Το Internet, η Ελλάδα και οι καφετέριες

Πολλά χρόνια προσπαθούσαν κάποιοι φιλότιμοι άνθρωποι να φέρουν την ADSL στην Ελλάδα. Τελικά αυτό έγινε. Το Internet αντιμετωπίζε τότε και αντιμετωπίζει ακόμα πολλά προβλήματα στην Ελλάδα και κάνει τη δικτύωση του Έλληνα χρήστη και κατ' επέκταση τη συμμετοχή του στην κοινωνία της πληροφορίας δυσκολότερη. Tα ξέρουμε όλοι. Μονοπώλιο. Παλιά καλώδια. Το broadband είναι ακόμα είδος πολυτελείας ακόμα και μετά την πτώση των τιμών. Δηλαδή πράγματα που ο κόσμος εδώ θεωρεί δεδομένα και στην Ελλάδα τα χρυσοπληρωνεις (αν υπάρχουν!). Θυμάστε τότε πριν έρθει η ADSL; Έβγαιναν οι διάφοροι και μιλούσαν για την υστέρηση της Ελλάδας στην κοινωνία της πληροφορίας και ποιος φταίει και τι να κάνουμε κλπ. Καλά μέχρι εδώ. Κακά όταν άρχισαν να αιτιολογούν το φαινόμενο. Τότε (και σπανιότερα τώρα αλλά και πάλι) ακούγαμε το εξής αμίμητο: "Εδώ δε χρειαζόμαστε το καλό Internet. O κόσμος βγαίνει στις καφετέριες, υπάρχει ήλιος, δεν είμαστε σαν τους ξενέρωτους τους βόρειους που είναι όλη την ώρα μες στο σπίτι." Ορίστε. Λες και αυτά τα δύο (ιντερνετ και καφετέριες) σου ικανοποιούν τις ίδιες ανάγκες. Και στην Ιταλία και στην Ισπανία έχει ήλιο και καφετέριες, αλλά υπάρχει και φτηνότερο Internet με άξιες υποδομές. Αυτό δε μπορούσαν να το σκεφτούν. Και το θέμα, ξέρεις, δεν είναι ότι είναι μουρόχαβλοι και μέχρι εκεί φτάνει η αντίληψή τους. Μαλάκες υπάρχουν παντού. Το θέμα είναι ότι τους δείχνουν και τα μεγάλα κανάλια σε κεντρικά δελτία ειδήσεων. Και βέβαια πάλι να πετάξει κάποιος χολή στους "ξενέρωτους". Όπως τότε που είχε δείξει ένα ρεπορτάζ για τις δυτικές γκόμενες που παντρεύονται Έλληνες και έρχονται και μένουν στην Ελλάδα. Βγαίνει ένας τύπος που λές, με λιγδιασμένο μαλλί, γυαλια ηλίου και πυκνό πυκνό μουστάκι και λέει το θεϊκό "Εδώ υπάρχει ήλιος, σχέσεις, ανθρωπιά... που να τα βρουν αυτά εκεί πάνω που ζούνε;" Μπράβο, εξυπνοπούλια. Τη βρήκατε την άκρη. Ποτέ να μην έχετε γρήγορο και φτηνό Internet, ούτως η άλλως δε δείχνετε να το πολυχρειάζεστε. Όμως δεν έχετε και λίγη τσίπα πάνω σας, που παίρνετε στο λαιμό σας κι όλους τους σοβαρούς ανθρώπους στην Ελλάδα που δε σκέφτονται έτσι και θέλουν τέτοιο Internet;

Σωστοί

Χα! Oι ληστές του OTE πρώτοι στα αποτελέσματα του Google αν ψάξεις για "ληστές" (click για μεγέθυνση). Μπράβο στα παιδιά που το σκέφτηκαν. Ανανέωση 2 Δεκεμβρίου: Σωστά επίσης μίλησε και ο αγαπητός "Bruce". Άντε και βγήκε ο ΟΤΕ πρώτος όταν πληκτρολογείς τη λέξη ληστές. Και τώρα τι; Πρέπει να γίνουν κι άλλα. Πέρα δηλαδή από το καθαρό μήνυμα που περνάει η διαμαρτυρία, και καλώς την κάνουμε, τα αρχίδια του ΟΤΕ κουνιούνται ρυθμικά. Αν το μόνο που μπορεί να γίνει είναι αυτό, τότε το πιθανότερο είναι ο ΟΤΕ σε εξι μήνες να γαμήσει τον κόσμο ξανά. Κι όσο για τα μπανεράκια δεν έχω καταλάβει σε τι αποσκοπούν. "Φτηνό Ιντερνετ ΤΩΡΑ", αλλιώς δηλαδή τι θα γίνει; Δευτερο μπανερ με μούτζα; λεει ο Bruce. Και μετά τρίτο με κωλοδαχτυλο, λέω εγώ. Και πάλι τ' αρχίδια του ΟΤΕ κουνιούνται ρυθμικά. Τεσπα, δεν έχω βάλει μπανεράκι γιατί:

• Δε μένω πια στην Ελλάδα
• Για το λόγο που περιγράφεται στην πάνω παράγραφο.

"Λάθος" η διαμαρτυρία για την αύξηση του ΕΠΑΚ

Ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε για τη διαμαρτυρία του κόσμου για την αύξηση του ΕΠΑΚ:

Ο ΟΤΕ έχει χίλια κρίματα που πρέπει να στηλιτεύουμε. Η τιμή του ΕΠΑΚ δεν είναι ένα απ’ αυτά. Αδίκως, λοιπόν, βάλλεται για τα πίτουρα. Καιρός να απαιτήσουμε το αλεύρι..

Όλο το άρθρο

Που το αλεύρι, βέβαια, είναι οι συνδέσεις ADSL που πρέπει να γίνουν πιο προσιτές στον κόσμο. Υποστηρίζει ότι οι ανακοινωθείσες αυξήσεις ήταν μάλιστα δικαιολογημένες μιας και ο ΟΤΕ χάνει με τη σημερινή τιμολόγηση. Για να το γράφει ίσως κάτι να ξέρει αλλά ακόμα κι έτσι να είναι, αυτό δεν ενδιαφέρει εμάς, ενδιαφέρει τους χειρισμούς αυτών που των διοικούν/σαν. Εμείς θέλουμε υπηρεσίες με διαφανείς διαδικασίες. Λέγοντας "διαφανείς" δεν εννοώ απλώς ότι πρέπει να βλέπουμε τι γίνεται, αλλά ότι οι υπηρεσίες του ΟΤΕ πρέπει να είναι σαν ένα "μαύρο κουτί" που το βάζεις κάπου και απλά σου δουλεύει, και το θέλεις να σου δουλεύει άψογα, χωρίς να σ' ενδιαφέρει τι γίνεται μέσα στο κουτί. Παίρνουμε ως δεδομένο ότι οι τιμές της ADSL δεν είναι φτηνές, και ακόμα και μετά το πέσιμο των τιμών είναι ληστρικές. Εδώ ο Μανδραβέλης έχει δίκιο, πρέπει κάτι να γίνει και να πέσουν οι τιμές. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Φωνάξαμε να έρθουν και τελικά ήρθαν. Τώρα πρέπει να πιέσουμε να πέσουν οι τιμές περισσότερο. Αλλα τι γίνεται με τον ΕΠΑΚ, το τελευταίο πράγμα που έχει απομείνει στον Έλληνα χρήστη Ιnternet; Μου φαίνεται πως δεν τα χώνουμε στον ΟΤΕ καθόλου για τους λάθος λόγους. Αν δε μας δίνουν το αλεύρι, τουλάχιστον να μη μας πάρουν και τα πίτουρα. Και μάλιστα, παρότι η μπλογκόσφαιρα έκανε καλή δουλειά, ήταν η μισή. Ο ΕΠΑΚ θα έπρεπε να ήταν δωρεάν, όπως σε άλλες χώρες που ο κόσμος απλώς πληρώνει μια συνδρομή και παίρνει δωρεάν νούμερο Internet. Βέβαια έξω οι συνδέσεις ADSL είναι αρκετά διαδεδομένες. Αλλά... έπρεπε κάποιος να βγει και να υποβαθμίσει την ωραία αυτή προσπάθεια που δείχνει τελικά ότι αν απαιτήσεις, όλα (ή έστω, πολλά) γίνονται. Βέβαια δε θα έπρεπε καν ν' ασχολούμαστε μ' αυτά. Δε θα έπρεπε να παρακαλάμε και να τσιρίζουμε για κάτι που σε άλλες χώρες όπως εδώ θεωρούν δεδομένο, ενώ στην Ελλάδα το πληρώνουμε ακριβά. Δε γίνεται να παρακαλάμε την κυβέρνηση να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Αλλά μιας και δεν ξέρουμε ποιος καριόλης θα αποφασίσει τον άλλο μήνα (για μήνα Νοέμβριο κλείσαμε - ήταν ο ΟΤΕ) ότι η Ελλάδα είναι φέουδό του, πρέπει να έχουμε το νου μας. Νομίζω πρέπει να κάνουμε κάτι με το ADSL τώρα. Θεωρώ δεδομένα τα 2Mbps που έχω στο σπίτι και τα 100Mbps στα εργαστήρια. Θέλω να τα θεωρούν το ίδιο δεδομένα η οικογένειά μου και οι φίλοι μου στην Ελλάδα. Ληστές

Το πρώτο ελληνικό Google Bombing

Πολλή δουλειά και μικρά ποστ. Όταν βάζω τη λέξη "ληστές" στο Google, ο Οτές μου βγαίνει δεύτερος. Xτες μου έβγαινε τέταρτος. Που λες, είχα γράψει ένα ολόκληρο ποστ όπου είχα κάνει copy paste καμιά διακοσαριά φορές το λινκ "λιστές" για τον OTE. Τι έγινε τελικά; Το blog μου κατηγοριοποιήθηκε ως spam blog (ετσι αντιμετωπίζει ο Blogger όλα τα blogs που έχουν στα ποστς τους μόνο λινκς και πολλά από δαύτα) και κάθε φορά που ήθελα να ανεβάσω ποστ έπρεπε να χτυπήσω ένα word verification! Το κοίταξε κάποιος απ' το Blogger, βεβαιώθηκε ότι το Hell to Pay το χειρίζεται άνθρωπος κι όχι bot, και έβγαλαν το word verification. Τελικά δεν συνεισέφερα στο Google bombing. Πάμε λοιπόν. Ληστές

