Πέμπτη, Οκτωβρίου 20, 2005

Δε φτάνει που γαμιόμαστε στη δουλειά, μια συζήτηση για ανθρώπινα δικαιώματα και μετανάστευση πας να κάνεις και γίνεται μπουρδέλο. Το monitor του Vrypan πάντως δεν το ξεπερνάει κανείς. Χτες βγήκαμε παρέα μ' ένα φίλο Ινδό, ένα συγκάτοικό του Έλληνα και δυο γνωστές του Αγγλίδες (του Ινδού). Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει αυτομάτως και παταγώδης αποτυχία της βραδυνής εξόδου. Αν έχεις σπουδάσει εδώ, καταλαβαίνεις. Εν πάσει περιπτώσει, ο Ινδός γούσταρε τη μια από τις δύο και μου έλεγε πως την έψηνε να την πηδήσει. Καλά, ονειρέψου. Μακάρι να του κάτσει δηλαδή μήπως και ξεκαυλώσει γιατί μου έχει σπάσει τ' αρχίδια για τα γκομενικά, αλλά δεν το βλέπω... Μας συστήνει τις κοπέλες, αυτές λένε ένα ξεψυχισμένο "Hi" και μετά ξεκινάνε να περπατάνε μόνες τους. Καλά, δεν περίμενα ότι θα μας γνώριζε τίποτα σόι, αλλά δεν ήξερα ότι θα βγαίναμε μεγάλη παρέα και δεν περίμενα ότι θα έχει και κοπέλες, πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι θα βγαίναμε οι δυο μας να πούμε καμιά μαλακία. Ο Έλληνας καλό παιδί. Ροδίτης. Πιάσαμε την κουβεντούλα και έσπασα και τον όρκο ατσιγαριάς που έχει κρατήσει δύο εβδομάδες. Ας γνωρίσω στην Αγγλία έναν Έλληνα που δεν καπνίζει. Ξεκινάμε από την παμπ του πανεπιστημίου. Μπύρες. Οι δύο γκόμενες βρήκαν κάτι φίλες τους και πήγαν παραπέρα. Και μου έκλεινες το μάτι και μου έλεγες "θα φέρω γυναίκες", μαλάκα. Όξωωωαα! Καλά και οι δύο ήταν μέτριας ομορφιάς (εκτός από σνομπαρίες, αυτό το είπαμε) αλλά έχω και στέρηση μηνών. Ας τον άλλο να το λιβανίζει αν θα γαμήσει η όχι. Κάθε φορά που βγαίνουμε έξω τις ίδιες αρχιδιές κάνει. Εμείς τι κάνουμε. Τι τα θέλω τα γκομενικά ρε, δεν έχω τόσα βάρη; Εν πάσει περιπτώσει μετά κατεβαίνουμε στο κλαμπ του πανεπιστημίου. Είμαι στα 3 pints Carling ήδη και τα βλέπω όλα διπλά. Ναι ρε φτιάχνομαι με τα λίγα. Στο κλαμπ πίνω άλλα δύο. Έχω κατουρήσει και δύο φορές τον κώλο μου εν τω μεταξύ. Η μία Αγγλίδα (αυτή που δε γούσταρε ο Ινδός) έχει καθίσει και το μίνι κοντεύει να φτάσει στον αφαλό. Παω και την πλησιάζω. Πρόσεξε διάλογο. Με κανονικά γράμματα βάζω αυτά που της λέω. Με πλάγια, αυτά που σκέφτομαι. Με πράσινα, αυτά που θα σκεφτόταν ένας nerd σε αμερικάνικη κωμωδία του '80, ίσως και να του ξέφευγε και τίποτα (μπόνους σφήνα στο ποστ). Εγώ: "Donna είπαμε ε;" Θυμάμαι πώς σε λένε, αλλά θέλω να δω αν μιλάς. Γεια. Ωραία κωλάρα έχεις! Αυτή: "Ναι" Εγώ: "Τι σπουδάζεις εδώ;" Καλά μη μιλάς πολύ. Μετά από πόσα ραντεβού γαμιέσαι; Αυτή: "Νοσηλευτική" Εγώ: "Μάλιστα. Τι έτος είσαι;" Ανάκριση θα σου κάνω κορίτσι μου; Πες κάτι. Αυτή γυρνάει και κοιτάει προς την πίστα: "Δεύτερο" Σε νιάνιαρο έπεσα ρε...; Θα μου πεις αυτές δεν έχουν ανάγκη. Ε βαρέθηκα να κάνω ανάκριση και την άφησα εκεί, πήγα και είπαμε πέντε μαλακίες με τον Ινδό, μετά πήγαμε στο σπίτι του και αδειάσαμε ένα μπουκάλι κρασί. Τα κατάφερα όμως και άντεξα να αλλάξω δύο λεωφορεία για να παω σπίτι μου. Ξύπνησα με πονοκέφαλο και έπρεπε να δω και τον υπεύθυνο της πτυχιακής μου. Σορρυ που δε μπορώ να μιλήσω καλά αλλά χτες είχα γίνει κώλος. Δεδομένο. Δύο Αγγλίδες και δύο Έλληνες στην ίδια παρέα σημαίνει κακή έξοδος. Όμως στην περίπτωση αυτή είδα τον Ινδό που είχα να δω πολλά φεγγάρια, γνώρισα και τον Έλληνα συγκάτοικό του κι έναν άλλο Ινδό φίλο του που ήρθε και μας βρήκε αργότερα. Αλλά.... αλλά. Ο τύπος (o Indian) είναι too much κάβλα, no sex. Και οσο για μας, δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε οι Έλληνες μεταξύ μας ότι στο εξωτερικό έχουμε τη φήμη του καβλιάρη λιγούρη και δε μας πλησιάζει καμία. Βασικά το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι το να μου κάτσει λευκή Αγγλίδα, ειδικά στο Λονδίνο. Αν οι Έλληνες έχουμε κακή φήμη ποσώς μ' ενδιαφέρει, αν πρόκειται γι' αυτόν τον τομέα. Γιατί ξέρω ότι στην εύρεση εργασίας δεν ψάχνουν άτομα με κριτήριο του από που είσαι. Η αμεροληψία αυτής της κοινωνίας μ' ενδιαφέρει να δουλεύει καλά σ' αυτόν τον τομέα. Θα κοιτάξουν το βιογράφικό σου, θα δουν την προυπηρεσία σου και τις συστάσεις τους και αν τους κάνεις θα σε πάρουν. Έτσι χτίζεται η οικονομία και η κοινωνία. Στο τι κάνεις. Εκεί δε θα πουν είσαι Έλληνας, δε σε παίρνουμε (αν και το equal opportunity είναι υπό αμφισβήτηση, στο Bishopsgate του Σίτυ βλέπω το 99% των κουστουμαρισμένων είναι λευκοί. Μόνο αυτοί είναι καλοί στις δουλειές τους, τι παίζει επιτέλους πια;) Σήμερα έχει βραζιλιάνικους χορούς στο Ministry of Sound, αλλά ποιός πάει.