτα αλλού και δε βρίσκεσαι στο χώρο της εστίας δεν ξέρω τι γίνεται. Δε φταίει η διεύθυνση γι αυτό. Απλώς υπάρχει αυτός ο κωλονόμος που πρέπει να βγάζει τον άλλο από το μπάνιο και να τον κάνει να τρέχει έξω στο πρωινό αγιάζι και να διατρέξει κίνδυνο πνευμονίας για να μάθει να αποφύγει τον κίνδυνο εγκαύματος. Από την άλλη, σε εστία με τόσες εκατοντάδες άτομα, ένας τουλάχιστον μαλάκας στατιστικά θα υπάρχει να την κάνει την κουτσουκέλα. Δε σε παίρνει να παίζεις και με ζωές. Σήμερα χτύπησε ο συναγερμός ξανά. Όλοι οι συγκάτοικοί μου, εκτός από έναν, έχουν φύγει. ο Έλληνας του δίπλα flat είναι επίσης εδώ. Περιμένοντας τους πυροσβέστες να έρθουν και να ελέγξουν το κτίριο, οι δύο τους έπιασαν συζήτηση για καμιά έξοδο μες στη βδομάδα. Κάτι για Bayswater, κάτι για Ελιζέ, κάτι για ελληνικές βραδιές αλλού. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ό,τι μου έρχεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα πολύ λίγες φορές είχα πάει σε μαζικές εξόδους σε 'trendy' μαγαζιά και δεν έχω σκοπό να ξεκινήσω στο Λονδίνο. Μπουζούκια δεν πήγα ποτέ (άντε σε κανένα πανηγύρι με τους γονείς μου όταν ήμουν πιτσιρικάς) και αν δεν πήγα στην Ελλάδα δε θα το ξεκινήσω εδώ στα ξένα. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω εδώ, αλλά μείνω μόνο μέχρι το τέλος του μάστερ και γυρίσω πίσω, θέλω το λίγο αυτό χρόνο να τον περάσω ζώντας την 'εδώ' ζωή. Complication: τρεις από τους συγκατοίκους μου είναι Έλληνες και δεν αποφασίσαμε να ΄πιάσουμε' σπίτι μαζί, αλλά μας έβαλαν στο ίδιο flat. Όχι ότι είναι κακό, ούτε λέω ότι δε μ' αρέσει. Ίσως να είναι καλύτερα κιόλας, μιας και με τους 'δικούς' σου λες και καμιά μαλακία παραπάνω, μπορείς να είσαι politically incorrect χωρίς να προκαλέσεις δυσανασχετήσεις, κάνεις small talk που είναι κατανοητό απ' όλους. Έτσι, οι 'συνέπειες' του να θέλεις να ζήσεις την 'εδώ' ζωη μετριάζονται. Δε χρειάζεται να περνάς πολλή ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις ανθρώπους διαφορετικούς από σένα, με άλλα ήθη και έθιμα και πολλές φορές με τεράστια χάσματα. Το μόνο που θέλω είναι να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της ελληνικής και μη-ελληνικής παρέας ώστε να συνδυάζονται τα καλύτερα και των δύο κόσμων. Complication του complication: πολλές φορές η συζήτηση ξεφεύγει. Α, και με το ρίσκο του να μου προσαρτηθεί ο χαρακτηρισμός του 'δεν ξέρω τί μου γίνεται', θα πώ ένα πράγμα και σ' αυτό είμαι κατηγορηματικός: Οι παρέες μπορεί να είναι Έλληνες ή μη αλλά στη γκόμενα επιμένω ξένα. Σκέψου ό,τι νομίζεις. Όταν ή αν γυρίσω πίσω θα έχει μπόλικες Ελληνίδες, είναι σίγουρο. Επί του παρόντος, ένα χρόνο εδώ πέρα θέλω να 'την ψάξω' και με... άλλες εθνικότητες (και το τωρινό αίσθημα είναι κατά μία έννοια ξένη). Θέλω πάντως να πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια και ότι το γενικό αίσθημα ότι η πλειοψηφία των Ελληνίδων είναι ψωνάρες περνάει στη σφαίρα του στερεότυπου. Ναι, ξέρω, 'χρησιμοποιούμε' τις ξένες για να 'κανουμε τη δουλειά μας', αλλά στο τέλος Ελληνίδες παντρευόμαστε, το έχουμε ξανακούσει. Προς το παρόν χαλαρώνω με Diana Deville και τσιγαριά. Πριν από λίγο στο KNAC έβαλε το ίδιο τραγούδι από τους Soul Sirkus (project του Neal Schon και τoυ Jeff Scott Soto) όπως και την προηγούμενη εβδομάδα. Από τα κομμάτια που άκουσα από το CD τους, μου φαίνεται ότι το συγκεκριμένο είναι η καλύτερη επίλογή. Και ασφαλώς πρέπει να σημειώσουμε τη διόλου συμπτωματική ομοιότητα του τραγουδιού με το 'Life's a bitch' των Hardline. Παρόλο που εκπέμπει από τις ΗΠΑ, είπε ότι η ώρα είναι 12 και απευθύνθηκε σε 'μας στο UK'. Τί παίζει;