Σχέδια αλλαγής web χώστing provider

Σκέφτομαι να μετακομίσω τα ιστολόγια σε νοικιασμένο χώρο, όπου θα τρέχουν σε CMS ανοιχτού λογισμικού ή να ανοίξω λογαριασμό στο www.wordpress.com. Και τα δύο φαίνονται ελκυστικές λύσεις. Το αβαντάζ του νοικιασμένου web hosting βέβαια είναι ότι μπορείς να πειράξεις το σχεδιαστικό πρότυπο του ιστολογίου, και να έχεις όλες τις λειτουργίες του Wordpress ξεκλείδωτες. Επίσης, αντί για Wordpress μπορείς να έχεις το Textpattern, που είναι αρκετά καλό CMS. Το άλλο καλό είναι ότι οι καταχωρήσεις του Blogger μπορούν να αντιγραφούν αν έχεις χώρο που πληρώνεις. Το Wordpress.com είχε κι αυτό αυτή τη λειτουργία, αλλά την κατέβασε για να διορθώσει κάτι λάθη. Καλός ο Blogger, αλλά τα open source CMS σου δίνουν πολύ περισσότερες λειτουργίες. Για να χειριστείς demo των πιο γνωστών open source CMS, αυτή είναι μια πολύ καλή σελίδα. Μετά από δυόμισι και χρόνια στον Blogger, νομίζω ήρθε η ώρα να προχωρήσω παραπέρα. Δε με πειράζει να δίνω και κάτι κάθε μήνα αν τελικά αποφασίσω τη δεύτερη λύση. Απεναντίας, θα με κάνει να δω το ιστολογείν πολύ πιο σοβαρά. Θα ήθελα και τη γνώμη σας πάνω σ' αυτό. Έχω παρατηρήσει ότι μερικοί bloggers μεταπηδούν από τον Blogger σε πληρωμένο web hosting ή ξεκινούν κατευθείαν από κει.

Καμιά φορά εδώ μου τη δίνει τόσο και λέω ότι θέλω να γυρίσω μόνιμα στην Ελλάδα. Γενικά στην Ελλάδα είχα παράπονα απ' τη ζωή μου αλλα εκεί έχω παρέα, φίλους, γνωστούς, ωραία στέκια, ακούω τη μουσική μου με φίλους, τρώω, πίνω και γενικά ζω. Εδώ δεν κάνω τίποτα. Και καμιά φορά σκέφτομαι μήπως οι Έλληνες έχουν δίκιο για τους Άγγλους. Οχι για το ότι είναι όλοι πούστηδες, βέβαια, αλλά το ότι δεν ξέρουν να διασκεδάζουν. Kαι δε λέω ότι εμείς είμαστε καλύτεροι γιατί έχουμε μπουζούκια γιατί κι αυτά μαλακίες είναι. Γενικά μιλάω. Είναι πολύ φλατ τα πράγματα εδώ, οι άνθρωποι, η ομιλία, δεν υπάρχει έτσι ένα χρώμα. Εμείς φωνάζουμε, θελουμε όλοι ν' ασχολούνται μαζί μας, μπάζουμε το συνομιλητή μας στην ατμόσφαιρα. Υπάρχει μια ωραία ένταση στην Ελλάδα, ένα σκαμπανέβασμα που κάνει το αίμα να κινείται στον εγκέφαλό σου. Είναι δύσκολη η ζωή του εκπατρισμένου. Νοσταλγία, πολιτισμικό σοκ και δυσκολία στη γλώσσα. Νοσταλγία δεν έχω πια πολύ, λίγο πολιτισμικό σοκ έχει παραμείνει ίσως, και όσο για τη γλώσσα μόνο όταν μιλάω στο τηλέφωνο με κάποιον ημιμαθή customer service representative έχω πρόβλημα, ειδικά όταν φτάνει η ώρα να του συλλαβίσω το ονοματεπώνυμό μου. Αλλά μ αρέσουν οι συμπατριώτες μου τις περισσότερες φορές, μπορεί η Ελλάδα να έχει τα χίλια χάλια και η Αγγλία λιγότερα, αλλά εδώ ο καθένας κάνει τη δουλειά του που βέβαια καλό είναι, αλλά νιώθεις σα να μην υπάρχεις. Μη όντας και ο πιο κοινωνικός άνθρωπος στον κόσμο, δεν έχω γνωρίσει παρά έξι-επτά άτομα από τον Σεπτέμβρη του 2004 που πρωτοήρθα (οι Κινέζοι συγκάτοικοι δεν πιάνονται). Στην Ελλάδα όμως θα γνώριζα περισσότερο κόσμο. Ο Έλληνας δε θα συγκρατήσει μια παραπάνω κουβέντα, αλλά θα την πει. Θα καθήσει να κάνει πολύ small talk και ξέρει να σπάει τον πάγο γρήγορα. Και πάλι και να μην έχεις πολλούς φίλους στην Ελλάδα, θα έχεις πολλούς γνωστούς. Ε, μετά όμως βλέπω τις μαλακίες που κάνει π.χ. ο ΟΤΕ και λέω αφού η χώρα μου είναι φέουδο του κάθε γαμημένου, ας κάτσω εδώ και ματά από 50 χρόνια το ξανασυζητάμε. Αγαπάω την πατρίδα μου αλλά δε θα σώσω εγώ τον κόσμο. Έχουμε και ζωή (;). Θέλω πολύ επίσης οι παπάδες να ξυρίσουν τα γένια τους. Θέλω δρόμους, καλό Ε.Σ.Υ. (και το αγγλικό Ε.Σ.Υ. ειναι της πούτσας, αλλά το ελληνικό δεν το φτάνει), καλές συγκοινωνίες, καλές τηλεπικοινωνίες, καλό μισθό, καλή χώρα γενικότερα. Σκέφτομαι και τι μαλακία έκαναν όσοι γύρισαν στην Ελλάδα μετά από χρόνια σπουδών εδώ και πώς κλαψομουνιάζουν τώρα συνέχεια αλλά βλέπεις δε θα το παραδεχτούν μπροστά σου.

Hell To Pay Telecom - You live to serve (us).

