Απαλεψιά, απαλεψιά, απαλεψιά.

Η απαλεψιά που με διέπει τείνει προς ένα απόλυτο μέγιστο με αποτέλεσμα να αδυνατώ να κάτσω να δουλέψω. Ως εκ τούτου, έβγαλα έναν blogger από τον aggregator μου και θα αποφεύγω να τον διαβάζω για μερικούς μήνες. Καλά κάνει και τελειώνει, αλλά δε μπορώ να βλέπω άλλους να τελειώνουν ενώ εμείς είμαστε απάλευτοι. Μια φοιτήτρια που παρέδωσε εργασία μας φτάνει. Ας τους αφήσουμε να χαρούν την ελευθερία τους κι ας συγκεντρωθούμε στο αγγούρι που εμείς οι υπόλοιποι έχουμε ακόμη από πίσω μας. Σ' αυτό το στάδιο που είμαι τώρα έπρεπε να είμαι πολλά χρόνια πριν αλλά είμαι, ως συνήθως, μαλάκας. Τόσο καιρό που πιθανώς διαβάζεις αυτό το blog μ΄ έχεις ίσως καταλάβει. Γενικώς όμως το γεγονός της απαλεψιάς είναι αδιαμφισβήτητο και η ιδία απλώνεται σαν δαμόκλειο σπάθη από πάνω μου. Αν και δε θέλω να κάτσω πολλά χρόνια στο Λονδίνο, θα προτιμούσα να την κάνω γι' αλλού παρά να μείνω στην Ελλάδα. Ο Καναδάς δεν ακούγεται κι άσχημος. Αγγλικά μιλάνε, οπότε το θέμα της γλώσσας το λύσαμε. Μεγάλη και πρωτεύουσα προϋπόθεση η γλώσσα. Ελπίζω μόνο να βρω να κάνω και κάτι άλλο απ' αυτό που σπούδασα. Βλέπεις, όταν είσαι μικρός δεν έχεις καλά καλά διαμορφώσει την κρίση σου και την ικανότητα να ζυγίζεις καταστάσεις και να επιλέγεις, οπότε αν δε θέλεις κάτι, οι γονείς, το σχολείο και η τουβού σε κάνουν αυτοί να "θέλεις" για λογαριασμό σου. Εγώ, λοιπόν, "ήθελα" πανεπιστήμια. Πίστευα, δικαίως, αδίκως, δεν έχει σημασία, ότι έτσι θα πιάσω την καλή. Όχι πως το μετάνιωσα τώρα, αλλά αν είχα τότε τη στερνή γνώση που έχω τώρα, μου φαίνεται πως θα έκανα κάτι άλλο. Θα μετανάστευα ίσως με μια βαλίτσα στο χέρι, όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι και δεν πήγαν χαμένοι. Κάποιοι πήγαν χαμένοι, βέβαια, δε γίνεται να πετυχαίνουν όλοι, αλλά εμείς κοιτάμε μπροστά και ψηλά και παραδειγματιζόμαστε από τις πετυχημένες περιπτώσεις. Αλλιώς δε θα κάναμε ποτέ τίποτα. Αλλά πού μυαλό τότε, το ΑΕΙ μου έμαθαν ως μόνο δρόμο και, φίλε μου, δε χρειάζεται να είσαι σαρανταπεντάρης με εμπειρία στις ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές για να δεις την υποκρισία στα μάτια όλων όταν σου έλεγαν "αν δε θέλεις να σπουδάσεις, δεν πειράζει, δεν είναι υποχρεωτικό". Και ζεις σ' αυτό το καλούπι. Και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι οι γονείς σου δε σου έδιναν το χώρο που χρειάζεται για να κάνεις τις επιλογές σου, αλλά ζεις για λογαριασμό τους κι όχι για λογαριασμό σου. Οι άνθρωποι καλές προθέσεις έχουν, βέβαια, και σ' αγαπούν πολύ, αλλά ο δρόμος για την κόλαση ξέρεις με τι είναι στρωμένος. Αντί να ξεκόψεις νωρίς και να καθορίσεις τη ζωή σου μόνος σου, εξαρτάσαι από τους γονείς και δεν μπορείς να φτιάξεις τη δική σου ζωή. Αυτό παθαίνεις αν δε βάζεις το μυαλό σου μπρος και το έχεις σε stand-by να ξεκουράζεται συνέχεια. Διαφορετικά, θα πρέπει να περπατήσεις στις πέτρες, να ξεσκιστείς, να σπουδάζεις και να κάνεις δύο δουλειές για να τα βγάλεις πέρα. Αλλα, φίλε, αλλώς δε γίνεται. Μόνο έτσι θα γινεις δυνατός, ανεξάρτητος. Διαφορετικά είσαι καταδικασμένος στο συμβιβασμό, στη μίζερη μετριότητα, να κάθεσαι να απλώνεις τη χοντροκοιλάρα σου στον καναπέ και να τρως τσιπς όσο η γυναίκα σου με τις τρίχες στα πόδια βάζει φασίνα και γκρινιάζει. Καλώς ή κακώς για να εξελιχτείς πρέπει να συγκρουστείς, μεταξύ άλλων και με ανθρώπους που αγαπάς. Θα πληγώσεις κάποιους στο διάβα σου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Θύμισέ τους ότι τους αγαπάς και τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά θέσε όρια. Στο τέλος θα καταλάβουν. Σε αγαπούν πολύ, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν. Οι γονείς δεν αντέχουν το ότι το παιδί τους πια δεν τους χρειάζεται, οπότε αν δεν τους χρειάζεσαι, δεν είναι ανάγκη να τους το πεις κατάμουτρα. Ως ενήλικας χρειάζεσαι το χώρο σου. Αφού χρειάζεσαι το χώρο σου, χρειάζεσαι το χώρο σου, είναι θέμα σεβασμού. Και η πρώτη φάση ειναι να κάτσεις να δουλέψεις και να ξεσκιστείς, να ορθοποδήσεις όταν κρίνεις ότι έφτασε η ώρα, και να δημιουργήσεις κάτι δικό σου.