Έχω καταλάβει ότι ο καλύτερος τρόπος να μπεις στο μάτι όλων εκείνων που την έχουν δει προφέσσορες και στο παίζουν αφεντικό συνέχεια είναι ένας: να γίνεις καλός επαγγελματίας όταν αποφοιτήσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τον βρίσκω χτες στο δρόμο έξω απ' τη σχολή. Μεταφράζω το διάλογο ελεύθερα. "Να σας μιλήσω λίγο;" του λεω "Τι θές" μου κάνει και με κοιτάει με μισό μάτι Α, έχει όρεξη πρωϊνιάτικο ε; σκέφτομαι "Μπορώ να περάσω απ' το γραφείο σας σήμερα ή αύριο;" "Γιατί;" πετάει "Θέλω εγώ και ο συνεργάτης μου να σας δούμε για την εργασία" "Και σήμερα γιατί δεν ήρθατε στην αίθουσα;" "Ήρθαμε," του λέω, "και σας περιμέναμε πόση ώρα από της 9.15 που θα ξεκινούσαμε μέχρι τις δέκα παρά κάτι. Ήμασταν οχτώ άτομα." "Δέκα η ώρα σας είπα. Το έβαλα και στο website. Δεν το είδες προφανώς" Εν τω μεταξύ είχα τσεκάρει το site την προηγούμενη μέρα μπας και αλλάξει κάτι. Δεν είδα τίποτα αλλά έτσι όπως το είπε άρχισα ν' αμφιβάλλω και να μη θυμάμαι κι έτσι δεν είπα τίποτα. Ο τύπος πάει να φύγει. "Μέσα στη βδομάδα μπορείτε;" του κάνω "Όχι" λέει "Την επόμενη;" "Δε νομίζω ότι μπορώ" κάνει και απομακρύνεται. Αργότερα την ίδια μέρα ξανατσεκάρω το website που βάζει τις σημειώσεις των μαθημάτων και τις ανακοινώσεις. Η διάρθρωση του site είναι ωε εξής: έχει λινκ για τις εργασίες και τις σημειώσεις αλλά τις ανακοινώσεις τις έχει στην αρχική σελίδα και τις καινούριες τις έχει με κόκκινο χρώμα. Κοιτάω. Αρχίδια. Δεν έλεγε τίποτα για την αλλαγή ώρας. Αλλά για να είπε ότι υπάρχει εκεί, θα υπάρχει. Θα το 'χει χώσει σε κάνα λινκ παραμέσα και άντε να το βρεις. Σήμερα βρίσκω το συνεργάτη μου. Το και το του λέω. Κοιτάει κι αυτός το site. Τίποτα. "Α, να το" μου λέει λίγο μετά. Όντως το είχε παραχώσει κάπου μέσα. "Τελοσπάντων το έβαλε. Αλλά πώς να το ξέρουμε αφού ό,τι ανακοινώσεις βάζει τις έχει στην αρχική σελίδα με τις παλιότερες;" μου λέει το παιδί. "Δεν ξέρω. Με τον τύπο τα 'χω πάρει τώρα" απαντάω. Ε, πώς θα γίνει τώρα, να μυρίζαμε τα νύχια μας; Και πώς το λες στα αγγλικά αυτό; Όταν η κοπέλα μου ήταν ακόμη στο κολλέγιο, κάποιος απ' αυτούς που σου παρέχουν τα εφόδια για να γίνεις καλός σ' αυτό που κάνεις, της ειχε πει ότι δεν πρόκειται να πάρει πτυχίο γιατί είναι χαζή. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν μετά εκείνη το ανέφερε ή πήγαινε στο γραφείο του και του έλεγε "έτσι δίνεις κουράγιο στους φοιτητές σου να συνεχίσουν;" αλλά δε χρειάστηκε να κάνει τίποτε απ' αυτά. Η ικανοποίηση του distinction που πήρε ήταν πολύ μεγάλη. Όταν έψαχνα συστατικές επιστολές για το μεταπτυχιακό, είχα στείλει τις αιτήσεις σε μια καθηγήτρια από το προηγούμενο πανεπιστήμιο. Ήταν η μόνη που απαντούσε στα e-mail μου. Δε δίστασε να τις συμπληρώσει αμέσως και να τις στείλει στα πανεπιστήμια στα οποία είχα κάνει αίτηση. Μετά από δύο εβδομάδες ήρθαν οι προσφορές. Ήθελα να της στείλω ένα e-mail να την ευχαριστήσω. Δεν το έκανα. Είναι όμως το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν πάρω το χαρτί στα χέρια μου.