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο της Λήδας, το παρακάτω κείμενο το σκέφτηκα σε μια στιγμή ανείπωτης βαρεμάρας χτες στο λεωφορείο. Ο λόγος για όσους έχουν "εισβάλλει" στο Internet και τα ασύρματα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Τους έχουμε δει. Πρόκειται γι' ανθρώπους οι οποίοι καταναλώνουν απίστευτες ποσότητες bandwidth για αρχιδιές, όπως είναι η ανταλλαγή τσοντο-wallpapers, μηνύματα τύπου "έλα τι κάνεις ρε μαλάκα", και γενικώς κάπου διάβασα ότι είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη αποστολή των πιο απλοϊκών μηνυμάτων. Ο όγκος αυτών ανέρχεται σε χιλιάδες, και χιλιάδες ευρώ είναι και το κόστος τους. Οι κεραίες γονατίζουν από χιλιάδες ηλίθιες και ηλίθιους που μιλάνε με τις ώρες περί ανέμων και υδάτων, από βλαμμένες που περιγράφουν με απίστευτη λεπτομέρεια στην κολλητή τους μια-μια τις βιτρίνες του Κολωνακίου, από κάφρους που στέλνουν με MMS στον κολλητό τους 10 φωτογραφίες που τράβηξαν από το καυλίδιο που μόλις πέρασε μπροστά τους, από πρόβατα-υπηρέτες του συστήματος που έχουν το μυαλό τους σε stand-by mode να ξεκουράζεται συνέχεια αντί να περπατήσουν το δρόμο με τα γαϊδουράγκαθα, τσόκαρα που αν και στην πλειοψηφία τους δεν είναι πάνω από 20, ακόμα και σ' αυτές την ηλικίες υπάρχουν όρια στο πράγμα που λέγεται μαλακία. Τελικά δίκιο είχαν οι γονείς μας όταν έλεγαν ότι τα έχουμε όλα έτοιμα. Κοίτα τι προέκυψε. Ασχολούμαι με το Διαδίκτυο πάνω από 9 χρόνια, τα 12 απ' αυτά ως επαγγελματίας. Δε θέλω να δειξω τάσεις ελιτισμού και πιστεύω ότι το web και η κινητή τηλεφωνία ανήκει σε όλους, αλλά αυτοί οι "άνθρωποι" εξακολουθούν να μ' εξοργίζουν. Και υποθηκεύουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους και φορτώνουν τα δίκτυα με αηδίες προξενώντας προβλήματα σε όσους από μας θέλουμε να να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δύο μέσα για ουσιώδεις σκοπούς. Κανείς δε θα επενδύσει σε χρήσιμες εφαρμογές όταν αυτό που πουλά είναι οι αρχιδιές. Αν και τα βλέπω να συμβαίνουν και στην Αγγλία, η αναλογία στην Ελλάδα είναι αρκετά μεγαλύτερη. Ρε μήπως πρέπει οι γονείς μας να μας κλωτσάν απ' το σπίτι στα 18 μπας και στρώσει το κωλαράκι; Αν ρίξετε μια ματιά στα logs και στα backup data μιας εταιρείας κινητής τηλεφωνίας θα δείτε τρανταχτό παράδειγμα ανθρώπινης βλακείας. Ωπ, μόλις παραδέχτηκα ότι οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας όντως καταγράφουν κάθε μήνυμα, κάθε MMS, κάθε φωνή που περνά από το δίκτυό τους. Κάποτε, δηλαδή, τα είχα πάρει μ' αυτά τα μίζερα ανθρωπάρια. Τώρα νιώθω ότι έχω προχωρήσει στη σκοτεινή δύναμη της πλευράς (για να θυμηθούμε και λίγο το Blade Runner). Η ενόχλησή μου εχει μειωθεί στο ελάχιστο, για ένα και μοναδικό λόγο: όλοι αυτοί οι παπάρες συνεισφέρουν σημαντικά στα μεγάλα κέρδη των telcos. Yep. Αυτοί πληρώνουν το μισθό μου που είναι υπεροχταπλάσιος απ' τον δικό τους, για τα τεράστια mainframes και server farms που έχουμε στα κτίρια της εταιρίας όπου τρέχουν τα συστήματα που χειρίζομαι, για τη γραφειάρα μου, το Sony Vaio μου που κάνει τα πάντα, την Porsche μου με βενζινη πληρωμένη από την εταιρία, τα ταξίδια αναψυχής που κάνω κάθε 3 μήνες σε Ασία, Αυστραλία και Americas και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (έχω και μόνιμη σουίτα στο Burj Al Arab στο Ντουμπάι), τις escorts με τις οποίες βγαίνω έξω μια φορά τη βδομάδα, τα πηδήματα μιας νύχτας στα διάφορα μαγαζιά του West End που κάνω την εμφάνισή μου ντυμένος με ρούχα και πίνοντας ποτά πληρωμένα απ΄τον παχυλο μισθό μου... να ναι καλά αυτοί οι άνθρ... σόρρυ, οι πίθηκοι που μου επιτρέπουν να κάνω αυτή τη ζωή. Μαυρούκες, κινεζουλες, μιγάδες, λευκές, τις αγαπώ όλες. Πάντως για τα μάτια του κόσμου (υπάρχουν και οι κοινωνικές επιταγές στη μέση βλέπεις) έχω και μια μόνιμη σχέση με μια corporate bitch γύρω στα 33 που δεν είναι σχέση-σχέση, αλλά της ακουμπάω 10.000 λίρες το μήνα για να λέει ότι είναι μαζί μου. Δε βλεπόμαστε και συχνά, γυρνάει στο σπίτι μετά τις 10 το βράδυ απ' το γραφείο. Workaholic με όλη τη σημασία της λέξης. Στην εταιρία ανελίχθην με το σπαθί μου και τη σκληρή δουλειά. Όλα τ' άλλα είναι απόρροια της αναγνώρισης της προσφοράς μου. Μια φορά τους είπα ότι στην τάδε εταιρία δίνουν περισσότερα και θέλω να φύγω· μου έκαναν τεμενάδες να μείνω και μου δώσαν αμέσως προαγωγή και αύξηση. Αν κάποιος μπορεί να με συναγωνιστεί στο πρότυπο του επιτυχημένου άντρα, αυτός δεν είναι άλλος από τον George Is Your Man, αλλά εκείνος είχε και head start για να μην ξεχνιόμαστε. Εγώ ξεκίνησα από το μηδέν. Αληθεύει αυτό που λένε τελικά, ότι σε χώρα αγγλοσαξονικού κοινωνικού μοντέλου αν έχεις όρεξη για δουλειά πας μπροστά. Πρόσφατα έκανα πρόταση στον J95 να εξαγοράσουμε τον οικο λογισμικού του. "Μα τώρα τον ξεκινάμε, δεν υπάρχει τίποτα να εξαγοράσετε" μου είπε. Τότε έβαλα το χέρι μου στον ώμο του και του είπα με πατρικό ύφος (αλλά αυτός είναι μαφία, δεν ψάρωσε μία) "Εσύ θα πας μπροστά. Είμαι σίγουρος ότι θα πετύχετε. Πάρε την κάρτα μου και πάρε με τηλέφωνο σε 5 χρόνια". Μου πέταξε την κάρτα απ τα χέρια και απάντησε "καλά, καλά, άντε κάνε κανά μπάνιο να ξυπνήσεις". Δεν κατάλαβα γιατί. Πιστεύω ότι τη δουλειά μας πρέπει να την παίρνουμε στα σοβαρά μιας και περνάμε 8 και 10 ώρες την ημέρα από πάνω της για 40 χρόνια. Εγώ καμιά φορά αν τελειώνω αργά από το γραφείο κοιμάμαι εκεί. Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρούμαι να γυρίσω σπίτι, αφού πάλι εδώ θα είμαι το πρωί. Αυτό το κείμενο το γράφει άνθρωπος που έχει αποκλειστικά σοβαρή επαγγελματική σχέση με την τεχνολογία, δεν παίζω παιχνίδια, δε μαλακίζομαι στο Internet, δε διαβάζω blogs, τίποτα απ' όλα αυτά. Eίμαστε μεγάλοι και σοβαροί άνθρωποι όπως είμαστε κγμ τους developers και maintainers. Όλα μου τα ρούχα είναι ακριβά γιατί δε φτάνει να έχεις ισχύ και επιρροή, πρέπει να το δείχνεις κιόλας. Και είμαι ένα βήμα πριν τα τριάντα. Σε δέκα χρόνια τι θα κάνω πια ο πούστης... Εξηγήστε στους πιθήκους σε τι ανόητες δραστηριότητες αναλώνονται. Το πιθανότερο είναι πως είτε θα σας αγνοήσουν είτε θα σας επιτεθούν απροκάλυπτα. Εκμεταλλευτείτε τους όσο δεν το παίρνουν χαμπάρι. Τους αξίζει και το θέλουν. Όμως σε μια από τις σπάνιες φλασιές εξυπνάδας που μπορεί να τους έρθει, ας αναρρωτηθούν πού ήταν το προηγούμενο βράδυ και γιατί δεν ήταν μαζί τους εκείνο το καυλίδιο που τράβηξαν με το κινητό τους για να το στείλουν στους φίλους τους.

Technorati tags: χιούμορ, κινητή

Προσθήκη στο blogroll

Μέσα σε λίγο χρόνο έχει κάνει όλο τον κόσμο να ασχολείται μαζί του. Τυχαία, εργάζεται στο Λονδίνο. Κανεις δεν ξέρει πολλά γι' αυτόν, παρά μόνο το ότι κάνει δουλειά γραφείου και έχει μια συνάδελφο που επιλέγει τους άντρες με βάση το τρίπτυχο κουλτούρα - μόρφωση - μεγάλος φούτσος. Το γράψιμό του φέρνει σε Βρετανικό χιούμορ, και πίστευα μέχρι πρότινος ότι το να διαβάσεις βρετανικό χιούμορ στα ελληνικά είναι κάτι μόνο ελαφρώς καλύτερο από το να ακούς Μαργαρίτη στο θάλαμο με τους άλλους φαντάρους. Διαβάζει Irvine Welsh. Δεν τον ξέρω τον κύριο Welsh, αλλά μου φέρνει κάτι σε έργα Trainspotting, Fight Club, Snatch, Layer Cake. Αυτού του είδους την κουλτούρα δεν την έχω καταλάβει ακόμη. Ίσως αν του άρεσαν τα επεισόδια του Doctor Who με τα Daleks κάτι να γινόταν. Λες να έβλεπε και το Jackass; Παρακμή, I say. Το blog του λέγεται "keep the change, you filthy animal". Ελπίζω να μην ξεκίνησε κι αυτός την καριέρα του στην ηλικία του Macauley Culkin, ο οποίος είναι ζωντανό παράδειγμα του τι παθαίνεις αργότερα αν γίνεις διάσημος σε μικρή ηλικία. Αλήθεια αυτή η Δήμητρα Δουμένη του "Λένη" πού βρίσκεται τώρα; Αποφάσισα να του βάλω λινκ γιατί είναι από τα ελάχιστα blogs πλέον, που μου αρέσουν όλα τα ποστ του. Έχω γελάσει πολλές φορές μ' αυτά που γράφει. Μέχρι να την πληρώσω και γω από την πένα του, αλλά τι να κάνεις, δε μπορείς να τα 'χεις όλα σ' αυτή τη ζωή.

ASP .NET 2.0, Visual Studio 2005 & MS SQL Server 2005

Το ξέρω ότι αποκρίνομαι στο στερεότυπο, αλλά παντοτε πίστευα ότι οι opensourcάδες είναι κάτι μακρυμάλληδες με μούσια που πνίγονται σε μια κουταλιά νερό για πράγματα που ο Gates έχει λύσει πριν χρόνια, δεν ξέρουν να βρίσκουν το notepad στα Windows και δε γαμάνε παρά μια φορά κάθε φορά που οι AC/DC βγάζουν δίσκο (δηλ. κάθε 5-6 χρόνια), κι αυτό για να γιορτάσουν αυτό το γεγονός (το ξέρω ότι κάποτε είχα και γω μακρύ μαλλί και μούσια, αλλά να μείνει μεταξύ μας, εντάξει;) Αλλά από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με C# και ASP .NET κατάλαβα ότι το κάνουν από ανάγκη οι άνθρωποι και όχι από επιλογή. Το ASP είναι πολύς καυγάς για το τίποτα ενώ με την PHP και τη MySQL ήμουν μια χαρά. Και τρέχουν και σε Windows. Αλλά η MySQL δεν κάνει για μεγάλα εμπορικά sites, κακά τα ψέματα. Κι αν το ASP .NET/MS SQL δεν ήταν δημοφιλής επιλογή για πολλά sites, σιγά μην ασχολιόμουν καθόλου. Όχι βέβαια. Κατευθείαν JSP θα μάθαινα. Το Visual Studio 2005 είναι μεγάλο μπουρδέλο τελικά. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα καθόταν να προγραμματίσει εκεί, αλλά τι τα θες, με την Microsoft που έχουμε μπλέξει και που βγάζει προϊόντα που καταβαραθρώνουν την computer science τι να περιμένει κανείς. Επίσης, με τον δύσκολο τρόπο έμαθα ότι τα XP Home δεν ειναι καν λειτουργικό σύστημα (ναι, ούτε και τα Professional είναι). Είναι μια εντελώς dumbed down υποψία λειτουργικού συστήματος που δε σ' αφήνει να κάνεις πολλά πράγματα στο σύστημά σου. Πήγα να βάλω Internet Information Services πάνω του και είδα κι έπαθα. Λοιπόν, τέρμα. Ζητώ δημόσια συγγνώμη απ' όλους τους opensourceάδες για τους χαρακτηρισμούς που δεν τους έχω αποδώσει ανοιχτά αλλά σκεφτόμουν χρόνια τώρα, μάλλον επειδή οι λίγοι που έχω γνωρίσει είναι έτσι όπως τους περιγράφω στην πρώτη παράγραφο. Με το που παραδώσω τη διπλωματική θα κάνω φορμάτ στο σκληρό και θα ενταχτώ στο στρατόπεδό τους. Άσχετο: Πολύ θα ήθελα να ήμουν στο λεωφορείο που περνούσε δίπλα από το αυτοκίνητο της Mourning Blade. Ακόμα καλύτερα, πολύ θα ήθελα να σταματήσω δίπλα της με το δικό μου αυτοκίνητο σε κανά φανάρι. Θα καταλάβει ότι είμαι εγώ, το σιντιπλέιερ θα παίζει Tyketto ή Tesla, με το volume στο 15 (με δεδομένο ότι το maximum στο εντασόμετρο θα είναι 10).

