Αρκετά με τις μαλακίες. Έχω βαρεθεί να συμφωνώ σε blogs άλλων. Βέβαια φταίω και γω που λόγω δουλειάς κουράζομαι να διαφωνώ και στο Internet και διαβάζω πια μόνο blogs με ποστ που συνήθως συμφωνώ. Αλλά νισάφι. Δε θέλω άλλο να συμφωνήσω. Θέλω να πάρω τη σιδερογροθιά μου και να πάω σε κανά στριπτιζάδικο στη Wardour Street και να πιω μπύρες να γίνω κώλος και να πέσει ξύλο με τους θαμώνες. Ωραίο εξάρτημα η σιδερογροθιά. Έκανε 3 λίρες από το Camden Town Market. Τη χρησιμοποιώ τα βράδια στις παμπ για να κρατώ τους μέθυσους Άγγλουρες σε απόσταση. Πάμε για μπύρες κατά τις 8 και ήδη βρίσκουμε σουρωμένους τύπους να κάθονται και να φωνάζουν. Μπορείς να κάνεις και πιο "μεγάλη" έξοδο, αλλά και περισσότερο χρόνο σου τρώει, και περισσότερα λεφτά, και βαριέμαι και που ζω. Άκουσα το Helluva Time των Jaded Heart και το LipService των Gotthard. Για τους Jaded Heart τα ξανάπαμε. Οι Gotthard, από την Ελβετία, παίζουν hard rock με επιρροές από Deep Purple και Whitesnake. Ωραίοι ήχοι που νομίζαμε ότι χάθηκαν εδώ και καιρό. Εκτός από τις ελβετικές τράπεζες, οι Gotthard και οι Krokus είναι τα μόνα άλλα άξια λόγου εξαγώγιμα προϊόντα που έχουν βγει από κει. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα τυριά και τα ρολόγια με ποια κριτήρια είναι "καλά" σε σχέση με τα τυριά και τα ρολόγια άλλων χωρών; Τυριά και ρολόγια είναι, γαμώτη μου. Με χαρά διαπίστωσα ότι υπάρχουν Ελληνίδες κοπέλες που γουστάρουν ποζεριές, AOR και ευρωπαϊκό μελωδικό hard rock και έχουν γνώση του αντικειμένου γενικότερα και ασχολούνται. Ο λόγος για την Ελένη Μουράτογλου, συντάκτρια του Metal Temple, η οποία έγραψε τις κριτικές για τους δύο προαναφερθέντες δίσκους. Και όπου υπάρχει μία, υπάρχουν κι άλλες. Καιρός ήταν, γιατί εκεί κάτω πήξαμε στις φλωρούδες και στις σκυλούδες. Η συντακτική ομάδα οργάνωσε και πάρτι στο Texas Club (ωραίο μαγαζί).