Οι συνέπειες

Δύο Πακιστανοί συμφοιτητές είχαν παει στο Ministry of Sound. Μην έχοντας ζήσει ξανά το δυτικό τρόπο διασκέδασης, θεώρησαν αυτό το μέρος καλό σημείο εκκίνησης. Στόχος τους: να τσιμπήσουν γκόμενες. Τους είχα ευχηθεί καλή τύχη μιας και μου είχαν πει πως είναι τα πράγματα εκεί απ' όπου έρχονται. Δε γκομενίζουν όταν βγαίνουν έξω αλλά βγαίνουν μόνο με τις συζύγους τους τις οποίες πρωτοβλέπουν σε φωτογραφία που φέρνουν οι γονείς της κοπέλας. Ο πατέρας είναι αυτός που αποφασίζει αν ο γιος τελικά θα την παντρευτεί ή όχι. Το δε σεξ πριν το γάμο είναι πράγμα ανεπίτρεπτο. Έχοντας έρθει στο Λονδίνο, λοιπόν, δεν είναι κι εύκολο πράγμα να προσαρμοστούν στα δεδομένα τα δικά μας στην Ευρώπη και σε μια, δύο, πέντε προσπάθειες να πάρουν τηλέφωνο από κοπέλα και να βγουν έξω. Μαζί τους είχε πάει κι ένας Έλληνας συμφοιτητής μόνο και μόνο για να τους χαζέψει. Μετά τους περιέπαιζε πίσω από την πλάτη τους λέγοντας ότι ο ένας είχε κολλήσει σε δέκα και δεν του 'κατσε καμία ενώ εκείνος γνώρισε μια όμορφη λατίνα και βγήκαν τρεις φορές (επιβεβαιώθηκε κι από τους Πακιστανούς και από το λίγο που ξέρω και κείνον δε φαίνεται άτομο που δουλεύει τον κόσμο). Μου είπε ότι από παλιά πήγαινε σε μπαρ και κλαμπ (σημειωτέον είναι κι από τουριστικό νησί) και δε μασούσε καθόλου να "χωθεί" σε όποια κοπέλα του άρεσε μέσα. Κι αυτός γνωρίζοντάς με λίγο καιρό και έχοντας καταλάβει ότι και γω είμαι "στ' αρχίδια μου" τύπος, του σχηματίστηκε η εντύπωση ότι δε χάνω την ευκαιρία να πάω σε ξενυχτάδικο και να την πέσω σε όποια μου τραβήξει την προσοχή. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς όμως. Αποφεύγω μικρά-μεγάλα mainstream κλαμπ και μπαρ (κατά Βαρόμετρον: θαλάμους προβατοποίησης) όπως ο διάολος το λιβάνι. Γουστάρω να τη βγάζω σε τρύπες στα Εξάρχεια και στο Θησείο. Όταν, πριν ανέβω στην Αγγλία φοιτητής, διάφοροι γνωστοί μου ζητούσαν να βγούμε σε ελληνάδικο, καθόμουν σπίτι μου και άκουγα κασέτες με Black Sabbath. Μετά το πτυχίο, όταν στην Αθήνα είχαμε πλέον το Taj Mahal και το Club 22, στέκια της παρέας μου ήταν τα γνώριμα μαγαζιά στην περιοχή Λεωφ. Αλεξάνδρας και Εξαρχείων. Δεν ξενυχτάμε εκτός αν πηγαίνουμε σε ροκάδικο? διαφορετικά άντε καμιά μπύρα ή καφέ ή και τα δύο μαζί. Και φυσικά, συναυλίες... Νιώθω ότι έχω βρει μια μικρή πόλη μέσα στη μεγάλη, όπου