Γυναίκες και ψώνισμα ρούχων

Σάββατο μια γνωστή είχε τα γενέθλιά της. Εγώ δε θα πήγαινα στο πάρτυ οπότε βρεθήκαμε το πρωί να της πω τα χρόνια πολλά από κοντά. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε ξαναβρεθεί και η αδερφή της, φίλη από Ελλάδα, έμεινε σε μένα το βράδυ. Το πρωί δώσαμε ραντεβού και με την άλλη κοπέλα κάπου στο West End για καφέ. Όταν ξυπνήσαμε πήγαμε να πάρουμε το λεωφορείο περνώντας από μια υπαίθρια αγορά. Περιττό να σου πώ πόση ώρα κάναμε. Η τύπισσα ξόδευε 10 λεπτά σε κάθε πάγκο με γυναικεία είδη. Το West End έχει ρουχάδικα απ' άκρη σε άκρη. Περιμένοντας την αδερφή της να έρθει, η κοπέλα πήγε να κοιτάξει κάτι σ' ένα από τα δεκάδες μαγαζιά εκεί κοντά. Όσο ήταν μέσα, η αδερφή ήρθε. Και, καθόλου προς έκπληξή μου, πήγε μέσα στο μαγαζί να χαζέψει κι αυτή. Μετά από 10 λεπτά βγαίνουν έξω. Για καφέ είπαμε ότι θα βρεθούμε, αλλά η γενεθλιάζουσα είχε αγχωθεί να αγοράσει μαύρο σουτιέν για να ταιριάζει με το μαύρο φόρεμα που ήθελε να φορέσει το βράδυ. Δουλεύει μέχρι αργά τις καθημερινές, οπότε το Σάββατο ήταν η μόνη της ευκαιρία να το πάρει. "Πάτε να καθήσετε για καφέ και θα σας βρω" μας είπε. Η αδερφή της, όμως ήθελε να παει να χαζέψει κι αυτή. Καταλαβαίνεις τώρα. Προτιμώ να με δέσουν χειροπόδαρα, να με μαστιγωνουν και να ακούω Τσαλίκη ταυτόχρονα παρά να περιμένω γυναίκα να τελειώσει από το Marks and Spencer περιμένοντας μέσα. Οποτε κάθομαι έξω, κατω από το υπόστεγο μιας και έβρεχε. Μάλλον με σκέφτηκαν και μια φορά, οπότε δεν άργησαν πολύ. Πάμε και καθόμαστε σε καφετέρια με την αδερφή της και η άλλη πήγε να ψάξει και αλλού. Μετά από μισή ώρα γυρνά με άδεια χέρια (εκτός από τα πράγματα που ήδη κρατούσε και τα είχε αγοράσει πριν βρεθούμε). "Πω πω πήγε τρεις η ώρα και δε βρήκα σουτιέν. Αν δεν βρω, θα πρέπει να αγοράσω άλλο φόρεμα. Θα πάρω το τρένο να παω και στην τάδε street. Καθίστε εσεις να πιειτε τον καφέ σας, βλέπω ότι ο Steelheart έχει ήδη νευριάσει". Η αδερφή ανένδοτη "Δεν πειράζει θα έρθω μαζί σου και γω". "Εντάξει πηγαίνετε αν είναι να το σκέφτεσαι συνέχεια" της λέω. Και φύγανε. Απ' όλες τις γυναίκες που κάνω παρέα, μόνο αυτή γαμάει μια βόλτα το πρωί για καφέ και τη μετατρέπει σε shopping therapy. Οι υπόλοιπες μοιράζονται το δόγμα "αγοράζω ρούχα μόνο όποτε δεν έχω, και απλώς έχω τρία πράγματα από το κάθε είδος και τα συνδυάζω. End of Story". Ένα δόγμα που επίσης ασπάζομαι, όπως και οι άντρες φίλοι μου. Μήπως, λέω μήπως, είναι θέμα μεσοαστισμού; Ευτυχώς δε βρισκόμαστε συχνά. Εγώ φοιτητάκος ακόμη, και στη φάση της αποστολής βιογραφικών από δω κι από κει. Εκείνη προϊστάμενη με καλοπληρωμένη δουλειά και μόνιμη σχέση και διαμερισματάρα σε πλούσιο προάστιο του Λονδίνου. Και αν κάποιοι δεν ξεχνούν πώς ξεκίνησαν, αυτή το ξέχασε. Έχω να τη δω απ' την αρχή του χρόνου, που είχε ξανάρθει η αδερφή της απ' την Ελλάδα. Τελικά είμαι πεπεισμένος για ένα πράγμα: αν θέλεις ν' ανοίξεις δικό σου μαγαζί, για να μην αγχώνεσαι αν θα παει καλά ή όχι, πούλα γυναικεία είδη. Τσάντες, βραχιολάκια, κυλοτάκια, δαχτυλιδάκια, αρχιδάκια. Θα χεστείς στο φράγκο. Τις δύο αδερφές τις είχα δει και την προηγούμενη Παρασκευή, και μαζί ήταν και άλλες 3 φίλες τους. Ο γκόμενος της γενεθλιάζουσας (Άγγλος) δεν είχε έρθει μαζί. Εκείνη είπε ότι ήξερε ότι δε θα άντεχε με πέντε τρελές Ελληνίδες στο ίδιο τραπέζι και γι' αυτό δεν ήρθε. Μα παράξενο είναι; Εδώ δεν αντέχω εγώ με πέντε τρελές Ελληνίδες, που είμαι Έλληνας, θ ' αντέξει ο Άγγλος; Ευτυχώς δηλαδή που είχα έρθει με μεγάλη παρέα και τις βρήκαμε στο μπαρ ήδη να κάθονται. Εκείνες έκατσαν στο υπόγειο για να φάνε και μεις κάτσαμε στο μπαρ απάνω για ποτά. Οπότε δεν τίθεται θέμα. Ας ρίξουμε λίγο το επίπεδο τώρα. Αν και επίτηδες δεν πήγα στο πάρτυ γενεθλίων το Σάββατο γιατί ήξερα ότι θα βαριόμουν, πολύ θα ήθελα να δω την τύπισσα με βραδινό φόρεμα. Σε αντίθεση με την αδερφή της, είναι φοβερή -άρα, αν και πολύ high class (και η αδερφή καλή είναι αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει διπλάσια σε πλάτος επειδή χλαπακιάζει). Όμως δε θα καθόμουν μια ώρα στο λεωφορείο και μια ώρα να γυρίσω μόνο και μόνο γι' αυτό. Κυριακή είχαμε και πρωινό ξύπνημα. Στο κάτω κάτω, δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, οπότε καλό είναι να τον διαθέτουμε όπως θέλουμε.

Πολλές αρχιδιές έγιναν τις τελευταίες μέρες. Βγήκαν διάφοροι και έκλαιγαν σαν τα πουτανάκια επειδή θα έκλεινε ο Best. Της γαμιόλας γίνεται στη Γαλλία. Κοινωνικό φαινόμενο; Επανάστασις; Τσογλάνια που τα σπάνε όλα; Αμφισβητείται το γαλλικό (και κατ' επέκταση και το υπόλοιπο πρώην αποικιοκρατικό σύστημα); Αληθεύει η δήλωση του Νίκου Κούνδουρου ότι ο Σαρκόζυ είναι τελειωμένη υπόθεση; Όσο για τον όρο "μπουγατσοκιμάδες" τον απορρίπτω συλλήβδην λόγω συναισθηματικών δεσμών με τη Θεσσαλονίκη. Για την Αθήνα πείτε ό,τι θέλετε. Η επανάσταση, αν δεν ξεκινήσει απ' τη Γαλλία, θα ξεκινήσει απ' τον Περισσό κι όλα τ' άλλα είναι αρχιδιές. Άντε να ξεκινήσει από το East End του Λονδίνου το πολύ πολύ. Ή απ' το Brixton. Ή το Tooting. Καλα μη με πρήζετε θα δούμε. Αν πάντως ξεκινήσει από δω θα το σφυρίξω αμέσως στο Ιδερνέτι. Έκλεισε και ο Niva το blog του. Άσχημο αυτό. Είναι από τα λίγα blogs που περίμενα πώς και πώς να ανεβάσει ποστ. Ίσως επειδή βρίζει πολύ και μου θυμίζει την ανατροφή μου. Κάποιος να πάρει τη θέση του. Και να τα βάλει με τη φασίζουσα ελληνική νεολαία. Μάλλον αυτός έπρεπε να κάνει μήνυση σ' αυτούς που του τα έχωσαν, για κατασπατάληση του πολύτιμου χρόνου του. Προσπαθώ να τελειώσω ένα κεφάλαιο αλλά εις μάτην. Θέλω να το καθαρογράψω από το τετράδιο στο Word, αλλά είναι αρκετές σελίδες, συν το ότι πρέπει να κάνω τα διαγράμματα στο Visio. To παλεύω από το απόγευμα. Δεν το περίμενα ότι θέλει τόση ώρα. Η πολλή δουλειά με κράτησε μακριά από το blog για 6 μέρες. Τουλάχιστον όσο δεν ποστάρω συχνά, υποθέτω πως δίνω την εντύπωση πως κάτι κάνω και δεν τον παίζω όσο παλιότερα. Τσιμπάνε και οι γκόμενες έτσι. Βλέπεις, σου λέει, δεν είναι κανάς μαλάκας που όλη μέρα μαλακίζεται, έχει όνειρα για το μέλλον, έχει σχέδια. Ναι, έχω όνειρα να βγάλω τόσα ώστε να νοικιάζω stretch λιμουζίνα μια φορά το μήνα και να πουλάω μόστρα σε καμιά τσουλίτσα. Τεσπα τι τα θες... Αν είσαι νυσταγμένος ξέχνα το διάβασμα. Ένα τετράωρο ύπνος και αύριο (τι αύριο... σήμερα) μέρα είναι.

Νοσταλγία

Ποτέ δε χώνευα τους Black Sabbath με Ozzy στα φωνητικά. Με ξενερώνουν αφάνταστα. Αν τώρα διαβάσει αυτό το ποστ κανένας μεταλλάς θα με βρίσει από μέσα του. Τους Black Sabbath τους γούσταρα πολύ με Glenn Hughes και Tony Martin, τότε που το γράψιμο του Iommi είχε πάρει άλλη τροπή, πιο μαλακή, λιγότερο (ως καθόλου) κάφρικη. Γιατί τα γράφω αυτά; Μα ξέθαψα το Seventh Star σήμερα. Δισκάρα, πραγματική δισκάρα[*]. Η καριέρα των Sabs έχει πάρει άλλη κατεύθυνση (κατά πολλούς την κατιούσα) την εποχή των Seventh Star, Eternal Idol, Headless Cross και TYR. Ό,τι και να πούμε, ο άνθρωπος ξέρει να γράφει μουσική και για μένα το απέδειξε μ' αυτούς τους τέσσερις δίσκους. Και ακούγοντας σήμερα το "No Stranger To Love" ξανά και ξανά και ξανά, κατάλαβα ότι μπαλάντες σαν κι αυτή καταργούν τα τραγούδια που "το παίζουν" μπαλάντες και δεν είναι. Με έφερε πίσω στα μέσα δεκαετίας '90, όταν ήμουν 17-19 χρονών και χαζολογούσαμε στα Εξάρχεια ή στο υπόγειο του κολλητού με δύο Fender των 40.000 δραχμών η καθεμία και γρατσουνάγαμε. Τότε που κάθε μέρα ήταν αργία και κάθε νύχτα γινόταν πάρτυ (ναι, άκουγα και Dubrovniks τότε). Αν θέλαμε καφρίλες, υπήρχαν και οι θρυλικοί Heaven's Gate και το Living in Hysteria. Το Empty Way to Nowhere το θυμάμαι και το έχω συνδέσει με ατέλειωτο μπυρόνι στα Εξάρχεια που καθόμασταν και βλέπαμε τις φρικογκόμενες να κάθονται παραδίπλα και τις σχολιάζαμε και λέγαμε να γυναίκες ρε, όχι τρεντόφατσες. Το '80 ήταν διαφωτισμός σε μουσική (και ταινίες και πολλά άλλα πράγματα). Το Seventh Star είχε κυκλοφορήσει το '86. Από το '97 και μετά δεν είναι ότι δε μου κάνουν καλή εντύπωση πολλά συγκροτήματα και τραγούδια, αλλά το τότε ήταν το κάτι άλλο. Και το '90, που αποκτήσαμε μουσική συνείδηση και βγαίναμε πια και βόλτες... μα σοβαρά, δεν το περίμενα ότι θα τα θυμόμουν με τόση νοσταλγία και θα μελαγχολούσα. Δεν είχαμε ορθοποδήσει ακόμη, δεν είχαμε δουλειά, κοπέλες, λεφτά, τίποτα. Αλλά μας άρεσε τόσο. Μες στο χειμώνα να φοράμε τα perfecto τα δερμάτινα (ακόμα το έχω το δικό μου, αλλά το άφησα στην Ελλάδα) και από μέσα πουλόβερ και να τρέχουμε να βρούμε ζεστό μαγαζί για μπύρα ή φραπέ ή ζεστή σοκολάτα. Ούτε καπνίζαμε τότε. Δε φοβάμαι το μέλλον και τη σκληρή ζωή, αλλά δε μου αρέσει. Ούτε και το παρόν. Από τότε κύλισε νερό στ' αυλάκι και γύρισαν μερικά κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής μου. Και τελικά να 'μαι εδώ. Ξέρεις κάτι; Σκατά! Δεν ξέρω για τους κολλητούς, αλλά εγώ πίστευα ότι θα ήμουν για πάντα έτσι. Απλώς θα περνούσα στη σχολή που ήθελα και θα συνέχιζα απο κει, έχοντας εγκαταστήσει το upgrade που γράφει απ' έξω "φοιτητής". Και μετά το ίδιο ως επαγγελματίας, θα πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου σαν κύριος και μετά θα έβαζα τα "κακά" μου και θα πήγαινα για κανένα καφεδάκι και σουβλάκι. Βλέπεις, άργησα να μεγαλώσω και μου ήρθε απότομα. Όταν έγινα φοιτητής τι κατάλαβα; Σκατά. Οι Έλληνες στο πανεπιστήμιο ανταποκρίνονταν στο κλασικό στερεότυπο που έχει βγει για τον Έλληνα φοιτητή. Φέρνει τη χώρα του στην Αγγλία αυτούσια. Οι υπόλοιποι λαοί που ήξερα, τα ίδια, κι αυτοί στον κόσμο τους. Τελικά από τα χρόνια του πτυχίου μόνο με δυο-τρεις ανθρώπους έχω κρατήσει επαφές και κάνω παρέα. Τώρα στο Λονδίνο το ξαναβλέπω. Mainstream lifestyle, είσαι ό,τι δείχνεις, όπως σε θέλουν, ποζεριά, φλωριά, κλαμπ, αγορά καινούριων ρούχων να σε κοιτούν οι γκόμενες... τα βλέπω γύρω μου. Είναι από τις φορές που νιώθεις μόνος κι ας έχεις κόσμο δίπλα σου. Τουλάχιστον στην Αθήνα η παρέα δεν έχει αλλάξει πολύ, ο πυρήνας είναι ίδιος και τα στέκια μας παραμένουν. Εδώ πέρα είναι το πρόβλημα. Ήταν μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που σε βάζει στην κρεατομηχανή και σε αλέθει, πετάς από πάνω σου τα δερμάτινα και τα t-shirt και συνειδητοποιείς ότι ακόμα και να γυρίσεις πίσω στα παλιά σου λημέρια και ξαναβγείς με την παλιοπαρέα δε σου πάει πια να φορέσεις τα παλιά σου ρούχα. Πάντοτε λέγαμε εντάξει μωρέ, θα πηγαίνεις στη δουλειά σου κανονικά και μετά θα συνεχίζεις τη ζωή σου. Αλλάξαμε. Βλέπαμε να συμβαίνει στους άλλους, τους μεγαλύτερους, και πιστεύαμε ότι αν παραμέναμε σταθεροί στα πιστεύω μας δε θα συμβεί σε μας. Πολλα όμως έμειναν ίδια. Όπως η μουσική που ακούμε ακόμη. Τελικά ακόμη το πιστεύω. All it takes is to stick to your guns. Το περιτύλιγμα μπορεί να αλλαζει, αλλά για να αλλάξει το μέσα πρέπει να κλυδωνιστούμε πιο δυνατά. Πολέμιοι του συστήματος; Εμείς; Τζαμπα μάγκες ήμαστε. Μα το σύστημα όσο και να το βρίζουμε, λίγο ή πολύ ο καθένας από μας το στηρίζει με τον τρόπο του. Τότε αμφισβητούσαμε, αλλά μέχρι εκεί. Τώρα, αμφισβητούμε ακόμη, αλλά είμαστε εντεταγμένοι στον κύκλο. Το μόνο στο οποίο αντιστέκομαι, όπως και τότε, είναι το mainstream lifestyle. Δε μας έχει διαβάλει, επειδή δε βρίσκουμε ασφάλεια ή κοινά σημεία μ' αυτό. Όμως δουλεύουμε, σπουδάζουμε, κουραζόμαστε, κάποια στιγμή ίσως παντρευτούμε κιόλας (γιακ!)... Βλέπω μεγαλύτερούς μου άντρες που παντρεύονται, οι ίδιοι που πριν 10 χρόνια έλεγαν "εγώ ποτέ δε θα μπω σ αυτό το τρυπάκι". Και αυτή τη φορά είμαστε πραγματιστές και λέμε διάολε, αυτό μπορεί να συμβεί και σε μας, ναι. Ένας λόγος που μου αρέσει η Αγγλία είναι επειδή εδώ λείπει ο κοινωνικός έλεγχος που υπάρχει κάτω. Δε σε "υποχρεώνει" κανένας να κάνεις τέτοια βήματα αν δε γουστάρεις, απλώς εξακολουθείς να "υποχρεώνεσαι" σε έναν mainstream τρόπο ζωής. Kαι όσο για τους κολλητούς, δεν ξέρουν καν τι είναι το Instant Messaging. Το τηλέφωνο το αποφεύγουμε γιατί μιλάμε πολλή ώρα. Μπορεί να κάνω και μήνες να τους ακούσω πια. Ήθελα απλώς να γράψω λίγα λόγια για το Seventh Star και τον Glenn Hughes αλλά πάλι υπέπεσα σε παρέκβαση. [*] Όποιος διαφωνεί μ' αυτό είναι μαλάκας ή δεν έχει ιδέα από heavy (ή και τα δύο). Ομοίως, όποιος είναι μαλάκας γενικώς, διαφωνεί μ' αυτό.

Ξέχνα αυτά που ήξερες!