όλοι γνωριζόμαστε και έχουμε τις μικρές ζεστές γωνίτσες μας όπου λέμε και μια κουβέντα παραπάνω και νιώθουμε άνετα. Η απρόσωπη πόλη πλέον έχει χαρακτήρα. Και μια ωραία ατμόσφαιρα. Η ζωή που ζω έχει και τις "συνέπειές" της τις οποίες υφίσταμαι. Στην αρχή δε με ένοιαζε, τι διάολο, έτσι τη βρίσκω κι έτσι τη βγάζω. Αρνιόμουν να δω τα "αρνητικά". Δε νομίζω, όμως, ότι χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβει κάποιος περί τίνος πρόκειται. Δεν έχω μεγάλο κύκλο γνωστών και φίλων. Δεν ένιωσα ποτέ την ατμόσφαιρα της μεγάλης παρέας αγοριών-κοριτσιών με τις μπύρες πάνω στο τραπέζι, με τα αστεία, με τα φλερτ. Δεν έχω πάει ποτέ για μπάνιο στη θάλασσα με αυτοκίνητο με δύο μπροστά και τρεις στριμωγμένους στο πίσω κάθισμα ακούγοντας μουσική. Δεν έχω κάνει ποτέ "μεγάλη" νυχτερινή έξοδο τύπου καφετέριας-ταβέρνας-κλαμπ/μπαρ ούτε καν για να δω πως είναι. Και φυσικά, δεν τα είχα ποτέ με τόσες κοπέλες όσες ίσως τα είχαν αρκετοί από τους συνομίληκούς μου μέχρι τώρα, μιας και δε "γυρίζω" αρκετά ώστέ να υπάρχουν και μεγαλύτερες πιθανότητες γνωριμιών. Με τις δε κοπέλες με τις οποίες τα είχα, όπως και με τη νυν, δεν έχουμε γνωριστεί από μπαρ/κλαμπ. Το ίδιο και μ' εκείνες με τις οποίες τελικά δεν έγινε τίποτα. Ας μη λέμε ό,τι θέλουμε, οι πιθανότητες να συμβούν τέτοια σκηνικά στα μαγαζιά που πηγαίνουμε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τα υπόλοιπα μιας και είναι περισσότερο μαγαζιά χαλάρωσης παρά "ψαξίματος". Όποτε και άμα πάω σε κανένα maistream μέρος με άτομα από τον ευρύτερο κύκλο... τέλοσπαν δε μπορώ να το εξηγήσω. Το θέμα είναι ότι δε λειτουργώ έτσι και δεν το έχω κάνει ποτέ. Τώρα στο Λονδίνο, και παλιότερα στην άλλη πόλη που ήμουν, νομίζω ότι κάτι έχει χαθεί από μένα. Μαγαζάκια που τα μαθαίνεις "από στόμα σε στόμα" δεν έχω μάθει και υποθέτω πως αυτό είναι φυσικό μιας και ο κύκλος των φοιτητών που γνωρίζω είναι αρκετά ικανοποιημένος με το τετράπτυχο Picadilly-Leicester-Soho-Covent (μια φορά που είχαμε πάει σε ένα μαγαζί με 80s ποζεριές, κλάσανε μέντες). Ωραία είναι, δε λέω. Αλλά όχι άλλο. Δεν ψάχνω ελληνικό μαγαζί, αλλιώς θα έκανα συχνές στάσεις και στο Bayswater. Περιμένω, και δικαίως, ότι ένα ολόκληρο Λονδίνο θα έχει και κάτι περισσότερο που θα ικανοποιεί όλα τα γούστα και ότι κάποια στιγμή θα το βρώ και μπροστά μου.