Μάλιστα. Θυμηθήκαμε και λίγο τους Hardline και το Double Eclipse και την διασκευή που έκαναν οι Steelhouse Lane στο Doctor Love. Κοιτούσα κάτι φωτογραφίες του Johnny Gioeli όταν ήταν με τις μαλλούρες και τις περμανάντ και λέω κοίτα πως αλλάζει ο άνθρωπος. Eίχα πρωτοδει videoclip των Hardline στη Θεσσαλονίκη στο Harley Bar το 2003. Δύο σχεδόν συνεχόμενα: Hot Cherie και Takin' Me Down. Τότε κάθε Πέμπτη βράδυ έβαζε glam/ποζεριές. Πρέπει να το έχει κρατήσει ακόμη αλλά να έχει μεταθέσει τη μέρα. Firefest festival σε Nottingham και Αθήνα. House of Lords, Danger Danger, Harem Scarem και Redrum. Στην Αθήνα το φεστιβάλ γίνεται στο Underworld (εκεί που ήταν παλιά το Next). Ωραία μαγαζιά. Και το Harley και το Booker στη γωνιά. Τώρα, γιατί στο Booker βαράνε μύγες ενώ το Harley είναι κατάμεστο, ποιος ξέρει. Ούτε πια ξέρω πότε θα ξαναπάω εκεί. Έχει και κάτι φοβερές γυναίκες. Στο θέμα της μουσικής τουλαχιστον το θέμα το κανονίσαμε. Έχω και ωραία παρέα στην Αθήνα και γενικώς τα αλωνίζουμε τα ροκάδικα. Ενώ στις Αγγλίες έχω πήξει στους φλώρους. Είναι καθαρά θέμα τύχης πού θα πέσεις. Αν θέλω εδώ να πάω σε ροκάδικο κανείς δε θα έρθει μαζί μου. Φλώροι όλοι ρε! Εντάξει κι αλλού καλά είναι αν πας, αλλά θέλω να πηγαίνω και στα "δικά μου" μέρη, και νιώθω πιο άνετα και περνάω καλά (είπαμε, τα άλλα είναι για να "ψαχτείς"). Αλλά δε με βλέπω να βγαίνω έξω, πόσο μάλλον σε ροκάδικο, για πολύ καιρό ακόμα. Και όταν μετά αρχίσουν οι υποχρεώσεις, η μόνιμη δουλειά, δεις ότι οι παρέες σου από χαμάληδες μετατρέπονται σε επαγγελματίες με σακάκια και γραβάτες και βρεις γκόμενα καριερίστα που θέλει ακριβό εστιατόριο και χάι μπαρ και καλό ντυσιματάκι... ξέχνα τα αυτά που ήξερες. Μετά μπαίνεις στο τριπάκι της ρουτίνας, στην κρεατομηχανή του συστήματος μέχρι τα 63 σου. Αυτό θα το δεχόμουν αν επηρέαζε μόνο τη δουλειά μου, δηλαδή το χρόνο τον οποίο δίνω όχι για προσωπική μου ευχαρίστηση αλλά για να παράξω κάτι και να βγάλω τα προς το ζην. Εκεί υπόκειμαι σε άλλους κανόνες απ' ότι το υπόλοιπο της ημέρας και σ' αυτό δεν έχω αντίρρηση. Αλλά γιατί πρέπει να γίνει το ίδιο και με το χρόνο που αφιερώνω για διασκέδαση, μουσική και γκομενιλίκια;

Ε πια με τους μπήχτηδες

Το χειμώνα ήμασταν δύο Έλληνες στο τμήμα. Το καλοκαίρι ο άλλος κατέβηκε Ελλάδα για 4 μήνες και προχτές γύρισε. Κάθε χρόνο δουλεύει μπαρμαν σε τουριστικό νησί. Μου έχει πει διάφορα για το τι κάνει με τουρίστριες και πώς άλλοι συνάδελφοι αγκομαχούν ενώ αυτός "δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ" και πηδάει το κακό συναπάντημα. Και έρχομαι και αναφωνώ: Καλά, ρε, όλοι γαμάνε σ' αυτόν τον τόπο (το σ' αυτό τον τόπο είναι μπαλαντέρ' βάζεις όποιον τόπο θέλεις εσύ); Σωματάρα... βυζάρες... κωλάρα... μου έκανε μια γαμάτη πίπα... Εντάξει, στο ποστ "Γουρουνιές" υπάρχει μια περιγραφή για το πώς εκφραζόμαστε εμείς οι άντρες και πώς οι γυναίκες σε θέματα σεξ αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερις. Χτες άκουσα τα απίστευτα από το στόμα του. Και μου έκανε εκείνο και της έκανα το άλλο και να με βλέπεις να κάθομαι ν' ακούω την περιγραφή του έγνεφα ναι... ναι... Για συνέχισε... this is so interesting, I'm just going to listen. Να σου πω ρε παλουκάρι κάναμε ένα διάλειμμα για lunch και καφέ αλλά έχουμε και δουλειές σε λίγο. Θέλεις να χαζεύουμε την οθόνη και να σκεφτόμαστε παραλίες, ποτά και γυναίκες; Και μη γαμάς τόσο ωραίες γυναίκες, άσε και κάτι για μας. Τώρα με συγχωρείτε, αλλά σε συναδέλφισα μπαρ γούμαν θα λέγατε ποτέ "Περίμενε να σχολάσουμε και θα πάμε σπίτι μου και θα σε γαμάω μόνο απ' τον κώλο. Θα σε ξεπατώσω, θα το δεις." Είμαι βέβαιος ότι σε τέτοια δουλειά δε θα κρατούσα πάνω από 3 μέρες. Δε θα μου άρεσαν αυτά που θα έβλεπα και θα άκουγα γύρω μου. Και όχι μόνο δε θε μίλαγα σε κοπέλα έτσι, αλλά και να ήθελα να της πω κάτι προστυχοειδές δε θα μου έβγαινε και θα φαινόμουν και καραμαλάκας. Αλλά γέλασα όπως το είπε. Πήρε το σοβαρό ύφος και "Άκου να δεις τι της είπα..." Και επανερχόμαστε στο ποστ "Συνέπειες". Τέτοιες συνέπειες υφίσταμαι επειδή δεν θα πήγαινα να δουλέψω σε τρεντομάγαζο. Σε κανένα ροκάδικο στη Σαλονίκη, ναι. Αλλά εκεί δε γίνονται και τέτοια κόλπα. Αν μου κάτσει καμιά καλή περίπτωση σιγά μην το πω από δω κι από κει. Ξέρουν μόνο ένα δύο άτομα που και να τους βασανίσεις δε θα μιλήσουν. Και πλέον δε χρειάζεται ούτε κι αυτοί να ξέρουν τώρα που έχουμε και το blog. Και ούτε και δω γράφουμε τα πάντα. Αυτό θα πει μυστικό, να το ξέρει μόνο ένας. Ναι, σε κάτι τέτοια προσωπικά ζητήματα είμαι ιδιαίτερα μυστικοπαθής. Και το άλλο που διάβασα και δε θυμάμαι που, είναι ότι στην Ισπανία υπάρχουν άνθρωποι που συνειδητά απέχουν από όλες τις σεξουαλικές δραστηριότητες λόγω της πίεσης που δημιουργείται από παντού γύρω απ΄ αυτό το θέμα. Φαντάσου που φτάνει ο άνθρωπος. Να βάλουμε τους δικούς μας όρους στο παιχνίδι, ναι. Αφού υπάρχει η πίεση. Αλλά να απέχεις τελείως; Όχι μόνο στερείσαι κάτι πολύ ωραίο, αλλά σκέψου να πας με παρέα στο τάδε μπαρ και να την πέφτουν όλοι σε κάποια και συ να κάθεσαι (το έχω λύσει το πρόβλημα: δεν πάω σε μπαρ. Μόνο γι αυτό το λόγο εχουν φτιαχτεί, έχουν αυτή τη διακόσμηση κι έχουν πλασαριστεί έτσι στο κοινό. Και άσε τα σάπια που ξέρεις ότι πας να "περάσεις καλά". Οι αφαιρετικές αυτές προσεγγίσεις δεν πείθουν πια κανέναν for shit. Για να γαμήσεις ή να γαμηθείς και να δείξεις τα ρούχα σου πας.) Τα καλά τα μουνάκια πάντοτε κρατούσαν τον κόσμο απ' τ' αρχίδια. Αν είσαι άντρας που το διαβάζει αυτό, θα σου έλεγα να μη μου πεις να έρθω μαζί σου στην επόμενη έξοδο. Θα σε ξενερώσω με την απάθειά μου. Πολλές βρισιές πέφτουν στα ποστ τελευταία, αλλά και το blog λέγεται Hell To Pay. Δεν είναι τα "Εφήμερα" του Παπανούτσου.

Ο Μουνάκιας

Δε μπορώ τους μουνάκηδες. Ξέρεις, αυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γαμάνε κι από κει και έπειτα ας πεθάνουν ολοι οι άλλοι. Ειδικά σε περιπτώσεις όταν η μουνακίαση φτάνει σε όρια ανεπίτρεπτα, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζητήσουν ψυχολογική βοήθεια. Ή, τουλάχιστον, να τους πάρεις δώρο καμιά εξωτική χορεύτρια μπας και ξελαμπικάρουν λίγο, και για το καλό τους και για το καλό σου μιας και μπαίνεις σε "mode παθητικού καπνιστή", κάθεσαι και ακούς τις καύλες του καθένα που δε βρίσκει πουθενά να βάλει το μόριό του να ισιώσει λίγο. Ο μουνάκιας είναι αυτός που θα πάει το πρωί στη δουλίτσα του ή στη σχολή του, θα σχολάσει, θα βγει το βράδυ ή το Σ/Κ με την παρέα του (κυρίως άλλοι μουνάκηδες) και πιθανότατα να την πέσει σε κανά δύο μεθυσμένες χωρίς επιτυχία. Στη σπάνια περίπτωση που θα πάρει το τηλέφωνο μιας κοπέλας, θα της τηλεφωνήσει κανά δυο φορές και αυτή είτε δε θα το σηκώνει, είτε θα βρει δικαιολογία και δε θα βγει μαζί του. Γιατι ο μουνάκιας, κυρίες και κύριοι, φαίνεται. Εκπέμπει αυτό το κάτι του απελπισμένου, του λιγούρη, το καυλωμένου σαλιάρη που δεν έχει άλλο πράγμα στο μυαλό του. Δεν είναι χαζή η άλλη να μην το καταλάβει, αλλά εκείν ητην ώρα είτε για να μην τον προσβάλλει, είτε επειδή ακόμα δεν έχει κάνει το σωστό calculation στον εγκέφαλό της θα δεχτεί να ανταλλάξει τηλέφωνα με τον τύπο. Ο μουνάκιας έρχεται από χώρες μακρινές, εξωτικές, ανατολικότερες της δικής μας. Εκεί που ο κόσμος δε βγαίνει να φλερτάρει και ο δικός μας δε βλέπει μίνι μεχρι τον αφαλό. Έρχεται λοιπόν στον "ελεύθερο κόσμο" και παθαίνει ένα ταράκουλο, ένα πολιτισμικό σόκ. Τέτοιοι άντρες δίνουν κακό όνομα στους άλλους, εκείνους που λένε "δε γαμιέται" και ξέρουν ότι απλώς θα βγεις έξω για μια μπυρίτσα, και μπορεί να συμβεί και κάτι ωραίο. Εκείνοι που δε θα πάνε σε κλαμπ μεγάλα μόνο και μόνο επειδή θα δουν και πέντε κώλους να λινκίζονται και δεν έχουν ψευδείς ελπίδες ότι απόψε θα είναι "η νύχτα" επειδή έτσι τους είπε το τάδε περιοδικό ή ο τάδε γνωστός που έχει πάει και έχει κάνει (ο οποίος είναι και ελαφρώς ψευτρόνι). Γενικά εξ' αιτίας του μουνάκια η μπάλα παίρνει και όλους τους άλλους, εκείνους που δε χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ και αδράχνουν τη μέρα όπως αυτή έρχεται χωρίς να βιάζουν τίποτε. Όταν ο μουνάκιας βρει γυναίκα, το πρόβλημά του θα έλεγε κανείς ότι λύνεται. Αυτό θα έλεγαν δηλαδή όσοι πιστεύουν το μύθο του "στερημένου". Ουχί κι αλοίμονο! Δε υπάρχουν στερημένοι και χορτασμένοι άντρες. Όσο "τρώει" ο φίλος μας, τόσο παραπάνω θέλει. Όταν η κοπέλα του λείπει ή δε μπορεί να βγει, ο μουνάκιας βγαίνει με την παρέα του να βρει καινούριο θήραμα. Το πρόβλημα όμως δεν έιναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι έτυχε να γνωρίζει και σένα και θα σε πάρει τηλέφωνο να σε πρήξει. Όσο γιατην κοπέλα που ήδη έχει... καμιά φορά καταφέρνει να ξεγελάσει το λεγόμενο γυναικείο ένστικτο και γι' αυτό τη βρίσκει. Μέχρι εκείνη να τον καταλάβει δηλαδή, και να τον στείλει από κει που ήρθε, δηλ. στη μπακουριά (βέβαια άλλο μουνάκιας κι άλλο μπάκουρος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά). Καλό παιδί ο μουνάκιας, και καλή παρέα κάνει. Αλλά να... μουνάκιας να μην ήταν και θα ήταν ακόμα καλύτερο παιδί. UPD: Ο "μουνάκιας" από πολλούς λέγεται και μουνόδουλος. Μουνάκιας δεν είναι ο γυναικάς (αυτοί είναι εντάξει τύποι).

Bustin' ass all day just to put food on the table

Το σαββατοκύριακο για πολλούς είναι αγαλλίαση. Για άλλους είναι η ώρα της απαλεψιάς. Δεν έχουμε αργίες και Κυριακές. Α, και τα λινκς σε άλλα blogs έχουν μειωθεί αρκετά. Δε με λινκάρεις, δε σε λινκάρω.

Αρκετά με τις μαλακίες. Έχω βαρεθεί να συμφωνώ σε blogs άλλων. Βέβαια φταίω και γω που λόγω δουλειάς κουράζομαι να διαφωνώ και στο Internet και διαβάζω πια μόνο blogs με ποστ που συνήθως συμφωνώ. Αλλά νισάφι. Δε θέλω άλλο να συμφωνήσω. Θέλω να πάρω τη σιδερογροθιά μου και να πάω σε κανά στριπτιζάδικο στη Wardour Street και να πιω μπύρες να γίνω κώλος και να πέσει ξύλο με τους θαμώνες. Ωραίο εξάρτημα η σιδερογροθιά. Έκανε 3 λίρες από το Camden Town Market. Τη χρησιμοποιώ τα βράδια στις παμπ για να κρατώ τους μέθυσους Άγγλουρες σε απόσταση. Πάμε για μπύρες κατά τις 8 και ήδη βρίσκουμε σουρωμένους τύπους να κάθονται και να φωνάζουν. Μπορείς να κάνεις και πιο "μεγάλη" έξοδο, αλλά και περισσότερο χρόνο σου τρώει, και περισσότερα λεφτά, και βαριέμαι και που ζω. Άκουσα το Helluva Time των Jaded Heart και το LipService των Gotthard. Για τους Jaded Heart τα ξανάπαμε. Οι Gotthard, από την Ελβετία, παίζουν hard rock με επιρροές από Deep Purple και Whitesnake. Ωραίοι ήχοι που νομίζαμε ότι χάθηκαν εδώ και καιρό. Εκτός από τις ελβετικές τράπεζες, οι Gotthard και οι Krokus είναι τα μόνα άλλα άξια λόγου εξαγώγιμα προϊόντα που έχουν βγει από κει. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα τυριά και τα ρολόγια με ποια κριτήρια είναι "καλά" σε σχέση με τα τυριά και τα ρολόγια άλλων χωρών; Τυριά και ρολόγια είναι, γαμώτη μου. Με χαρά διαπίστωσα ότι υπάρχουν Ελληνίδες κοπέλες που γουστάρουν ποζεριές, AOR και ευρωπαϊκό μελωδικό hard rock και έχουν γνώση του αντικειμένου γενικότερα και ασχολούνται. Ο λόγος για την Ελένη Μουράτογλου, συντάκτρια του Metal Temple, η οποία έγραψε τις κριτικές για τους δύο προαναφερθέντες δίσκους. Και όπου υπάρχει μία, υπάρχουν κι άλλες. Καιρός ήταν, γιατί εκεί κάτω πήξαμε στις φλωρούδες και στις σκυλούδες. Η συντακτική ομάδα οργάνωσε και πάρτι στο Texas Club (ωραίο μαγαζί).

Δε φτάνει που γαμιόμαστε στη δουλειά, μια συζήτηση για ανθρώπινα δικαιώματα και μετανάστευση πας να κάνεις και γίνεται μπουρδέλο. Το monitor του Vrypan πάντως δεν το ξεπερνάει κανείς. Χτες βγήκαμε παρέα μ' ένα φίλο Ινδό, ένα συγκάτοικό του Έλληνα και δυο γνωστές του Αγγλίδες (του Ινδού). Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει αυτομάτως και παταγώδης αποτυχία της βραδυνής εξόδου. Αν έχεις σπουδάσει εδώ, καταλαβαίνεις. Εν πάσει περιπτώσει, ο Ινδός γούσταρε τη μια από τις δύο και μου έλεγε πως την έψηνε να την πηδήσει. Καλά, ονειρέψου. Μακάρι να του κάτσει δηλαδή μήπως και ξεκαυλώσει γιατί μου έχει σπάσει τ' αρχίδια για τα γκομενικά, αλλά δεν το βλέπω... Μας συστήνει τις κοπέλες, αυτές λένε ένα ξεψυχισμένο "Hi" και μετά ξεκινάνε να περπατάνε μόνες τους. Καλά, δεν περίμενα ότι θα μας γνώριζε τίποτα σόι, αλλά δεν ήξερα ότι θα βγαίναμε μεγάλη παρέα και δεν περίμενα ότι θα έχει και κοπέλες, πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι θα βγαίναμε οι δυο μας να πούμε καμιά μαλακία. Ο Έλληνας καλό παιδί. Ροδίτης. Πιάσαμε την κουβεντούλα και έσπασα και τον όρκο ατσιγαριάς που έχει κρατήσει δύο εβδομάδες. Ας γνωρίσω στην Αγγλία έναν Έλληνα που δεν καπνίζει. Ξεκινάμε από την παμπ του πανεπιστημίου. Μπύρες. Οι δύο γκόμενες βρήκαν κάτι φίλες τους και πήγαν παραπέρα. Και μου έκλεινες το μάτι και μου έλεγες "θα φέρω γυναίκες", μαλάκα. Όξωωωαα! Καλά και οι δύο ήταν μέτριας ομορφιάς (εκτός από σνομπαρίες, αυτό το είπαμε) αλλά έχω και στέρηση μηνών. Ας τον άλλο να το λιβανίζει αν θα γαμήσει η όχι. Κάθε φορά που βγαίνουμε έξω τις ίδιες αρχιδιές κάνει. Εμείς τι κάνουμε. Τι τα θέλω τα γκομενικά ρε, δεν έχω τόσα βάρη; Εν πάσει περιπτώσει μετά κατεβαίνουμε στο κλαμπ του πανεπιστημίου. Είμαι στα 3 pints Carling ήδη και τα βλέπω όλα διπλά. Ναι ρε φτιάχνομαι με τα λίγα. Στο κλαμπ πίνω άλλα δύο. Έχω κατουρήσει και δύο φορές τον κώλο μου εν τω μεταξύ. Η μία Αγγλίδα (αυτή που δε γούσταρε ο Ινδός) έχει καθίσει και το μίνι κοντεύει να φτάσει στον αφαλό. Παω και την πλησιάζω. Πρόσεξε διάλογο. Με κανονικά γράμματα βάζω αυτά που της λέω. Με πλάγια, αυτά που σκέφτομαι. Με πράσινα, αυτά που θα σκεφτόταν ένας nerd σε αμερικάνικη κωμωδία του '80, ίσως και να του ξέφευγε και τίποτα (μπόνους σφήνα στο ποστ). Εγώ: "Donna είπαμε ε;" Θυμάμαι πώς σε λένε, αλλά θέλω να δω αν μιλάς. Γεια. Ωραία κωλάρα έχεις! Αυτή: "Ναι" Εγώ: "Τι σπουδάζεις εδώ;" Καλά μη μιλάς πολύ. Μετά από πόσα ραντεβού γαμιέσαι; Αυτή: "Νοσηλευτική" Εγώ: "Μάλιστα. Τι έτος είσαι;" Ανάκριση θα σου κάνω κορίτσι μου; Πες κάτι. Αυτή γυρνάει και κοιτάει προς την πίστα: "Δεύτερο" Σε νιάνιαρο έπεσα ρε...; Θα μου πεις αυτές δεν έχουν ανάγκη. Ε βαρέθηκα να κάνω ανάκριση και την άφησα εκεί, πήγα και είπαμε πέντε μαλακίες με τον Ινδό, μετά πήγαμε στο σπίτι του και αδειάσαμε ένα μπουκάλι κρασί. Τα κατάφερα όμως και άντεξα να αλλάξω δύο λεωφορεία για να παω σπίτι μου. Ξύπνησα με πονοκέφαλο και έπρεπε να δω και τον υπεύθυνο της πτυχιακής μου. Σορρυ που δε μπορώ να μιλήσω καλά αλλά χτες είχα γίνει κώλος. Δεδομένο. Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει κακή έξοδος. Όμως στην περίπτωση αυτή είδα τον Ινδό που είχα να δω πολλά φεγγάρια, γνώρισα και τον Έλληνα συγκάτοικό του κι έναν άλλο Ινδό φίλο του που ήρθε και μας βρήκε αργότερα. Αλλά.... αλλά. Ο τύπος (o Indian) είναι too much κάβλα, no sex. Και οσο για μας, δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε οι Έλληνες μεταξύ μας ότι στο εξωτερικό έχουμε τη φήμη του καβλιάρη λιγούρη και δε μας πλησιάζει καμία. Βασικά το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι το να μου κάτσει λευκή Αγγλίδα, ειδικά στο Λονδίνο. Αν οι Έλληνες έχουμε κακή φήμη ποσώς μ' ενδιαφέρει, αν πρόκειται γι' αυτόν τον τομέα. Γιατί ξέρω ότι στην εύρεση εργασίας δεν ψάχνουν άτομα με κριτήριο του από που είσαι. Η αμεροληψία αυτής της κοινωνίας μ' ενδιαφέρει να δουλεύει καλά σ' αυτόν τον τομέα. Θα κοιτάξουν το βιογράφικό σου, θα δουν την προυπηρεσία σου και τις συστάσεις τους και αν τους κάνεις θα σε πάρουν. Έτσι χτίζεται η οικονομία και η κοινωνία. Στο τι κάνεις. Εκεί δε θα πουν είσαι Έλληνας, δε σε παίρνουμε (αν και το equal opportunity είναι υπό αμφισβήτηση, στο Bishopsgate του Σίτυ βλέπω το 99% των κουστουμαρισμένων είναι λευκοί. Μόνο αυτοί είναι καλοί στις δουλειές τους, τι παίζει επιτέλους πια;) Σήμερα έχει βραζιλιάνικους χορούς στο Ministry of Sound, αλλά ποιός πάει.