Make Britain proud - Fuck the bid

Στα τρένα. Στο Tower Bridge. Στα παραλιακά κτίρια του City. Στην Thames Street. Παντού. Το σήμα που καλεί τους Βρετανούς να υποστηρίξουν τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών 2012. Τελικά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Μας πίεσαν σώνει και καλά να νιώσουμε περήφανοι ως Έλληνες που πήραμε τους Ολυμπιακούς και τώρα που τους κάναμε και φύγανε, πιέζουν τώρα τους Βρετανούς να νιώσουν το ίδιο. Και άντε, σε μας πουλήσανε και ιστορία, "οι Ολυμπιακοί επιστρέφουν στην κοιτίδα τους, στη χώρα που τους γέννησε" και τέτοιες παπαριές και κάπως το πέρασαν στη συνείδηση του κόσμου αυτό το παραμύθι. Σ' αυτούς τι λένε; Τι νόμιζες, μικρέ Φαντασμάκ, άλλαξες χώρα και καθάρισες;

DiS, φχαριστούμε για τα τίπς. Δε με χαλάει η μπάρα, αλλά και να μην υπάρχει επίσης δε με χαλάει...

Thunder (aftermath)

Το Shepherds Bush Empire ήταν κατάμεστο. H βικτωριανή αρχιτεκτονική του δε σε προδιαθέτει για ροκ συναυλία, αλλά οι εποχές αλλάζουν. Αν ήξερα ότι θα έβγαιναν στις 9 δε θα ήμουν με την ψυχή στο στόμα και δε θα έδινα £2.30 για μετρό. Θα πήγαινα με την άνεσή μου με λεωφορείο. Στο ζουμί τώρα. Χλιαρό παίξιμο οι Thunder. Έπαιξαν πάνω από το μισό Magnificent Seventh και γενικά από τα τελευταία τους άλμπουμ. Έκαναν μεγάλες παραλείψεις. Τουλάχιστον μου' φυγε η περιέργεια. Και καθώς γυρνούσα βρήκα και τούρκικο καφέ σε μαγαζί.