Απαλεψιά, απαλεψιά, απαλεψιά.

Η απαλεψιά που με διέπει τείνει προς ένα απόλυτο μέγιστο με αποτέλεσμα να αδυνατώ να κάτσω να δουλέψω. Ως εκ τούτου, έβγαλα έναν blogger από τον aggregator μου και θα αποφεύγω να τον διαβάζω για μερικούς μήνες. Καλά κάνει και τελειώνει, αλλά δε μπορώ να βλέπω άλλους να τελειώνουν ενώ εμείς είμαστε απάλευτοι. Μια φοιτήτρια που παρέδωσε εργασία μας φτάνει. Ας τους αφήσουμε να χαρούν την ελευθερία τους κι ας συγκεντρωθούμε στο αγγούρι που εμείς οι υπόλοιποι έχουμε ακόμη από πίσω μας. Σ' αυτό το στάδιο που είμαι τώρα έπρεπε να είμαι πολλά χρόνια πριν αλλά είμαι, ως συνήθως, μαλάκας. Τόσο καιρό που πιθανώς διαβάζεις αυτό το blog μ΄ έχεις ίσως καταλάβει. Γενικώς όμως το γεγονός της απαλεψιάς είναι αδιαμφισβήτητο και η ιδία απλώνεται σαν δαμόκλειο σπάθη από πάνω μου. Αν και δε θέλω να κάτσω πολλά χρόνια στο Λονδίνο, θα προτιμούσα να την κάνω γι' αλλού παρά να μείνω στην Ελλάδα. Ο Καναδάς δεν ακούγεται κι άσχημος. Αγγλικά μιλάνε, οπότε το θέμα της γλώσσας το λύσαμε. Μεγάλη και πρωτεύουσα προϋπόθεση η γλώσσα. Ελπίζω μόνο να βρω να κάνω και κάτι άλλο απ' αυτό που σπούδασα. Βλέπεις, όταν είσαι μικρός δεν έχεις καλά καλά διαμορφώσει την κρίση σου και την ικανότητα να ζυγίζεις καταστάσεις και να επιλέγεις, οπότε αν δε θέλεις κάτι, οι γονείς, το σχολείο και η τουβού σε κάνουν αυτοί να "θέλεις" για λογαριασμό σου. Εγώ, λοιπόν, "ήθελα" πανεπιστήμια. Πίστευα, δικαίως, αδίκως, δεν έχει σημασία, ότι έτσι θα πιάσω την καλή. Όχι πως το μετάνιωσα τώρα, αλλά αν είχα τότε τη στερνή γνώση που έχω τώρα, μου φαίνεται πως θα έκανα κάτι άλλο. Θα μετανάστευα ίσως με μια βαλίτσα στο χέρι, όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι και δεν πήγαν χαμένοι. Κάποιοι πήγαν χαμένοι, βέβαια, δε γίνεται να πετυχαίνουν όλοι, αλλά εμείς κοιτάμε μπροστά και ψηλά και παραδειγματιζόμαστε από τις πετυχημένες περιπτώσεις. Αλλιώς δε θα κάναμε ποτέ τίποτα. Αλλά πού μυαλό τότε, το ΑΕΙ μου έμαθαν ως μόνο δρόμο και, φίλε μου, δε χρειάζεται να είσαι σαρανταπεντάρης με εμπειρία στις ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές για να δεις την υποκρισία στα μάτια όλων όταν σου έλεγαν "αν δε θέλεις να σπουδάσεις, δεν πειράζει, δεν είναι υποχρεωτικό". Και ζεις σ' αυτό το καλούπι. Και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι οι γονείς σου δε σου έδιναν το χώρο που χρειάζεται για να κάνεις τις επιλογές σου, αλλά ζεις για λογαριασμό τους κι όχι για λογαριασμό σου. Οι άνθρωποι καλές προθέσεις έχουν, βέβαια, και σ' αγαπούν πολύ, αλλά ο δρόμος για την κόλαση ξέρεις με τι είναι στρωμένος. Αντί να ξεκόψεις νωρίς και να καθορίσεις τη ζωή σου μόνος σου, εξαρτάσαι από τους γονείς και δεν μπορείς να φτιάξεις τη δική σου ζωή. Αυτό παθαίνεις αν δε βάζεις το μυαλό σου μπρος και το έχεις σε stand-by να ξεκουράζεται συνέχεια. Διαφορετικά, θα πρέπει να περπατήσεις στις πέτρες, να ξεσκιστείς, να σπουδάζεις και να κάνεις δύο δουλειές για να τα βγάλεις πέρα. Αλλα, φίλε, αλλώς δε γίνεται. Μόνο έτσι θα γινεις δυνατός, ανεξάρτητος. Διαφορετικά είσαι καταδικασμένος στο συμβιβασμό, στη μίζερη μετριότητα, να κάθεσαι να απλώνεις τη χοντροκοιλάρα σου στον καναπέ και να τρως τσιπς όσο η γυναίκα σου με τις τρίχες στα πόδια βάζει φασίνα και γκρινιάζει. Καλώς ή κακώς για να εξελιχτείς πρέπει να συγκρουστείς, μεταξύ άλλων και με ανθρώπους που αγαπάς. Θα πληγώσεις κάποιους στο διάβα σου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Θύμισέ τους ότι τους αγαπάς και τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά θέσε όρια. Στο τέλος θα καταλάβουν. Σε αγαπούν πολύ, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν. Οι γονείς δεν αντέχουν το ότι το παιδί τους πια δεν τους χρειάζεται, οπότε αν δεν τους χρειάζεσαι, δεν είναι ανάγκη να τους το πεις κατάμουτρα. Ως ενήλικας χρειάζεσαι το χώρο σου. Αφού χρειάζεσαι το χώρο σου, χρειάζεσαι το χώρο σου, είναι θέμα σεβασμού. Και η πρώτη φάση ειναι να κάτσεις να δουλέψεις και να ξεσκιστείς, να ορθοποδήσεις όταν κρίνεις ότι έφτασε η ώρα, και να δημιουργήσεις κάτι δικό σου.

Ρε δε μου γαμιέστε και με τον Flash... Τώρα δηλαδή καταλάβατε ότι στην Ελλάδα τα ΜΜΕ είναι 3 άτομα και κάνουν ότι τους καβλώσει; Κάπου είπαν ότι έχουμε υπερβολικά πολλά ΜΜΕ. Ψέματα είναι; Πάρτε για παράδειγμα τις αθλητικές εφημερίδες. Πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα και τον τελευταίο χρόνο που λείπω μπορεί να έχουν ξεπεταχτεί κι άλλες. Δείτε και πόσα περιοδικά στην Ελλάδα έχουν θέμα το γάμο. Όχι την παντριά, αλλά το μυστήριο. Κι απευθύνονται όλα σε γυναίκες. Παντρεύομαι, Γαμήλιο Πάρτυ, Marriages, Νύφη... για τον άνδρα σαφώς και δεν υπάρχει τέτοιο περιοδικό. Τι να το κάνει; Τελικά μάλλον για τις γυναίκες (νύφες και μανάδες) γίνεται όλη αυτή η ιστορία. Γι' αυτό κάθε φορά που περνάω έξω από εκκλησία και γίνεται γάμος λέω "ποιός την έπαθε". Τι τα θες... Γι' αυτό... δεν ανησυχώ για τις αθλητικές εφημερίδες που είναι πολλές. Ο καθένας τώρα την έχει δει εκδότης και βγάζει και μία. Αλλά φοβάμαι οτι εκεί έξω υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που το μέλημά τους είναι να μας φορέσουν κουλούρα. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά την κάτσαμε τη βάρκα. Προτού το καταλάβουμε θα βρεθούμε με βέρα. Ναι, να συζήσεις με έναν άνθρωπο για χρόνια, ναι να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του αν τα έχετε βρει και αγαπιέστε και δε σβήσει η φλόγα... αλλά αυτό γιατί; Για ποιό λόγο υπάρχει; Ο Στέφανος τα 'πε καλά, και δε θα τα επαναλάβω. Tελοσπάντων, από αλλού ξεκινησα...