Thunder

Οι Thunder έχουν να βγάλουν καλό δίσκο από το '92. Από τότε παρότι οι δίσκοι τους δε λένε και πολλά, τυγχάνουν περιττής προβολής μόνο και μόνο επειδή είναι από τα λίγα εναπομείναντα αγγλικά συγκροτήματα που παίζουν ακόμη hard rock. Το τελευταίο τους 'The Magnificent Seventh' είναι αισθητά κάτω του μετρίου, κάτω ακόμη κι απ' το προηγούμενό τους άλμπουμ. Τετριμμένα γκομενοτράγουδα σε άλμπουμ 'του κιλού' που μας έχουν συνηθίσει κι αυτοί. Όλο αυτό το διάστημα, πάντως, υπάρχουν και μερικά τραγούδια-φωτεινές εξαιρέσεις που ακούγονται με ευχαρίστηση. Όπως και να' χει, το live τους αύριο στο Shepherds Bush Empire είναι μια ευκαιρία που δε θέλω να χάσω, μιας και δεν τους έχω δει ποτέ από κοντά και, αν δεν μου αφήσει καλές εντυπώσεις δεν πιστεύω να ξαναπάω. Θέλω να ακούσω πολύ τα τραγούδια από τα δύο πρώτα άλμπουμ τους και ό,τι καλό έχουν βγάλει από τότε. Το ξεσκαρτάρισμα των σωσμένων ΜΡ3 και η πνευματική προετοιμασία έχει ξεκινήσει εδώ και πέντε μέρες. Θα ακολουθήσει ρεπορτάζ από τη συναυλία σύντομα. "Θα πας με κανέναν άλλο στους Thunder;" με ρωτά ο κολλητός στο τηλέφωνο "Ναι, πως" "Κατάλαβα. Απορώ πώς βρήκες εισιτήριο. Θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί με τόσο κόσμο που θα πάει" αστειεύεται. Οι Danger Danger (πω ρε τι θυμήθηκα) θα δώσουν το δικό τους παρόν στις 8 Απριλίου στο Camden Underworld. Με Ted Poley παρακαλώ. Τα παλιά αμερικάνικα ποζεροσυγκροτήματα φαίνεται ότι έφαγαν τα λεφτά που έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια και επανεμφανίζονται με live και δίσκους. Καλύτερα για μας! Σε Ελλάδα και Αγγλία είχαμε L.A. Guns και παίζουν και οι Dokken 18 Απριλίου στο Κάμντεν. Θα βρούμε κανα εισιτήριο ή θα πλακώσει όλο το Λονδίνο;

Ρε τους παλιοκλέφτες

5 λίρες το καμελάκι... 8 ευρώ τσιγάρα... πού πάμε;

24 musings

Πέρασαν οι πρώτες δώδεκα ώρες. Έμειναν άλλες δώδεκα. Βαθμολογώ το χτεσινό επεισόδιο ως το καλύτερο αυτού του κύκλου μέχρι τώρα. Είχα παρεξηγήσει τους σεναριογράφους. Μετά από την πατάτα που λέγεται "La Femme Nikita" αποφάσισαν να στρωθούν στη δουλειά στα σοβαρά και να δείξουν ότι όντως αξίζουν το επάγγελμά τους. Α, κατ΄αρχάς μη διαβάσεις παρακάτω αν δεν έχεις δει και σκοπεύεις να δεις το επεισόδιο "6-7 μμ". Ειδικά για σειρά σαν το 24 δε λέει να ξέρεις από πριν τί θα γίνει. Ο Άρνολντ Φόσλου είναι μεγάλη μορφή. Τελεία και παύλα. Ιμ-χο-τέπ! Πολύ καλή επιλογή για το κάστ της σεζόν. Ασφαλώς δε γίνεται κοντά στη μέση της σειράς να μπορούν να κλείσουν όλα τα πυρηνικά εργοστάσια, 13 ώρες πριν το τέλος. Μία ώρα μετά, λοιπόν, αποκαλύπτεται ότι υπάρχει μια κρυφή ατζέντα στην εταιρία όπου ο Μαρβάν δούλευε ως τεχνικός. Η CTU μαθαίνει ότι η εταιρία εκπαιδεύει τους αγοραστές των όπλων της στη χρήση τους και δε θα δώσουν πληροφορίες έτσι εύκολα. Όταν ο Μπάουερ και ο Πωλ Ρέινς πηγαίνουν να βρουν στοιχεία για τον Μαρβάν, τα ανώτατα στελέχη της εταιρίας αποφασίζουν να συγκαλύψουν τα αρχεια του τρομοκράτη και αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν ένα όπλο ηλεκτρομαγνητικού παλμού (ΕΜΡ). Αυτό κι αν ήρθε από το πουθενά. Μετά μας πληροφορούν ότι φτιάχνουν όπλα για την αμυντική βιομηχανία. Τα λεπτά που ακολουθούν μέχρι την έκρηξη της ΕΜΡ βόμβας σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη κι αν χτυπήσει κανείς την πόρτα σου να τον βρίσεις. Κι όταν δεν τα καταφέρνουν και μένουν πέντε τετράγωνα χωρίς ρεύμα... Πού να περιμένεις άλλη μια εβδομάδα τώρα!